Τι ακούμε;
Ποια η ευθύνη του καθένα μας, όταν ακούμε λόγια Αλήθειας;
*******************************************************************************
Ν’ αγαπάς την ευθύνη,
Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης,
αν δεν σωθεί, εγώ φταίω…
Να είσαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα.
Όταν μια συνήθεια καταντήση βολική να τη συντρίβεις…
“Ασκητική”.
Νίκος Καζαντζάκης.
*****************************************************************************
*****************************************************************************
Μήπως η ευθύνη μου είναι, να:
“Συντηρώ τη καρδιά μου φλεγόμενη…ανήσυχη”.
Ν. Καζαντζάκης.
Like this:
4 bloggers like this post.
Καμιά φορά με ρωτούν “ποιο/ποια είναι τα βιβλία που άλλαξαν τη ζωή σου;”
Απαντάω πάντα «”Η Ασκητική” του Καζαντζάκη, που τη διάβασα πρώτη φορά στα 11 (κι από τότε πολλές φορές ξανά και ξανά), και το “Γράμματα σε μια νεαρή φίλη”, του Κ, που διάβασα πρώτη φορά περίπου τρία χρόνια πριν, κι από τότε πολλές φορές ξανά»
Καλή βδομάδα, αγαπημένη μας μαγισσούλα, και ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!
Η “Ασκητική” είναι και θα είναι διαχρονικά καθηλωτικό ανάγνωσμα…
“Τα Γράμματα σε μια νεαρή φίλη” του Κρισναμούρτι, προσωπικά για μένα είναι ΤΟ βιβλίο… χαχα! και ξέρεις ποια η σχέση μου με αυτόν τον άνθρωπο!
Το κοινό αυτών των βιβλίων, είναι πως μπορείς να τα διαβάζεις ξανά και ξανά και κάθε φορά, άλλα να καταλαβαίνεις!
Καλή βδομάδα να έχουμε, νονούλα μου!
))
ΑΦιλάκια!
Εξαιρετικές επιλογές και των τριών videos!
Συμπληρωματικό το ένα του άλλου…
Και η συνέντευξη του αγαπημένου συγγραφέα μου, ο πρώτος μεταξύ των πρώτων να μιλά για το “χρέος” του λαού μας που έχει ταχθεί στην υπεράσπιση της ελευθερίας του ανθρώπου,με συγκίνησε!
Δεν την είχα ξανακούσει!
Ω! πόσο χαίρομαι Κάρυ μου, όταν μέσα από τις αναρτήσεις μου καταφέρνω να συγκινώ…
Ναι αυτή η συνέντευξη του Καζαντζάκη…αφοπλιστική!
“Ας συντηρήσουμε τις καρδιές μας ανήσυχες, φλεγόμενες…
Και να συντρίβουμε ότι καταντάει βολικό στη ζωή μας”!!!
ΑΦιλάκια!
)
Χαχαχα πόσο μου αρέσεις!!
χαχαχα! Χαίρομαι Θαλασσό, που τα γραφόμενα εδώ….αρέσουν!
“Η Ασκητική” του Νίκου Καζαντζάκη ανήκει και για εμένα στα βιβλία που μίλησαν-ούρλιαξαν θα έλεγα- στην καρδιά μου.
Μου θύμισες τον Καζαντζάκη, κι επειδή χθες έλαβα ένα μέηλ που αφορούσε μια πολιτική δημόσια κόντρα που είχε με την πρώην γυναίκα του,κι έτσι ανάρτησα κι εγώ τις επιστολές τους που γράφτηκαν το 1936.
Πέρα από τα γραφόμενα και τις όποιες συμφωνίες ή διαφωνίες ήταν μια αφορμή για μένα να καταλάβω ότι πέρα από το μύθο που δημιουργούμε εμείς οι άνθρωποι για πρόσωπα και γεγονότα υπάρχει ο άνθρωπος που θα βρεθεί κάποια στιγμή να εκτιμήσει λάθος τις καταστάσεις,να πει ή να γράψει πράγματα που αν τα ξαναδιαβάσει μετά θα είναι σίγουρα αντίθετος,θα φανεί υπερβολικός και υπερόπτης …
και βέβαια ο περιορισμός του γραπτού και προφορικού λόγου θα είναι αφορμή για μέγαλες παρερμηνείες και συζητήσεις επί συζητήσεων.Κι αυτό γιατί συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι ακούμε και διαβάζουμε αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και όχι αυτό που θέλει να μας πει ο “άλλος”.
Για όλα αυτά είναι καλύτερα να αφήνουμε τις καρδιές να μιλάνε και να ακούνε …μέσα από τα μάτια ,τα χαμόγελα και τα Αληθινά μας Φιλιά!
ΑΦ
“Τι ακούμε”, είναι και ο τίτλος της ανάρτησης Δημήτρη…γιατί όταν μιλούσε το κοριτσάκι είχα σαφώς την αίσθηση πως ίσως όχι όλοι εκεί, αλλά οι περισσότεροι “άκουγαν” τις σκέψεις τους, τις ιδέες τους, τις απόψεις τους…και τάχα μου δήθεν, με συγκίνηση…
Άρα, Το ερώτημα “Τι ακούμε”…παραμένει!
Αλλά, στο “Πώς ακούμε”….η καρδιά έχει την απάντηση!
Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον τα γράμματα της πρώην Κυρίας Καζαντζάκη στο blog σου!
))
ΑΦ!
Καλημέρα Αιναφετς,πολύ ωραίο το θέμα σου σήμερα,το video με το κοριτσάκι το είχα δει και παλιότερα,τα λέει σπαθάτα και μπράβο της.
Θα γράψω μια μεταφορική ιστορία και πιστευω να καταλάβουν η blog-παρέα……
Κάποτε ενας αγρότης πουλούσε κουταβάκια…
Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί, αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι.
Γύρισε κι είδε… ένα μικρό αγόρι.
“Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι” είπε το αγόρι.
Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε. “Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα”.
Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό.
Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έδειχνε στον αγρότη και ρώτησε “έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να δω τα κουταβάκια;”
Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες.
Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία.
Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια.
Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει.
“Αυτό θέλω” είπε το αγόρι.
“Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό” είπε ο αγρότης. “Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια”.
Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας… δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι…
“Βλέπετε κύριε” είπε το αγόρι, “ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει”.
Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.
“Πόσο κάνει κύριε;” ρώτησε ο μικρός.
“Τίποτα δεν κάνει αγόρι μου” είπε ο αγρότης,
ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ & ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ
Καλή συνέχεια σε όλους…..
Πολλά λέμε, Μάκη και κάνουμε τόσα λίγα, πράξη!
Όμορφη (αν και γνωστή η ιστορία με το κουτάβι και το αγόρι)…
Όλες αυτές οι ιστορίες που ευδοκιμούν στο διαδίκτυο, έχουν ένα θετικό: Είναι ιστορίες που εκπέμπουν θετική ενέργεια!
Ευχαριστώ και καλή συνέχεια!
)
ξέρεις πολλούς ανθρώπους υπεύθυνους, ακόμα και για την δική τους ζωή, μαγισσούλα μου;
πόσο μάλλον για την ζωή των άλλων;
δύσκολο μονοπάτι η ευθύνη και λίγοι το διαβαίνουνε συνειδητά…
ΑΦ μωρό μου
Ναι Βίκυ μου, μπορώ θα σου απαντήσω πως γνωρίζω κι έχω συναντήσει αρκετούς ανθρώπους υπεύθυνους για τη ζωή τους…
Και γιατί παρακαλώ, να είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή των άλλων, όταν οι ίδιοι δεν είναι ικανοί να ορίσουν τη δική τους;
“Μπορείς να οδηγήσεις το άλογο σου στη πηγή, αλλά δεν μπορείς να το αναγκάσεις να πιει”…λέει μια σοφή παροιμία!
ΑΦιλάκια πολλά πολλά!
)
Να σωπάσουμε για λίγο για να φτάσουν βαθειά μέσα μας μήπως γίνουμε ένα μικρούλι τσίκ καλύτεροι κάθε φορά που τ’ακούμε….
Φιλί φλεγόμενο …ανήσυχο !!
Και οι άνθρωποι μπορεί να αμφισβητήσουν όσα λέγονται, αλλά έχουν πολλές πιθανότητες να πιστέψουν όσα γίνονται…
Όχι λόγια πράξεις!
Μου αρέσουν τα φλεγόμενα φιλιά, τα ανήσυχα…
)
Μου αρέσει ότι μπορεί να ταρακουνήσει και να ξεβολέψει!
“¨οταν καταντήση μια συνήθεια βολική να τη συντρίβεις…”
Δύσκολο, αλλά τώρα σε καιρό κρίσης που οι συνήθειες καταργούνται, καταλαβαίνω απόλυτα τα λόγια.
Ευχαριστούμε για το ξύπνημα Μάγισσά μας, πρέπει να ξυπνάμε!!!
ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ!!!!!!!!!!
Καλημέρα Βάλια μου!
Και να σκεφτείς πόσες συνήθειες ορίζουν τις ζωές μας…και για δες που πρέπει ο άνθρωπος να βρεθεί σε κρίση για ν’ αντιμετωπίσει την Αλήθεια…εξαιρετικά λυπηρό!
ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια και να σε βλέπουμε πιο συχνά!
Τούτο το Θείο συνάθροισμα των λέξεων που όλο μαζί στριμώχτηκε μέσα στην Ασκητική, είναι θαρρώ το Ευαγγέλιο που όλοι μας πρέπει να χαθούμε μέσα του, καλή μου μάγισσα!
Το έχω δωρίσει σε πολλούς ανθρώπους, φίλους καλούς, νομίζω ότι είναι το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω, αν διαβάστηκε δεν ξέρω όμως…
Καλή σου ημέρα.
Έτσι είναι Τελευταίε μου…προσωπικά πιο πολύ με διδάσκει η “Ασκητική” από τα Ευαγγέλια μας…χαχα! ας μη πιάσουμε όμως αυτή τη συζήτηση…!
Νομίζω, πως καλά κάνουμε και χαρίζουμε βιβλία που οι ίδιοι εκτιμούμε…και όποιος κατάλαβε…κατάλαβε (όπως λέει και το τραγουδάκι!)
)
ΑΦ!
Πόσο, μα πόσο μας λείπουν φωνές σαν του ΚΑζαντζάκη…
Σκεφτόμουν Παναγιώτα μου, με το σχόλιο σου και με τις αναρτήσεις που κάνεις τους τελευταίους μήνες, που όλες είναι “φωνές”, τι συμβαίνει στον άνθρωπο και δεν ακούει…
Έχει τσιμεντώσει τη καρδιά του και άγεται και φέρεται;
ΑΦιλάκια φλεγόμενα !!!
)
Δυστυχώς φίλη μου …
Αυτοί που καθορίζουν τις τύχες του πλανήτη μας …
δεν είναι σε θέση ν’ ακούσουν ούτε να κατανοήσουν …
τα απλά επιχειρήματα του κοριτσιού, ούτε του μεγάλου Καζατζάκη !!!
Μέσα στα μυαλά τους έχουν γρανάζια κουρδισμένα με κέρδη, ισοσκελισμούς, συμφέροντα …
Όσο για μας … δεν έχει σημασία τι ακούμε ή τι λέμε …
Αλλά … τι κάνουμε, όπως λέει κάπου στο βίντεο το κοριτσάκι !!!
Μήπως Σιδερή μου…λέω τώρα, μήπως δράση είναι και το να κρατάς τη καρδιά σου φλεγόμενη, ανήσυχη, αφχαρίστητη (υπέροχη λέξη!) απροσάρμοστη, ελεύθερη και έτσι να μπορείς να συντρίβεις μέσα σου την προσωπική σου βολή…λέω τώρα…
ΑΦιλιά στην υπέροχη Σάμο από το χιονισμένο μου βουνό!
)
Πολύ φοβάμαι μαγισσούλα μου ότι είναι ακριβώς όπως το λέει ο τίτλος του πρώτου βίντεο. Τους άφησε άφωνους για 5 λεπτά… Και μέτα συνέχισαν απο εκεί που είχαν σταματήσει……
Φιλί γλυκό…
Αυτό που γράφεις ΑΦΓιάννη μου …έτσι είναι, γι αυτό και αναρωτιέμαι “τι τελικά ακούμε”!
ΑΦιλιά χιονισμένο και πανέμορφο!
)
Το τώρα να ζούμε, το ρίσκο να μη φοβόμαστε. Ο καλύτερος φίλος μας είναι ο εαυτός μας και καλό είναι να τον ακούμε με προσοχή και να τον φροντίζουμε.
Καλή χρονιά!
Το σημαντικότερο AnD, είναι ο φόβος που έχει φωλιάσει στις καρδιές σχεδόν όλης την ανθρωπότητας…είναι το ισχυρότερο όπλο του κακού, αλλά το καλό είναι πιο ανθεκτικό και μόνο στο παρόν αντιμετωπίζεται…αλλά είναι μεγάλη συζήτηση και μόνο όσοι κρατούν τις καρδιές του ανοιχτές…το κατανοούν…
Χαίρομαι για την επίσκεψη και χρόνια μας πολλά κι από εδώ!
Στα νιάτα μας είναι εύκολο να είμαστε ανήσυχοι, μετά τι γίνεται.
Δύσκολα κινείται κανείς αντίθετα στο ρεύμα, αλλά όταν το καταφέρει ξεχωρίζει όπως και ο Καζαντζάκης και ευτυχώς αρκετοί ακόμη είτε επώνυμοι είτε ανώνυμοι.
Καλησπέρα μαγισσούλα μου:-)
Έχει ηλικία η ανησυχία, Margo μου;
Από τη στιγμή που χρησιμοποιούμε τη λέξη δύσκολο…η ίδια η λέξη βάζει φρένο στη δράση και είμαστε από χέρι χαμένοι…
Το να κρατάς τη καρδιά σου φλεγόμενη, ανήσυχη, απροσάρμοστη, έχει ηλικία;
Το να μη φοβάσαι να φοβηθείς, έχει ηλικία;
Πρέπει να είσαι ένας Καζαντζάκης για ν’ αντιστέκεσαι στο ρεύμα που παρασέρνει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας;
Έχει ηλικία το ν’ αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις με πάθος;
Συγνώμη αν παρασύρθηκα αλλά ας αφήσουμε τις καρδιές μας ανοιχτές αυτές ξέρουν ν’ ακούν!
ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλιά χιονισμένα και πανέμορφα!
)
Στεφανια σε ευχαριστώ πολύ για τις θερμές ευχές σου. Ζητώ συγνωμη που αργώ να απαντώ, έχω ένα σωρό υποχρεώσεις και μαζί με όλα αυτά ετοιμάζομαι για την χειμερινή μας έξοδο στο νησί, από όπου θα κάνω αναρτήσεις.
Ευχομαι σε εσένα και την οικογένειά σου ΚΑΘΕ ΧΑΡΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΥΓΕΙΑ!!!!!!! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
Περιμένω με μεγάλη μου χαρά, Γιατρέ μου, τις ζεστές, ηλιόλουστες και σίγουρα πανέμορφες αναρτήσεις σου από τη Καραϊβική…
Ευχαριστώ για τις ευχές…και να περάσεις όσο πιο όμορφα μπορείς!
ΑΦιλιά μου από το χιονισμένο μου βουνό..( δεν ανταγωνίζομαι!)
)
Όχι πως δεν με προβλημάτισε αυτη σας η ανάρτηση αλλά να μη ξεχνάμε να διασκεδάζουμε, ειδικά σε τόσο δύσκολες εποχές. Χρόνια πολλά λοιπόν για τα γενέθλια!!! Σήμερα δεν είναι;; Να περνάτε πολύ πολύ όμορφα
)
Να ζήσουν οι Αιγόκεροι, να μας χαίρονται και να τους χαιρόμαστε! Χαχα! Ευχαριστούμε για τις ευχές…
Οι Αιγόκεροι της μπλογκογειτονιάς!
Χμ! είχα σκοπό να τα αποσιωπήσω…!
Και τεράστια παράλειψη, που δυο μέρες πριν ξέχασα τα δικά σου, χρόνια σου πολλά, Maxime, με υγεία, χαρά και πολλά πολλά χαμόγελα!
Οι αστρολόγοι λένε, πως όπως περάσεις τη μέρα των γενεθλίων σου, έτσι θα είναι και όλη η χρονιά, για να δούμε…
Μπορείς να διασκεδάζεις, ν’ απολαμβάνεις τη ζωή και …να κρατάς τη καρδιά σου φλεγόμενη, έτσι δεν είναι!
)
ΑΦιλιά!
Πάρα πολύ καλό…αλλά γαμώτο,ενώ όλοι συμφωνούμε σε τέτοιες ιδέες,ενώ όλοι ταυτιζόμαστε με όσα λέει το κοριτσάκι,γιατί να μην τα εφαρμόζει (σχεδόν) κανείς;;
Γιατί δηλαδή και η Ασκητική,και όσα είπε το κοριτσάκι μας βρίσκουν τόσο θετικούς στη θεωρία και τόσο αντίθετους(φαίνεται από τις ενέργειές μας) στην πράξη;;
Καλησπέρα
Νομίζω Κώστα μου, πως το πρώτο βήμα είναι ν’ αναγνωρίσει κανείς την όλη διαδικασία…δλδ, λέμε, ναι έτσι είναι…σωστόοο.. και μένουμε στα ίδια!
Λίγοι συμφωνούν…γι αυτό και η εκκλησία (που επηρεάζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού) αφόρισε τον Καζαντζάκη και πολλούς παρόμοιους !
Υπάρχει πάντα ένα ποσοστό ανθρώπων που κάνει πράξη όσα λέγονται γιατί τα νοιώθουν με τη καρδιά τους, αυτά που ακούν ταράζει όλο τους το σύστημα, τους δίνει ενέργεια, πάθος…έτσι αλλάζουν…ενώ οι περισσότεροι βλέπουν τα πράγματα λογικά (εγκεφαλικά)…άρα μένουν στα ίδια (φόβος, βολή, φυγή κλπ) τεράστια διαφορά!
Καλή ηλιόλουστη μέρα να έχουμε!
)
Χρόνια πολλά!
Τροφή για προβληματισμό η ανάρτηση. Σπουδαίο πράγμα η ευθύνη. Σίγουρα ευθυνόμαστε για τις πράξεις μας και αυτές τελικά δημιουργούν την πραγματικότητά μας, τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας. Για τις πράξεις άλλων όμως; Αν κάποιος κάνει του κεφαλιού του και δεν θέλει να ακούσει κανένα, γιατί να νιώθω εγώ ενοχές; Αν ο άλλος θέλει να ζει μέσα στα ψυχολογικά προβλήματα, γιατί να διακινδυνεύω και τι δική μου ψυχική υγεία; Στο κάτω κάτω, μπορώ να κρατήσω την ενέργειά μου για εκεί που μπορώ πραγματικά να προσφέρω!
ΑΦ!
Ο καθένας είναι υπεύθυνος ψυχολογικά για τον εαυτό του, για τη ζωή του, για τις πράξεις του, για τις ιδέες του και μόνο, Γιώργο μου, πρέπει να συμφωνήσουμε σ’ αυτό…αν κάποιοι αισθάνονται πως ευθύνονται οι άλλοι για το πως πήγε ή πάει η ζωή τους και λένε: “Φταίει η πουτ…. η ζωή”…αυτοί έχουν το πρόβλημα…όχι εσύ!
Και πόσο βολικό να ρίχνουμε την ευθύνη στον άλλο!
Τώρα εσύ γιατί να νιώθεις ενοχές για την απροσεξία ή την ελαφρότητα ή την βλακεία ή τη βαθύτερη άγνοια του άλλου;…μπορεί να σου ακούγεται σκληρό αλλά έτσι είναι…
“Μπορείς να οδηγήσεις το άλογο σου για νερό, αλλά αν δεν μπορείς να το αναγκάσεις να πιει”..λέει μια αγαπημένη μου παροιμία!
ΑΦ!
)
Μαγισσούλα μου όχι δεν έχει ηλικία η ανησυχία και το πάθος για ζωή και το να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα. Μόνο που για τους πολλούς είναι δύσκολο.
Στα πολύ νιάτα μου πίστεψα (πολύ) σε ανθρώπους που πήγαν πολύ κόντρα στο σύστημα και με το πέρασμα των χρόνων έγιναν ένα θλιβερό κομμάτι του. Μη σου πω πως ο κανόνας υπήρξαν αυτοί και η εξαίρεση λίγοι, πολύ λίγοι! Ανώνυμοι Καζαντζάκηδες που σε διδάσκουν και μόνο που σε κοιτούν στα μάτια.
Εκείνο το κορίτσι που άφησε άφωνο τον κόσμο για πέντε λεπτά, το πιθανότερο είναι να ξεχάσει.. και στη θέση όλων αυτών που την ακούν με αμηχανία να είναι εκείνη.
Παρασύρθηκα και εγώ.. πολύ θα ήθελα μια κουβεντούλα τετ α τετ στα ζεστά;-)
Καλό ξημέρωμα να έχουμε!
Καλημέρα Margo μου!
Και εγώ πολύ θα ήθελα να καθόμασταν τώρα με το ζεστό μας ρόφημα (βλέπεις δεν έχω πιει ποτέ στη ζωή μου, καφέ!) και να κοιτάζαμε έξω όλη αυτή την ομορφιά και να κουβεντιάζαμε…έχουμε τόσα πολλά να μοιραστούμε και είμαι σίγουρη πως κάποτε θα γίνει!
Μη σου φανεί εγωιστικό αυτό που θα σου πω αλλά γιατί στα ζόρικα μας λέμε…’οι άλλοι’, ας αλλάξουμε νοοτροπία οι ίδιοι και είμαι σίγουροι πως ακόμα και έναν “άλλο” να επηρεάσουμε…φτάνει!
Είμαστε υπεύθυνοι για τα παιδιά μας και αυτό μέχρι να σταθούν στα πόδια τους…και φυσικά είμαστε υπεύθυνοι για τη φύση….
Όταν η καρδιά είναι ανοιχτή, είναι ανοιχτή για όλους και ξέρει ν’ ακούει και να δρα, έτσι δεν είναι Margo μου;
Το κορίτσι μπορεί να ξεχάσει ή όχι….εμείς;
ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκι τρυφερό και στην Π και στον μικρούλι σου!
)