Περίεργες μέρες, όπου και να στραφώ συναντώ ανθρώπους σκεπτικούς, στα blog των φίλων τα συναισθήματα είναι συγκεχυμένα και η ίδια νοιώθω περίεργα. Φυσικό θα μου πείτε, έτσι συμβαίνει όταν χάνεις ένα ζωντανό, όχι δεν είναι φυσικό, είναι κάτι πιο βαθύ από στεναχώρια, είναι μελαγχολία, είναι αυτή η μελαγχολία που νιώθεις όταν κοιτάς ένα ηλιοβασίλεμα και εδώ στο βουνό, τα ηλιοβασιλέματα, είναι θέαμα.’Όταν ο καιρός το επιτρέπει κάθομαι με τους φίλους μου και σιωπηλά το απολαμβάνουμε, ποτέ δεν είναι ίδιο, φτάνει να υπάρχει έστω και ένα συννεφάκι για ν΄αλλάξει όλο το σκηνικό.
Πήγα και βρήκα το κείμενο που ανάρτησε ο Παραμυθάς- σύντροφος στο blog του στις 16 Αυγούστου, σχετικά με την μελαγχολία, ήταν ένα κείμενο που είχε γράψει η Λουκία Βογιατζή στο περιοδικό VITA, σας αντιγράφω ένα κομμάτι και αν δεν το είχατε διαβάσει τότε, βρείτε το εδώ.

Μελαγχολικοί: “Ιδιότητα” ορισμένων ανθρώπων που διατηρούν εσωτερική ισορροπία, ώστε να μην συντρίβονται από τα συναισθήματα τους…την μελαγχολία την χαρακτηρίζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνοια και συμπάθια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς την φύση, δημιουργικότητα…πολλά από αυτά που έχουν αξία, ποίηση, φιλοσοφία, συναίσθηση της ομορφιάς, τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς, μας μαθαίνουν να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο γύρω μας, με αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωπικότητας μας!

Είμαι σίγουρη, ότι πάνω από τους μισούς φίλους του “μπλο- γκούλι, θα αναγνωρίσουμε στα παραπάνω, τον εαυτό μας…πάντως καθώς το αντέγραφα, “κόλλαγε” σε πολλούς από τους φίλους μου, δλδ είμαστε όλη μια παρέα μελαγχολικών!
Εξάλλου το δείξατε με τα σχόλια σας, στο ποστ για “τα φιλιά”, που τελικά κατέληξαν σε “παρηγορητήρια”, για την σκυλίτσα Μάρθα, που πέθανε.