Επιστολή του Αϊνστάιν στη κόρη του.

.

Παρακάτω είναι ένα γράμμα που ο Αλβέρτος Αϊνστάιν είχε γράψει στη κόρη του, σχετικά  με την παγκόσμια δύναμη της αγάπης.  Η κόρη του Lieserl δώρησε στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο 1400 επιστολές, είχε εντολή απ΄τον πατέρα της να μη δημοσιευτούν πριν περάσουν δυο δεκαετίες απ΄τον θάνατο του. Το γράμμα βρέθηκε το 1980 ανάμεσα σε άλλα γράμματα που έγραψε ο Αϊνστάιν σε διαφορετικά άτομα.

.

Αϊνστάιν

«Όταν πρότεινα τη θεωρία της σχετικότητας, πολύ λίγοι άνθρωποι με κατανόησαν και αυτό που θα αποκαλύψω τώρα, για να μεταδοθεί στην ανθρωπότητα, θα έρθει επίσης αντιμέτωπο με την παρανόηση και την προκατάληψη του κόσμου.

Σου ζητώ να φυλάξεις τα γράμματα για όσα χρόνια, δεκαετίες, είναι απαραίτητο, μέχρι η κοινωνία να έχει προχωρήσει αρκετά για να αποδεχθεί αυτό που θα εξηγήσω παρακάτω.
.
Υπάρχει μια εξαιρετικά ισχυρή δύναμη, για την οποία η επιστήμη δεν έχει βρει μέχρι τώρα μια επίσημη εξήγηση. Είναι μια δύναμη που συμπεριλαμβάνει και κυβερνάει όλους και βρίσκεται ακόμη και πίσω από οποιοδήποτε φαινόμενο που υπάρχει μέσα στο σύμπαν και δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί ακόμη από εμάς.
Αυτή η οικουμενική δύναμη είναι η ΑΓΑΠΗ.

.

.
Όταν οι επιστήμονες έψαχναν για μια ενοποιημένη θεωρία του σύμπαντος, ξέχασαν την πιο ισχυρή αόρατη δύναμη.

Η Αγάπη είναι Φως, που φέγγει εκείνους που την προσφέρουν και τη λαμβάνουν.
Η Αγάπη είναι βαρύτητα, επειδή κάνει κάποιους ανθρώπους να αισθάνονται έλξη από άλλους.
Η Αγάπη είναι δύναμη, επειδή πολλαπλασιάζει το καλό που έχουμε,
και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να μην εξαφανιστεί μέσα στον τυφλό εγωισμό της.

Η Αγάπη εκτυλίσσεται και αποκαλύπτει.
Για την Αγάπη ζούμε και πεθαίνουμε.
Η Αγάπη είναι Θεός και ο Θεός είναι Αγάπη.
Αυτή η δύναμη εξηγεί το καθετί και δίνει νόημα στη ζωή.
Αυτή είναι η μεταβλητή που έχουμε αγνοήσει για πολύ καιρό, ίσως επειδή φοβόμαστε την αγάπη γιατί είναι η μόνη ενέργεια στο σύμπαν που ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να μετατρέπει σε θέληση.
.
.

.

Για να κάνω ορατή την αγάπη, έκανα μια μικρή αντικατάσταση στην πιο φημισμένη εξίσωσή μου.
Αν αντί για E=mc2, αποδεχτούμε ότι η ενέργεια για τη θεραπεία του κόσμου μπορεί να βρεθεί από τον πολλαπλασιασμό της αγάπης επί την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο, φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη που υπάρχει, επειδή δεν έχει όρια.
.
Μετά την αποτυχία της ανθρωπότητας στη χρήση και τον έλεγχο των άλλων δυνάμεων του σύμπαντος που στράφηκαν εναντίον μας, επείγει η συντήρησή μας με ένα άλλο είδος ενέργειας…
.
Αν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει, αν πρόκειται να βρούμε νόημα στη ζωή, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο και κάθε ευαίσθητη ύπαρξη που τον κατοικεί, η αγάπη είναι η μία και μόνη απάντηση.
.
.
.
.
Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να κατασκευάσουμε μια βόμβα αγάπης, μια συσκευή αρκετά ισχυρή να καταστρέψει εντελώς το μίσος, τον εγωισμό και την απληστία που αφανίζουν τον πλανήτη.
.
 
‘Εντούτοις, κάθε άτομο κουβαλά μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια αγάπης, της οποίας η ενέργεια περιμένει να απελευθερωθεί.
 
.

Όταν μάθουμε να δίνουμε και να παίρνουμε αυτή την οικουμενική ενέργεια, αγαπητή Lieserl, θα έχουμε επιβεβαιώσει ότι η αγάπη υπερνικά τα πάντα, είναι ικανή να υπερβεί το καθετί και οτιδήποτε, επειδή η αγάπη είναι η πεμπτουσία της ζωής.

.
Λυπάμαι βαθιά που δεν μπόρεσα να εκφράσω αυτό που είναι μέσα στην καρδιά μου, η οποία χτυπά ήσυχα για σένα όλη μου τη ζωή. Ίσως δεν είναι πολύ αργά να ζητήσω συγγνώμη, αλλά καθώς ο χρόνος είναι σχετικός, χρειάζομαι να σου πω πως σ’ αγαπώ και ότι χάρη σ’ εσένα έχω φθάσει στην ύστατη απάντηση!»

Ο πατέρας σου,
Άλμπερτ Αϊνστάιν.
.
.
.
.
..

Ενδιαφέρον έχει και το παρακάτω video.

.

 

.

..

 

Advertisements
Posted in Διάφορα | 31 Σχόλια

Φαντασία;

Posted in Διάφορα | 60 Σχόλια

Γλυκό τίποτα!

 

.

Υπάρχει κάτι πιο γλυκό απ΄το να μη κάνεις τίποτα;
Εδώ μιλάμε για μια γλυκιά απραξία!

Και η σημερινή ανάρτηση, εγκωμιάζει την απραξία!!!

.

.

Οι Ιταλοί έχοντας «εντριβήσει» σ’ αυτή την ευδαιμονία χρησιμοποιούν τη πασίγνωστη πλέον φράση, Dolce far niente … dolce=γλυκό || far(e) = κάνω || niete=τίποτα

«Γλυκό τίποτα»

 Η αίσθηση του να μη κάνεις τίποτα και να το απολαμβάνεις.
Το να μη κάνεις τίποτα, μας λένε, είναι αυτή η ευχάριστη εμπειρία όπου απολαμβάνεις την ώρα που περνά, αφήνοντας τις σκέψεις σου να «τρέχουν»…
«Ως Ιταλοί, είναι πολύ μες την νοοτροπία μας. Είμαστε τυχεροί γιατί έχουμε υπέροχα τοπία, παραλίες, λιβάδια και ψηλά βουνά και εκεί είναι που το dolce far niente είναι στα καλύτερα του και αυτό που έχει σημασία είναι να ζεις τη στιγμή.
Κανένα άγχος, καμιά πίεση, τίποτα δεν έχει σημασία, απλά ζεις τη στιγμή,  του «δεν κάνω τίποτα. Το dolce far niente είναι τρόπος ζωής. Απολαμβάνουμε το καλό κρασί, μια μακαρονάδα, είτε είναι γιορτή είτε μια καθημερινή μέρα».

Το «dolce far niente», είναι τρόπος σκέψεις πάντα εστιασμένο στο παρόν, όπου τελικά μπορούμε να μη «κάνουμε τίποτα» και να το απολαμβάνουμε.

.

.

Dolce far niente ή απραξίας εγκώμιον

Πάνε περισσότερα από 120 χρόνια από τότε που ο Πωλ Λαφάργκ  (1842-1911) έγραψε το «Δικαίωμα στην τεμπελιά». Από τότε που ο γαμπρός του Μαρξ υποστήριξε ότι η δουλειά είναι μια παρεξηγημένη τρέλα που διακατέχει τις εργατικές τάξεις των καπιταλιστικών χωρών.
Η επανάσταση -διακήρυττε- πρέπει να αρχίσει με τη διεκδίκηση του δικαιώματος στην τεμπελιά.

Έκτοτε, διατυπώθηκαν πολλές θεωρίες για την έννοια του χρόνου, του ελεύθερου χρόνου, ο 20ός αιώνας σφραγίστηκε από αιματηρές διεκδικήσεις για ανθρώπινους όρους εργασίας, για τη μετάβαση του τόνου στη λέξη «δουλειά» από την παραλήγουσα στη λήγουσα. Και να ‘μαστε τώρα, με το πόδι να ακροπατά στον 21ο αιώνα, να πρέπει να διαχειριστούμε ύφεση, ανεργία, υποαπασχόληση, ένα μέλλον απειλητικό, στενάχωρο, που εντείνει τον ανταγωνισμό, την καχυποψία, τον φόβο, τη μνησικακία και εκδικητικότητα, παράγωγα της κοινωνικής ταπείνωσης.

.

.

Δέκα, δεκαπέντε, είκοσι -στις καλύτερες περιπτώσεις- συνεχείς ημέρες καλοκαιρινών διακοπών. Για να ξεκουραστούμε, για να σκεφτούμε, για να συναναστραφούμε ή να απομονωθούμε, να αναδιατάξουμε σκέψεις και συναισθήματα. Για να βρεθούμε αντιμέτωποι εν ηρεμία με τα μικρά ή μεγάλα (δικά μας και κοινά) προβλήματα, να τα μετρήσουμε, να τα ενσωματώσουμε ή να τα αγνοήσουμε.
«Σιγά τώρα», θα χλευάσετε, μη «μετατρέψουμε το ελάχιστο δικαίωμα – απόλαυση που μας απομένει, σε κόλαση εσωτερικών διαδικασιών και μεταρρυθμίσεων».
Αρχές του 21ου αιώνα, οι διακοπές είναι ευλογία και κατάρα. Ο κενός χώρος που διεκδικούμε με πάθος όλο τον χρόνο και μόλις τον εξασφαλίσουμε μας καταλαμβάνει πανικός. Σπεύδουμε τότε να τον γεμίσουμε ασφυκτικά με δραστηριότητες, θόρυβο και υποχρεώσεις.

.

.

Στις διακοπές, ο κόσμος γύρω μας πυκνώνει και ανασυνθέτεται. Μικρές ψηφίδες συμπεριφορών και αντιδράσεων, μιας κοινωνίας που τους καλοκαιρινούς μήνες παραδίδεται στην «αξιοποίηση» του ελεύθερου χρόνου της.

(…) Ζευγάρια σε ομερτά σιωπής, παιδιά με διαρκείς απαιτήσεις, κινητά σε χρήση (ίσως λίγο πιο περιορισμένη από προηγούμενες χρονιές), συμπεριφορές επιθετικές που καλύπτονται πίσω από την ένδειξη: διακοπές ίσον (δήθεν) απελευθέρωση, ίσον κάνω ό, τι (μου υπαγορεύουν να) θέλω.
Μέλη της ίδιας κοινωνίας των διακοπών είναι, ασφαλώς, και όσοι προσπαθούν να συγκεντρωθούν σε κάποιο ανάγνωσμα, να διεκδικήσουν μια συνύπαρξη πιο αρμονική, κυρίως με τον εαυτό τους.

.

Ας δούμε αυτήν την τελευταία κατηγορία. Που παραδίδεται στο χάζεμα χωρίς ενοχές, χωρίς τη νεύρωση ή τον «τρόμο του κενού» που οδηγεί μοιραία στην ένταση της υπεραπασχόλησης. Είναι όσοι παραμένουν ανοιχτοί σε ερεθίσματα, όσοι ατενίζουν το εντός τους με την προσήλωση που κοιτούν τη θάλασσα, που καρφώνουν το βλέμμα στον ορίζοντα, που σιωπούν όχι γιατί δεν έχουν τι να πουν, αλλά γιατί συνωθούνται στην έξοδο οι λέξεις και οι σκέψεις.

Η λησμονημένη χαρά της απραξίας. Αυτός ο νεκρός και συνάμα τόσο ζωντανός χρόνος. Το «τίποτα» που δεν διεκδικεί να γίνει «κάτι». Ένας ύμνος στο μάταιο, σε οτιδήποτε δεν είναι χρηστικό, άμεσα εξαργυρώσιμο. Η τόσο αναγκαία επιστροφή στην αδιόρατη μελαγχολία και -γιατί όχι- στην ήρεμη πλήξη. Σε ό, τι γίνεται ερέθισμα, κίνητρο, απόδραση από τη ρουτίνα.

.

.

(…) Dolce far niente. Δύο αιώνες μετά το αίτημα επιστρέφει απαιτητικό και οι διακοπές είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Για λίγες μέρες, για λίγες ώρες. Να αποφύγουμε το προγραμματισμένο, μηχανικό και προβλέψιμο, να σταθούμε και να «δούμε».
Να αφηγηθούμε ιστορίες που δεν θα πάρουν ποτέ θέση στην ειδησεογραφία.

.
Γιατί ό, τι μας λείπει δεν είναι η ενημέρωση, αλλά η δέσμευση σε έναν χρόνο εσωτερικό. Αμείλικτο όσο και γόνιμο.

.

.

Το παραπάνω κείμενο, «εγκώμιο απραξίας» είναι αποσπάσμα από το άρθρο που έγραψε η Μαρία Κατσουνάκη στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ στις 23/08/2009

 

.

.

.

 

Posted in Διάφορα | 62 Σχόλια

Ζήσε!

.
«Αγαπητέ μου Λουκίλιε, άρχισε αμέσως να ζεις και υπολόγιζε τη κάθε ξεχωριστή μέρα σαν μια ξεχωριστή ζωή.
Αυτός που έχει με αυτό τον τρόπο προετοιμάσει τον εαυτό του, αυτός που η καθημερινότητα του έχει υπάρξει ένα ενιαίο σύνολο,  είναι ήσυχος ο νους του, αλλά αυτοί που ζουν μόνο με ελπίδα ανακαλύπτουν ότι το άμεσο μέλλον πάντα τους ξεφεύγει».
.
Ο Λούκιος ή Λεύκιος Ανναίος Σενέκας (Lucius Anneus Seneca), γνωστός ως Σενέκας ο Νεότερος ή απλώς Σενέκας (περίπου 4 π.Χ. – 65μ.Χ), καταγόταν από την Κόρδοβα της ρωμαϊκής επαρχίας της Ισπανίας.
Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, δραματουργός και στωικός φιλόσοφος, δάσκαλος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Νέρωνα, με τον οποίο διέκοψε κάθε επαφή όταν ο Νέρωνας έγινε τυραννικός. Ο Σενέκας αποσύρεται σε θεωρητικούς φιλοσοφικούς στοχασμούς και το 65 κατηγορείται για συμμετοχή σε αποτυχημένη συνωμοσία κατά του Αυτοκράτορα· αμέσως διατάσσεται να αυτοκτονήσει κόβοντας τις φλέβες του.
Υπηρέτησε το στωικό ιδανικό του σοφού που μεριμνά για την κοινωνία από θέση ευθύνης.
Για τον Σενέκα χρέος των πλουσίων και των αρχόντων ήταν η βοήθεια προς τους κοινωνικά αδύναμους.
Επικάλυψε τον στωικισμό με ένα πέπλο ουμανισμού, που συνοψίζεται στη φράση:
.
«Ο άνθρωπος είναι ιερός για τον άνθρωπο»
.
.
Λουκίλιος
.
Ο Σενέκας σε μια σειρά 124 επιστολών και προς τον Λουκίλιο, τον προτρέπει να διεκδικήσει τον εαυτό του για λογαριασμό του.
Ο φιλόσοφος δεν διαθέτει ύφος παντογνώστη διδασκάλου, αντιθέτως προσαρμόζεται στο ρόλο του συμβούλου, είναι προσιτός στον αναγνώστη, εκθέτει τον εαυτό του και δίνει προσωπικές πληροφορίες.
Ο τρόπος που επιλέγει κανείς να ζήσει είναι εκείνος που καθορίζει και την πορεία της ύπαρξής του, γι’ αυτό και ο φιλόσοφος ζητά επίμονα από τον αναγνώστη του να αναθεωρήσει τις επιλογές του παρελθόντος και να στρέψει την προσοχή του στον εαυτό του, να συλλογιστεί σε βάθος γύρω από τις πραγματικές του ανάγκες.

.

.
«Ο θάνατος του Σενέκα» (1613)
Peter Paul Rubens
.
«Πότε θα δεις το χρόνο, πότε θα καταλάβεις ότι ο χρόνος δεν σημαίνει τίποτα για σένα, πότε θα ηρεμήσεις και θα γαληνέψεις αδιαφορώντας για το αύριο, καθώς απολαμβάνεις τη ζωή σου στο έπακρο»!
.

Oι άνθρωποι καλούνται να αντιληφθούν ότι ο χρόνος ζωής που τους απομένει δεν θα έχει καμία σημασία, εφόσον θα έχουν ζήσει μια δημιουργική και γεμάτη εμπειρίες ζωή.

.
Hoc cotidie meditare, ut possis aequo animo vitam relinquere
.
[…] – Αυτό να συλλογίζεσαι κάθε μέρα, ότι θα μπορούσες να φύγεις από τη ζωή ικανοποιημένος.
.
.
«Ο θάνατος του Σενέκα»
Manuel Dominiguez Sancher (1871)
.
.
Protinus vive!
Επειδή η ανθρώπινη φύση χαρακτηρίζεται για την αστάθεια και τη μεταβλητότητά της, ο Σενέκας προτρέπει τον καθένα να ζει τη στιγμή.
Η προετοιμασία για ένα άγνωστο μέλλον επιφέρει άγχος και οδηγεί σε λάθος επιλογές στην προσπάθεια εξασφάλισης όλο και περισσότερων υλικών αγαθών με σκοπό την κατάκτηση μίας ευτυχισμένης, κατά τα φαινόμενα, ζωής.
.
Ο Σενέκας επιθυμεί να προβληματίσει το Λουκίλιο και τον κάθε αναγνώστη, ώστε να αντιληφθούν ότι η ζωή ισορροπεί σε μία λεπτή γραμμή, είναι ένα δίλημμα για το δρόμο που θα ακολουθήσει κανείς, υπάρχει η Σκύλλα και η Χάρυβδη, ο Κάτω Κόσμος και  οτιδήποτε συνδέεται με το κακό, τις εξαρτήσεις και την πολυτέλεια και από την άλλη ένα στενό τμήμα γης, που μπορεί να οδηγήσει στο σωστό μονοπάτι, εφόσον αποκοπούν οι ρίζες του κακού.
.
.
«Ο θάνατος του Σενέκα»
Jacques Luis David (1773)
.
[…] illud admoneo, auditionem philosophorum lectionemque ad pro-positum beatae vitae trahendam […] ut profutura praecepta et magnifi-cas voces et animosas, quae mox in rem transferantur.
.
[…] aυτό συμβουλεύω ότι ο λόγος των φιλοσόφων και η μελέτη να εφαρμόζονται για την κατάκτηση της ευτυχισμένης ζωής […] ώστε oι πρακτικές συμβουλές να μας ωφελήσουν και να ενδυναμώσουν τις φωνές και το πνεύμα μας, για να μετουσιωθούν αυτές σε πράξεις.
.
.
Primum itaque, si videtur tibi, dicam, inter sapientiam et philosophiam quid intersit. Sapientia perfectum bonum est mentis humanae. Philoso-phia sapientiae amor est et adfectatio. Haec eo tendit, quo illa pervenit. Philosophia unde dicta sit, apparet.
.
Πρώτα, λοιπόν, αν θέλεις, θα μιλήσω για τη διαφορά ανάμεσα στη σοφία και τη φιλοσοφία.
Η σοφία είναι το ύψιστο αγαθό του ανθρώπινου πνεύματος.
Η φιλοσοφία είναι η αγάπη για τη σοφία και η επιθυμία γι’ αυτή.
Αυτή (ενν. η φιλοσοφία) τείνει σ’ αυτό, εκεί που εκείνη (ενν. η σοφία) έχει φτάσει.
Είναι εμφανές, γιατί ονομάστηκε φιλοσοφία.
.
.
.
Το παραπάνω κείμενο είναι αποσπάσματα από ΕΔΩ και έχει τίτλο:
«Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο».
Μια ανάγνωση των Ηθικών Επιστολών του Σενέκα.
Συγγραφέας:
Τριανταφυλλίδου Γεωργία
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
.
.
.
.
Posted in Διάφορα | 53 Σχόλια

Μη κλείνεις τη πόρτα…

.

«Αν κλείσεις την πόρτα σε όλα τα λάθη,
η αλήθεια θα μείνει απ’ έξω».

Rabindranath Tagore.

Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ (1861-1941)

.

«Με τη δύναμη της Θέλησης ο άνθρωπος αλλάζει τον εαυτό του.
Με τη δύναμη της Αγάπης αλλάζει τους άλλους.
Με τη δύναμη της Σκέψης αλλάζει τον κόσμο.»

 «Οι συμβουλές είναι σαν τα φάρμακα: οι πιο πικρές είναι συχνά οι καλύτερες».

«Ο Θάνατος δεν είναι όταν σβήνουν τα φώτα.
Είναι το σβήσιμο της λάμπας επειδή ήρθε η αυγή».

«Συχνά ψάχνουμε εκείνο που δεν μπορούμε να βρούμε
και βρίσκουμε εκείνο που δεν ψάχνουμε».

.

.

Ο μικρός μου εαυτός

«Ήρθα μόνος στο δρόμο της πίστης μου.
Αλλά ποιος είναι αυτός ο εαυτός μου μες το σκοτάδι;
Παραμέρισα για ν` αποφύγω την παρουσία του
αλλά δεν του ξέφυγα.
Κάνει την σκόνη να σηκώνεται από την γη με το σίγουρο βάδισμα του.
Προσθέτει τη δυνατή του φωνή σε κάθε λέξη που προφέρω.
Είναι ο μικρός μου εαυτός, ο αφέντης μου που δεν γνωρίζει ντροπή.
Αλλά εγώ ντρέπομαι να περάσω την πόρτα σου
με την συντροφιά του».

.

Ταγκόρ και Αϊνστάιν 1930

Αϊνστάιν: Κάνουμε πράγματα στο νου μας και στην καθημερινή μας ζωή, για τα οποία είμαστε υπεύθυνοι. Ο νους γνωρίζει πραγματικότητες ανεξάρτητες απ’ αυτόν. Λόγου χάρη, μπορεί κανείς να μην είναι μέσα σ’ αυτό το σπίτι κι όμως αυτό το τραπέζι μέσα εκεί θα υπάρχει.
Ταγκόρ: Ναι, μέσα· έξω του ατομικού νου, αλλά όχι και του παγκόσμιου. Εν πάση περιπτώσει, αν υπάρχει κάποια αλήθεια απολύτως άσχετη με την ανθρωπότητα, για εμάς η αλήθεια αυτή δεν υφίσταται.
Αϊνστάιν: Τότε εγώ είμαι πιο θρησκευτικός από εσάς.

Ταγκόρ: Η θρησκεία μου έγκειται στη συμφιλίωση του υπεράνω ανθρώπου, του παγκόσμιου ανθρώπινου πνεύματος με το ατομικό ον.

Απόσπασμα του διαλόγου από ΕΔΩ.
.
Ο Ταγκόρ και ο Γκάντι 1930
.
.
Ο Ταγκόρ και η Helen Keller
.
.
 ΤΑΓΚΟΡ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

«Τόσο οι νεότεροι Έλληνες όσο και οι νεότεροι Ινδοί πρέπει πάντα να αγωνιζόμαστε για να ζήσουμε στο επίπεδο του ένδοξου παρελθόντος μας. Δεν αρκεί όμως να συλλογιζόμαστε μόνο το παρελθόν μας, πρέπει να πορευόμαστε μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα. Πρέπει να δημιουργούμε και να αφήσουμε έργο που θα μας καταστήσει επίσης αθάνατους σαν τους προγόνους μας. Βασανιζόμαστε και οι δύο λαοί από ορισμένα πολιτικά προβλήματα, αλλά αυτά με την πάροδο του χρόνου θα λυθούν.  Οφείλουμε να συμβάλουμε όλοι μας στην προαγωγή του πολιτισμού των χωρών μας,  της Ελλάδας και της Ινδίας, και αυτόν τον πολιτισμό να τον καταστήσουμε  διαρκή αξία».

Απόσπασμα από την ομιλία του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ στην Αθήνα

.

.

Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ ή  Gurudev, μας είναι βασικά γνωστός ως συγγραφέας, φιλόσοφος, συνθέτης αλλά μετά τα εξήντα του, υπήρξε και ζωγράφος!
Στο παρακάτω video μπορείτε να ακούσετε τραγούδια που έγραψε και μελοποίησε ο ίδιος και να δείτε μερικούς από τους πίνακες του.

.

.

 Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΑΓΚΟΡ

.

.

.

.

ink on paper

.

«Με τη δύναμη της Θέλησης ο άνθρωπος αλλάζει τον εαυτό του.
Με τη δύναμη της Αγάπης αλλάζει τους άλλους.
Με τη δύναμη της Σκέψης αλλάζει τον κόσμο.»

 Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ

.

Η παραπάνω ανάρτηση «ήρθε» να συμπληρώσει ένα άλλο αφιέρωμα που είχα κάνει στον Ταγκόρ τον Αύγουστο του 2016.

.

Posted in Διάφορα | 49 Σχόλια

Οι εννέα τύποι ανθρώπων…

.

Σίγουρα όλοι μας έχουμε συναντήσει στη ζωή μας πολλούς διαφορετικούς τύπους ανθρώπων και οι περισσότεροι από μας μπορούμε να τους διακρίνουμε και ανάλογα να επιδιώξουμε τη παρέα τους ή να τους αποφύγουμε.
Το παρακάτω κείμενο που «έπεσε» στα χέρια μου, είναι μια συνέντευξη της
Σιμόν ντε Μποβουάρ  (19ο8-1986) στην αμερικάνικη έκδοση της HuffPost με τον τίτλο:
«The 9 people you’date, according to Simone de Beauvoir».
«Οι 9 τύποι που θα βγαίνατε ραντεβού, σύμφωνα με την Σιμόν ντε Μποβουάρ».

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος, διανοούμενη, ακτιβίστρια και φεμινίστρια. Υπήρξε σύντροφος του διάσημου υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πωλ Σαρτρ. Ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που πήραν πτυχίο από τη Σορβόνη και έγινε γνωστή για τη συμβολή της στην παριζιάνικη πνευματική σκηνή.
Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι η Μποβουάρ είχε δώσει κάποια στιγμή μία λίστα με τους 9 τύπους ανθρώπων με τους οποίους θα βγούμε ραντεβού κάποια στιγμή της ζωής μας.

.

 1. Ο απαθής

(…) Ο απαθής τύπος μόλις δει έστω και μία αχτίδα ελευθερίας, τρομάζει και κλείνεται στον εαυτό του, μακριά από τον κόσμο. Έχει αποφασίσει εδώ και καιρό ότι τα πάντα στον κόσμο είναι ασήμαντα και βαρετά, γεγονός που έχει γίνει κάτι σαν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» με αποτέλεσμα αντί να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ελεύθερης βούλησης, να κρύβεται από αυτές. Μπορεί να στέκεται μπροστά από το πιο σημαντικό μνημείο του κόσμου και πάλι να μην εντυπωσιάζεται.

Κίνδυνος: Χαμηλός. Θα τον εντοπίσετε από χιλιόμετρα.

.

 

2. Ο σοβαρός

Ίσως είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος ανθρώπου. Μόλις πάρει μία απόφαση κανείς δεν μπορεί να του αλλάξει γνώμη, ειδικά όταν η απόφαση αυτή έχει να κάνει με τις αξίες και τις πεποιθήσεις του. Αυτοί οι άνθρωποι εμφανίζονται παντού, από φανατικούς με τη θρησκεία, μέχρι διευθυντές σε μεγάλες εταιρείες. Γνωρίζουν ότι είναι «απατεώνες», αλλά έχουν ανάγκη να πιστεύουν σε κάτι, ακόμα κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη συμπεριφορά τους. Τουλάχιστον, μπορείτε να τους εντοπίσετε από την ειρωνεία της κατάστασης.

Κίνδυνος: Μεσαίος. Εάν έχετε παρόμοιες αξίες θα είστε μια χαρά.

.

.

 

3. Ο παθιασμένος

Μπορεί να τον μπερδέψετε με κάποιον που είναι «σοβαρός τύπος», αλλά ο παθιασμένος άνθρωπος θα επενδύσει όλη του την ενέργεια και τα πιστεύω του σε κάτι, αλλά δεν πιστεύει ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται σε κάποιο αντικείμενο, αλλά στην σχέση που έχει με αυτό. Θα μιλάει με τις ώρες για ένα νέο φοβερό άλμπουμ ή για την ιταλική ποίηση. Εάν καταφέρετε να γίνετε εσείς το αντικείμενο του πόθου του, τότε θα περάσετε μαγικές στιγμές, αλλά δυστυχώς πολύ δύσκολα θα καταφέρετε να ξεπεράσετε την ιταλική ποίηση.

Κίνδυνος: Μεσαίος. Ιδανικός για έναν καλοκαιρινό έρωτα, αρκεί να μπορείτε να διαχειριστείτε το συναισθηματικό κενό που θα έρθει με τον χωρισμό.

.

.

4. Ο μηδενιστής

Αυτός ο τύπος είναι πιο συνηθισμένος στους εφήβους που έχουν χάσει την ειδυλλιακή φάση της παιδικής τους ηλικίας ή μπορεί να το συναντήσει κανείς σε μία κρίση ηλικίας, ειδικά στους ανθρώπους που προσπαθούσαν πάντοτε να είναι σοβαροί (και απέτυχαν). Οι μηδενιστές προσπάθησαν κάποτε να είναι ελεύθεροι αλλά δεν τα κατάφεραν, οπότε έχουν την τάση να είναι πιο πληθωρικοί και επιθετικοί.

Κίνδυνος: Υψηλός. Αντίθετα με τους απαθείς ανθρώπους δεν περιορίζονται στο να κάθονται και απλά να γκρινιάζουν. Πρέπει να αποδείξουν σε όλους ότι ο κόσμος δεν έχει κανένα νόημα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα καταστρέψουν όλα όσα έχουν δημιουργήσει οι άλλοι.

.

.

5. Ο διαβολικός

Ένας περίεργος συνδυασμός από έναν σοβαρό άνθρωπο που είναι δαιμονικά πιστός σε αρχές ή σε μία ομάδα, αλλά μόνο για να μπορέσει να τα απορρίψει και να παραπονεθεί για αυτά. Πρόκειται παραδείγματος χάριν για μία γυναίκα που δουλεύει σε περιοδικό μόδας αλλά γκρινιάζει για τη βιομηχανία της μόδας ή για έναν άντρα που θέλει να τρώει μπέργκερ αλλά γκρινιάζει όταν ο κιμάς δεν είναι βιολογικός.

Κίνδυνος: Χαμηλός. Είναι εύκολο να τους εντοπίσετε, από τις διαφορετικές τους προσωπικότητες.

.

.

6. Ο περιπετειώδης

Πρόκειται για την αισιόδοξη εκδοχή του μηδενιστή. Ο περιπετειώδης γνωρίζει ότι υπάρχει ένα τελικό νόημα στη ζωή, οπότε αποφασίζει να «αγκαλιάσει την ηδονιστική ύπαρξη με περιέργεια, αρπάζοντας εκατομμύρια δυνατότητες χωρίς να παραμένει πιστός σε κανέναν. Του αρέσει να κάνει πράγματα για το καλό του. Οι περιπετειώδεις άνθρωποι έχουν τη μυστική επιθυμία, οι ανακαλύψεις τους να γραφτούν σε ιστορικά βιβλία, και για αυτό το λόγο ζητούν συνεχώς επιβεβαίωση.

Κίνδυνος: Υψηλός. Είναι πολύ εύκολο να σας παρασύρουν.

.

.

Ο επικριτικός

Είναι πολύ σκεπτικός και προσεκτικός και ακροβατεί ανάμεσα στον σοβαρό και τον μηδενιστή. Γι’ αυτό αποφεύγει να είναι αφοσιωμένος σε μόνο ένα δόγμα, αλλά συνεχίζει να πιστεύει ότι ορισμένα δόγματα έχουν μεγαλύτερη σημασία από άλλα.

Κίνδυνος: Χαμηλός. Δεν είναι εύκολο να σας παρασύρει και δεν είναι ευχάριστος στην παρέα.

.

.

8. Ο καλλιτέχνης

Όπως ο περιπετειώδης, έτσι και ο καλλιτέχνης έχει σχετικά ώριμες αντιδράσεις στις υπαρξιακές του κρίσεις. Αποδεχόμενος ότι ο κόσμος δεν έχει κάποια φοβερή ουσία που χρειάζεται να κυνηγήσει κανείς, ο καλλιτέχνης στρέφει την προσοχή του στην επιφάνεια της ζωής και προσπαθεί κάθε μέρα να μεταμορφώσει αυτή την επιφάνεια σε κάτι φοβερό. Όπως οι επικριτικοί, έτσι και οι καλλιτέχνες πιστεύουν ότι υπάρχει ένας αντικειμενικός χώρος έξω από τον χρόνο και την ελεύθερη βούληση, η ομορφιά.

Κίνδυνος: Μεσαίος. Μπορεί να βρεθείτε ανάμεσα σε χρώματα και τέμπερες αλλά κάποια στιγμή θα καταλάβετε ότι δεν θα μπορέσετε ποτέ να αναμετρηθείτε με το πραγματικό τους είδωλο που είναι η τέχνη.

.

.

9. Ο ελεύθερος.

Σύμφωνα με την Σιμόν ντε Μποβουάρ υπάρχει μία σπάνια «ράτσα» ανθρώπων που έρχεται αντιμέτωπη με την υπαρξιακή κρίση και καταφέρνει να την ξεπεράσει. Το καταφέρνει επειδή συγκεντρώνεται στην ευτυχία των άλλων, χωρίς εγωισμό και μένει πιστή σε μία μόνο αρχή: να προστατεύει την ελευθερία των άλλων. Πρόκειται για ένα σύντροφο αλτρουιστή, που είναι καλός ακροατής και θα θυσιάσει τον εαυτό του για το άλλο του μισό. Ζούμε ελπίζοντας ότι μια μέρα θα τον γνωρίσουμε.

.

“To will oneself free is also to will others free”
Says Beauvoir. Maybe she was the only one.

«Το να θέλει κανείς να είναι ελεύθερος
είναι επίσης να θέλει και τους άλλους ελεύθερους»
Είπε η Μποβουάρ. Ίσως ήταν η μόνη…

.

Το άρθρο αυτό βασίστηκε στο «The 9 People You’ll Date, According To Simone De Beauvoir» που δημοσιεύτηκε στην αμερικάνικη έκδοση της HuffPost.

.

Καθώς «διάλεγα» φωτογραφίες που να ταιριάζουν στις περιγραφές των 9 τύπων της Μποβουάρ, διαπίστωσα πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να βάλεις μια εικόνα (φωτογραφία) στον κάθε τύπο, γιατί δεν πρόκειται για κραυγαλέους τύπους και μπορείς πολύ εύκολα να παραπλανηθείς, γι αυτό πριν βγούμε ραντεβού (για καφέ ή ποτάκι το λέμε στην εποχή μας), ας έχουμε το νου μας και σε άλλα σημάδια!!!

.

Ένα αντιπροσωπευτικό 4′ video της Σιμόν ντε Μποβουάρ στα αγγλικά.

 

.

«Γυναίκα δε γεννιέσαι,
γίνεσαι».

.

 

.

Posted in Διάφορα | 48 Σχόλια

Ελληνικά!

.

Ελληνική γλώσσα:
Η τελειότητα ενός άλυτου γρίφου

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο.

Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα.

Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

.

.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί).
Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

.

.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

.

.

ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια).
Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα.
Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι” αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει: «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις».
Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων).
Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

.

.

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. (…)
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικών Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά …
Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστιέται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά).
Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

.

.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου.
Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού.
Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

.

.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή».
Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα:
«Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα – μητέρα των εννοιών μας – μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάγουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος :

«Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

.

Το παραπάνω κείμενο είναι αποσπάσματα από ΕΔΩ.
.

.

 

.

 

Posted in Διάφορα | 37 Σχόλια

Εξάρτηση.

Εξετάζουμε το πρόβλημα της εξάρτησης.
Είναι πραγματικά ένα περίπλοκο πρόβλημα, αλλά αν μπορούμε να το εξετάσουμε σε βάθος και όχι απλά ν΄ακούμε τη λεκτική περιγραφή, αν ο καθένας μας μπορεί να έχει επίγνωση της εξάρτησης, δει τι περιλαμβάνει και που οδηγεί, τότε ίσως θ’ ανακαλύψουμε για τους εαυτούς μας κατά πόσο ο άνθρωπος, εσείς και ο εγώ, μπορούμε να είμαστε ολοκληρωτικά ελεύθεροι απ΄την εξάρτηση.

.

.

Νομίζω πως η εξάρτηση, στις βαθύτερες ψυχολογικές της όψεις, διαφθείρει τη σκέψη και τις ζωές μας, θρέφει την εκμετάλλευση, καλλιεργεί την αυθεντία, την υπακοή και μια αίσθηση αποδοχής χωρίς κατανόηση.
(…) Έτσι, αν θέλουμε να φέρουμε μια πραγματική αλλαγή στη ζωή μας, πρέπει να καταλάβουμε τη τεράστια σημασία της εξάρτησης και να ελευθερωθούμε από αυτή.

.

.

Οι περισσότεροι από μας είναι εξαρτημένοι, όχι μόνο απ΄τη κοινωνία, αλλά και από τον γείτονα μας, απ΄τη άμεση σχέση με τη γυναίκα μας, τον άνδρα μας, απ΄ τα παιδιά μας ή από κάποια αυθεντία. Στηριζόμαστε στον άλλο για τη καθοδήγηση μας, τη συμπεριφορά μας και στη διαδικασία εξάρτησης ταυτίζουμε τους εαυτούς μας με μια κοινωνική τάξη, με μια φυλή, με μια χώρα και αυτή η ψυχολογική εξάρτηση όντος φέρνει μια αίσθηση απογοήτευσης.
Σίγουρα έχει περάσει απ΄το μυαλό μερικών από μας, ν’ αναρωτηθούμε αν μπορούμε ποτέ να είμαστε ψυχολογικά, εσωτερικά ελεύθεροι-ελεύθεροι μες τη καρδιά μας και στο νου μας από κάθε εξάρτηση απ΄τον άλλο.

.

.

Προφανώς όλοι μας είμαστε ανεξάρτητοι στη καθημερινή μας σωματική ύπαρξη, όλη η δομή μας, βασίζεται στη σωματική ανεξαρτησία μας και είναι φυσικό, με αυτή την έννοια να εξαρτάσαι απ΄τον άλλο, έτσι δεν είναι;
Αλλά νομίζω πως είναι εντελώς αφύσικο να εξαρτόμαστε απ΄τον άλλο για το ψυχολογικό μας βόλεμα, για την εσωτερική μας ασφάλεια και ευημερία.

.

.

Αν έχουμε πλήρη επίγνωση αυτής της διαδικασίας εξάρτησης, μπορούμε να δούμε τι εμπεριέχει. Υπάρχει σ’ αυτή μια μεγάλη αίσθηση φόβου, που τελικά οδηγεί στη απογοήτευση.
Η ψυχολογική εξάρτηση από κάποιον άλλο δίνει μια ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Και αν δεν είναι άνθρωπος απ’ το οποίο εξαρτόμαστε, είναι από κάποια πίστη ή ιδανικό ή χώρα ή κάποια ιδεολογία ή συσσωρευμένη γνώση.
Βλέπουμε τότε, πως ψυχολογικά όντος εξαρτόμαστε. Νομίζω πως αυτό είναι ολοφάνερο σε οποιονδήποτε που έχει πλήρη επίγνωση του εαυτού του σε σχέση με τους άλλους και με την κοινωνία.

.

.

Τώρα, γιατί εξαρτόμαστε; Και είναι δυνατό να μην εξαρτόμαστε ψυχολογικά, να είμαστε ελεύθεροι απ΄το νου του ενός και του άλλου;
Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό να ανακαλύψουμε γιατί εξαρτόμαστε. Και αν δεν εξαρτόμαστε, τι θα συμβεί;
Αν είναι μια αίσθηση μοναξιάς, μια αίσθηση κενού, ανεπάρκειας που μας οδηγεί να εξαρτόμαστε από κάτι;
Είμαστε εξαρτημένοι από έλλειψη αυτοπεποίθησης;
Και αν όντος έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αυτό φέρνει ελευθερία ή απλά μια επιθετική, μια αυτό-επιβεβαιωτική δραστηριότητα;

.

.

Δεν ξέρω αν νομίζετε, όπως και εγώ, πως είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στη ζωή.
Ίσως δεν έχουμε επίγνωση της ψυχολογικής μας εξάρτησης, αλλά αν είμαστε, καλούμαστε να δούμε πως πίσω από αυτή την εξάρτηση υπάρχει τεράστιος φόβος και για να ξεφύγουμε από αυτόν τον φόβο εξαρτόμαστε.
(…) Και για να ξεφύγουμε απ΄αυτόν τον φόβο που ασυνείδητα ξέρουμε πως υπάρχει στρεφόμαστε στον άλλο για να μας δώσει παρηγοριά, να μας δώσει αγάπη, να μας ενθαρρύνει- και αυτή είναι η ίδια η διαδικασία της εξάρτησης.

(…) Μόνο ο νους που είναι εσωτερικά ελεύθερος απ΄το φόβο μπορεί να γνωρίσει την ευλογία της πραγματικότητας και ο νους μπορεί να είναι ελεύθερος απ΄τον φόβο μόνο όταν δεν υπάρχει εξάρτηση.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Fifth Talk in Hamburg, 1956

Talks by Krishnamurti in Europe 1956 (Verbatim Report) Stockholm, Brussels, Hamburg, Athens

.

Το 1956, ο Κρισναμούρτι έδωσε στην Ευρώπη μια σειρά από ομιλίες.
Ξεκίνησε από τη Στοκχόλμη στη συνέχεια πήγε στις Βρυξέλλες, το Αμβούργο και την Αθήνα.
Το παραπάνω κείμενο που μετέφρασα, είναι απόσπασμα από την πέμπτη στενογραφημένη ομιλία που έδωσε στο Αμβούργο το 1956.

.

 

.

Aside | Posted on by | 39 Σχόλια

Καλή Χρονιά Γη!

Όταν θέτεις ένα ερώτημα στο σύμπαν, όπως θα το εξέφραζαν κάποιοι, διεγείρεις το σύμπαν και το ωθείς να ανταποκριθεί.

Και όταν εύχεσαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ στη Γη, διεγείρεις πάλι το σύμπαν να ανταποκριθεί!!!

.

.

Προσχώρησε στη μειονότητα των ανθρώπων που βλέπουν ένα καθαρό μονοπάτι μακριά από το σκοτάδι, που δεν παραδίδονται στο φόβο και στην απόγνωση και που κάνουν ό,τι μπορούν να βγάλουν καθέναν από την κρίση και να τον οδηγήσουν σε ένα μέλλον γεμάτο φως.

.

Η ενότητα των αφυπνισμένων ατόμων
είναι ο ισχυρότερος καταλύτης για την απελευθέρωση του πλανήτη.
 
.
Να είστε ταπεινοί σε αυτόν που έφτιαξε τη γη.
Να είστε ευγενικοί που είστε φτιαγμένοι από αστέρια.
(Σερβική παροιμία).
.
.
Ω, Μητέρα Γη
γέρνουμε πάνω σου κάθε νύχτα
κι απ’ τα σφαλιστά μας βλέφαρα
 δραπετεύουν τα όνειρά μας.
Σκιές μέσα στο φεγγαρόφωτο
περπατάνε οι ψυχές μας.
Εσύ μας κρατάς στο
σύντομο ύπνο του θανάτου
κι εσύ μας ξαναδέχεσαι στη Ζωή.

(Cherokee)
.
Με αυτά τα λόγια υποδέχομαι το 2018 και εύχομαι με όλη μου τη καρδιά αυτή η χρονιά να είναι φωτεινή,  καλότυχη και συνετή γιατί είμαστε ο πλανήτης Γη!
 
.
.

Να μου χάριζαν…

… όλους τους θησαυρούς του κόσμου, δε θα΄δινα σ’ αντάλλαγμα το γέλιο της καρδιάς μου. Μήτε θα ‘θελα , σπρωγμένος απ’ την αγωνία μου, να χάσω τα δάκρυά μου, για μια άγονη ηρεμία. Κι ελπίζω,  ολάκερη η ζωή μου πάνω σε τούτη τη Γη, να ‘ναι δάκρυα και γέλιο.

 Χαλίλ Γκιμπράν – «Δάκρυα και γέλιο»

.

Καλή και ευτυχισμένη Χρονιά!
.
.
.
Posted in Διάφορα | 66 Σχόλια

Λίγο πριν φύγει το 2017!

.

Τί μπορούμε να κάνουμε και αυτό απ΄τη μέρα των Χριστουγέννων και πριν την 1 Ιανουαρίου του 2018, έτσι που ανάλαφροι και ανανεωμένοι να υποδεχτούμε τη νέα χρονιά;

Πολλοί κάνουν έναν απολογισμό και θέτουν νέους στόχους, προσωπικά δεν το έκανα ποτέ και αυτό γιατί αισθανόμουν πως περιορίζει τις εκπλήξεις, τις ευκαιρίες και προκλήσεις που μπορεί να φέρει ή να μη φέρει μια νέα χρονιά!

.

.

Σκέφτηκα να βρω κάτι να ξεπλένει το νου μας, κάτι σαν ένα εσωτερικό ντους που να διαλύει συσσωρευμένες πικρίες, θυμούς, ενοχές, φοβίες, άγχη και να φέρνει ηρεμία, έτσι για μια ακόμη φορά «έπεσα» πάνω σ΄ένα οκτάλεπτο μουσικό κομμάτι που υπόσχεται ηρεμία!

.

.

Τι λένε λοιπόν οι νευροεπιστήμονες:

«Οι νευροεπιστήμονες ανακάλυψαν ότι ακούγοντας ένα ειδικά σχεδιασμένο τραγούδι μπορεί να έχει βαθιά επίδραση πάνω στα επίπεδα του άγχους μας.

Είναι ενδιαφέρον, ότι αυτό το μουσικό κομμάτι είχε σχεδιαστεί ειδικά για να προκαλέσει αυτή την εξαιρετικά χαλαρή κατάσταση. Δημιουργήθηκε από την Marconi Union, οι μουσικοί συνεργάστηκαν με θεραπευτές ήχου και οργάνωσαν προσεκτικά τις αρμονίες, τους ρυθμούς και το μπάσο, με αποτέλεσμα την επιβράδυνση του καρδιακού ρυθμού και της αρτηριακής πίεσης του ακροατή, ενώ μειώνονται επίσης οι ορμόνες του στρες, όπως η κορτιζόλη.

Η δημιουργία της απόλυτης ξεαγχωτικής μουσικής.

Οι ερευνητές στο Mindlab International στο Η.Β. ήθελαν να μάθουν τι είδους μουσική προκαλεί την μεγαλύτερη κατάσταση χαλάρωσης.

Αλλά δεν χρειάζεται να πιστέψετε λέξη από τα παραπάνω. Ζήστε την εμπειρία για τον εαυτό σας εδώ»:

 

Καθίστε αναπαυτικά, μεγαλώστε την οθόνη και ακούστε!

Weightless
Χωρίς βάρος

.

Τι είναι όμως το άγχος;
Πώς μπορούμε να το διαχειριστούμε.
Μήπως ο μόνος τρόπος να το διαχειριστούμε είναι να το κατανοήσουμε;

.

.

Και η επιστήμη τι λέει για το άγχος;

«Τι συμβαίνει λοιπόν? Η άνοδος της τεχνολογίας, η υπερβολικά προστατευτική ανατροφή των παιδιών και η “εκπαίδευση-εργοστάσιο” είναι μεταξύ των λόγων που οι ψυχολόγοι προτείνουν ότι οφείλεται αυτή η “επιδημία”. Ένας άλλος λόγος είναι η “πολυτέλεια” των “πολλών” επιλογών που έχουμε.

Ο Pieter Kruger, ένας ψυχολόγος με έδρα το Λονδίνο, αναφέρει ότι η μέχρι τώρα έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι που αισθάνονται ότι δεν έχουν επιλογή είναι στην πραγματικότητα πιο ανθεκτικοί – κυρίως επειδή μπορούν να κατηγορήσουν την ζωή ή τους άλλους όταν κάνουν μια λανθασμένη επιλογή. Από την άλλη, αν έχεις μια σειρά από επιλογές, στην περίπτωση του λάθους, μπορείς να κατηγορήσεις μόνο τον εαυτό σου.

.

.

Η συγγραφέας Claire Eastham, συμφωνεί στο blog της We Are All Mad Here ( Εδώ είμαστε όλοι τρελοί) :

“Ξοδεύω πολύ χρόνο να ανησυχώ για το τι πάω να κάνω με την ζωή μου. Οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν επιλογή και δεν είχαν ανησυχία. Ας μας πουν τι πρέπει να κάνουμε.”

Η τεχνολογία συμβάλλει επίσης στην αύξηση του άγχους. Πολλοί από μας αισθανόμαστε εκτεθειμένοι χωρίς τα smartphones μας – και σπάνια δεν τα έχουμε μαζί μας. Οι κινητές συσκευές τείνουν να είναι το παράθυρο μας προς τον κόσμο και ενισχύουν την αίσθηση της σύνδεσης. Αλλά υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά στην αίσθηση της ανάγκης να διατηρούμαστε στην κορυφή των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης – αλλιώς γνωστή ως “Fomo”, ή Fear of Missing Out. (Φόβος μη χάσεις κάτι).

«Το “Fomo” είναι πραγματικό και μπορεί να είναι ένας σταθερός εθισμός που επηρεάζει τα επίπεδα του άγχους και την γενική αίσθηση της ευημερίας», λέει ο Kruger.

Τα κοινωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης μας επιτρέπουν να συγκρίνουμε τα πάντα – τις σχέσεις, τη διατροφή, το σώμα, την ομορφιά, τον πλούτο, το επίπεδο διαβίωσης – όχι μόνο με τους φίλους μας, αλλά και με διασημότητες. Και, όπως η έρευνα έχει δείξει, τα κοινωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης «μπορεί να προκαλέσουν κατάθλιψη σε άτομα που συγκρίνουν τον εαυτό τους με άλλους.»

.

.

Εύχομαι με όλη μου τη καρδιά, οι παραπάνω πληροφορίες και το «αντιστρεσογώνο» μουσικό κομμάτι, να λειτουργήσουν έτσι ώστε να υποδεχτούμε το 2018 πιο χαλαρά χωρίς άγχος και με μεγαλύτερη κατανόηση!

Απ’ εδώ οι παραπάνω πληροφορίες και το μουσικό κομμάτι!

ΥΓ: Για τη νέα χρονιά, ακολουθεί «πανηγυρικό» ποστ!!!

.

 

 

.

 

Posted in Διάφορα | 52 Σχόλια

Όταν αρρωσταίνει ο Αη- Βασίλης!

«Μικρέ μου Αη-Βασίλη όταν θα κατέβεις απ΄τον ουρανό
μη ξεχάσεις το μικρό μου παπουτσάκι».

Με αυτό το γαλλικό τραγουδάκι (λόγω Γαλλίδας μητέρας) μεγάλωσα!

.

Ο Αη-Βασίλης αρρώστησε!

Ήταν μια όμορφη μέρα του Δεκέμβρη, ο ουρανός ήταν γαλανός και καθαρός,
οι βουνοκορφές ήταν χιονισμένες και μύριζε Χριστούγεννα!
Στο καλύβι του Άγιου Βασίλη όμως, είχε πέσει ησυχία.
Η συνηθισμένη βαβούρα και φασαρία των χριστουγεννιάτικων ετοιμασιών δεν ακουγόταν, γιατί ο Άγιος Βασίλης είχε αρρωστήσει.

«Αχ, Θεούλη μου, τι θα πουν τα παιδιά τώρα που δεν θα λάβουν τα δώρα τους φέτος;» Αναρωτιόταν ο καημένος ο Άγιος Βασίλης, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του.

Ξαφνικά, ένας θόρυβος ακούστηκε έξω από το σπίτι του.
Κοίταξε έξω από το παράθυρό του και είδε τους τέσσερις ταράνδους του να τον περιμένουν υπομονετικά όπως πάντα. Φαινόντουσαν όμως λαχανιασμένοι, λες και είχαν έρθει από κάποιο μακρινό και κουραστικό ταξίδι.

Ο Άγιος Βασίλης πλησίασε για να δει καλύτερα τι συμβαίνει και δεν μπορούσε
να πιστέψει στα μάτια του με το θέαμα που αντίκριζε.
Πίσω από τους τάρανδους υπήρχε μια αλυσίδα από έλκηθρα γεμάτα παιδιά ντυμένα με πολύχρωμα ρούχα.  Ένα προς ένα κατέβηκαν από τα έλκηθρα και κατευθυνθήκαν προς το σπίτι του Άγιου Βασίλη.

Χτύπησαν την πόρτα απαλά.
«Περάστε!» φώναξε ο Άγιος Βασίλης, περίεργος να δει.
Χτύπησαν την πόρτα απαλά. «Περάστε!» φώναξε ο Άγιος Βασίλης,
περίεργος να δει τι θα γίνει.
Ένα μικρό κοριτσάκι μπήκε πρώτο, κρατώντας ένα μαλακό αρκουδάκι στα χέρια του.

«Έμαθα ότι είσαι άρρωστος, γι’ αυτό σου έφερα το αρκουδάκι μου να σου κρατάει παρέα».
«Ευχαριστώ, μικρή μου Έμμα.» απάντησε ο Άγιος Βασίλης.
Ήξερε όλα τα ονόματα των παιδιών απ’ έξω.

Μετά, μπήκε ένα μικρό αγοράκι κρατώντας στα χέρια του ένα κόκκινο κουτί.
«Μάθαμε ότι δεν ήσουνα καλά, Αη-Βασίλη», είπε ντροπαλά.
Η οικογένειά μου, σου έπλεξε αυτή την πολύχρωμη κουβέρτα, για να είσαι ζεστά τις κρύες μέρες του χειμώνα.»
«Σε ευχαριστώ πολύ που με σκέφτηκες, Παύλο», του χαμογέλασε ο Άγιος Βασίλης, χαϊδεύοντάς του απαλά το κεφάλι.

Ένα προς ένα ήρθαν όλα τα παιδιά, όλα με μοναδικά δώρα, για να ευχηθούν
στον Αη-Βασίλη τα περαστικά. Μπισκότα, μοσχομυριστές πίτες, κάλτσες,
γάντια, βιβλία, πάζλ, ακόμα και μέχρι ένα μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο.
«Μου έφεραν τα Χριστούγεννα στην πόρτα μου!» αναφώνησε ο Αη-Βασίλης
γεμάτος χαρά. «Ελάτε! Ελάτε, να μοιραστούμε αυτά τα υπέροχα δώρα.» είπε
και μάζεψε τα παιδιά γύρω του.

«Άγιε Βασίλη, ποιο δώρο σου αρέσει πιο πολύ;» ρώτησε η Έμμα.
«Αγαπημένα μου παιδιά,» απάντησε ο Άγιος χαμογελώντας, «είναι η αγάπη και η καλοσύνη που κάθε ένα σας μου έδειξε σήμερα. Αυτό είναι το καλύτερο δώρο από όλα. Κοίταξε τρυφερά τα γλυκά προσωπάκια που τον τύλιγαν.
«Και αυτό, μικρά μου, είναι και το πραγματικό μήνυμα των Χριστουγέννων!»
Και με αυτά τα λόγια, έσφιξε το κάθε ένα στην αγκαλιά του.

Από την Λαβίνα Τιέν

.

Το ωραιότερο δώρο είναι η αγάπη και η καλοσύνη που μπορεί ο καθένας μας να δείξει  και αυτό την κάθε στιγμή.

 

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

.

.

Posted in Διάφορα | 48 Σχόλια

Τέλειος κόσμος…

Σήμερα το πρωί τρώγοντας το πρωινό μου, ήρθε και με «βρήκε» ένα τραγούδι μαζί με το video του, σκέτη ζάχαρη, δείτε το και κρίνετε μόνοι σας, γιατί προσωπικά, δεν έχω λόγια…
Τραγουδάει η 33 ετών Κatie Melua.

(Μεγαλώστε την οθόνη για να το απολαύσετε!)

.

.

«Perfect World»

You’re precious
I can’t stand seeing you cry
It hurts
Watching you get what you don’t deserve
I tell myself
You don’t belong in this rough life
You should have a perfect world
You should have a perfect world
You’re too gentle
And much too quick to forgive
Every slight
And blow you’ve ever been dealt
Who knows
If the world will ever deserve you
You should have a perfect world
You should have a perfect world

And who knows
If the world will ever deserve you
You should have a perfect world
You should have a perfect world

==========================================

«Τέλειος Κόσμος»

Είσαι πολύτιμο πλάσμα
Δεν αντέχω να κάθομαι και να σε βλέπω να κλαις
Πονάει
Βλέποντας να παίρνεις ό,τι δεν αξίζεις
Λέω στον εαυτό μου
Δεν ανήκεις σ’ αυτή τη σκληρή ζωή
Θα έπρεπε να έχεις έναν τέλειο κόσμο
Θα έπρεπε να έχεις έναν τέλειο κόσμο
Παρά είσαι ευγενείς
Και πάρα πολύ γρήγορα συγχωρείς
Κάθε προσβολή
Και πλήγωμα που πάντα αντιμετωπίζεις
Ποιος ξέρει
Αν θα σου αξίζει ποτέ αυτός ο κόσμος
Θα έπρεπε να έχεις ένα τέλειο κόσμο
Θα έπρεπε να έχεις ένα τέλειο κόσμο

Και ποιος ξέρει
Αν θα σου αξίζει ποτέ αυτός ο κόσμος
Θα έπρεπε να έχεις ένα τέλειο κόσμο
Θα έπρεπε να έχεις ένα τέλειο κόσμο

.

 

Ναι… θα έπρεπε να έχουμε ένα τέλειο κόσμο.

Αφιερωμένο στους φίλους μου που αξίζουν μια καλύτερη ζωή.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!

*
**
***
******
«

 

.

Posted in Διάφορα | 54 Σχόλια

Από μέσα…

 

.

«Δεν υπάρχει πραγματικότητα εκτός από αυτή που βρίσκεται μέσα μας.

Αυτός είναι ο λόγος που τόσοι πολλοί άνθρωποι ζουν μια μη πραγματική ζωή.

Παίρνουν τις εικόνες που είναι έξω από τον εαυτό τους για πραγματικές και δεν επιτρέπουν το κόσμο μέσα τους να εκδηλωθεί».

Hermann Hesse

Γερμανός λογοτέχνης, ποιητής, ζωγράφος.
(1877-1962)

.

Έκπληξη για μένα υπήρξε η ανακάλυψη πως ο Έρμαν ‘Εσσε, ένας απ΄τους πιο αγαπημένους συγγραφείς των νιάτων μου, υπήρξε και ζωγράφος.
Στο google βρήκα τόσες πολλές ακουαρέλες του που δυσκολεύτηκα να διαλέξω ποιες προτιμούσα!

Γράφει:
«Η ενασχόληση με τη γη και τα φυτά μπορεί να προσφέρει στην ψυχή μας ανάλογη ανακούφιση και γαλήνη με αυτήν που μας προσφέρει ο διαλογισμός».

Όπως και η ζωγραφική, η ενασχόληση με τη φύση ήταν για τον Έρμαν Έσσε ένα ευχάριστο και ταυτόχρονα δημιουργικό διάλειμμα από τη συγγραφική του δραστηριότητα, μια ενασχόληση με την οποία πέρασε σχεδόν τη μισή του ζωή.
Τον βοηθούσε να υφαίνει το μίτο των ιδεών του, να αυτοσυγκεντρώνεται και να διαλογίζεται.
Ο σπουδαίος νομπελίστας συγγραφέας εμπνεύστηκε από την ίδια τη φύση όπου περιέγραψε τον αέναο κύκλο της ζωής των φυτών και των λουλουδιών, μιλώντας τελικά για την πορεία του ανθρώπου στο πέρασμα του χρόνου από τη γέννηση ως την ολοκλήρωσή του.

Πολλά από τα θέματα που διάλεγε να ζωγραφίσει ο Έρμαν Έσσε ήταν από τη Τοσκάνη στην Ιταλία, την Ελβετία και από τις γύρω Άλπεις.

.

.

«Όταν φοβόμαστε κάποιον είναι γιατί του έχουμε παραχωρήσει εξουσία πάνω μας».

.

1922

.

«Το τρυφερό είναι πιο δυνατό από το σκληρό,
το νερό πιο δυνατό από τον βράχο,
η αγάπη πιο δυνατή από τη βία».
.
 
.
«Κάποιοι που θεωρούνται τέλειοι, είναι τέλειοι επειδή απλώς έχουν λιγότερες απαιτήσεις από τον εαυτό τους».
.
.
.

«Όταν μισούμε έναν άνθρωπο, τον μισούμε για κάτι που μας θυμίζει στον εαυτό μας.
Κάτι που δεν έχουμε κι εμείς μέσα μας, δεν μπορεί ποτέ να μας συγκινήσει».

 .

.

«Όσο λιγότερο πιστεύω, γενικά, στην εποχή μας, όσο περισσότερο νομίζω ότι βλέπω την ανθρωπότητα να εκφυλίζεται και να μαραίνεται, τόσο λιγότερο σκέφτομαι την επανάσταση ως φάρμακο γι’ αυτή την παρακμή και τόσο περισσότερο πιστεύω στη μαγεία της αγάπης».
.
Έρμαν Έσσε

 

.

Οι Steppenwolf , (Λύκος της στέπας) είναι ένα Καναδέζικο ροκ συγκρότημα που το τραγούδι «Born to be wild» είχε τεράστια επιτυχία το 1968.

Το όνομα τους το πήραν από το μυθιστόρημα του  Χέρμαν Έσσε, Der Steppenwolf.
(Ο λύκος της στέπας).

.

.

.

Posted in Διάφορα | 35 Σχόλια

Μικρό σπίτι;

 

Είναι το σπίτι σου μικρό και δεν χωράει τα «υπάρχοντα» σου;
Η παρακάτω διασκεδαστική και διδακτική ιστορία θα σου δώσει τη λύση!

«Ένας γείτονας του Ναρσερίν είχε μικρό σπίτι και μεγάλη οικογένεια.

Συχνά παραπονιόταν στο  Ναρσερίν  για τη δυστυχία του αυτή και ζητούσε από το σοφό μυαλό του Ναρσερίν κάποια λύση.

Εν τέλει ο Ναρσερίν αποφάσισε να τον βοηθήσει.

« Έχεις δυο κατσίκες» του είπε « να τις βάλεις κι αυτές μέσα στο σπίτι».

«Μα είναι δυνατόν; Που να τις βάλω;» είπε ο γείτονας.

«Ζητάς τη βοήθειά μου» είπε ο Ναρσερίν, « θα μ’ ακούσεις λοιπόν;»

«Θα σ’ ακούσω… αλλά… αυτό δεν είναι λύση».

«¨Έχε μου εμπιστοσύνη» είπε ο Ναρσερίν.

Ο γείτονας έκανε όπως τον συμβούλεψε ο Ναρσερίν.  Έβαλε στο μικρό του σπίτι και τις γίδες.

Η κατάσταση έγινε πολύ δύσκολη.

Όταν συναντήθηκαν ύστερα από δυο μέρες, ο Ναρσερίν ρώτησε το γείτονα πως τα πάει τώρα με το στενό του σπίτι.

«Πολύ δύσκολα» είπε ο γείτονας.

«Να βάλεις μέσα στο σπίτι και την αγελάδα σου τώρα».

Ο γείτονας υπάκουσε, έβαλε και την αγελάδα.

Όταν συναντήθηκαν τρεις μέρες ,ο Ναρσερίν ρώτησε:

«Πώς πάνε τα πράγματα γείτονα;»

«Ασφυκτικά» απάντησε ο γείτονας.

«Βάλε ακόμα και το γαϊδούρι σου» πρόσταξε ο Ναρσερίν.

Έβαλε και το γαϊδούρι μέσα στο στενό του σπίτι ο γείτονας. Τα πράγματα ήταν αφόρητα, όπως λένε, τραγικά.

Όταν μετά από δυο μέρες συναντήθηκαν, ο γείτονας είπε στο Ναρσερίν:

« Αμάν σοφέ Ναρσερίν, είναι πια μαρτύριο. Ποια άλλη ποινή θα μου βάλεις;

«Να μείνετε έτσι εκεί όλοι μαζί για τρείς μέρες ακόμη» είπε ο Ναρσερίν.

Στις τρεις μέρες ο γείτονας είπε: «Είναι αβάσταχτο Ναρσερίν, κάμε κάτι, είναι απερίγραπτο».

«Να βγάλεις έξω το γαϊδούρι» πρόσταξε ο Ναρσερίν.

Έβγαλε ο γείτονας από το στενό του σπίτι το γαϊδούρι. Ένοιωσαν όλοι

κάποια ανακούφιση. Σε λίγες μέρες που ανταμώθηκαν είπε ο Ναρσερίν:

« Βγάλε τώρα και την αγελάδα».

Έβγαλε έξω και την αγελάδα ο γείτονας και ένιωσαν όλοι μεγάλη ανακούφιση, το σπίτι άρχισε να γίνεται άνετο.

Όταν ξανανταμώθηκαν είπε  ο Ναρσερίν:

«Βγάλε τώρα και τις κατσίκες».

Ο άνθρωπος έβγαλε και τις κατσίκες. Το σπίτι ξαφνικά ήταν τόσο άνετο που ο γείτονας και τα παιδιά του ήταν ευτυχισμένοι.

Όταν ξανασυναντήθηκαν, ρώτησε ο Ναρσερίν πως τα πάει ο γείτονας με το μικρό του σπίτι.

«Πολύ άνεση, είμαστε τόσο καλά, σ’ ευχαριστώ πολύ Ναρσερίν.
Το σπίτι μου είναι πια μεγάλο κι άνετο κι αυτό το χρωστάω σε σένα»
είπε ο γείτονας».

«Φυσικά» εμείς δεν έχουμε κατσίκες, αγελάδα, γαϊδούρι και άλλα μεγαλούτσικα ζωάκια για να δοκιμάσουμε τις παραπάνω συμβουλές, αλλά σίγουρα έχουμε μαζέψει πολλά «άλλα» που γεμίζουν ασφυχτικά τα σπίτια και τις ζωή μας!

*
**
***
****

 

 

Posted in Διάφορα | 34 Σχόλια

Και η συνέχεια…

.

Η συνέχεια για το κουτσομπολιό…

«Γιατί η επίγνωση ξεσκεπάζει αυτό που κάνουμε, τη συμπεριφορά μας, το μοντέλο της σκέψης μας. Και σ’ αυτό το ξεσκέπασμα, ανακαλύπτει κανείς τον εαυτό του, πράγμα πολύ πιο σημαντικό από το να κουτσομπολεύει τους άλλους για το τι κάνουν, τι σκέπτονται και πώς συμπεριφέρονται»...

.

.

(…) Προσπαθούμε να γεμίσουμε αυτό το κενό μέσα μας, με γνώσεις, με τελετουργίες, με κουτσομπολιό, με τη δουλειά μας, με συμμετοχή σε ομάδες, με αναρίθμητους τρόπους φυγής που υπάρχουν. Έτσι, η φυγή γίνεται πολύ  πιο σημαντική από την κατανόηση εκείνου που συμβαίνει πραγματικά· αλλά η κατανόησή του, απαιτεί προσοχή.
Για να δει κανείς ότι είναι άδειος, ότι έχει πόνο μέσα του, χρειάζεται τεράστια προσοχή και όχι φυγές, αλλά στους περισσότερους από μας, αρέσουν οι φυγές, επειδή είναι πολύ πιο απολαυστικές, πολύ πιο ευχάριστες. Επίσης, όταν δούμε, όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι, είναι πολύ δύσκολο να τον χειριστούμε και αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.
Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τον εαυτό μας.
Όταν ξέρω ότι είμαι άδειος, ότι υποφέρω, ότι πονάω, τότε δεν ξέρω τι να κάνω μαζί του, πώς να του φερθώ. Και έτσι βρίσκει κανείς διέξοδο σε κάθε είδους φυγή.

.

.

.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: «τι να κάνω»;
Προφανώς, σίγουρα, δεν μπορείς να κάνεις κανενός είδους φυγή, γιατί αυτό είναι το πιο παράλογο και το πιο παιδιάστικο. Αλλά όταν αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου έτσι όπως είναι, τι μπορείς να κάνεις;
Πρώτα απ’ όλα, είναι δυνατόν να μη τον απορρίψεις ή να τον δικαιολογήσεις, αλλά να μείνεις μαζί του έτσι όπως είναι;
Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, επειδή ο νους αναζητά εξηγήσεις, επικρίσεις, ταυτίσεις.

.

.

Όταν ο νους δεν κάνει τίποτε απ’ αυτά, αλλά μένει μαζί του, τότε είναι σαν να αποδέχεται κάτι.
Αν αποδεχτώ ό,τι κι αν είμαι, τελειώνει η υπόθεση
· αν, όμως, θέλω να αλλάξω και να γίνω κάτι άλλο, τότε δημιουργείται πρόβλημα.
Το
να αποδεχτείς, λοιπόν, εκείνο που πραγματικά είσαι, είναι πολύ δύσκολο. Και μπορεί κανείς να το κάνει αυτό, μόνο όταν δεν υπάρχει φυγή και επίκριση ή δικαιολόγηση που είναι μια μορφή φυγής.
Οπότε, όταν κατανοήσει  κανείς όλο τη διαδικασία του γιατί κουτσομπολεύει και δει την ανοησία του πράγματος, τη σκληρότητά του και όλα εκείνα που συνεπάγονται σ’ αυτό, τότε μένει κανείς με εκείνο που είναι ο ίδιος. Αλλά εμείς το πλησιάζουμε πάντα είτε για να το εξαφανίσουμε, είτε για το μετατρέψουμε σε κάτι άλλο.
Αν, όμως, δεν κάνουμε τίποτε απ’ όλα αυτά, αλλά  πλησιάσουμε αυτό που είμαστε με την πρόθεση να το κατανοήσουμε, να είμαστε ολοκληρωτικά μαζί του, τότε θα ανακαλύψουμε ότι ο εαυτός μας, δεν είναι πια κάτι που το φοβόμαστε.
Τότε υπάρχει η δυνατότητα, εκείνο που είναι πραγματικά να μεταμορφωθεί.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

«Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»

Μετάφραση Νίκος Πιλάβιος

(Εκδόσεις Καστανιώτη)

.

.

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα απόσπασμα σχετικό με την αποδοχή.

Για να κατανοήσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να του δώσεις όλη σου την προσοχή αδιαίρετη.
Όταν αποδέχεσαι ή καταδικάζεις κάτι, δεν του δίνεις ολόκληρη και πλήρη την προσοχή σου· η σκέψη σου και το συναίσθημά σου είναι κομματιασμένα κι έτσι είναι ανίκανα να κατανοήσουν το πρόβλημα.
Όταν αποδέχεσαι κάτι που είναι γεγονός, δεν μπορεί να εμφανιστεί κανένα πρόβλημα, αλλά όταν το αρνείσαι, τότε υπάρχει εξαντλητική σύγκρουση.
Αν κανείς αποδεχτεί ότι είναι ψεύτης και αν ενδιαφέρεται να μάθει γι’ αυτό το γεγονός, τότε μπορεί να το αντιμετωπίσει· αλλά αν το αρνηθεί ή το καταδικάσει, τότε βάζει στη μέση κι άλλα άχρηστα και θέματα που δημιουργούν σύγχυση.
Πρέπει λοιπόν, να αποκτήσει κανείς επίγνωση ότι βάζει στη μέση ένα δευτερεύον θέμα κι έτσι να το πετάξει.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ»

Μετάφραση Νίκος Πιλάβιος

(Εκδόσεις Καστανιώτη)

.

Αν αρχίσεις να κατανοείς
αυτό που είσαι χωρίς να προσπαθείς
να το αλλάξεις, τότε
γίνεται μέσα σου μια αλλαγή

Κρισναμούρτι

 

*

**

***

 

Posted in Διάφορα | 30 Σχόλια