Είναι ενδιαφέρον, πως έρχονται τα πράγματα, ξεκινάς ένα ποστ, με “Το τσίρκο”, συνεχίζεις με “Φιλιά,” που καταλήγουν με τον θάνατο μιας σκυλίτσας και μετά “Μελαγχολείς” κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα. Έτσι τις τελευταίες μέρες, καθώς διάβαζα και τα σχόλια φίλων στα blog τους, ήρθε από μόνο του και “έδεσε” το CRASH TEST.
Crash test: Οδηγείς το μηχανάκι σου και από πίσω κάθεται ο “Άνθρωπος” σου, το μηχανάκι ντεραπάρει και εσύ είσαι κάτω με σπασμένο πόδι, σε πάει στο νοσοκομείο σε αφήνει και εξαφανίζεται από την ζωή σου και συ… κοκαλώνεις.
Crash test: Την νύχτα σηκώνεσαι για να πιεις νερό, εσύ που δεν διψάς ποτέ την νύχτα και ακούς τον “Άνθρωπο” σου, να μιλά στο τηλέφωνο, με κάποια “ύπαρξη”, ερωτικά, τρυφερά… και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Κόβεις δρόμο απ΄ένα πάρκο που παίζουν παιδάκια και σ’ ένα παγκάκι απέναντι από τα παιδάκια, ένας επιδειξίας αυν…και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Ένα βράδυ, αναρωτιέσαι τι κάνει ο τάδε φίλος, μπαίνεις στο blog του και διαβάζεις… θάνατος και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Πάλι σου έρχεται να κόψεις δρόμο απ’ μια πλατειούλα και εκεί που την διασχίζεις, από μακριά βλέπεις τον “Άνθρωπο” σου να αποχαιρετά κάποια “ύπαρξη” μ’ ένα αχόρταγο φιλί στο στόμα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Περπατάς αμέριμνος μέσα στην κίνηση και ξαφνικά, από το πουθενά περνάει ένα μηχανάκι και σου αρπάζει την τσάντα με όλα σου τα χαρτιά, λεφτά, κινητά και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι διακοπές με τον “Άνθρωπο σου” και πας στην κουζίνα να πιεις νερό και ακούς τον Άνθρωπο σου να ρωτά την “ύπαρξη” πώς πάει η φωλίτσα μας και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι μέρες στο νοσοκομείο και περιμένεις τον αγαπημένο συγγενή να δώσει σημεία ζωής, αφού ο “Άνθρωπος σου” την έχει κοπανήσει, και ο μοναδικός σου συγγενής εμφανίζεται μετά από ένα μήνα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι ακόμα στο νοσοκομείο και πεθαίνει η αγαπημένη σου γιαγιά, αλλά εσύ δεν μπορείς να την αποχαιρετήσεις γιατί είσαι τέζα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Έχεις επτά χρόνια σχέση και έχεις και ένα παιδί και σου ζητούν να ξαποστείλεις το παιδί σου στον πατέρα του, για να παντρευτείς την “σχέση” σου και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Απολαμβάνεις το ηλιοβασίλεμα και κτυπά το τηλέφωνο και ακούς μια συμμαθήτρια που έχεις να δεις πάνω από είκοσι χρόνια και σου ζητά να επικοινωνήσεις με τον πρώτο σου έρωτα, γιατί πεθαίνει και θέλει να σε δει πριν πεθάνει και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είναι πρωί και “ο Άνθρωπος σου” πίνει καφέ με την τρυφερή του φίλη στο γραφείο του και εσύ εμφανίζεσαι ξαφνικά και αυτός αντιδρά “ένοχα” και εσύ κοκαλώνεις.
Φτάνει… γιατί θα μπορούσα να γράφω ώρες για όλα αυτά τα ουρανοκατέβατα Crash tests. Όλα έχουν κάτι κοινό, δεν τα επιδιώκεις, δεν τα προκαλείς, συμβαίνουν. Το άλλο τους κοινό είναι ο αιφνιδιασμός αυτό που λέμε σοκ και το αποτέλεσμα είναι πόνος, όχι σωματικός· ψυχολογικός.
Στο σωματικό παίρνεις παυσίπονο, στον  ψυχολογικό… κατ’ αρχάς μένεις κόκαλο.
Αλλά υπάρχει και το αλλά· όλα, μα όλα αυτά, παρόλο που δεν τα καταλαβαίνεις, σου μαθαίνουν, φτάνει να μην τα προσπεράσεις, εκεί να μείνεις, να κάτσεις να πονέσεις όσο δεν πάει άλλο, δλδ να πιάσεις πάτο. Μετά εκεί που δεν το περιμένεις, γίνεται το θαύμα, όχι μόνο έχεις πάψει να πονάς, αλλά -το σημαντικότερο- έχεις πάψει να φοβάσαι, στέκεσαι, που λένε, στα πόδια σου και ανακαλύπτεις ό,τι μπορείς να καταλάβεις, να συμπονέσεις- χωρίς βοηθήματα, ψυχολόγους, δασκάλους, πνευματικούς, γκουρούδες, σχολές· αλλά μόνος. Ο πόνος σου έχει γίνει και δάσκαλος σου.
Έτσι ευχαριστείς την ζωή που σου έστειλε τα crashes tests-μαθήματα.

Περίεργες μέρες, όπου και να στραφώ συναντώ ανθρώπους σκεπτικούς, στα blog των φίλων τα συναισθήματα είναι συγκεχυμένα και η ίδια νοιώθω περίεργα. Φυσικό θα μου πείτε, έτσι συμβαίνει όταν χάνεις ένα ζωντανό, όχι δεν είναι φυσικό, είναι κάτι πιο βαθύ από στεναχώρια, είναι μελαγχολία, είναι αυτή η μελαγχολία που νιώθεις όταν κοιτάς ένα ηλιοβασίλεμα και εδώ στο βουνό, τα ηλιοβασιλέματα, είναι θέαμα.’Όταν ο καιρός το επιτρέπει κάθομαι με τους φίλους μου και σιωπηλά το απολαμβάνουμε, ποτέ δεν είναι ίδιο, φτάνει να υπάρχει έστω και ένα συννεφάκι για ν΄αλλάξει όλο το σκηνικό.
Πήγα και βρήκα το κείμενο που ανάρτησε ο Παραμυθάς- σύντροφος στο blog του στις 16 Αυγούστου, σχετικά με την μελαγχολία, ήταν ένα κείμενο που είχε γράψει η Λουκία Βογιατζή στο περιοδικό VITA, σας αντιγράφω ένα κομμάτι και αν δεν το είχατε διαβάσει τότε, βρείτε το εδώ.

Μελαγχολικοί: “Ιδιότητα” ορισμένων ανθρώπων που διατηρούν εσωτερική ισορροπία, ώστε να μην συντρίβονται από τα συναισθήματα τους…την μελαγχολία την χαρακτηρίζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνοια και συμπάθια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς την φύση, δημιουργικότητα…πολλά από αυτά που έχουν αξία, ποίηση, φιλοσοφία, συναίσθηση της ομορφιάς, τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς, μας μαθαίνουν να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο γύρω μας, με αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωπικότητας μας!

Είμαι σίγουρη, ότι πάνω από τους μισούς φίλους του “μπλο- γκούλι, θα αναγνωρίσουμε στα παραπάνω, τον εαυτό μας…πάντως καθώς το αντέγραφα, “κόλλαγε” σε πολλούς από τους φίλους μου, δλδ είμαστε όλη μια παρέα μελαγχολικών!
Εξάλλου το δείξατε με τα σχόλια σας, στο ποστ για “τα φιλιά”, που τελικά κατέληξαν σε “παρηγορητήρια”, για την σκυλίτσα Μάρθα, που πέθανε.

Το φιλί της μικρής φώκιας, από το παραμύθι,”Η μικρή Φώκια”, που θα παιχτεί προσεχώς!

Τον τελευταίο καιρό, πολύ διασκεδάζω με τα διάφορα, συνωμοτικά που έχουν καταχωρηθεί στο Τ.Θ.Π του Μαγικού λεξικού και όλο και προστίθενται καινούργια, όπως και οι φίλοι που τα εμπνέουν!
Τα περισσότερα έχουν σχέση με Φιλιά…Αληθινά, Μαγικά, Πολλά και “φυσικά” με νεράιδες, μάγους, μάγισσες και λοιπά αερικά !
Όταν πρωτοάρχισα να γράφω στο blog του Παραμυθά- συντρόφου, μού “υπέδειξαν” ότι στο τέλος έπρεπε να στέλνω φιλιά, ε, και εγώ σαν καλή blogger, έστελνα φιλιά. Αυτό μου φαινόταν όμως τόσο τυπικό, τόσο μακριά από μένα, που κάποια στιγμή, έγραψα, ότι προσωπικά ή φιλώ αληθινά ή δεν φιλώ καθόλου! Έτσι προέκυψε το πρώτο Αληθινό Φιλί, ΑΦ για λόγους συντομίας, αφού είχε προκείψει το ΚΜΝΒ, για να μη γράφω κάθε φορά που απαντούσα, όλο αυτό το κατεβατό, έτσι με τον καιρό, έγινε και μια γλώσσα στο μπλογκ-ούλι.
Από περιέργεια λοιπόν, διάβασα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, τι λέει για το φιλί και εκτός από τη γνωστή ερμηνεία λέει και τα εξής:
Φιλί: Γλυκό, ηχηρό, παθιασμένο, βιαστικό, πεταχτό, ρουφηχτό, γαλλικό, αθώο…Πιο κάτω βάζει και μια παροιμία, “ανάρια, ανάρια το φιλί, για  να ‘χει νοστιμάδα”…και συνεχίζει…η υπερβολικά συχνή εκδήλωση συναισθημάτων, αδυνατίζει τα συναισθήματα αυτά, η κατάχρηση κάνει κάτι λιγότερο επιθυμητό, του αφαιρεί (του φιλιού) τη ¨νοστιμάδα”,- (υποκ.) φιλάκι (το)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Σαν να μη μου έφτανε αυτό, μπήκα στο google, έβαλα φιλί και μέσα από τα απερίγραπτα…βρήκα και αυτά τα διασκεδαστικά:
- Το φιλί είναι το μόνο γλυκό που δεν παχαίνει. Αφιερωμένο στο Fwteino *μας!
- Μ’ ενός λεπτού φιλί, καταναλώνουμε 26 θερμίδες…τρίχες δλδ! Άρα να φιλιόμαστε ατελείωτα και άστε τις παροιμίες, στον Μπαμπινιώτη!
- Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, δεν φιλούσαν στο στόμα, αλλά στη μύτη! Οι δικοί μας, τι κάνανε άραγε, μπορεί ίσως να το ερευνήσει ο ΦJK;
- Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί ειδικά νεύρα προκειμένου να συναντιόνται τα χείλη δυο ατόμων στο σκοτάδι. Αφιερωμένο στην Φεγγαρένια και στην Φεγγαρόλουστη Selena, που κυκλοφορούν νύχτα!
- Οι άνθρωποι που φιλούν τον σύντροφο τους, αρρωσταίνουν λιγότερο στην εργασία τους, παθαίνουν λιγότερα ατυχήματα με το αυτοκίνητο τους και ζουν πέντε χρόνια παραπάνω. Ερώτηση: Τι κάνουν αυτοί που δεν έχουν σύντροφο, είναι άνεργοι και δεν έχουν αυτοκίνητο;
- Οι Κινέζοι, θεωρούν το φιλί, χυδαιότητα…Και είχαμε μια σκοτούρα!
Νομίζω ότι εμπεδώσαμε τα περί φιλιών, έτσι σας στέλνω, ατελείωτα ΑΦΜ και ΦΠΑ!

Τα Χριστούγεννα του 1993 που τα παιδιά μας ήταν ακόμα μικρά, αποφασίσαμε να μη ξαναστολίσουμε ψεύτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο και αγοράσαμε ένα μικρό αληθινό ελατάκι ενός μέτρου, σε μια μεγάλη γλάστρα-βαρέλα. Το βάλαμε μέσα στο σπίτι, το στολίσαμε και ήταν πανέμορφο. Πέρασαν οι γιορτές και μια και μέναμε σ’ ένα κτήμα, αποφασίσαμε να το φυτέψουμε μπροστά στο σπίτι, Δυτικά,να βλέπει το ηλιοβασίλεμα… Οι “ειδικοί” μας είπαν, άδικος κόπος, δεν πρόκειται  να πιάσει, γιατί του κόβουν τις ρίζες για να χωρέσει στη γλάστρα. Εμείς όμως το τολμήσαμε και όντος η δοκιμή πέτυχε!

Περνούσαν οι μέρες και αυτό φαινόταν να αντέχει και να μεγαλώνει σταθερά. Μια μέρα όμως, παρατήρησα τις άκρες των κλαδιών του ν΄αλλάζουν χρώμα και οι “ειδικοί”  πάλι μας είπαν ότι πάει, ξεραίνεται, ξεχάστε το, εμείς όμως εκεί… αποφασίσαμε λοιπόν να του κόψουμε την κορυφή, μια και εκεί ήταν η μεγαλύτερη ζημιά. Πάλι οι “ειδικοί” μας είπαν: πάει το δένδρο, θα το χάσετε! Αυτό όμως, φαινόταν να αντέχει…και το θαύμα έγινε…άρχισε να βγάζει καινούργια κορυφή! Πρέπει τώρα να σας πω και κάτι, που εσείς πάρτε το όπως θέλετε…Σε όλη τη διάρκεια της ανάρρωσης του, τού μιλούσαμε και το χαϊδεύαμε…Τώρα θαυμάστε το, στο ηλιοβασίλεμα και στα καλύτερα του, με χιόνια, αφού το κτήμα μας βρίσκεται σε σε 500μ υψόμετρο!

Αυτή την φωτογραφία, την “έκλεψα”… γι’ αυτό και είναι τσαλακωμένη…Ο cpil-νινί μου, δεν συμφωνούσε να χρησιμοποιήσω τις ζωγραφιές μου…ούτε στο μπλο-γκούλι μου!

Σ’ αυτό το τσίρκο που βλέπετε, πρόκειται να παιχτεί ένα επεισόδιο του Παραμυθά, με τίτλο, “Το τσίρκο”. Το επεισόδιο αυτό, με παίδεψε αφάνταστα, γιατί είχε ατελείωτα ζώα, που κάνανε διάφορα νούμερα και άσε τον κόσμο που ζητωκραύγαζε! Να φανταστείτε μου πήρε δυο βδομάδες να το ζωγραφίσω, δουλεύοντας 8-12 ώρες την μέρα, εκτός από τις Πέμπτες που είχα ρεπό και πήγαινα, το πρωί οδοντογιατρό, το μεσημέρι στους γονείς μου και το απόγευμα στα εγγόνια μου! Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να πάρω το αίμα μου πίσω και να το εκμεταλλευτώ, για να κάνουμε εκεί μέσα το κέφι μας!
ΠΡΟΣΚΑΛΩ λοιπόν, καταρχάς όλη την πάρε-ούλα, που μπορείτε να δείτε και την φωτογραφία της στο Μαγικό Λεξικό και όποιος έχει διάθεση, κέφι, φαντασία και προπαντός παιδική καρδιά, να παρουσιάσει ότι θέλει…φτάνει να ταιριάζει, σε τσίρκο, εξάλλου τι Νεράιδες, Νεράιδοι, μαγισσούλες, μάγοι, ξωτικά και λοιπά αερικά είσαστε…Ε;

Προσωπικά, αφού πήρα πίσω το ποδήλατο που μου είχε κλέψει ο γατούλης και βρήκα την πίστα άδεια, είπα να προετοιμάσω ένα νούμερο με το ιπτάμενο μου ποδήλατο…

Λοιπόόόόν… Μετά από πολύ ψάξιμο, ώρες παρακολούθησης και τρέξιμο μέσα στη βροχή -τόσο, που τρύπησαν τα μποτάκια μου!- βρήκα το ποδήλατο της ΚΜΝΒ μας. Ήταν δύσκολο, αλλά η καλή πράκτορας στα δύσκολα φαίνεται άλλωστε!

Το βρήκα να βολτάρει με μεγάλη ταχύτητα -ίσα που πρόλαβα να το δω και να το φωτογραφίσω:

Ο πονηρός γάτος που το οδηγούσε στην αρχή προσπάθησε να με πείσει ότι είναι δικό του, αλλά μπορεί να ξεγελάσει μια ΚΜΔ? Τς! Πήρα τηλέφωνο τον Παραμυθά, τον άφησα να ακούσει τις δικαιολογίες του γάτου, και όταν τέλειωσε, του έβαλα το handsfree στο αφτί, να του μιλήσει και να του εξηγήσει ότι το ποδήλατο ήταν της ΚΜΝΒ και το χρειαζόταν. Μετά από κάμποσα νιαουρίσματα, και αρκετές διαφωνίες, τον πείσαμε. Του το πήρα, λοιπόν, και το έστειλα με ένα μαγικό σύννεφο στο σπίτι της Άιναφετς, να το βρει επιστρέφοντας. Κι επειδή είμαι καλό κορίτσι, σκέφτηκα να σας το πούμε κι εσάς, να χαρείτε

Καλημέρα όλη μέρα, και ΑΦ σε όλους σας.

ΚΜΔ.

Αυτή είναι η δεύτερη ζωγραφιά που έφτιαξα για τα μελλοντικά 26 καινούργια επεισόδια του Παραμυθά και θα δείτε τον καινούργιο χρόνο.
Η πρώτη είναι το “νησί”, που πρωτομπήκε όταν “άνοιξε” αυτό το μπλο-γκούλι, τον Ιούλιο.
Τον Ιανουάριο του 2009, πήρα εντολή από το επιτελείο του Παραμυθά να ζωγραφίσω τα 26  επεισόδια. Το επιτελείο απαρτίζεται από τον Παραμυθά, που έγραψε τα 26 παραμύθια-σενάρια και στα οποία πρωταγωνιστεί, πετώντας, μικραίνοντας, μεγαλώνοντας  και άλλα μαγικά! Τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, γνωστό ως blogger cpil, γιος μας, ο οποίος σκηνοθετεί, μοντάρει και κινεί τους ήρωες, την Μαρία Πιλαβίου, κόρη του Παραμυθά, που οργανώνει ό,τι έχει σχέση με γυρίσματα, πληρωμές (χμ!) κλπ. Μια οικογενειακή συνεργασία… συνωμοσία!
Όταν άρχισαν τα γυρίσματα, δλδ, κρεμούσαν… κινούσαν… τον Παραμυθά, επειδή δεν είχα ακόμα πάρει στα χέρια μου τα story- boards, ξεκίνησα από μόνη μου να ζωγραφίζω διάφορα τοπία στα οποία θα “βόλταρε” πετώντας ο Παραμυθάς.
Στο παραπάνω τοπίο, ο Κωνσταντίνος “έκανε” το τραίνο να κινείται βγάζοντας καπνό, βγαίνοντας από το τούνελ, ενώ ανάμεσα από τα σύννεφα πετάει ο Παραμυθάς!
Μέχρι λοιπόν να ξεκινήσουν να παίζονται τα καινούργια επεισόδια, σας προσκαλώ να βολτάρουμε μαζί, σ’ αυτό το παιδικό τοπίο, εξάλλου τι μαγισσονεραιδοξωτικό πάρε-ούλα θα είμασταν!

Αυτές τις μέρες κλείνω- κλείνει τρεις μήνες αυτό το blog και καθόμουν και σκεφτόμουν πoιο το νόημα όλων αυτών, blogs, facebook, twitter και τα άλλα διαδικτυακά μέσα επικοινωνίας, έχουν γραφτεί οι αναλύσεις των αναλύσεων και έχω μπει σε σκέψεις…

Ο Παραμυθάς που τυγχάνει και σύντροφος μου, με την βοήθεια της νατασσΆκι αποφάσισε να μου κάνει έκπληξη και μου “άνοιξε” αυτό το blog… είχε στο νου του, ότι θα μπορούσα πχ να μεταφράζω από τα Γαλλικά, παραμύθια και να τ’ ανεβάζω ή πάλι αφού είχα γράψει τρία βιβλία, να βάζω αποσπάσματα των βιβλίων μου ή πάλι αφού μου “άρεσε” που και που να σχολιάζω το blog του, να γράφω ένας θεός ξέρει τι…
Προσωπικά δεν είχα και δεν έχω τίποτα κατά νου, το μόνο που σίγουρα ξέρω να κάνω από κοριτσάκι, είναι να ζωγραφίζω, τους τελευταίους μήνες ζωγράφιζα πάνω από οκτώ ώρες την μέρα, τα καινούργια 26 επεισόδια του Παραμυθά και αυτό μ’ ένα στυλ “παιδικό” μια και αυτά προοριζόντουσαν για μικρά παιδάκια. Ήμουν λοιπόν, ξαφνικά μια “καλή μάγισσα” φυσικά, που την είχε ονομάσει ο Παραμυθάς, Άιναφετς που είναι και τ’ όνομα μου ανάποδα- Στεφανία και είχα ένα blog!
Οι πρώτοι “πελάτες” όπως είναι φυσικό ήρθαν από το  blog  του Παραμυθά, έκαναν μια ευγενική παρουσία και αποχώρισαν… άλλοι πάλι, ένας θεός ξέρει γιατί… έμειναν και με τον καιρό ΑΥΤΟΙ διαμόρφωσαν  αυτό το blog και έφτιαξαν μια μαγισσονεραιδοξωτικό παρέα… και άρχισε το γλέντι, με τραγούδια και χορό, με διάφορα ΑΦ, ΚΜΝΒ, ΚΜΔ, νΔ και ΝΑ, μια “γλώσσα” συνθηματική, καθαρά προσωπική αυτού του blog, που στη συνέχεια έγινε και μπλογκ-ούλι.. όλα με πολύ κέφι, χιούμορ και χαβαλέ!
Ήθελα φυσικά να γράψω και για σοβαρά θέματα, όπως για τη γρίπη και αυτό το ποστ, αθόρυβα έκανε την δουλειά του.
Υπήρξαν πάλι μέρες που απλώς σας διάβαζα, καλοί μου φίλοι, σας άφηνα να παίζετε και ούτε που προλάβαινα  ν’ ακούσω τα τραγούδια σας, ούτε και ν’ απαντήσω στα σχόλια σας, αυτούς τους τρεις μήνες, με γεμίσατε χαρά και ελπίζω να κατάφερα να σας δώσω και εγώ λίγη…

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οποιαδήποτε ομοιότητα, στην παραπάνω εικόνα, με πρόσωπα και καταστάσεις, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα…

Μαγισσονεραιδοξωτικοπαρέα: Το προηγούμενο “σοβαρό ποστ” εξελίχθηκε σε πανηγύρι μαγισσών, νεράιδων, σιωπηλών ξωτικών  και φευγάτων τύπων. Φανταστείτε ότι τα σχόλια μέχρι στιγμής έφτασαν τα 103, φυσικά λίγα από αυτά είχαν σχέση με την γρίπη…αλλά περάσαμε καλά και αυτό έχει σημασία! Πάντως το μήνυμα ελήφθη…

Τώρα, το σχόλιο νούμερο 100, ήταν από το Fwtino *… έτσι “τιμής ένεκεν”, αυτό το μπλογκ θα ονομάζεται πια “μπλογκούλι” και η ίδια θα είναι μαγισσούλα… δλδ όλα σε ούλα και ούλι! Ας μας συγχωρέσουν οι επισκέπτες, “Σιωπηλά Ξωτικά”, για το πανηγύρι που αντίκρισαν και προφανώς μπορεί ν’ αντικρίσουν μελλοντικά, αυτά συμβαίνουν στα μπλοκούλια, όπου συχνάζουν μάγισσες, νεράιδες, νεράιδοι και λοιπά αερικά!
Επανέρχομαι στην παραπάνω εικόνα, αυτή την εικόνα αντίκρισα στη μαγική μου σφαίρα, κάτι σαν όραμα, σήμερα το πρωί και σας την μεταφέρω είναι… μια πάρε-ούλα σ’ ένα μπλογκ-ούλι και ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα ή έχει;

Στις 13 Αυγούστου μέρα σημαδιακή, (το 13 για μένα είναι γουρλίδικο), έλαβα ένα κείμενο συνέντευξη του ανοσολόγου- παθολόγου καθηγητή Χαράλαμπου Μουτσόπουλου στο Βήμα, σχετικό με την γρίπη των χοίρων, το βρήκα ενδιαφέρον, με βρήκε σύμφωνη και στη συνέχεια το άφησα στην άκρη. Εχθές βολτάροντας σε διάφορα blogs, έπεσα σε εξαιρετικό δεύτερο κείμενο περί γρίπης και αυτό ήρθε να τεκμηριώσει όσα τόσο καιρό αισθανόμουν.
Αυτή την εβδομάδα άνοιξαν τα σχολεία σε περίπου όλο τον κόσμο και η γρίπη των χοίρων ξαναμπήκε στο προσκήνιο με την γνωστή πια τρομολαγνεία, ευτυχώς που έχουμε εκλογές και αυτή μετριάστηκε, αλλά ο θυμός μου φούντωσε, έτσι σαν “φουντωμένη” καλή μάγισσα και ως συγγραφέας του βιβλίου “Γιατροσόφια”, είπα  σήμερα 13 Σεπτεμβρίου, να σας “μιλήσω ” για την γρίπη των χοίρων:
Τη συνέντευξη που έδωσε ο καθηγητής, μπορείτε να τη δείτε ολόκληρη κάνοντας κλικ ΕΔΩ , θα βάλω μερικά αποσπάσματα, όπου αναφέρει τα εξής:

-Συμμερίζεστε τις εκτιμήσεις ότι βρίσκεται επί θύρας η «απειλή» επέλασης της νέας γρίπης με πιο «άγρια» χαρακτηριστικά;
«Δεν υπάρχει επιστημονικό ή επιδημιολογικό δεδομένο που να στηρίζει αυτή την ανησυχία. Πιο επικίνδυνος είναι ο φόβος από την τρομολαγνεία που επιχειρούν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και μερικοί ειδικοί».

-Γιατί τα μέτρα προσανατολίζονται διεθνώς και στην Ελλάδα με «οδηγό» το χειρότερο σενάριο;
«Η δημιουργία τρομολαγνεικών σεναρίων είναι πολυπαραγοντική. Υπεισέρχονται παράγοντες που καμία σχέση δεν έχουν με τη δημόσια υγεία. Στη δημιουργία αυτών των σεναρίων σημαντικό ρόλο παίζουν η φαρμακευτική βιομηχανία, η δημιουργία ερευνητικών πόρων για μελέτες, τα παιχνίδια εξουσίας και η αύξηση της επιστημονικής φήμης ερευνητών που ασχολούνται με τους ιούς της γρίπης».

-Πιστεύετε πως έχει βάση η άποψη ότι η κινητοποίηση οργανισμών Υγείας και κυβερνήσεων έχει και διάσταση επιχειρηματική και σύνδεση με εμπλεκόμενες φαρμακοβιομηχανίες;
«Αυτό ακριβώς σας είπα με την προηγούμενη απάντησή μου. Αντί να εξοικονομούμε πόρους για να τους αξιοποιήσουμε εκεί όπου χρειάζονται, όπως στο σύστημα Υγείας της χώρας μας που καταρρέει, στην πρόσληψη νοσηλευτικού προσωπικού, στον εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού των νοσηλευτικών μονάδων. Δυστυχώς, σπαταλούμε χρήματα σπεύδοντας να αγοράσουμε θερμικές κάμερες για τα αεροδρόμια ή να δημιουργήσουμε ειδικούς χώρους νοσηλείας που στο τέλος δεν χρησιμοποιούνται».

Το επόμενο άκρως ενδιαφέρον κείμενο το βρήκα ΕΔΩ.
Σας αντιγράφω μερικά αποσπάσματα:
“Tα παιδιά που εμβολιάζονται για γρίπη έχουν 3 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσηλευτούν για γρίπη” Children Who Get Flu Vaccine Have Three Times Risk Of Hospitalization For F…
(γ) Οι εταιρίες παρασκευής των εμβολίων έχουν ασυλία σε περίπτωση ανήκεστων βλαβών.
Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε τι περιέχει αυτό το εμβόλιο, τα κόλπα των φαρμακοβιομηχανιών κλπ.
Τώρα, τι συμβουλεύω ως συγγραφέας του βιβλίου “Γιατροσόφια”:
ΠΡΟΛΗΨΗ:
1. Πλένουμε καλά τα χέρια μας, μόλις μπούμε σπίτι μας.
2. Αποφεύγουμε τα πολλά φιλιά, όσο μπορούμε…(κάντε αγκαλίτσες!)
3. Όταν βήξουμε ή φτερνιστούμε , βάζουμε το ΜΑΝΙΚΙ μας, γιατί με την παλάμη, θα πιάσουμε, πόμολα και διάφορα αντικείμενα κλπ, που στην συνέχεια θα πιάσουν άλλοι… επίσης δεν προλαβαίνουμε πάντα να βγάλουμε χαρτομάντιλο!
4. Προσπαθούμε όσο γίνεται να μη στοιβαζόμαστε στα μέσα κυκλοφορίας. Ας αργήσουμε λιγάκι, καλύτερα από το να κολλήσουμε ο ένας πάνω στον άλλο!
5. Παίρνουμε βιταμίνη D που ενεργοποιείται στον ήλιο και έχει αποδειχθεί ότι βοηθά στην πρόληψη. Προσωπικά, χρόνια παίρνω η ίδια και τα παιδιά μου μεγάλωσαν με βιταμίνες A, D και Ω 3 που περιέχονται στο μουρουνόλαδο, θα τις βρείτε σε κάψουλες.
6. Αυτοί που έχουν παιδιά σπίτι, πρέπει να είναι τριπλάσια προσεχτικοί, γιατί τα περισσότερα κρούσματα είναι παιδιά, έφηβοι και νέα υγιή άτομα.
7. Οι μάσκες είναι μιας χρήσης και κρατούν λίγες ώρες.
8. Όταν αρρωστήσουμε… κάνουμε τα γνωστά, σπίτι, κρεββάτι, γιατρός κλπ.
Έχετε εδώ όλη την πληροφόρηση που χρειάζεστε και πολύ λογικά φαντάζομαι, θα μου πείτε, ευχαριστώ και πολύ φυσικά πάλι, θ’ αναρωτηθείτε, εσύ μια ΚΜΝΒ, καλή μάγισσα, νεράιδα του Βοσπόρου, τι την φοράς την μάσκα, στην “φωτογραφία” πιο πάνω; Πολύ απλά, γιατί έχω θυμώσει με όσους μας περνάν για ηλίθιους και φορώ την μάσκα για να μη μου έρχεται η ΜΠΟΧΑ που εκπέμπει ο εκφοβισμός και η τρομολαγνεία τους!