«Στο νησί των τεμπέληδων».

.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το έβδομο βιβλίο του Παραμυθά-συντρόφου μου!
Ο Παραμυθάς είναι βασικά ο τελευταίος «εργοδότης» μου, μια και τα τελευταία χρόνια εικονογράφησα όχι μόνο τα βιβλία του, αλλά και τα 26 επεισόδια του «Παραμυθά» που γυρίστηκαν για την ψηφιακή ΕΡΤ.
Ο μικρός μας γιος Κωνσταντίνος, σε πολλούς γνωστός και για τη σκηνοθετική του δουλειά, φρόντισε να ενσωματώσει τον Παραμυθά- μπαμπά του στις εικόνες που ζωγράφισε η μητέρα του, Άιναφετς-Στεφανία, όπως καταλαβαίνετε (και έχω ξαναγράψει), είναι μια οικογενειακή «μπίζνα»!

Αντιγράφω τ’ οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΤΕΜΠΕΛΗΔΩΝ»

 Όσοι έχετε διαβάσει παλαιότερες ιστορίες που έχει ζήσει ο Παραμυθάς, θα δείτε ότι οι ιστορίες που υπάρχουν σ’ αυτό το βιβλίο, έχουν όλες κάτι διαφορετικό, αλλά και κάτι κοινό. Το κοινό είναι ότι όλες γίνονται στη θάλασσα! Αφού, λοιπόν,  πρώτα μας συστηθεί ο Παραμυθάς, όπως πάντα, θα μας πει πώς βρέθηκε σε ένα πειρατικό καράβι και βοήθησε τους πειρατές να βρουν τον θησαυρό που έψαχναν. Μετά θα μάθουμε για τα σαλιγκάρια που βρήκε σε ένα άλλο καράβι και που ήταν οι ναύτες του καραβιού που τους είχε μεταμορφώσει σε σαλιγκάρια ένας μάγος για να τους τιμωρήσει. Έπειτα θα δούμε πώς ένα τεράστιο χταπόδι τον βοήθησε να ανεβάσει ένα παμπάλαιο βυθισμένο καράβι στη στεριά και τέλος θα μας πει πώς βρέθηκε μια μέρα σε ένα παράξενο νησί, το νησί των τεμπέληδων.

Στη συνέχεια σκέφτηκα να σας δείξω μερικές απ’ τις ζωγραφιές μου που συνοδεύουν τα παραμύθια σ’ αυτό το βιβλίο:

Τα έξι προηγούμενα βιβλία του Παραμυθά που επίσης εικονογράφησα, πάντα απ΄τις εκδόσεις «Ψυχογιός» μπορείτε να τα δείτε ΕΔΩ.

.

Να σας κεράσω και ένα πέταγμα παρέα μ’ ένα όμορφο τραγούδι που έχει τίτλο:

«Είμαστε ένα όλοι εμείς»

 

 

Γιατί παρόλο το χρώμα και την προέλευση μας,
Είμαστε ΕΝΑ!

*

**

***

Advertisements
Posted in Διάφορα | 11 Σχόλια

Α- δυνατο…

Υπάρχει τίποτα αδύνατο;

Αν αφαιρέσουμε το Α από το «Αδύνατο», γεννιέται το δυνατό!|
Και μόνο προφέροντας τη λέξη «Αδύνατο», δυναμώνεται το «Αδύνατο» και για να γίνει πάλι δυνατό θα χρειαστούμε διπλάσια δύναμη!
Αυτές τις σκέψεις έκανα όταν είδα την παραπάνω «επιγραφή», ανακαλύπτοντας πως σε όλες σχεδόν τις γλώσσες, αν αφαιρέσει κανείς την πρώτη συλλαβή του («Im-possible»)
«Α-δύνατο» όλα γίνονται ΔΥΝΑΤΑ!

.

Σε ποιο σκαλί βρίσκεσαι σήμερα;

Δεν θα το κάνω
Δεν μπορώ να το κάνω
Θέλω να το κάνω
Πώς θα το κάνω;
Θα δοκιμάσω να το κάνω
Μπορώ να το κάνω
Θα το κάνω
Ναι, το έκανα!!!

.

Και έρχεται η παραπάνω φωτογραφία που τράβηξα σήμερα το πρωί στις 16 Οκτωβρίου του 2017 να επιβεβαιώσει πως τίποτα δεν είναι «Αδύνατο»…
Το κτήμα όπου ζω κάηκε στις 15 Αυγούστου του 2017 και σ’ αυτή την φωτογραφία βλέπουμε την καμμένη καρυδιά να πετά φρέσκα φυλλαράκια και αυτό μες το φθινόπωρο, ενώ «λογικά» κάτω από «φυσιολογικές» συνθήκες θα έπρεπε να ρίχνει τα φύλλα της!

Όταν λοιπόν έρχεται η φύση και έμπρακτα μας αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι «Αδύνατο» καλό θα ήταν να ξαναεξετάσουμε την άποψη μας και να δούμε πως όλα είναι ΔΥΝΑΤΑ!

.

Τουλάχιστο δοκίμασες…

Μην χάνουμε λοιπόν το κουράγιο μας, αν οι δοκιμές μας δεν απέδωσαν αμέσως, γιατί μόνο που τολμήσαμε να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας, είναι ήδη ένα βήμα μπροστά!

Και μόνο έτσι το «Α-δύνατο» θα γίνει ΔΥΝΑΤΟ
και το «Α-πίστευτο» ΠΙΣΤΕΥΤΟ!

.

 

.

 

.

 

Posted in Διάφορα | 34 Σχόλια

Οι αμμόλοφοι και η ιστορία του γάϊδαρου!

.

Είχε χαράξει πια για τα καλά στην μεγάλη έρημο Σαχάρα των Τουαρέγκ!
Ο δάσκαλος με τους φίλους του θα συνέχιζε τον δρόμο προς το Αλγέρι.
Μπροστά υψωνόταν ένας τεράστιος αμμόλοφος και ο γερό Μακτούμπ ρώτησε να του πουν αν είναι μεγάλος ή μικρός.

Η Μάστρα του παραπονέθηκε ότι ήταν τεράστιος και δεν θα μπορούσαν να τον περάσουν.

Ο Τζαλαντίν πάλι είπε ότι είναι μέτριος και θα ήταν εύκολο να τον περπατήσουν.

Η Ραμάν πάλι χαμογελώντας είπε πως ήταν ένα μικρό λοφάκι που πολύ γρήγορα θα το περνούσαν και θα αντίκριζαν το Αλγέρι.

Ο πιο δυνατός της παρέας, ο Άσμαν είπε στο γέροντα γελώντας, «δάσκαλε θα είναι ένας ευχάριστος περίπατος μέχρι το Αλγέρι».

Ο Βενιαμίν της παρέας ήταν ένας μικρός σαμάνος, ο Μαντάλα που δεν ήξερε από βουνά και αμμόλοφους. Έπιασε τον γέροντα από το χέρι και τον ρώτησε τελικά ποιος από όλους είχε δίκιο;

Ο γέρος Μακούμπ αφού τον σήκωσε τρυφερά στην αγκαλιά του, του απάντησε:

«Όλοι έχουν δίκιο!
Ο καθένας βλέπει τα πράγματα με βάση τα δικά του πιστεύω και κριτήρια».

Απόσπασμα από την ακυκλοφόρητη σειρά Maktoub: The Last Voyage

Έτσι και στη ζωή όσο πιο μεγάλο βλέπουμε ένα πρόβλημα, τόσο πιο μεγάλο είναι.
Αν μάθουμε σιγά σιγά να αλλάζουμε την διάσταση του, τόσο περισσότερος χώρος θα δημιουργείται για χαρά και ευτυχία στη ζωή μας.

.

.

«Μια μέρα ο γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε μέσα σε ένα πηγάδι. Το ζώο στέναζε αξιοθρήνητα για πολλές ώρες και ο αγρότης αναρωτιόταν τι μπορούσε να κάνει. Τελικά αποφάσισε ότι ήταν ένα γέρικο ζώο και ότι το πηγάδι δεν είχε κανέναν λόγο ύπαρξης. Άλλωστε, δεν θα είχε κανένα κέρδος πλέον από το γάιδαρο. Κάλεσε, λοιπόν, όλους τους γείτονες να τον βοηθήσουν. Με ένα φτυάρι άρχισαν να ρίχνουν χώμα μέσα στο πηγάδι για να το κλείσουν.

Στην αρχή, ο γάιδαρος άρχισε να γκαρίζει. Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, σταμάτησε. Μερικές φτυαριές αργότερα ο αγρότης έσκυψε, κοίταξε στον πάτο του πηγαδιού και δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Με κάθε φτυαριά χώμα που έπεφτε ο γάιδαρος έκανε κάτι απίστευτο: κουνούσε το σώμα του για να φύγει το χώμα από τη ράχη του και στη συνέχεια πατούσε πάνω στο χώμα.
Σε λίγη ώρα όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό βλέποντας τον γάιδαρο να βγαίνει από το πηγάδι και να τρέχει».

«Νίκησε την γκρίνια» Christine Lewicki εκδόσεις Πεδίο

.

.

Αν ο γάιδαρος είχε διαλέξει να είναι θύμα και είχε απλώς συνεχίσει να γκαρίζει, θα τον είχαν θάψει στο βάθος του πηγαδιού. Αντί γι΄αυτό, επέλεξε να πάρει την τύχη του στα χέρια του και να γίνει ευρηματικός.

Συχνά, όταν αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στον πάτο του πηγαδιού, ξανασκέφτομαι εκείνο τον γάιδαρο. Όταν αισθάνομαι ότι παραλύω από αυτό που μου συμβαίνει και η μόνη επιθυμία που έχω είναι τα βάλω γκρινιάζοντας με αυτούς που νομίζω ότι φταίνε, έχω πλήρη συνείδηση ότι αυτό δεν θα με κάνει να βγω από το πηγάδι. Αν αρκεστώ στη γκρίνια, θα συνθλιβώ κάτω από το βάρος της.

Κάθε σκοτούρα είναι μια πέτρα που μας βοηθά να χτίσουμε τη ζωή μας.

.

Και εδώ πιο πολλά για τις σκοτούρες και τα εμπόδια μας!

.

.

 .

Posted in Διάφορα | 45 Σχόλια

Να παίζεις…

Claude Monet 19 αιώνας

.

«Δεν μπορείς να έχεις επίγνωση του εαυτού σου από το πρωί ως το βράδυ, να ’σαι συνέχεια ξύπνιος, χωρίς να κλείνεις μάτι· δεν γίνεται. Έτσι, λοιπόν, πρέπει να παίζετε μ’ αυτό. Όταν παίζεις με κάτι, μπορείς να το συνεχίζεις για πολύ καιρό.

Όταν δεν ξέρεις πώς να παίζεις ανάλαφρα με την αίσθηση της επίγνωσης χάνεσαι, γιατί έτσι ξαναρχίζει η σύγκρουση: πώς θα έχω επίγνωση, με ποια μέθοδο, με ποιο σύστημα;

Όταν παίζεις μ’ αυτή μαθαίνεις, κι έτσι η μάθηση δεν είναι διαδικασία συσσώρευσης, γιατί από τη στιγμή που συσσωρεύεις γνώση γι’ αυτό που είσαι −ή εφαρμόζεις γνώσεις που ήδη έχεις−, για κάτι ζωντανό που αλλάζει, τότε έχεις πάψει να μαθαίνεις γι’ αυτό».

.

Claude Monet

«Ο νους που είναι γεμάτος από γνώσεις το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προσθέτει κι άλλες γνώσεις, κι άλλες πληροφορίες − τεχνολογικές, φιλοσοφικές, ψυχολογικές και λοιπά. Εδώ μιλάμε για την επίγνωση, για κάτι που δεν χρειάζεται γνώσεις, αλλιώς γίνεται κι αυτή πρόβλημα».

.

Vincent van Gogh (19 αιώνας)

.

«Η επίγνωση είναι κάτι που υπάρχει αβίαστα κάθε στιγμή, δεν είναι επίδραση συσσωρευμένων αναμνήσεων για προστασία του «εγώ».
Η επίγνωση δεν είναι απόφαση ούτε και αποτέλεσμα θέλησης.
Επίγνωση είναι η απόλυτη και χωρίς όρους παράδοση σε «αυτό που είναι» την κάθε στιγμή, χωρίς εκλογικεύσεις, χωρίς τη διαίρεση σε παρατηρητή και παρατηρούμενο. Επειδή η επίγνωση δεν είναι συσσωρευτική, δεν είναι κάτι που αφήνει υπολείμματα, γι’ αυτό δεν χτίζει το «εγώ», ούτε θετικά ούτε αρνητικά.

Η επίγνωση είναι πάντα στο παρόν, κι έτσι δεν δημιουργεί ταυτίσεις, ούτε επαναλαμβάνεται ούτε φτιάχνει συνήθειες».

.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

ΕΓΩ χωρίς ΕΓΩ

Επιλογή και μετάφραση κειμένων
Νίκος Πιλάβιος

Εκδόσεις Καστανιώτη

.

Vincent Van Gogh (1885)

.

Για την επίγνωση και εδώ.

***

 

***

Posted in Διάφορα | 38 Σχόλια

Μόνο ανάσαινε…

Ένα ακόμα αφιέρωμα με δυο video σ’ έναν από τους αγαπημένους μου ποιητές,
τον Jalai al-Din Rumi γνωστός σε μας ως Τζελαλιντίν Ρουμί. (12ο7-1273).

Ο τίτλος και μόνο του ποιήματος. «Μόνο ανάσαινε», έφερε μια ανάσα φρεσκάδας…

 

Μόνο ανάσαινε.

.

(…)

«Ανήκω στον Αγαπημένο
έχω δει τους δυο κόσμους σαν ένα.
Και αυτόν τον έναν τον γνωρίζω σαν έναν.
Πρώτο, τελευταίο, εσωτερικό, εξωτερικό.

Μόνο αυτή την ανάσα ανάσαινε
ανθρώπινον ον».

.

Και με την υπέροχη μουσική του Bayati Shiraz, ένα ακόμα ποίημα του
Jalai al-Din Rumi.

«Στον κήπο του Αγαπημένου»

.

Τα παραπάνω ποιήματα, είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του Τζελαλαντίν Ρουμί,
«Στον κήπο του Αγαπημένου» και η μετάφραση ανήκει στην κ.Καδιώ Κολύμβα.
Η μουσική του, Bayati Shiraz from «The Land of Fire».

.

.

Πριν το θάνατό του είπε: «Όταν θα πεθαίνω να με ψάξετε όχι μέσα στη γη, αλλά στις καρδιές των μορφωμένων ανθρώπων».

 

«Άφησε την ομορφιά αυτού που αγαπάς
να είναι αυτό που κάνεις».

Ρουμί

.

Παλιότερα αφιερώματα στον Ρουμί μπορείτε να δείτε και εδώ.

*

**

***

 

 

Posted in Διάφορα | 34 Σχόλια

Αιχμηρές αντιθέσεις.

.

Δυο γεγονότα συνέβαλαν για να δημοσιεύσω την παρακάτω ανάρτηση.
Το πρώτο ήταν ένα mail μιας πολύ καλής μου φίλης στις 27 Αυγούστου με απίστευτα σκίτσα χωρίς όμως να μου γράφει ποιος τα ζωγράφισε, κάτι που με υποχρέωσε να ψάχνω για αρκετή ώρα στο google να βρω τ’ όνομα του ζωγράφου.
Τ’ όνομα του ζωγράφου είναι, Pawel Kuczynski, στη συνέχεια σκέφτηκα πως ήταν καλή ιδέα να λάβω μέρος στο «Woman’ s Magazine» στο, «Άνθρωποι του αγώνα χτες και σήμερα» με τα σκίτσα του Kuczynski γι αυτό και ξαναπήγα στο site της Αλεξάνδρας όπου έκπληκτη διαπίστωσα πως η εικόνα που χρησιμοποίησε στις 4 Σεπτεμβρίου ήταν του Kuczynski!
Σύμπτωση το δεύτερο αυτό γεγονός; Εσείς θα κρίνετε!!!

.

Με αυτό το σκίτσο του Kuczynski το «Woman’ s Magazine» μας προτρέπει να γράψουμε για έναν αγωνιστή του χτες και του σήμερα…

.

.

Ο Pawel Kuczynski γεννήθηκε το 1976 στο Στσέτσιν (ή αλλιώς Στετίνο)της Πολωνίας. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του πανεπιστημίου του Πόζναν, με ειδίκευση στην γραφιστική, και την τελευταία δεκαετία καταπιάνεται με την σατυρική εικονογράφηση. Και το κάνει με τεράστια επιτυχία.
Τα.. «βουβά» καυστικά, όσο και εύστοχα, σχέδια του Pawel δεν μπορούν παρά να σε κάνουν να σκεφτείς, ενώ το ιδιαίτερο του στυλ ζωγραφικής είναι πλέον αναγνωρίσιμο σε ολόκληρο τον κόσμο.
.

.

.

Συνέντευξη στο lifo.gr

Πώς ξεκίνησες να ζωγραφίζεις;
Κάποια στιγμή ένας φίλος μου μίλησε για έναν διαγωνισμό καρτούν εικονογράφησης. Έτσι, το 2004 ξεκίνησα την περιπέτεια μου. Ήταν μία νέα πρόκληση για μένα το να ζωγραφίζω για συγκεκριμένα θέματα, που απευθύνονταν σε ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.
.
Οπότε δεν ήταν η σατυρική εικονογράφηση η πρώτη σου απόπειρα να δημιουργήσεις τέχνη.
Όχι, μετά τις σπουδές μου ήμουν λίγο ζωγράφος, λίγο γλύπτης, λίγο γραφίστας… Λίγο απ’ όλα! Έψαχνα τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσα να εκφραστώ, και τώρα νομίζω ότι τον έχω πια βρει…
.

.

.

Ποια είναι η κύρια έμπνευση σου γι’ αυτά τα καυστικά σχέδια;
Η πραγματικότητα είναι τόσο τρελή, διεστραμμένη και παράλογη που είναι αδύνατον να την συναγωνιστείς. Αυτή η πραγματικότητα μου δίνει έμπνευση με το παραπάνω. Απλά, προσπαθώ να ζωγραφίζω ό,τι παρατηρώ.
.
Θα περιέγραφες, δηλαδή, την δουλειά σου ως ένα είδος σχόλιου πάνω σε ό,τι παρατηρείς γύρω σου;
Είμαι παρατηρητής, ναι. Παρατηρώ τους ανθρώπους και τις σχέσεις των ανθρώπων. Ζούμε όλοι μαζί σε αυτόν τον κόσμο τόσα μα τόσα πολλά χρόνια κι ακόμη κάνουμε τα ίδια λάθη: Πόλεμος, φτώχεια, πείνα, ρατσισμός, οικολογία, χρήμα. Μου αρέσει, λοιπόν, να ζωγραφίζω για όλα αυτά τα ζητήματα γιατί τα ζητήματα αυτά είναι τόσο ‘αθάνατα’ και διαχρονικά όσο και η ίδια η τέχνη.
.
.
.

 .

Άρα πρώτα έρχεται η ιδέα για ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο, και μετά ξεκινάει η ζωγραφική. Δεν γίνεται ποτέ το αντίστροφο. Να ξεκινήσεις δηλαδή να ζωγραφίζεις και στην πορεία να σου έρθει η συγκεκριμένη ιδέα;
Όχι, πρώτα στην αρχή πρέπει να υπάρχει ήδη μία ολοκληρωμένη ιδέα. Έπειτα αρχίζω να σχεδιάζω, και εφόσον προϋπάρχει η ιδέα η ζωγραφική γίνεται απόλαυση.

 .

Πώς νιώθεις για τα κοινωνικά δίκτυα;
Είναι πραγματικά παράξενο το πόσο πολύ χρόνο ξοδεύουν οι άνθρωποι στον εικονικό αυτό κόσμο. Οι άνθρωποι δεν θέλουν πια να πολυμιλάνε ο ένας στον άλλο στον πραγματικό κόσμο. Από την άλλη, με το ίντερνετ και όλα αυτά τα δίκτυα επικοινωνίας ο κόσμος μπορεί εύκολα να ανακαλύψει το έργο μου.

.

.
.
Τι ακούς για την Ελλάδα και για όλη αυτή την κρίση και την κατάσταση στη χώρα;
Είχα κάνει πριν κάποιο καιρό ένα έργο ακριβώς γι’ αυτήν την κατάσταση που λες στη χώρα σας.
Σου απαντώ, λοιπόν, με αυτό:
.
.
Μέρος της παραπάνω συνέντευξης δόθηκε στο lifo.gr   
 Για πολύ περισσότερα σκίτσα του Kucznski με αιχμηρές αντιθέσεις μπορείτε να δείτε και εδώ.
*
**
***
Posted in Διάφορα | 51 Σχόλια

Ο στρόβιλος της σπείρας.

Vangelis στο άλπουμ «Spiral» 1977

.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε με δέος τυφώνες να σαρώνουν μεγάλες περιοχές του πλανήτη μας,  αυτό το εντυπωσιακό φαινόμενο, μου θύμισε τη σπείρα, ένα σύμβολο με το οποίο είχα ασχοληθεί και παλιά, έτσι έψαξα στο διαδίκτυο να μάθω περισσότερα και να το μοιραστώ μαζί σας.

.

.

Η Σπείρα είναι ένα από τα αρχαιότερα σύμβολα και χρησιμοποιείται από την παλαιολιθική εποχή στον Ελλαδικό χώρο. Αυτό το περίπλοκο αλλά Πανίσχυρο σύμβολο το συναντάμε παντού καθώς και σε πάρα πολλούς αρχαίους πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Ειδικά όμως στη Ελλάδα υπήρξε σήμα και σύμβολο του πανταχού Αρχαίου Ελληνισμού και σύμβολο της Ζωτικής δύναμης. 

.

.

Η στροβιλιστική περιέλιξη, η Σπείρα, η δίνη, η υπέρθεση δύο υλικών σωμάτων ή δύο ενεργειακών ρευμάτων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο τρόπος που δημιουργείται η ζωή, πάνω από όλα είναι σύμβολο της Ζωτικής Δύναμης.

.

.

Το σχήμα του σπιράλ (spiral) το συναντάμε και στην φύση.
Ζούμε σε έναν γαλαξία Σπειροειδή τύπου.
Οι ανεμοστρόβιλοι, τα κελύφη μαλακίων, τα δαχτυλικά αποτυπώματα, ακόμα και το μόριο του DNA έχουν την μορφή της Σπείρας .
Επίσης διαστέλλεται και συστέλλεται απεικονίζει την αύξηση και τη μείωση του ήλιου ή της σελήνης, τη γέννηση.
Συμβολίζει επίσης τη συνέχεια, τον περιστρεφόμενο ουρανό, την πορεία του ήλιου, τις κυκλικές εποχές, την περιφορά της γης.

.

.

Η σπείρα αγγίζει απαλά και προστατεύει όλα τα κεφάλια των αρχαίων κορασίδων με τη δομή τού ιερού κόμπου, αλλά βρίσκεται και σε όλες τις κόμες των πανέμορφων Κούρων.

Στην ουσία κατακλύζει, σχεδόν αόρατη, κάθε έκφραση της ύλης και της ζωής, από το σπιν του ηλεκτρονίου, έως το στροβιλισμό των γαλαξιών.

.

.

Σχηματίζει τους κυκλώνες, τους τυφώνες, τα πανέμορφα βόρεια και νότια σέλαα, και εκφράζεται σχεδόν σε κάθε σχηματισμό στο Σύμπαν.

Τα παραπάνω είναι αποσπάσματα από το: Τι Συμβολίζει η «ΣΠΕΙΡΑ» http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/10/blog-post_8870.html#ixzz4sTfa1D3n

.

 Καθώς έψαχνα στο google για τη σπείρα έπεσα σ΄ ένα σχόλιο που είχα αφήσει στο blog αγαπημένου blogger του «Επίκουρος».
Σχολιάζω το 2014 την ανάρτηση που έχει τίτλο  «Στους δρόμους του επαγγελματικού μου κοχλία» και σας συνιστώ να διαβάσετε την ανάρτηση (κάνοντας κλικ στον παρακάτω τίτλο):
.
 Σχόλιο:
«Η σπείρα του κοχλία Ευάγγελε μου, συμβολίζει την ανέλιξη και τη πορεία μας προς το κέντρο του Εαυτού και αυτό είναι η αυτογνωσία, το ταξίδι είναι οδυνηρό και καλούμαστε να πληρώσουμε τα λάθη που κάναμε…
Σήμερα διαβάζοντας Κρισναμούρτι, έπεσα σε μια φράση που για κάποιο λόγο με ανακούφισε:
«Αν έχεις πρόβλημα, μην ψάχνεις για λύση, άσε το να εκραγεί» !!!
*
**
***

 

Posted in Διάφορα | 56 Σχόλια

Το «μη» απ΄ τα παιδιά!

 

.

Έχετε ακούσει αυτό το «ανέκδοτο»;

Ρωτάει κάποιος τον Κωστάκη:
-Πώς σε λένε;
Και ο Κωστάκης απαντά:
-Μηκωστάκη!

Σήμερα αντιστρέφω του ρόλους και σας καλώ να διαβάσετε μερικά απ΄τα «μη» που λένε τα παιδιά στους μεγάλους, είτε αυτοί είναι γονείς είτε παιδαγωγοί.

 

  • Μη με καλομαθαίνεις. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν μπορώ να έχω ό,τι απαιτώ. Απλώς σε δοκιμάζω!
  • Μη φοβάσαι να με μεταχειρίζεσαι με συγκεκριμένο τρόπο. Προτιμώ να ξέρω ακριβώς μπροστά σε ποιον βρίσκομαι.
  • Μη με πιέζεις. Αυτό μου μαθαίνει ότι μόνο η εξουσία μετράει. Αντιδρώ καλύτερα με καθοδήγηση.
  • Μην είσαι ασταθής. Αυτό με μπερδεύει και προσπαθώ να επιτύχω καθετί που θέλω.
  • Μη μου υπόσχεσαι. Είναι δυνατόν να μην μπορέσεις να ανταποκριθείς στις υποσχέσεις σου. Αυτό θα κλόνιζε την εμπιστοσύνη μου σε σένα.
  • Μην παρασύρεσαι από τις απαιτήσεις μου, όταν κάνω ή λέω κάτι για να κλονίσω την απόφασή σου. Μετά θα προσπαθήσω να επιτύχω πολύ περισσότερες “νίκες”.
  • Μην πολυνοιάζεσαι όταν σου λέω “σε μισώ”. Δεν το εννοώ έτσι. Θέλω μόνο να σε λυπήσω επειδή μου έκανες κάτι.
  • Δεν πειράζει όταν προσποιούμαι τον μικρούτσικο. Συμπεριφέρομαι σαν ένας θαυμάσιος αλητάκος.
  • Μην κάνεις για μένα, ό,τι εγώ μπορώ να κάνω. Αισθάνομαι σαν μπέμπης και σου φορτώνω συνέχεια τα καθήκοντά μου.
  • Μην ασχολείσαι τόσο πολύ με τις κακές μου συνήθειες. Αυτό θα μου επιτρέψει να τις κρατήσω.
  • Μην προσπαθείς να συζητήσουμε την συμπεριφορά μου κατά τη διάρκεια του καυγά μας. Από συγκεκριμένες αιτίες δεν μπορώ αυτή την ώρα να ακούσω καλά και η συνεργασία μας θα γίνει ακόμα χειρότερη. Σίγουρα θα συζητήσουμε, αλλά αργότερα.
  • Προσπάθησε να μην μου κάνεις τον ιεροκήρυκα. Θα θαυμάσεις (όταν διαπιστώσεις) πόσο καλά ξέρω τί είναι καλό ή κακό.
  • Να μην μου τονίζεις τα λάθη μου σαν αμαρτίες. Πρέπει να μάθω ότι μου επιτρέπονται τα λάθη, χωρίς να πιστεύω ότι είμαι κακός (άχρηστος).
  • Μη μου γκρινιάζεις. Για να προστατευθώ πρέπει να προσποιηθώ τον κουφό.
  • Μην απαιτείς πάντα εξηγήσεις για τη λαθεμένη μου συμπεριφορά. Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί το έκανα.
  • Μην αμφισβητείς την ειλικρίνειά μου. Με φοβίζεις λίγο και καταφεύγω στο ψέμα.
  • Μη ξεχνάς με τί ευχαρίστηση δοκιμάζω το καθετί. Από τη δοκιμή μαθαίνω. Γι αυτό επέτρεπέ το μου
  • Μη με προστατεύεις από τα  επακόλουθα της συμπεριφοράς μου. Πρέπει να μάθω μέσα από εμπειρίες.
  • Μη δίνεις τόσο μεγάλη προσοχή στις μικρές μου λύπες. Θα μπορούσα να καταφεύγω σε μικροπροβλήματα ή μικροαρρώστειες, για να μου δίνεις προσοχή.
  • Μην απαντάς στις ερωτήσεις μου που είναι ερωτήσεις για τις ερωτήσεις. Θέλω να ασχολείσαι μόνο μαζί μου.
  • Μη με αφήνεις χωρίς απάντηση. Όταν θέλω πράγματι κάτι να μάθω.
  • Διαφορετικά θα διαπιστώσεις ότι σταματώ να σε ρωτώ, αλλά θα πάρω από αλλού τις πληροφορίες μου.
  • Μην σκέφτεσαι ότι ξεπέφτει η αξιοπρέπειά σου αν μου ζητήσεις συγγνώμη. Μια ειλικρινής συγγνώμη μου προξενεί ένα αίσθημα ζεστασιάς απέναντί σου.
  • Μη δηλώνεις ποτέ ότι είσαι τέλειος ή αλάνθαστος. Θα γίνεις ένα αξιόλογο (μεγαλοπρεπές) πρότυπο για μένα.
  • Μη λυπάσαι που έχεις λίγη ώρα για μένα. Εκείνο που μετράει είναι πως περνάμε μαζί την ώρα μας.
  • Μην πανικοβάλεσαι όταν τρομάζω. Καλύτερα ενθάρρυνέ με.
  • Μην ξεχνάς ότι χωρίς μεγάλη ενθάρρυνση και κατανόηση δεν μπορώ να αναπτυχθώ.
  • Να με μεταχειρίζεσαι όπως μεταχειρίζεσαι τους φίλους σου. Έτσι θα γίνω κι εγώ φίλος σου.
  • Σκέψου πως μαθαίνω καλύτερα από ένα πρότυπο παρά από ένα κριτικό που μου κάνει κριτική.

Το παραπάνω κείμενο είναι της Vicky Soltz συγγραφές εκπαιδευτικών βιβλίων από εδώ.

.

Ο Αλέξανδρος και η Ίρις φέτος το καλοκαίρι.

*

 

**

 

 

Posted in Διάφορα | 61 Σχόλια

«Δικό μου»…

.

Πρέπει να κατανοήσουμε εκείνον που δημιουργεί τον χρόνο ─ δηλαδή, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ─ γιατί ο χρόνος είναι γέννηση και θάνατος.
Η συνειδητοποίηση του χρόνου δημιουργεί συνέχεια, διάρκεια, αλλά δεν είναι το αιώνιο, δεν είναι το άχρονο.
Ο δημιουργός του χρόνου είναι ο εαυτός, η συναίσθηση του «εγώ» και του «δικό μου»:
Η περιουσία μου, ο γιος μου, η δύναμή μου, η επιτυχία μου, η εμπειρία μου, η αθανασία μου. Το ενδιαφέρον του εαυτού για την δική του κατάσταση δημιουργεί χρόνο.

.

.

Ο εαυτός είναι η αιτία της άγνοιας και της θλίψης και αιτία και αποτέλεσμά τους  είναι η δίψα για δύναμη, πλούτο, αναγνώριση.
Ο εαυτός είναι ενωμένος με τη βούληση της επιθυμίας, με τις αναμνήσεις του από το παρελθόν, με τις αποφάσεις στο παρόν, και του υπολογισμούς για το μέλλον.
Το μέλλον, τότε, παίρνει μία μορφή λαγνείας, το παρόν γίνεται ένα πέρασμα στο μέλλον και το παρελθόν κίνητρο προχωρήματος.

.

.

Ο εαυτός είναι ένας τροχός ανάμεσα στους τροχούς της ευχαρίστησης και του πόνου, της απόλαυσης και της θλίψης, της αγάπης και του μίσους, της σκληρότητας και της καλοσύνης. Αυτά τα αντίθετα είναι δημιουργημένα για δικό του όφελος, για δικό του κέρδος, μέσα από την αβεβαιότητά του. Είναι η αιτία της γέννησής μου και του θανάτου μου.
Η σκέψη συντηρείται με τη θέληση της επιθυμίας, με τη θέληση του εαυτού, αλλά η θλίψη και ο πόνος αρχίζουν τη δουλειά τους για το ξύπνημα της σκέψης· και αν δεν γίνει αυτό το ξύπνημα η σκέψη γλιστράει σε πίστεις που παρηγορούν, σε προσωπικές φαντασιώσεις και ελπίδες.

.

.

Αν, όμως, ξυπνώντας σιγά σιγά η σκέψη αρχίσει απαλά και υπομονετικά να μελετάει την αιτία της θλίψης κι έτσι αρχίζει να την κατανοεί, θα βρει ότι υπάρχει μία άλλη θέληση: Η θέληση της κατανόησης.
Αυτή η θέληση της κατανόησης δεν είναι προσωπική· δεν ανήκει σε καμιά χώρα, σε κανέναν άνθρωπο, σε καμιά θρησκεία. Είναι η θέληση που ανοίγει την πόρτα προς το αιώνιο, προς το άχρονο.

.

.

Η μελέτη του εαυτού – του εαυτού που ελέγχεται από τη θέληση της επιθυμίας – είναι η αρχή της σωστής σκέψης.
Ο εαυτός δημιουργεί τη συνέχισή του με τη δίψα για αθανασία, αλλά μαζί της έρχεται και η συνέχιση της θλίψης, του πόνου και της σύγκρουσης που φέρνει το «εγώ» και το «δικό μου».

Δεν υπάρχει τέλος στη διάσωσή της που φέρνει η θέληση της κατανόησης που μόνο αυτή διαλύει την αιτία της θλίψης.

Απόκτησε επίγνωση της αιτίας της επιθυμίας· από αυτή την επίγνωση γεννιέται η σωστή σκέψη, που είναι ελεύθερη από το «εγώ» και το «δικό μου».

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

«Ο Κόσμος Μέσα Μας»

Μετάφραση Νίκος Πιλάβιος

Εκδόσεις Καστανιώτη

 

*

 

**

 

***

Posted in Διάφορα | 47 Σχόλια

Ερωτικό;

Ένας διάλογος ποίημα!

Ένας άντρας και μια γυναίκα στο κρεβάτι στις 10 το βράδυ.

Νιώθω σαν κουτί σαρδέλες, είπε.
Νιώθω σαν τσιρότο, είπα.
Νιώθω σαν σάντουιτς με τόνο, είπε.
Νιώθω σαν φέτα τομάτα, είπα.
Νιώθω σαν να ‘ρχεται βροχή, είπε
Νιώθω σαν να ‘χει σταματήσει το ρολόι, είπα.
Νιώθω σαν να ‘ναι ξεκλείδωτη η πόρτα, είπε.
Νιώθω σαν να πρόκειται να εισέλθει κανένας ελέφαντας, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρούμε καμιά δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.

Δε νιώθω πως πρέπει να δουλέψω, είπα.

Νιώθω σαν να μη νοιάζεσαι για μένα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε έρωτα, είπα.
Νιώθω σαν να ‘χουμε παρακάνει έρωτα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε κι άλλο, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις δουλειά, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις εσύ δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να θέλω ένα ποτό, είπε.
Νιώθω σαν να θέλω ένα ουίσκι, είπα.
Νιώθω σαν να ‘πρεπε να τελειώσουμε με το κρασί, είπε.
Νιώθω πως τώρα είσαι σωστή, είπα.
Νιώθω σαν να κλατάρω, είπε.
Νιώθω σαν να μου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπα.
Νιώθω σαν να σου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπε
Νιώθω σαν να πρέπει να μου τρίψεις την πλάτη, είπα.

Νιώθω σαν να μη μ’ αγαπάς, είπε.
Νιώθω σαν να σ’ αγαπώ, είπα.
Νιώθω αυτό το «πράγμα» μέσα μου, είπε.
Νιώθω αυτό το «πράγμα» μέσα σου, είπα.
Νιώθω σαν να σ’ αγαπώ τώρα, είπε.
Νιώθω σαν να σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όσο εσύ, είπα.
Νιώθω υπέροχα, είπε, θα ουρλιάξω.
Νιώθω σαν να μπορούσα να το κάνω αιωνίως, είπα.
Νιώθω πως μπορείς, είπε.
Νιώθω πως έρχεται, είπα.
Νιώθω πως έρχεται, είπε.

.

Charles Bukowski,
Ένας άντρας και μια γυναίκα στο κρεβάτι στις 10 το βράδυ.
(Υπεραστικό Μεθύσι, εκδ. Απόπειρα, μτφρ. Γ. Μπλάνας).

.

Ο Άνθρωπος με τα όμορφα μάτια.

 

Ο Charles Bukowski είναι απ΄τους αγαπημένους μου συγγραφείς και εδώ μπορείτε να δείτε και ένα παλιότερο αφιέρωμα μου.

.

«Κανείς δεν μπορεί να σε σώσει εκτός από τον εαυτό σου και αξίζει να σωθείς.
Είναι ένας πόλεμος που δεν κερδίζεται εύκολα αλλά αν αξίζει να κερδίσεις κάτι, τότε είναι αυτό.»

.

 

.

 

.

 

Posted in Διάφορα | 49 Σχόλια

Οι ασθενείς…

Το παρακάτω κείμενο το «αλίευσα» (όπως λέγεται), από το ιστολόγιο του Παναγιώτη Ψαρρού, ομοιοπαθητικού γιατρού.

.

Υπάρχουν δυο είδη ασθενών.

.

Υπάρχουν δυο είδη ασθενών. Αυτοί που είναι υγιείς άρρωστοι και αυτοί που είναι αρρωστημένοι άρρωστοι …

Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αετός αν κλωσούσε αυγά κότας;

Στην αρχή ο αετός νομίζει ότι θα κλωσήσει μικρά αετόπουλα που θα τα αναθρέψει για να γίνουν αετοί. Αυτά όμως που βγαίνουν απ’ τ’ αυγό είναι, φυσικά, μικρά κλωσόπουλα. Απελπισμένος ο αετός συνεχίζει να πιστεύει ότι τα κλωσόπουλα θα γίνουν κάποτε αετοί. Όμως όχι, στο τέλος δε γίνονται παρά κότες που κακαρίζουν.

Όταν ο αετός το καταλαβαίνει, παλεύει σκληρά για να καταπνίξει την επιθυμία του να φάει όλα τα κοτόπουλα και τις φλύαρες κότες. Αυτό που τον συγκρατεί είναι μια μικρή ελπίδα. Η ελπίδα πώς, κάποια μέρα, μέσα από το πλήθος των ανόητων κοτόπουλων θα ξεπεταχτεί ένα αετόπουλο, που θα μεγαλώσει, σαν τον ίδιο, και που, πετώντας ψηλά, θα αντέξει πέρα μακριά, ψάχνοντας για καινούργιους κόσμους, καινούργιες σκέψεις, καινούργιους τρόπους ζωής. Μόνο αυτή ή ελπίδα συγκρατεί το θλιμμένο, μοναχικό αετό απ’ το να φάει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν.

Δε βλέπουν, τα κοτόπουλα και οι κότες, πως ζουν σ’ ένα ψηλό, απόκρημνο βουνό, ψηλά πάνω από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν κοιτάζουν πέρα μακριά, σαν τον μοναχικό αετό. Το μόνο που κάνουν είναι να καταπίνουν αδιάκοπα ότι τους φέρνει ο αετός στη φωλιά. Μαζεύονται κάτω από τις δυνατές φτερούγες του, όταν έξω βρέχει και χιονίζει, αφήνοντας τον αετό να υπομένει τη θύελλα χωρίς καμιά προστασία. Ή, όταν τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα, του πετάνε κρυφά μικρές κοφτερές πέτρες για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν.

Όταν ο αετός καταλαβαίνει την κακοήθεια αυτή, ή πρώτη του αντίδραση είναι να τα κατασπαράξει. Αλλά το σκέφτεται καλύτερα κι αρχίζει να τα λυπάται. Κάποτε, λέει μ’ ελπίδα, μέσα από το πλήθος των ανόητων, λαίμαργων και μυωπικών κοτόπουλων θα ξεπεταχτεί, πρέπει να ξεπεταχτεί, ένα αετόπουλο που θα γίνει σαν κι αυτόν τον ίδιο.

 

.

Ο μοναχικός αετός, μέχρι σήμερα, δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα αυτή. Κι έτσι συνεχίζει να κλωσάει κοτόπουλα.

Δεν θέλεις να γίνεις αετός, Ανθρωπάκο και για αυτό κατασπαράζεσαι από τα όρνια. Φοβάσαι τους αετούς, για αυτό ζεις σε κοπάδια και κατακουράζεσαι κοπαδιαστά. Γιατί μερικές από τις κότες σου κλώσησαν αυγά ορνέων. Τα όρνια έγιναν οι Ηγέτες σου ενάντια στους αετούς, τους αετούς που ήθελαν να σε οδηγήσουν σε μακρινές, καλύτερες χώρες.

Τα όρνια σε δίδαξαν να τρως πτώματα και να σαι ικανοποιημένος με λίγα σπυριά σιτάρι. Κι ακόμη, σε δίδαξαν να βροντοφωνάζεις, «Ζήτω το Μεγάλο Όρνιο».

Τώρα πεινάς και πεθαίνεις μαζικά, μ’ ακόμα φοβάσαι τους αετούς που κλωσάνε τα κοτόπουλα σου.

Περαστικά μας…

.

Στο ίδιο blog, του Παναγιώτη Ψαρρού, υπάρχουν εξαιρετικά άρθρα και για όσους επιθυμούν να μάθουν λεπτομέρειες για την Ομοιοπαθητική που έχει περάσει πλέον και σε Πανεπιστημιακό επίπεδο.

Διάλεξα μια ανάρτηση που με απλό τρόπο «μιλάει» για την Κβαντομηχανική.

Νους – Βιώνοντας την ζωντανή παρουσία

.(Κάντε κλικ στον τίτλο)

…Η σύγχρονη κβαντική θεωρία αναφέρει ότι ο νους έχει θεμελιώδη σημασία για την πραγματικότητα του κόσμου. Οι αρχαίες σοφές διδασκαλίες, επίσης, είχαν την άποψη ότι ο νους είναι θεμελιώδους σημασίας στη διαμόρφωση του κόσμου μας. Εντούτοις, η μη κατανόηση του νου τον καθιστά μάλλον εχθρό παρά φίλο του εαυτού μας. Στο Βιώνοντας τη Ζωντανή Παρουσία μπορούμε να εξερευνήσουμε και να αναλογιστούμε τα πορίσματα τόσο της επιστήμης όσο και των αρχαίων συστημάτων, προκειμένου να κατανοήσουμε την πραγματικότητα που δημιουργεί ο νους μας…

Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα του άρθρου, » Νους-Βιώνοντας την ζωντανή παρουσία».
Στην ίδια σελίδα παρακολούθησα σε video μια συνέντευξη που έδωσε ο Μηνάς Καφάτος στο TV Κρήτη και προσωπικά τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και αρκετά κατανοητή.

.

Καλή δύναμη και καλή μας μελέτη!

*

 

**

 

***

 

 

 

Posted in Διάφορα | 35 Σχόλια

Κραυγή σιωπής.

Δεν έχω πολλά να γράψω μετά απ΄ τις πυρκαγιές που ζήσαμε όλοι, μόνο ένα τραγούδι, ένα πολύ παλιό τραγούδι…

.

Ο Ήχος Της Σιωπής

.

 

Γεια σου σκοτάδι παλιόφιλέ μου
Ήρθα να σου ξαναμιλήσω
Γιατί ένα όραμα λίγο ανατριχιαστικό
Άφησε τους σπόρους του ενώ κοιμόμουν
Και το όραμα αυτό που εμφυτεύτηκε στο μυαλό μου
Παραμένει μέσα απ΄ τον ήχο της σιωπής
.
Στα ανήσυχα όνειρα μου περπατούσα μόνος
Σε στενούς λιθόστρωτους δρόμους
Κάτω από το φωτοστέφανο μιας λάμπας
Σήκωσα το γιακά μου απ΄το κρύο και την υγρασία
Όταν τα μάτια μου τυφλώνονταν
Από το φλας των φώτων των νέων
Που έσκιζαν τη νύχτα
Και άγγιζαν τον ήχο της σιωπής
.
Και στο γυμνό φως είδα
Δέκα χιλιάδες ανθρώπους ίσως
Περισσότερους
Ανθρώπους να συζητούν χωρίς να μιλούν
Ανθρώπους να ακούν χωρίς να παρακολουθούν
Ανθρώπους να γράφουν τραγούδια που οι φωνές δεν μοιράζονται
Και κανείς δεν τόλμησε
Να διαταράξει τον ήχο της σιωπής
.
«Ανόητοι» είπα εγώ «δεν ξέρετε ότι η σιωπή μεγαλώνει σαν τον καρκίνο»
«Ακούστε τα λόγια μου και ίσως διδαχθείτε κάτι
Πιάστε τα χέρια μου και ίσως σας φτάσω»
Αλλά τα λόγια μου έπεσαν σαν άηχες σταγόνες βροχής
Και ακούστηκαν στα πηγάδια της σιωπής
.
Και οι άνθρωποι γονάτισαν και προσευχήθηκαν
Στο θεό από νέον που επινόησαν
Και το σημάδι προειδοποίησε καθώς σχηματιζόταν σε λέξεις
Και το σημάδι είπε:
«Τα λόγια των προφητών είναι γραμμένα στους τοίχους του μετρό και των εργατικών κατοικιών
Και ψιθύρισε στον ήχο της σιωπής»
.
Η παραπάνω εκτέλεση είναι απ΄τους Disturbed.
Οι Disturbed είναι ένα Rock Metal συγκρότημα από το Σικάγο το οποίο σχηματίστηκε το 1996. Αρχικά τα μέλη του ήταν οι David Draiman (φωνητικά), Dan Donegan (κιθάρα), ο Mike Wengren (ντραμς) και ο Steve “FuzzKmak (μπάσσο). Το 2003 περίπου, ο Fuzz αντικαταστάθηκε από τον John Moyer (μπάσο) για προσωπικούς λόγους αφού πρώτα πήρε την θέση του μπασίστα ο Matt Konopinski για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
.

Εδώ περισσότερα γι αυτό το εξαιρετικό τραγούδι των Σάιμον και Γκαρφάνκελ που κυκλοφόρησε το 1964 και έμελλε να αναδειχθεί σε soundtrack μιας ολόκληρης γενιάς, έγινε επιτυχία πριν από μισό αιώνα. Και ας είχε ξεκινήσει ως παταγώδης αποτυχία…

.

Ευχαριστώ πολύ, πολύ, πολύ όσους με mails ή με μηνύματα ή με τηλέφωνα έδειξαν το ενδιαφέρον τους τις δύσκολες μέρες της πυρκαγιάς…

 

*

 

**

 

***

 

 

 

 

 

 

Posted in Διάφορα | 36 Σχόλια

48 καλοκαίρια και «θάλασσα μοίρα»!

 

Όχι… Δεν γιορτάζω τα γενέθλια μου… πάει καιρός που τα 48 πέρασαν!

Γιορτάζω την σαρακοστή-όγδοη φορά που πηγαίνω για διακοπές στη Σκιάθο και αυτό μ’ ένα όμορφο τραγούδι και μερικές φωτογραφίες!

.

.

Παράμ παράμ παράμ γυρνάω χορεύω
στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω
και κάνω με τα αστέρια σκουλαρίκια

Παράμ παράμ παράμ παραμονεύει
στο πέλαγο του χρόνου το καράβι
μιαν άγκυρα η ζωή μου ζητιανεύει
το βάθος του έρωτα της να συλλάβει

Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι

Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι

Παράμ παράμ παράμ παραμυθένιο
ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
ποιο πέτρινο μουσείο να σε κλείνει

Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

.
Η πρώτη φορά που πήγα στη Σκιάθο, ήταν για διακοπές με τους γονείς μου.
Τον επόμενο χρόνο ο πατέρας μου, αγόρασε ένα πανέμορφο σπίτι σ’ ένα βράχο και έχτισε για την αφεντιά μου, ένα δεύτερο σπίτι λίγο πιο πάνω.  (Τα σπίτια δεξιά στην πρώτη φωτογραφία).  Στο κτήμα υπάρχει μια πλαγιά που καταλήγει σε μια πανέμορφη αμμουδιά.
Εκεί τα καλοκαίρια μεγάλωσα τα παιδιά μου και τώρα εκεί κάνουν τις διακοπές τους και τα δυο μου εγγονάκια!

 

 

Η αμμουδιά.

.Το pc μου, με θέα  απ’ τη δεξιά πλευρά του κτήματος.

.

Η θέα από μπροστά.

.Πανσέληνος, στο βάθος αριστερά, η Σκόπελος.

.

Ποιο πολλές φωτογραφίες από μια ανάρτηση του 2015 με τίτλο, «Όμορφη Σκιάθος».

Εδώ και άλλες φωτό από το καλοκαίρι του 2014!

.

Και με μια

«Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα»…

Σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού όπου και να βρίσκεστε!

.

.

 

Posted in Διάφορα | 50 Σχόλια

Μην αντιστέκεσαι.

Το κύμα.

.

Life is a series of natural and spontaneous changes.

Don’t resist them; that only creates sorrow.

Let reality be reality.

Let things flow naturally forward in whatever way they like

attributed to Lao Tzu

.

Lao Tzu

.

Η ζωή είναι μια σειρά από φυσικές και αυθόρμητες αλλαγές.

Μην τους αντιστέκεσαι, αυτό δημιουργεί μόνο θλίψη.

Άσε την πραγματικότητα να είναι πραγματικότητα.

‘Ασε τα γεγονότα να ρέουν προς τα μπρος με όποιο τρόπο τους αρέσουν.

αποδίδεται στον Lao Tzu

.

Πέρασα από πολλά «κύματα» μέχρι να διαλέξω μια εικόνα που να είναι άξια αυτών των στίχων…
«Το κύμα» είναι ακουαρέλα και ευχαριστώ την Βασιλική που είχε την καλοσύνη να μου την παραχωρήσει  απ’ το blog  της  Free Paint.

.

 

.

Posted in Διάφορα | 41 Σχόλια

Πεταλουδίσματα…

.

Γέμισε το κτήμα μου πεταλούδες, οι πιο πολλές είναι μικρούλες και κίτρινες!
Χαζεύοντας τα πεταλουδίσματα τους, θυμήθηκα δυο ιστορίες με πεταλούδες που κυκλοφόρησαν κάποια στιγμή στο διαδίκτυο.
Την πρώτη τη διηγείται ο Καζαντζάκης!

.

.

«Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετύχει σ’ ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει.
Περίμενα, αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου. Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό.
Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου, τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει.
Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.
Του κάκου, είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη.
Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.
Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..

Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.

Η μικρή ετούτη πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω, ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.
Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της, μιαν ανθρώπινη ψυχή, να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες»!

Νίκος Καζαντζάκης.

.

.

Η πεταλούδα και η ψυχή.

Ήταν ένας σοφός δάσκαλος και ένας μαθητής του.
Επειδή τα πάντα που έλεγε ο δάσκαλος στον μαθητή του ήταν τόσο σοφά, θέλησε ο μαθητής να τον δοκιμάσει και να τον πιάσει αδιάβαστο κάπου.
Σκέφτηκε λοιπόν να πιάσει μια πεταλούδα με το χέρι του και να ρωτήσει τον δάσκαλό του, τι κρατούσε και αν αυτό που είχε μέσα στον καρπό του ήταν ζωντανό ή νεκρό.
Ήξερε επίσης ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του εύκολα θα έβρισκε την πεταλούδα, αλλά αν ο δάσκαλός του απαντούσε ότι ήταν ζωντανή τότε, θα έσφιγγε το χέρι του και θα σκότωνε την πεταλούδα για να του αποδείξει ότι δεν ήταν και τόσο σοφός.
Έπιασε λοιπόν μια πεταλούδα και αφού την έκλεισε στον καρπό του ρώτησε τον δάσκαλό του.

-Δάσκαλε τι κρατώ στο χέρι μου;

-Την ψυχή σου κρατάς νεαρέ μου.

Σκέφτεται ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του έχει δίκιο.
Η πεταλούδα είναι μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και η δική του.
-Λοιπόν δάσκαλε , συνεχίζει ο μαθητής, είναι η ψυχή μου και τι είναι ζωντανή ή νεκρή; ξαναρωτά ο μαθητής.

-Και ο σοφός δάσκαλος απάντησε: Από το χέρι σου εξαρτάται…

Άρα η τύχη της ψυχής μας εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους.

Διότι την σωτηρία της, την κρατάμε στο χέρι μας.

.

Και ένα κείμενο που ανέβασα πέρσι το Αύγουστο και μιλάει για τη βοήθεια που αισθανόμαστε ότι μπορούμε να δώσουμε και έχει τίτλο. «Η Βοήθεια».

.

.

.

Posted in Διάφορα | 44 Σχόλια