Αναρωτιέμαι αν υπάρχει, τίποτα πιο αποχαυνωτικό από την απόλυτη βαρεμάρα!
Είναι πχ Παρασκευή βράδυ και κάθεσαι ή μάλλον έχεις βουλιάξει στον καναπέ, είσαι στον γνωστό καναπέ, στη γνωστή σου θέση και χαζεύεις οτιδήποτε δεν σε προβληματίζει στην TV και η ώρα περνά και συ είσαι πτώμα και δεν μπορείς να κουνηθείς, έχεις μείνει ακίνητος, έχεις πιαστεί, αλλά πάλι είσαι σε μια κατάσταση απόλυτης βαρεμάρας, βαριέσαι να ξεπιαστείς, τα μάτια σου κλείνουν, κρυώνεις και βαριέσαι ατελείωτα και ονειρεύεσαι ότι μαγικά χέρια (να τα πάλι τα μαγικά!) να σε πάρουν αγκαλίτσα, να σε γδύσουν, να σε βάλουν στο κρεββάτι, να σου δώσουν και ένα φιλάκι, όχι τυπικό φιλάκι, αληθινό φιλάκι, γιατί παρ όλη την βαρεμάρα σου, το θέλεις το φιλάκι…
Σάββατο πρωί, έχεις ξυπνήσει και είσαι κουλουριασμένος κάτω από το πάπλωμα, πρέπει να έχει ξημερώσει, γιατί μπαίνει φως από τα παντζούρια και σιγά-σιγά σε πλημμυρίζει μια γλυκιά βαρεμάρα… βαριέσαι να κουνηθείς, να δεις την ώρα, το χειρότερο βαριέσαι να πας στο μπάνιο και ελπίζεις πάλι να έρθει ένα μαγικό χέρι να σε κουκουλώσει να μην κρυώσεις και να σε πάει στο μπάνιο, τελικά τα καταφέρνεις και γρήγορα- γρήγορα χώνεσαι πάλι κάτω από το πάπλωμα, η γλυκιά βαρεμάρα σε ξαναπλημμυρίζει και βαριέσαι να μιλήσεις, Ω! ναι να μη μιλήσεις…να μείνεις έτσι, στο τίποτα…
Είναι ακόμα Σάββατο και σαν φάντασμα κυκλοφορείς μέσα στο σπίτι, δεν έχεις φάει, δεν έχεις πλυθεί, δεν έχεις ντυθεί και έχεις ν’ ανοίξεις το pc σου από την προηγούμενη μέρα, που σε “κτύπησε” η βαρεμάρα.
Η σοφία, σου λέει ότι όταν πέφτεις σε μια “περίεργη” ψυχολογική κατάσταση, να αφήσεις αυτή την κατάσταση, να σου μιλήσει…
Η βαρεμάρα, σου λέει λοιπόν: Φυσικά και θα ντυθείς, θα πλυθείς, θα απλώσεις τα ρούχα, θα στρώσεις το κρεββάτι σου, θα μιλήσεις, θα κάτσεις στο pc σου και θα γράψεις, αυτά που σου υπαγορεύει, η βαρεμάρα σου…
Σου λέει επίσης,  ότι είναι καθαρά μια προσωπική σου κατάσταση και πως η οικογένεια σου και οι φίλοι σου, δεν φταίνε σε τίποτα…αν εσύ βαριέσαι τα πάντα.
Σου λέει, ότι η βαρεμάρα είναι μια κατάσταση πολυτελείας, καλό είναι να μη σε πιάνει μέσα στην εβδομάδα, όταν πρέπει να πας στη δουλειά σου, όταν πρέπει να πληρώσεις λογαριασμούς, ΤΕΒΕ στο τέλος του μήνα, όταν έχεις παιδιά που πρέπει να ταΐσεις, να τα πας σχολείο. Λες, βαριέμαι αλλά πρέπει…να το κάνεις.
Σου λέει, ότι εχθρός της βαρεμάρας είναι τα πρέπει και η ζωή σου είναι γεμάτη πρέπει, πρακτικά πρέπει, γιατί ψυχολογικά δεν χρειάζεσαι κανένα πρέπει! Δεν πρέπει να είσαι κάποιος, δεν πρέπει σώνει και καλά να σε αγαπούν, ούτε πρέπει να είσαι ευχάριστος ή χαρούμενος…Σοφή, η βαρεμάρα…
Σου λέει, ότι μια ζωή, όλο κάτι κάνεις, δεν κάθεσαι ποτέ ήσυχα με τον εαυτό σου, στο τίποτα.
Χαλάρωσε λοιπόν την τρεχάλα και αφέσου στη βαρεμάρα σου, προπαντός χωρίς ενοχές, Σαββατοκύριακο είναι αυτό και θα περάσει και αν σε πιάσει μέσα στην εβδομάδα παρακολούθησε την, θα σου μάθει σίγουρα, να γελάς με τα χάλια σου, θα σου μάθει το σημαντικότερο τον αυτοσαρκασμό, αχ βαρέθηκα…σταματάω.

Σφαίρα μου, σφαιρούλα μου,
και όμορφη Κυρούλα μου,
πες μου, πες μου τώρα δα
ποιος να πήρε, την φωνή,
του Παραμυθά…

Αυτά είναι τα μαγικά λόγια που έλεγε η μάγισσα Κλο-Κλό, στα παραμύθια που είχε γράψει, ο Παραμυθάς γύρω στο 1978 και τα είχε “παίξει” τότε η ΕΡΤ!
Η Άιναφετς, ως καλή μάγισσα, εμφανίστηκε γύρω στο 1984, αφού είχαν παιχτεί τα επεισόδια και καταρχάς έγινε βιβλίο με τίτλο, “Πώς γνώρισα την μάγισσα Άιναφετς”.
Σ’ αυτή την ιστορία, δεν υπάρχει μαγική σφαίρα δλδ η Άιναφετς δεν διαθέτει τέτοιο “αξεσουάρ”. Στις καινούργιες ιστορίες που έγραψε ο Παραμυθάς το 2009, όταν συμβαίνει κάτι απρόοπτο, ο Παραμυθάς πάει στην μάγισσα Κλο-κλο, για του βρει, πότε  και ποιος του έκλεψε το μαγικό μολύβι ή την φωνή ή πάλι για να ανακαλυφθεί ο δράστης κάποιας συμφοράς!
Για όσους δεν ξέρουν τις παλιές ιστορίες του Παραμυθά, η μάγισσα Κλο-Κλό είναι μια καλόκαρδη παχουλή γριούλα.  Η Άιναφετς είναι μεν, μια καλή μάγισσα, αλλά καθόλου παχουλή και δεν διαθέτει μαγική σφαίρα, δλδ είναι μάγισσα άνευ χαρτοφυλακίου!
Έτσι που λέτε, από περιέργεια έψαξα, απλά, να μάθω πιο πολλά για αυτές τις κρυστάλλινες σφαίρες, δλδ για την κρυσταλλομαντεία ή κρυσταλλοσκοπία.
Βασικά εμφανίζεται, στον Μεσαίωνα, αλλά εκεί, οι “χρήστες” όχι μόνο κινδύνευαν, αλλά και καιγόντουσαν στην πυρά! Βλέπετε τότε, οτιδήποτε μαγικό, ήταν απαγορευμένο, κατά την γνώμη μου, είναι η πιο “άθλια” εποχή της ανθρωπότητας, θα την χαρακτήριζα δε, “σκοτεινή”.
Πώς λοιπόν λειτουργεί η κρυστάλλινη σφαίρα; Ο χρήστης συγκεντρώνει το βλέμμα του στην σφαίρα και ύστερα από κατάλληλη ψυχική προετοιμασία (;), διακρίνει στην επιφάνεια συμβολικές συνήθως εικόνες (;), ή στροβιλίσματα καπνού (!), ενώ μπορεί αντί των οπτικών ερεθισμάτων να λάβει μηνύματα (!) από το μέλλον, με τη μορφή μιας απρόσκλητης σκέψης (!), που έρχεται ξαφνικά στο νου του…
Ο ιατρός ο Παράκελσος (1493- 1541), στο “πόνημα” του, “πως να μαγέψετε τους κρυστάλλους, ώστε τα πράγματα να φαίνονται μέσα τους”, επισημαίνει ότι μαγεύω, σημαίνει παρατηρώ προσεκτικά!

Ο μικροβιολόγος, παρατηρεί προσεκτικά κάτι στο μικροσκόπιο, αυτό το κάτι είναι που του δίνει τη πληροφορία που χρειάζεται, ο μικροβιολόγος δεν εμπλέκεται συναισθηματικά στη παρατήρηση του, ούτε έχει κάποια προκατάληψη για το τι θα δει, αυτό σημαίνει, παρατηρώ προσεκτικά.
Βασικά είμαστε ανυπόμονοι, θέλουμε γρήγορες λύσεις στα προβλήματα μας και η ανυπομονησία, εμποδίζει την σιωπηλή παρατήρηση του προβλήματος. Συνήθως, όταν έχουμε ένα πρόβλημα και αδυνατούμε να το λύσουμε καταφεύγουμε σε ειδικούς ή σε μάντεις ή σε κρυστάλλινες σφαίρες, γι’ αυτό και ευδοκιμούν εκατοντάδες χαρτορίχτρες, μέντιουμ, καφετζούδες και.μάντεις σε όλο τον κόσμο! Οι μάγοι και οι μάγισσες δεν θα λύσουν τα προβλήματα μας!
Η ζωή διαθέτει απίστευτη μαγεία, μαγικά συναντάμε ανθρώπους, μαγικά αλλάζουν καταστάσεις, μαγικά ανοίγονται πόρτες, το πως λειτουργεί το σώμα μας, είναι μέρος της μαγείας, μαγικά ερχόμαστε στη ζωή και μαγικά αναχωρούμε και όταν ανοίγει η καρδιά, όλα γύρω αποκτούν μια “άλλη” μαγεία, που δεν έχει καμιά σχέση με όλη την μιζέρια και την άγνοια που επικρατεί γύρω μας.

Είναι ενδιαφέρον, πως έρχονται τα πράγματα, ξεκινάς ένα ποστ, με “Το τσίρκο”, συνεχίζεις με “Φιλιά,” που καταλήγουν με τον θάνατο μιας σκυλίτσας και μετά “Μελαγχολείς” κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα. Έτσι τις τελευταίες μέρες, καθώς διάβαζα και τα σχόλια φίλων στα blog τους, ήρθε από μόνο του και “έδεσε” το CRASH TEST.
Crash test: Οδηγείς το μηχανάκι σου και από πίσω κάθεται ο “Άνθρωπος” σου, το μηχανάκι ντεραπάρει και εσύ είσαι κάτω με σπασμένο πόδι, σε πάει στο νοσοκομείο σε αφήνει και εξαφανίζεται από την ζωή σου και συ… κοκαλώνεις.
Crash test: Την νύχτα σηκώνεσαι για να πιεις νερό, εσύ που δεν διψάς ποτέ την νύχτα και ακούς τον “Άνθρωπο” σου, να μιλά στο τηλέφωνο, με κάποια “ύπαρξη”, ερωτικά, τρυφερά… και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Κόβεις δρόμο απ΄ένα πάρκο που παίζουν παιδάκια και σ’ ένα παγκάκι απέναντι από τα παιδάκια, ένας επιδειξίας αυν…και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Ένα βράδυ, αναρωτιέσαι τι κάνει ο τάδε φίλος, μπαίνεις στο blog του και διαβάζεις… θάνατος και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Πάλι σου έρχεται να κόψεις δρόμο απ’ μια πλατειούλα και εκεί που την διασχίζεις, από μακριά βλέπεις τον “Άνθρωπο” σου να αποχαιρετά κάποια “ύπαρξη” μ’ ένα αχόρταγο φιλί στο στόμα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Περπατάς αμέριμνος μέσα στην κίνηση και ξαφνικά, από το πουθενά περνάει ένα μηχανάκι και σου αρπάζει την τσάντα με όλα σου τα χαρτιά, λεφτά, κινητά και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι διακοπές με τον “Άνθρωπο σου” και πας στην κουζίνα να πιεις νερό και ακούς τον Άνθρωπο σου να ρωτά την “ύπαρξη” πώς πάει η φωλίτσα μας και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι μέρες στο νοσοκομείο και περιμένεις τον αγαπημένο συγγενή να δώσει σημεία ζωής, αφού ο “Άνθρωπος σου” την έχει κοπανήσει, και ο μοναδικός σου συγγενής εμφανίζεται μετά από ένα μήνα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι ακόμα στο νοσοκομείο και πεθαίνει η αγαπημένη σου γιαγιά, αλλά εσύ δεν μπορείς να την αποχαιρετήσεις γιατί είσαι τέζα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Έχεις επτά χρόνια σχέση και έχεις και ένα παιδί και σου ζητούν να ξαποστείλεις το παιδί σου στον πατέρα του, για να παντρευτείς την “σχέση” σου και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Απολαμβάνεις το ηλιοβασίλεμα και κτυπά το τηλέφωνο και ακούς μια συμμαθήτρια που έχεις να δεις πάνω από είκοσι χρόνια και σου ζητά να επικοινωνήσεις με τον πρώτο σου έρωτα, γιατί πεθαίνει και θέλει να σε δει πριν πεθάνει και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είναι πρωί και “ο Άνθρωπος σου” πίνει καφέ με την τρυφερή του φίλη στο γραφείο του και εσύ εμφανίζεσαι ξαφνικά και αυτός αντιδρά “ένοχα” και εσύ κοκαλώνεις.
Φτάνει… γιατί θα μπορούσα να γράφω ώρες για όλα αυτά τα ουρανοκατέβατα Crash tests. Όλα έχουν κάτι κοινό, δεν τα επιδιώκεις, δεν τα προκαλείς, συμβαίνουν. Το άλλο τους κοινό είναι ο αιφνιδιασμός αυτό που λέμε σοκ και το αποτέλεσμα είναι πόνος, όχι σωματικός· ψυχολογικός.
Στο σωματικό παίρνεις παυσίπονο, στον  ψυχολογικό… κατ’ αρχάς μένεις κόκαλο.
Αλλά υπάρχει και το αλλά· όλα, μα όλα αυτά, παρόλο που δεν τα καταλαβαίνεις, σου μαθαίνουν, φτάνει να μην τα προσπεράσεις, εκεί να μείνεις, να κάτσεις να πονέσεις όσο δεν πάει άλλο, δλδ να πιάσεις πάτο. Μετά εκεί που δεν το περιμένεις, γίνεται το θαύμα, όχι μόνο έχεις πάψει να πονάς, αλλά -το σημαντικότερο- έχεις πάψει να φοβάσαι, στέκεσαι, που λένε, στα πόδια σου και ανακαλύπτεις ό,τι μπορείς να καταλάβεις, να συμπονέσεις- χωρίς βοηθήματα, ψυχολόγους, δασκάλους, πνευματικούς, γκουρούδες, σχολές· αλλά μόνος. Ο πόνος σου έχει γίνει και δάσκαλος σου.
Έτσι ευχαριστείς την ζωή που σου έστειλε τα crashes tests-μαθήματα.

Περίεργες μέρες, όπου και να στραφώ συναντώ ανθρώπους σκεπτικούς, στα blog των φίλων τα συναισθήματα είναι συγκεχυμένα και η ίδια νοιώθω περίεργα. Φυσικό θα μου πείτε, έτσι συμβαίνει όταν χάνεις ένα ζωντανό, όχι δεν είναι φυσικό, είναι κάτι πιο βαθύ από στεναχώρια, είναι μελαγχολία, είναι αυτή η μελαγχολία που νιώθεις όταν κοιτάς ένα ηλιοβασίλεμα και εδώ στο βουνό, τα ηλιοβασιλέματα, είναι θέαμα.’Όταν ο καιρός το επιτρέπει κάθομαι με τους φίλους μου και σιωπηλά το απολαμβάνουμε, ποτέ δεν είναι ίδιο, φτάνει να υπάρχει έστω και ένα συννεφάκι για ν΄αλλάξει όλο το σκηνικό.
Πήγα και βρήκα το κείμενο που ανάρτησε ο Παραμυθάς- σύντροφος στο blog του στις 16 Αυγούστου, σχετικά με την μελαγχολία, ήταν ένα κείμενο που είχε γράψει η Λουκία Βογιατζή στο περιοδικό VITA, σας αντιγράφω ένα κομμάτι και αν δεν το είχατε διαβάσει τότε, βρείτε το εδώ.

Μελαγχολικοί: “Ιδιότητα” ορισμένων ανθρώπων που διατηρούν εσωτερική ισορροπία, ώστε να μην συντρίβονται από τα συναισθήματα τους…την μελαγχολία την χαρακτηρίζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνοια και συμπάθια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς την φύση, δημιουργικότητα…πολλά από αυτά που έχουν αξία, ποίηση, φιλοσοφία, συναίσθηση της ομορφιάς, τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς, μας μαθαίνουν να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο γύρω μας, με αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωπικότητας μας!

Είμαι σίγουρη, ότι πάνω από τους μισούς φίλους του “μπλο- γκούλι, θα αναγνωρίσουμε στα παραπάνω, τον εαυτό μας…πάντως καθώς το αντέγραφα, “κόλλαγε” σε πολλούς από τους φίλους μου, δλδ είμαστε όλη μια παρέα μελαγχολικών!
Εξάλλου το δείξατε με τα σχόλια σας, στο ποστ για “τα φιλιά”, που τελικά κατέληξαν σε “παρηγορητήρια”, για την σκυλίτσα Μάρθα, που πέθανε.

Το φιλί της μικρής φώκιας, από το παραμύθι,”Η μικρή Φώκια”, που θα παιχτεί προσεχώς!

Τον τελευταίο καιρό, πολύ διασκεδάζω με τα διάφορα, συνωμοτικά που έχουν καταχωρηθεί στο Τ.Θ.Π του Μαγικού λεξικού και όλο και προστίθενται καινούργια, όπως και οι φίλοι που τα εμπνέουν!
Τα περισσότερα έχουν σχέση με Φιλιά…Αληθινά, Μαγικά, Πολλά και “φυσικά” με νεράιδες, μάγους, μάγισσες και λοιπά αερικά !
Όταν πρωτοάρχισα να γράφω στο blog του Παραμυθά- συντρόφου, μού “υπέδειξαν” ότι στο τέλος έπρεπε να στέλνω φιλιά, ε, και εγώ σαν καλή blogger, έστελνα φιλιά. Αυτό μου φαινόταν όμως τόσο τυπικό, τόσο μακριά από μένα, που κάποια στιγμή, έγραψα, ότι προσωπικά ή φιλώ αληθινά ή δεν φιλώ καθόλου! Έτσι προέκυψε το πρώτο Αληθινό Φιλί, ΑΦ για λόγους συντομίας, αφού είχε προκείψει το ΚΜΝΒ, για να μη γράφω κάθε φορά που απαντούσα, όλο αυτό το κατεβατό, έτσι με τον καιρό, έγινε και μια γλώσσα στο μπλογκ-ούλι.
Από περιέργεια λοιπόν, διάβασα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, τι λέει για το φιλί και εκτός από τη γνωστή ερμηνεία λέει και τα εξής:
Φιλί: Γλυκό, ηχηρό, παθιασμένο, βιαστικό, πεταχτό, ρουφηχτό, γαλλικό, αθώο…Πιο κάτω βάζει και μια παροιμία, “ανάρια, ανάρια το φιλί, για  να ‘χει νοστιμάδα”…και συνεχίζει…η υπερβολικά συχνή εκδήλωση συναισθημάτων, αδυνατίζει τα συναισθήματα αυτά, η κατάχρηση κάνει κάτι λιγότερο επιθυμητό, του αφαιρεί (του φιλιού) τη ¨νοστιμάδα”,- (υποκ.) φιλάκι (το)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Σαν να μη μου έφτανε αυτό, μπήκα στο google, έβαλα φιλί και μέσα από τα απερίγραπτα…βρήκα και αυτά τα διασκεδαστικά:
- Το φιλί είναι το μόνο γλυκό που δεν παχαίνει. Αφιερωμένο στο Fwteino *μας!
- Μ’ ενός λεπτού φιλί, καταναλώνουμε 26 θερμίδες…τρίχες δλδ! Άρα να φιλιόμαστε ατελείωτα και άστε τις παροιμίες, στον Μπαμπινιώτη!
- Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, δεν φιλούσαν στο στόμα, αλλά στη μύτη! Οι δικοί μας, τι κάνανε άραγε, μπορεί ίσως να το ερευνήσει ο ΦJK;
- Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί ειδικά νεύρα προκειμένου να συναντιόνται τα χείλη δυο ατόμων στο σκοτάδι. Αφιερωμένο στην Φεγγαρένια και στην Φεγγαρόλουστη Selena, που κυκλοφορούν νύχτα!
- Οι άνθρωποι που φιλούν τον σύντροφο τους, αρρωσταίνουν λιγότερο στην εργασία τους, παθαίνουν λιγότερα ατυχήματα με το αυτοκίνητο τους και ζουν πέντε χρόνια παραπάνω. Ερώτηση: Τι κάνουν αυτοί που δεν έχουν σύντροφο, είναι άνεργοι και δεν έχουν αυτοκίνητο;
- Οι Κινέζοι, θεωρούν το φιλί, χυδαιότητα…Και είχαμε μια σκοτούρα!
Νομίζω ότι εμπεδώσαμε τα περί φιλιών, έτσι σας στέλνω, ατελείωτα ΑΦΜ και ΦΠΑ!

Τα Χριστούγεννα του 1993 που τα παιδιά μας ήταν ακόμα μικρά, αποφασίσαμε να μη ξαναστολίσουμε ψεύτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο και αγοράσαμε ένα μικρό αληθινό ελατάκι ενός μέτρου, σε μια μεγάλη γλάστρα-βαρέλα. Το βάλαμε μέσα στο σπίτι, το στολίσαμε και ήταν πανέμορφο. Πέρασαν οι γιορτές και μια και μέναμε σ’ ένα κτήμα, αποφασίσαμε να το φυτέψουμε μπροστά στο σπίτι, Δυτικά,να βλέπει το ηλιοβασίλεμα… Οι “ειδικοί” μας είπαν, άδικος κόπος, δεν πρόκειται  να πιάσει, γιατί του κόβουν τις ρίζες για να χωρέσει στη γλάστρα. Εμείς όμως το τολμήσαμε και όντος η δοκιμή πέτυχε!

Περνούσαν οι μέρες και αυτό φαινόταν να αντέχει και να μεγαλώνει σταθερά. Μια μέρα όμως, παρατήρησα τις άκρες των κλαδιών του ν΄αλλάζουν χρώμα και οι “ειδικοί”  πάλι μας είπαν ότι πάει, ξεραίνεται, ξεχάστε το, εμείς όμως εκεί… αποφασίσαμε λοιπόν να του κόψουμε την κορυφή, μια και εκεί ήταν η μεγαλύτερη ζημιά. Πάλι οι “ειδικοί” μας είπαν: πάει το δένδρο, θα το χάσετε! Αυτό όμως, φαινόταν να αντέχει…και το θαύμα έγινε…άρχισε να βγάζει καινούργια κορυφή! Πρέπει τώρα να σας πω και κάτι, που εσείς πάρτε το όπως θέλετε…Σε όλη τη διάρκεια της ανάρρωσης του, τού μιλούσαμε και το χαϊδεύαμε…Τώρα θαυμάστε το, στο ηλιοβασίλεμα και στα καλύτερα του, με χιόνια, αφού το κτήμα μας βρίσκεται σε σε 500μ υψόμετρο!

Αυτή την φωτογραφία, την “έκλεψα”… γι’ αυτό και είναι τσαλακωμένη…Ο cpil-νινί μου, δεν συμφωνούσε να χρησιμοποιήσω τις ζωγραφιές μου…ούτε στο μπλο-γκούλι μου!

Σ’ αυτό το τσίρκο που βλέπετε, πρόκειται να παιχτεί ένα επεισόδιο του Παραμυθά, με τίτλο, “Το τσίρκο”. Το επεισόδιο αυτό, με παίδεψε αφάνταστα, γιατί είχε ατελείωτα ζώα, που κάνανε διάφορα νούμερα και άσε τον κόσμο που ζητωκραύγαζε! Να φανταστείτε μου πήρε δυο βδομάδες να το ζωγραφίσω, δουλεύοντας 8-12 ώρες την μέρα, εκτός από τις Πέμπτες που είχα ρεπό και πήγαινα, το πρωί οδοντογιατρό, το μεσημέρι στους γονείς μου και το απόγευμα στα εγγόνια μου! Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να πάρω το αίμα μου πίσω και να το εκμεταλλευτώ, για να κάνουμε εκεί μέσα το κέφι μας!
ΠΡΟΣΚΑΛΩ λοιπόν, καταρχάς όλη την πάρε-ούλα, που μπορείτε να δείτε και την φωτογραφία της στο Μαγικό Λεξικό και όποιος έχει διάθεση, κέφι, φαντασία και προπαντός παιδική καρδιά, να παρουσιάσει ότι θέλει…φτάνει να ταιριάζει, σε τσίρκο, εξάλλου τι Νεράιδες, Νεράιδοι, μαγισσούλες, μάγοι, ξωτικά και λοιπά αερικά είσαστε…Ε;

Προσωπικά, αφού πήρα πίσω το ποδήλατο που μου είχε κλέψει ο γατούλης και βρήκα την πίστα άδεια, είπα να προετοιμάσω ένα νούμερο με το ιπτάμενο μου ποδήλατο…

Λοιπόόόόν… Μετά από πολύ ψάξιμο, ώρες παρακολούθησης και τρέξιμο μέσα στη βροχή -τόσο, που τρύπησαν τα μποτάκια μου!- βρήκα το ποδήλατο της ΚΜΝΒ μας. Ήταν δύσκολο, αλλά η καλή πράκτορας στα δύσκολα φαίνεται άλλωστε!

Το βρήκα να βολτάρει με μεγάλη ταχύτητα -ίσα που πρόλαβα να το δω και να το φωτογραφίσω:

Ο πονηρός γάτος που το οδηγούσε στην αρχή προσπάθησε να με πείσει ότι είναι δικό του, αλλά μπορεί να ξεγελάσει μια ΚΜΔ? Τς! Πήρα τηλέφωνο τον Παραμυθά, τον άφησα να ακούσει τις δικαιολογίες του γάτου, και όταν τέλειωσε, του έβαλα το handsfree στο αφτί, να του μιλήσει και να του εξηγήσει ότι το ποδήλατο ήταν της ΚΜΝΒ και το χρειαζόταν. Μετά από κάμποσα νιαουρίσματα, και αρκετές διαφωνίες, τον πείσαμε. Του το πήρα, λοιπόν, και το έστειλα με ένα μαγικό σύννεφο στο σπίτι της Άιναφετς, να το βρει επιστρέφοντας. Κι επειδή είμαι καλό κορίτσι, σκέφτηκα να σας το πούμε κι εσάς, να χαρείτε

Καλημέρα όλη μέρα, και ΑΦ σε όλους σας.

ΚΜΔ.

Αυτή είναι η δεύτερη ζωγραφιά που έφτιαξα για τα μελλοντικά 26 καινούργια επεισόδια του Παραμυθά και θα δείτε τον καινούργιο χρόνο.
Η πρώτη είναι το “νησί”, που πρωτομπήκε όταν “άνοιξε” αυτό το μπλο-γκούλι, τον Ιούλιο.
Τον Ιανουάριο του 2009, πήρα εντολή από το επιτελείο του Παραμυθά να ζωγραφίσω τα 26  επεισόδια. Το επιτελείο απαρτίζεται από τον Παραμυθά, που έγραψε τα 26 παραμύθια-σενάρια και στα οποία πρωταγωνιστεί, πετώντας, μικραίνοντας, μεγαλώνοντας  και άλλα μαγικά! Τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, γνωστό ως blogger cpil, γιος μας, ο οποίος σκηνοθετεί, μοντάρει και κινεί τους ήρωες, την Μαρία Πιλαβίου, κόρη του Παραμυθά, που οργανώνει ό,τι έχει σχέση με γυρίσματα, πληρωμές (χμ!) κλπ. Μια οικογενειακή συνεργασία… συνωμοσία!
Όταν άρχισαν τα γυρίσματα, δλδ, κρεμούσαν… κινούσαν… τον Παραμυθά, επειδή δεν είχα ακόμα πάρει στα χέρια μου τα story- boards, ξεκίνησα από μόνη μου να ζωγραφίζω διάφορα τοπία στα οποία θα “βόλταρε” πετώντας ο Παραμυθάς.
Στο παραπάνω τοπίο, ο Κωνσταντίνος “έκανε” το τραίνο να κινείται βγάζοντας καπνό, βγαίνοντας από το τούνελ, ενώ ανάμεσα από τα σύννεφα πετάει ο Παραμυθάς!
Μέχρι λοιπόν να ξεκινήσουν να παίζονται τα καινούργια επεισόδια, σας προσκαλώ να βολτάρουμε μαζί, σ’ αυτό το παιδικό τοπίο, εξάλλου τι μαγισσονεραιδοξωτικό πάρε-ούλα θα είμασταν!

Αυτές τις μέρες κλείνω- κλείνει τρεις μήνες αυτό το blog και καθόμουν και σκεφτόμουν πoιο το νόημα όλων αυτών, blogs, facebook, twitter και τα άλλα διαδικτυακά μέσα επικοινωνίας, έχουν γραφτεί οι αναλύσεις των αναλύσεων και έχω μπει σε σκέψεις…

Ο Παραμυθάς που τυγχάνει και σύντροφος μου, με την βοήθεια της νατασσΆκι αποφάσισε να μου κάνει έκπληξη και μου “άνοιξε” αυτό το blog… είχε στο νου του, ότι θα μπορούσα πχ να μεταφράζω από τα Γαλλικά, παραμύθια και να τ’ ανεβάζω ή πάλι αφού είχα γράψει τρία βιβλία, να βάζω αποσπάσματα των βιβλίων μου ή πάλι αφού μου “άρεσε” που και που να σχολιάζω το blog του, να γράφω ένας θεός ξέρει τι…
Προσωπικά δεν είχα και δεν έχω τίποτα κατά νου, το μόνο που σίγουρα ξέρω να κάνω από κοριτσάκι, είναι να ζωγραφίζω, τους τελευταίους μήνες ζωγράφιζα πάνω από οκτώ ώρες την μέρα, τα καινούργια 26 επεισόδια του Παραμυθά και αυτό μ’ ένα στυλ “παιδικό” μια και αυτά προοριζόντουσαν για μικρά παιδάκια. Ήμουν λοιπόν, ξαφνικά μια “καλή μάγισσα” φυσικά, που την είχε ονομάσει ο Παραμυθάς, Άιναφετς που είναι και τ’ όνομα μου ανάποδα- Στεφανία και είχα ένα blog!
Οι πρώτοι “πελάτες” όπως είναι φυσικό ήρθαν από το  blog  του Παραμυθά, έκαναν μια ευγενική παρουσία και αποχώρισαν… άλλοι πάλι, ένας θεός ξέρει γιατί… έμειναν και με τον καιρό ΑΥΤΟΙ διαμόρφωσαν  αυτό το blog και έφτιαξαν μια μαγισσονεραιδοξωτικό παρέα… και άρχισε το γλέντι, με τραγούδια και χορό, με διάφορα ΑΦ, ΚΜΝΒ, ΚΜΔ, νΔ και ΝΑ, μια “γλώσσα” συνθηματική, καθαρά προσωπική αυτού του blog, που στη συνέχεια έγινε και μπλογκ-ούλι.. όλα με πολύ κέφι, χιούμορ και χαβαλέ!
Ήθελα φυσικά να γράψω και για σοβαρά θέματα, όπως για τη γρίπη και αυτό το ποστ, αθόρυβα έκανε την δουλειά του.
Υπήρξαν πάλι μέρες που απλώς σας διάβαζα, καλοί μου φίλοι, σας άφηνα να παίζετε και ούτε που προλάβαινα  ν’ ακούσω τα τραγούδια σας, ούτε και ν’ απαντήσω στα σχόλια σας, αυτούς τους τρεις μήνες, με γεμίσατε χαρά και ελπίζω να κατάφερα να σας δώσω και εγώ λίγη…