Μια ιστορία…

Σήμερα αποφάσισα να σας πω μια ιστορία από τα παλιά…

Όταν ο μεγάλος μου γιος Φρεντ που είναι Γάλλος έγινε 3 χρονών πήγε σε Γαλλικό νηπιαγωγείο. Ήταν ένας όρος για να μπορέσω να πάρω διαζύγιο και να ζήσω στην Ελλάδα.
Το περιβάλλον στο νηπιαγωγείο ήταν ζεστό και τα παιδάκια, τα περισσότερα Γαλλάκια περνούσαν καλά και όπως είναι φυσικό στα πάρτι γενεθλίων καλούσαμε πολλά παιδάκια και από εκεί. Έτσι μια μέρα στην τσαντούλα του βρήκα  μια πρόσκληση από ένα αγοράκι που θα γιόρταζε  τα 3 του χρόνια, τον Ιάσονα.
Το σπίτι βρισκόταν στο Ν. Ψυχικό και ήταν μια απλή μονοκατοικία. Το σαλόνι ήταν ευρύχωρο και υπήρχε μια συρόμενη πόρτα που ήταν κλειστή. Ο Φρεντ που τότε τον φωνάζαμε Φρεντερίκ (στο βιογραφικό μου εξηγώ γιατί του έδωσα αυτό το όνομα!) ήταν πανευτυχής και αμέσως άρχισε το παιχνίδι…Τώρα οι μαμάδες… άλλη υπόθεση…δεν γνωριζόμασταν γιατί ήταν το πρώτο σχολικό πάρτι και είμασταν καθισμένες όλες μαζί έτσι που να βλέπουμε τα παιδάκια μας….Ε! και αρχίσαμε να λέμε όλα αυτά που λέγονται σε τέτοιες συναντήσεις πάντα και μόνο σχετικά με τα παιδιά μας.
Κάποια στιγμή ανοίγει η συρόμενη πόρτα αποκαλύπτοντας  ένα μεγάλο μπουφέ γεμάτο «καλούδια»….και η Μάργκαρετ (Γαλλίδα) και μητέρα του Ιάσονα με σπασμένα Ελληνικά λέει:
-Κυρίες μου ελάτε να σερβιριστείτε!  Οι Κυρίες πάνε να σηκωθούν όταν πετάγεται ο Φρεντ και πολύ σοβαρός απαντά στην Κυρία:
– Η μαμά μου δεν είναι Κυρία…είναι Δεσποινίς!
-Γιατί πουλάκι μου είναι Δεσποινίς; Τον διορθώνει η Μάργκαρετ…
-Γιατί δεν είναι παντρεμένη!
Μη γελάτε…δεν θα ξεχάσω το βλέμμα «οίκτου» των 30 μαμάδων!  Βλέπετε ο Φρεντ στα 3 του δεν έβλεπε μπαμπά στο σπίτι, αφού έφυγα όταν ήταν 8 μηνών και πολύ λογικά με θεωρούσε ανύπαντρη!
Με τον Ιάσονα έγιναν «κολλητοί»  από το νηπιαγωγείο, στην συνέχεια τέλειωσαν και το Γαλλικό σχολείο. Όλα τα Σαββατοκύριακα τα περνούσαν μαζί, πότε ερχόταν σπίτι ο Ιάσονας, πότε πήγαινε ο Φρεντ σπίτι τους.  Συνδέθηκα και εγώ με πραγματική φιλία με την Μάργκαρετ και τον Παναγιώτη.  Εδώ θα κάνω μια παρένθεση- διευκρίνηση, ο Ιάσονας γεννήθηκε με πρόβλημα στην καρδιά και κατά εποχές έμπαινε στο χειρουργείο. Φυσικά πάντα έπρεπε να προσέχει, έτσι όταν ερχόταν σπίτι είχα πάντα μια «έννοια».
Τα καλοκαίρια περνούσε μαζί μας ολόκληρο μήνα στη Σκιάθο και κάποιες χρονιές νοικιάζανε και οι γονείς του σπίτι εκεί για να είμαστε όλοι μαζί.
Παντρεύτηκα όταν τα «φιλαράκια» ήταν 12 χρονών,  ο Ιάσονας απέκτησε μια αδελφή και εγώ έναν γιο και όλοι μαζί κάναμε στενή παρέα. Ένα καλοκαίρι η κόρη του Νίκου «τα έφτιαξε» με τον Ιάσονα  και ήταν το πρώτο αγόρι που την φίλησε! Ο Φρεντ είχε και επαγγελματικές συναλλαγές με τον Ιάσονα όπως και o μικρός μου γιος.
Τα τελευταία χρόνια ο Ιάσονας ζούσε στην Γαλλία, αλλά ερχόταν πολλές φορές μέσα στο χρόνο στην Αθήνα και έτσι η φιλία έμεινε αυτό που λέμε… «αλώβητη».
Ο Φρεντ παντρεύτηκε έκανε δυο παιδιά και πάντα ο Ιάσονας κοντά, αυτός δεν παντρεύτηκε.

Προχθές «τα αγόρια» γιόρταζαν τα βαφτίσια μωρού ενός κοινού φίλου, οι γυναίκες τους δεν ήταν μαζί γιατί φρόντιζαν τα μωρά τους σπίτι. Κάποια στιγμή ο Ιάσονας έπεσε κάτω…και δεν ξανασηκώθηκε ποτέ…μπροστά στον Φρεντ… μαζί ο Φρεντ στο ασθενοφόρο…μαζί και όταν ήρθαν οι γονείς του Ιάσονα και ακόμα τώρα που γράφω είναι μαζί τους…μαζί στις διαδικασίες… θα τον θάψουν στη Γαλλία…δεν έχω μιλήσει στον Φρεντ γιατί δεν θέλει να μιλήσει σε κανένα ούτε στη γυναίκα του …βουβός ο πόνος…πνευμονικό οίδημα είπαν οι γιατροί…
Δεν είχα σκοπό να σας φορτώσω και σας ζητώ συγνώμη…αλλά από την άλλη μεριά δεν μπορούσα άλλο να σιωπήσω και να μη σας πω αυτή την ιστορία….σε ανάμνηση μιας πραγματικής φιλίας.

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

25 Responses to Μια ιστορία…

  1. Ο/Η νατασσΆκι λέει:

    ………..

    την ήξερα την ιστορία, και πάγωσα χθες…
    Είναι παράξενη η ζωή, απρόβλεπτη -ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στη γωνία.

    Καλοστρατιά του, εύχονται στην Κρήτη
    και καλό κουράγιο και στο Φρεντ και σε σας

    ΑΦιλιά, πολλά, αγαπημένη μου ΚΜΝΒ!

  2. Στεφανία καλά έκανες και τα έγραψες.Για αυτό είναι οι ΑΦ.Για να τους ανοίγεις τη καρδιά σου.Ίσως έτσι ξαλαφρώσει λίγο και η δική σου καρδούλα.Το να χάνεις αγαπημένα,αδελφικά,πρόσωπα,και με τέτοιο τρόπο είναι τραγικό.

    Από ότι κατάλαβα ο Ιάσονας είχε μεγαλώσει ευτυχισμένος ανάμεσα σε ένα οκογενειακό περιβάλλον.Είχε σύντομη πορεία σε αυτό το κόσμο αλλά ευχάριστη θέλω να πιστεύω.

    Τα θερμά μου συλληητήρια σε όλους σας και πάνω από όλα στη Μάργκαρετ.

  3. Ο/Η Thalassenia λέει:

    Ιστορία παραμύθι με τραγικό τέλος.

    …εκεί που τα λόγια είναι λίγα, περισσεύει η σκέψη.

    Καλή δύναμη.

  4. Ο/Η jokar λέει:

    Να είστε πάντα καλά να τον θυμάστε… αβάσταχτος ο πόνος της απώλειας.

  5. Ο/Η Fwtino_Asteraki λέει:

    Η ζωή είναι πάντα απρόβλεπτη…πότε δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει..απ τα λίγα που διάβασα..είμαι σίγουρη για ένα πράγμα..πως αυτός ο άνθρωπος,άφησε το δικό του σημάδι το δικό του αποτύπωμα στην γη,χάραξε την δικιά του πορεία..κάτι που νομίζω είναι ένας απ τους βασικούς στόχους τους ερχομού του ανθρώπου στον κόσμο..

    Να στε πάντα καλά να τον θυμάστε και καλό κουράγιο…

    Νομίζω μια σφιχτή αγκαλίτθα και ένα γλυκό φιλάκι είναι οτι χρειάζεται τώρα μετά απ αυτό..

  6. Ο/Η maria λέει:

    το πρώτο μου σχόλιο εδώ… στη «μητριά» μου.. μια λέξη που πάντα η πρώτη σκέψη είναι το παραμύθι με τη σταχτομπούτα και την κακιά μητριά. Δεν είναι πάντα έτσι στη ζωή όμως -η δικιά μου μητριά κάθε άλλο παρά κακιά υπήρξε και υπάρχει. Δεν λέω, πέρασα και δύσκολα κοντά της αλλά ξαναλέω, κακία δεν υπήρξε. Έτσι για τους τύπους λοιπόν, ο Ιάσονας δεν ήταν το πρώτο αγόρι ή άνθρωπος που φίλησα όμως σίγουρα ήταν τότε ένας πολύ δυνατός παιδικός έρωτας και ίσως όχι Ο πρώτος αλλά από τους πολύ πρώτους. Πόνεσα πολύ τότε γιατί έπρεπε να γυρίσει στη Γαλλία και να μ’ αφήσει πίσω.. έκλαιγα για μέρες και για ένα χρόνο περίπου αλληλογραφούσαμε. Τέλος πάντων, υπήρξε ένα πάρα πολύ καλό παιδί (αλίμονο, κολλητός του αδερφού μου ήταν :-). Θα λείπει κι ας το περιμέναμε κάποια στιγμή έχοντας ΟΛΟΙ πάντα μέσα μας θαμμένη την αγωνία της ζωής του. xxx

  7. Ο/Η Evi λέει:

    Λυπήθηκα πολύ. ΄Εχω χάσει κι εγώ αληθινό φίλο και ο πόνος είναι μεγάλος.
    Κουράγιο.
    Πολλά φιλιά.

  8. Ο/Η thalassokrator λέει:

    Εδώ είμαι Αιναφετς.
    Το πειρατικό στη διάθεσή σου.

  9. Ο/Η Μιχάλης Καρλής λέει:

    Aγαπητή φίλη σε συλλυπούμαι, αλλά και σε ευχαριστώ που μας νιώθεις τόσο οικείους ώστε να μοιραστείς το πόνο σου μαζί μας.

  10. Παράθεμα: Ο Παραμυθάς » Blog Archive » «For ever young»

  11. Χαρά μοιρασμένη, διπλή χαρά. Πόνος μοιρασμένος, μισός πόνος. Έτσι έλεγε η γιαγιά μου. Για το δεύτερο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Ωστόσο, «πατήματα» που αφήνουν οι άνθρωποι στις ψυχές των αγαπημένων τους είναι πάντα πολύτιμα. Στον παυσίλυπο χρόνο εναποθέτουμε τις ελπίδες μας. Όχι για τη θεραπεία του πόνου, αλλά για την άμβλυνσή του.
    Κουράγιο σε όσους πολύ αγάπησαν τον Ιάσονα!

  12. Ο/Η Μάγισσα Κίρκη λέει:

    Λυπάμαι πολύ για τον χαμό ενός τόσο νέου και δικού σας ανθρώπου.Οι φίλοι στη ζωή είναι πιο σημαντικοί από κάθε συγγενή ακριβώς επειδή εκείνους τους επιλέγουμε.Κουράγιο και δύναμη στον γιο σου και στην οικογένεια του Ιάσωνα.Ξέρω πως είναι να χάνει κανείς νέο άνθρωπο….λυπάμαι πολύ 😦

  13. Ο/Η Ξωτικό λέει:

    Mπήκα γρήγορα γιατί είχα την έννοια σου απο χθές και όπως το είπες …άναυδη !! Πήγα και στου Παραμυθά ανέτρεξα και στην ιστορία του φιλιού …έτσι για να έρθω πιο κοντά σας και να νοιώσω πως σας κρατώ το χέρι ….
    Αυτό που έγραψε για τον πατέρα του παλληκαριού με…γονάτισε…είναι το πιο τραγικό….
    Ελπίζω να έζησε μια γεμάτη και ουσιαστική ζωή…
    Την τρυφερότερη αγκαλιά μου μαγισσούλα μου

  14. Ο/Η dimitrisp λέει:

    «Και να που βιάζεσαι
    και να που έχεις φύγει ήδη
    και να η αγάπη σου
    που πάνω της χτίστηκαν όλα

    Ας ζήσει ο καθένας
    κι ο καθένας ας πεθάνει.
    Γεια σου αγάπη μου,
    Γεια χαρά σου αγάπη μου.»
    Here it is…

  15. Ο/Η fractal λέει:

    Και όμως γλυκεια Μαγισσούλα, τίποτα δεν χάθηκε.
    Απλώς άλλαξε μορφή.
    Η αγάπη? Παραμένει η ίδια.
    Οι αναφορές στην κοινή ζωή? παραμένουν οι ίδιες.
    Τα τραγούδια που έλεγε? Παραμένουν τα ίδια.
    Οι αναμνήσεις? Παραμένουν οι ίδιες.
    Όλλα είναι τα ίδια.
    Μόνο η μορφή του άλλαξε. Κάπως.
    Τωρα θα τη βλέπετε ανάμεσα στα συννεφα το Φθεινόπωρο, θα την αισθανεσθαι στις μυρωδιές της Άνοιξης, θα την ακούτε στα γέλια του Καλοκαιριού, και στη βροχή του Χειμώνω..

  16. Ο/Η trelokomeio λέει:

    λυπάμαι για την απώλεια σας, δυστυχώς έχω χάσει και εγώ το πρώτο αγόρι που φίλησα και αγάπησα σε ηλικία 15 ετων εκείνος, ήταν και ο μοναδικός μου φίλος, μετά για χρόναι αισθανόμουν οτι ειμαι καταραμένη, γιατι μερικούς μήνες μετά πήρα ενα γατί να φροντίζω και έγινε εκείνο το γατί ο μοναδικός μου φίλος, αλλά πέθανε και εκείνος, μετά απο μερικά χρόνια….. είναι παράξενος ο πόνος της απώλειας, κάποιου που αγαπάς που τον αισθάνεσαι σαν τον άλλο σου μισό. κουράγιο να τον θυμόσαστε πάντα με αγάπη

  17. Ο/Η Hengeo λέει:

    Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις απλώς δεν ξέρω τι να πω. Κρίμα τόσο νέος.. 😦

    Συλλυπητήρια

  18. Ο/Η ELGRECO λέει:

    Συλλυπητήρια, πραγματικά κρίμα…
    Κουράγιο στους δικούς του να το αντέξουνε…

  19. Ο/Η newagemama λέει:

    Οι τρυφεροί άνθρωποι
    περνούν ανάμεσά μας
    δεν τους ξεχωρίζεις
    κρατούν εφημερίδες, συναλλάσσονται
    μιλούν μαζί μας για πράγματα ασήμαντα
    μα όταν καμιά φορά πληγώνονται
    σωπαίνουν
    κι ύστερα ξαφνικά μεταμορφώνονται
    σε τριαντάφυλλα στην πόρτα μας

    Καλό του ταξίδι μ΄ αυτό το ποίημα της Κατερίνας Καριζώνη…

  20. Ο/Η ioanna λέει:

    Λυπάμαι πολύ, με συγκίνησε η ιστορία. Εύχομαι εκεί που θα είναι τώρα να είναι καλά. Καλό του ταξιδι.
    Καλή δύναμη ξανά και ξανά

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ευχαριστώ όλες και όλους…η παρουσία σας ζεστή και απάλυνε τον πόνο…
    Αύριο φεύγουμε για Σκιάθο… οι λόγοι επαγγελματικοί, αλλά σίγουρα η θάλασσα και ο ήλιος θα λειτουργήσουν θεραπευτικά!

    ΑΦιλιά! 🙂

  22. Ο/Η jokar λέει:

    Καλό σας ταξίδι και να θυμάστε αυτό:

    Τίποτα το καλό δε χάνεται
    ούτε και λησμονιέται
    στης λήθης τα πηγάδια μας
    για λίγο ξεγελιέται

    η θάλασσα, αχ τα κύματα
    κρύβουν αιώνιο πόνο
    ποτέ δεν ταξιδέψανε
    με σύντροφο το χρόνο

    κι ο ήλιος ο φανταχτερός
    σύννεφα σα δε βλέπει
    βγάζει μεμιάς ολοταχώς
    ακτίνες να σου φέξει

    Καλή σας επιστροφή.
    και είμαστε εδώ.
    και μπιζούδια.
    και ότι άλλο θέλετε.

  23. Ο/Η Thalassenia λέει:

    Καλημέρα μαγισούλα.

    Ένα φιλί με την σκέψη μου στέλνω στην βαριά καρδιά σου.

  24. Ο/Η αριάδνη λέει:

    Δεν έχω λόγια…. 😦

  25. Ο/Η xartaetoi λέει:

    Τα συλλυπητήρια μας! Θα είναι ένα φωτεινό αστέρι που θα λαμποκοπά στο ουρανό και θα κοιμάται πάνω σε ένα απαλό και αφράτο σύννεφο!!!
    Λυπόμαστε πολύ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s