Και ποιος θα μου το ΄λεγε…


«Το πάρκο ήταν γεμάτο κόσμο έβλεπες παντού άντρες, γυναίκες, παιδιά, νταντάδες, από διάφορες φυλές, που μιλούσαν, φώναζαν, έπαιζαν, ενώ τα συντριβάνια συνέχιζαν τη δουλειά τους…

«Ο αρχικηπουρός πρέπει να έχει πολύ καλό γούστο, υπήρχαν συνδυασμένα πάρα πολλά λουλούδια με πολύ διαφορετικά χρώματα. Ήταν πολύ εντυπωσιακό κι υπήρχε μια χαρούμενη εορταστική ατμόσφαιρα. Ήταν ένα ευχάριστο απόγευμα κι όλοι έμοιαζαν να έχουν βγει έξω φορώντας τα καλά τους….»
Κρισναμούρτι: ¨»Σημειώσεις».

*********************************************************************************************

Καθώς αντέγραφα αυτό το κείμενο, ανακάλυψα πως η περιγραφή ήταν από ένα ταξίδι του Κρισναμούρτι στο Παρίσι στις 11 Σεπτεμβρίου του 1961, ( ακριβώς 50 χρόνια πριν!) στους κήπους του Λουξεμβούργου ή στους κήπους  των Tuileries.
Στη συνέχεια έψαξα για φωτογραφίες…και καθώς έψαχνα μεταφέρθηκα στη γενέτειρα μου στο Παρίσι και θυμήθηκα τις βόλτες που έκανα, κοριτσάκι τότε, με τη μητέρα μου στους ίδιους κήπους…

Άρχισα να θυμάμαι, φυσικά, αυτά που σαν παιδί είχαν αποτυπωθεί περισσότερο  στη μνήμη μου:
Τις λιμνούλες με τους πίδακες αλλά πιο έντονα τα καραβάκια που έβαζαν μέσα τα παιδιά…


Και την αγωνία μου όταν αυτά βούλιαζαν…


Τη βόλτα με τα poney…


Ω! και το carousel…θυμάμαι μας έδιναν μια ράβδο κι έπρεπε να πιάνουμε κάτι κρίκους που ήταν κρεμασμένοι σε μια γωνιά…ποτέ δεν κατάφερα να πιάσω ούτε έναν!

Το κουκλοθέατρο, βρισκόταν σε μια μεριά του πάρκου…

Το Guignol…το κουκλοθέατρο με κούκλες του 1818 ακόμα και σήμερα!!!
Και… ποιος θα μου το ΄λεγε, πως στα 12 μου στην Αθήνα πια, θα έφτιαχνα μόνη μου τις κούκλες, τα σκηνικά με κρυφούς φωτισμούς και θα πήγαινα στα πάρτι του μικρού μου αδελφού και θα έβγαζα τα πρώτα μου λεφτά!!!
Και…παντρεμένη (στον Β΄γάμο μου) πια, θα σκηνογραφούσα για την Ελληνική TV!!!

Και ποιος θα μου το ΄λεγε,  χαχα! πως στους κήπους των παιδικών μου χρόνων, θα περπατούσα αγκαλιασμένη με τον πρώτο μου άνδρα!!!

Και…ε, ναι! Ποιος θα μου το ΄λεγε πως μερικούς μήνες αργότερα, στους ίδιους κήπους θα έκανα βόλτες τον γιο μου Φρεντ με το υπέροχο καρότσι, δώρο της Γαλλίδας προγιαγιάς του!!!

Και ποιος θα μου το ΄λεγε…πως ξεκινώντας με κείμενο του Κρισναμούρτι, θα κατέληγα να κάνω αυτό το νοερό ταξίδι στο παρελθόν!

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

27 Responses to Και ποιος θα μου το ΄λεγε…

  1. Ο/Η kariatida62 λέει:

    Τι πλούσιος άνθρωπος είναι αυτός που έχει αναμνήσεις και πάντα έχει να θυμάται πρώτα τις όμορφες στιγμές που έζησε στην ζωή του μ’όλους τους ανθρώπους που συνάντησε και πέρασαν!
    Αυτά μένουν! Και αλλοίμονο όποιος μίζερα και στενόμυαλα τα διαγράφει…

    Επομένως δεν είσαι μια όμορφη μάγισσα αλλά και πολύ-πολύ πλούσια!
    Ευχαριστώ που τα μοιράστηκες μαζί μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ευχαριστώ Κάρυ μου για την όμορφη πρωτιά σ’ αυτό το προσωπικό post!!!

      Δεν είμαι τύπος των αναμνήσεων…λατρεύω το παρών, όσο και δύσκολο κι αν είναι…αλλά γι αλλού πήγαινα και αλλού βρέθηκα! 😉

      ΑΦιλιά και καλή μας βδομάδα! :)))

  2. Και ποιος θα μου το έλεγε οτι θα ομόρφαινε το μεσημέρι μου με μια κατάθεση ψυχής…

    Φιλί Μαγισσούλα

  3. Ο/Η Ginger λέει:

    Ομορφες εικόνες – όμορφες αναμνήσεις.

    Εχει κανείς άραγε αμφιβολία, ότι ο πολυτιμότερος θησαυρός που συλλέγουμε στη διάρκεια της ζωής μας είναι οι εμπειρίες και οι αναμνήσεις μάς?

    Ομορφη περιήγηση γλυκειά μου μαγισσούλα. Καλή σου βδομάδα!

  4. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλησπέρα στην ξενιτεμένη μας Ginger!

    Οι εμπειρίες και οι αναμνήσεις είναι πολύτιμες και όμορφες, φτάνει να μη ζούμε μόνο μέσα απ’ αυτές… 😉

    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια και εσύ να έχεις ένα γλυκό απόγευμα! :)))

  5. Ο/Η Levina λέει:

    Μου αρέσουν οι αναμνήσεις μαγισσούλα μου, όσο και αν τις έχω περάσει στο χρονοντούλαπο του μυαλού μου, έστω και σπάνια καταφεύγω σε αυτές, σε φωτογραφίες που έχουν κρατήσει ξεθωριασμένα χαμόγελα, πρόσωπα που έχουν φύγει, τόπους που έχουν αλλάξει.
    Προχωράμε πάντα μπροστά, δεν σταματάμε,
    αλλά χέρι αόρατο το παρελθόν, κολλημένο στην πλάτη μου,
    με σπρώχνει να κάνω το επόμενο βήμα.

    Φιλιά αγαπημένη μου , σημερινά , φρέσκα!!! Χαχαχα…

  6. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Φυσικά και προχωράμε Levina και το παρελθόν δάσκαλος κι αυτός! 😉
    Οι αναμνήσεις μας γεμίζουν με γλυκιά μελαγχολία…

    ΑΦιλιά από το βουνό μας και αρκετά πιο δροσερά!!! :)))

  7. άνοιξα στην τύχη τις «Σημειώσεις» και είπα όπως να σου αφήσω από εκεί μια παράγραφο (έτσι όπως κάνεις κι εσύ πολλές φορές)…ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ’ ΛΕΓΕ ΟΜΩΣ ότι η παράγραφος ήταν απάντηση-χαστούκι σε όσα νιώθω και αισθάνομαι αυτές τις ημέρες….έμεινα λοιπόν να συλλογιέμαι…
    Ένα Φιλί στη μάγισσα της καρδιάς μας πριν ξαναβυθιστώ σε σκέψεις 🙂

  8. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ax! Νεραιδοκηπουρέ μου…τουλάχιστον πες, από πια σελίδα του βιβλίου έφαγες το χαστούκι….

    ΑΦ! κρατώ το φιλί και γυρνώ στο μαγικό μας παρόν! 😉

    • σελ 206-207 με την τελευταία παράγραφο να αποτελεί χτύπημα καράτε 🙂
      ΑΦ

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Λοιπόν…….σελ 207…κάτω-κάτω, είχα υπογραμμίσει την τελευταία παράγραφο και με μολύβι είχα σημειώσει την λέξη, «Φθορά»!!!
        …»κάθε πρόβλημα θρέφει ένα άλλο πρόβλημα κι ένας νους που τον καίνε τα προβλήματα, προσωπικά ή γενικά ή οικονομικά, βρίσκεται σε κατάσταση φθοράς»….
        Το αναγνωρίζουμε;
        Ε! έχουμε κάνει το πρώτο βήμα και επειδή το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο…καλά το πάμε!!! 😉
        Τα πρακτικά προβλήματα δεν πρέπει να τ’ αφήνουμε να περνάνε στο ψυχολογικό επίπεδο…εκεί είναι η φθορά…λέω τώρα, τρομάρα μου!

        Τώρα για δες και το δικό μου χαστουκάκι:
        «Σημειώσεις» σελ 215-216!
        «Οι σκέψεις και τα συναισθήματα πρέπει ν’ ανθίσουν για να μπορούν να πεθάνουν»…

        ΑΦ!

  9. Ο/Η nikiplos λέει:

    χμ…

    το βέβαιο είναι πως από οπουδήποτε και να σε σημαδέψει το παρελθόν, θα βρει το στόχο του διάνα …

    στους κήπους του κεραμεικού, στις κούκλες στους κήπους του Λουξεμβούργου, στα καρουζέλ στη Μονμάρτη, το Παρίσι έχει μαγικά πράγματα να δώσει… ιδίως στα παιδιά… για αυτό και όσοι με είχαν επισκεφθεί όταν έμενα εκεί, με άκουγαν να λέω: «Μα τι να κάνετε στην Ντίσνευλαντ? » Εγώ στις μαριονέτες του Λουξεμβούργου, άκουσα μια Κυριακή πρωί την πιο γλυκειά μελωδία…

    και μην ξεχνάμε, πατρίδα είναι η παιδική ηλικία… και ποιά καλύτερη δικαίωση από εκείνη του να βλέπεις τους κατιόντες στον ίδιο δικό σου οικείο χώρο… πόση δύναμη δίνει και αισθάνεσαι τις ρίζες σου, όμοιες με του πλάτανου.!

    αφιλιά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Φυσικά και χμ…Nikiple!
      Το θέμα…και όχι το πρόβλημα είναι, πως έχω τρις πατρίδες:
      Από 0-2 Παρίσι (στη συνέχεια συχνά ταξιδεύαμε στη Γαλλία)
      Από 2-9 Κωνσταντινούπολη
      Από 9-16 Αθήνα
      Από 16- 24 Παρίσι
      Και από 24 μέχρι τώρα, το βουνό μου, 40χιλ από την Αθήνα!
      Αυτό έχει και ένα καλό, σε κάνει να αισθάνεσαι πολίτης της γης…για να μη σου πω και των ουρανών χαχα!!! 😉

      ΑΦιλιά με τη καλή- μέρα μου! :)))

  10. Ο/Η Βίκυ λέει:

    μόνο ξαφνικά, πολλές φορές σε άσχετες ώρες οι αναμνήσεις ξεπετιούνται ασυγκράτητες…

    καλό ξημέρωμα μασισούλα μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μου αρέσει που εδώ μου γράφεις σαν Βίκυ και όχι σαν Λύχνος Καιόμενος!!! 😉

      Μήπως πρέπει να συγκρατούμε τις αναμνήσεις, γιατί λίγο θέλουν να μας μεταφέρουν σε κόσμους σκιερούς… εμείς πρέπει να τις ελέγχουμε και όχι εκείνες εμάς. έτσι δεν είναι;

      Μια χαρούμενη μέρα θα σου ευχηθώ! ;)))

  11. Μου ξηπνισες αναμνησεις απο ενα πολυ ομορφο ταξιδι στο Παρισι δεκα χρονια πριν
    Ειναι πραγματικα ενα πολλυ ομορφο post

    Παναγιωτης Η.

  12. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλώς όρισες Παναγιώτη και χαίρομαι που αυτή η ανάρτηση σου ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις!
    Σου εύχομαι ένα εξ’ ίσου όμορφο βραδάκι! :)))

  13. Ο/Η Άστρια λέει:

    ω, υπέροχη Άιναφετς!:)
    πόσο όμορφα μας ταξίδεψες!
    και ερχόμενη με χαμόγελο από την ανάρτηση της Υπατίας με τα παιδικά παιχνίδια, δεν μπορώ να μη συνεχίσω να χαμογελώ κι εδώ:)

    Αλήθεια, ο πλούτος που μαζεύει μια παιδική ψυχή από μνήμες αγάπης και ξέγνοιαστου παιχνιδιού, τυπώνονται με ανεξίτηλα πανέμορφα χρώματα στην ψυχή. Αλλά κυρίως είναι ένας πλούτος που δεν μπορεί να τον πάρει κανείς ποτέ από αυτόν που τον έχει!

    Α.ΑΦ φιλιά πολλάααα:)

    υγ. για να μη ξεχάσω, το «αστρένια» που σου είχα γράψει ήταν για το πρώτο «Α.» των φιλιών:))) και δεν «συστήθηκα» έτσι. Ήδη και το Άστρια που προέκυψε (κάποια φορά θα σου πω πως) ήταν πολύ προχωρημένο, σχεδόν σουρρεαλιστικό:)))))

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλημέρα Άστρια μου!
    Τον πλούτο που έχει ο καθένας μας μέσα του, σίγουρα δεν του τον παίρνει κανείς…αλλά μπορεί να τον μοιράζεται με όσους έχουν ανοιχτές καρδιές και καμιά υστεροβουλία!!!

    Όσο για το «αστρένια» χρησιμοποίησα τη λέξη «συστήθηκε» γιατί θα έπαιρνα όλα τα σχόλια στις Θαλασσένιας να εξηγήσω το Α.ΑΦ….»μας»!
    Πάντως ότι σουρεαλιστικό και προχωρημένο θα μου άρεσε πολύ να μου το διηγηθείς…έστω με mail!!! 😉

    Και…Α.ΑΦιλιά πολλά πολλά! :)))

  15. Ο/Η Margo λέει:

    Μαγισσούλα μου περιηγήθηκα σε παλαιότερες αναρτήσεις για να δείξω στη μικρή μου το σπίτι του παραμυθά και του μαγικού μολυβιού. Έτσι έπεσα πάνω σε αυτή την ανάρτηση που δεν είχα δει και διαβάσει. Μαγική βόλτα στους κήπους του Παρισιού και μαγικές οι αναμνήσεις της αγαπημένης μου μαγισσούλας.
    Γίνονται τέτοια θαύματα ακόμη στο Παρίσι;
    Ζηλεύω πολύ! 🙂

  16. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Να μεγαλώσουν λίγο ακόμα τα βλασταράκια σου Margo μου …και ένα ταξίδι στο Παρίσι θα σας μαγέψει, έχω αρκετά χρόνια να πάω…μου είπαν πως πολλά άλλαξαν, αλλά τολμήστε το!

    Το μαγικό μολύβι…στέλνει πολλά ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια!

  17. Παράθεμα: Από το Παρίσι το 1961… | Άιναφετς

  18. Ο/Η me (maria) λέει:

    Και ποιος θα μου το έλεγε πως θα απολαύσω τόσο το νοερό ταξίδι σου στο παρελθόν!
    Να είσαι καλά!

  19. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έχω υπέροχες παιδικές αναμνήσεις απ΄ το Παρίσι και λιγότερο όμορφες απ΄τα φοιτητικά μου χρόνια και μετέπειτα, γι αυτό εξάλλου και πήρα το μωρό μου και γύρισα στην Ελλάδα… αλλιώς μπορεί να ζούσα ακόμα εκεί! 😉
    Χαίρομαι που σε ταξίδεψα έστω και νοερά!

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και από εδώ! 🙂

  20. Ο/Η Antriana..Io λέει:

    αχχ Άιναφετς…
    την άλλη παρασκευή, φεύγω Γερμανία για να δω το μεταπτυχιακό μου. Να γνωρίσω αλλιώτικους χώρους τέχνης, με απέραστη διάθεση να δημιουργήσω. Και ποιός ξέρει..μπορεί κι εγώ κάποτε να γράφω ένα κείμενο που θα είναι γεμάτο «Και ποιός θα μου το ‘λεγε».
    Μέχρι πριν από λίγο δεν είχα συνειδητοποιήσει που θα πάω. Όμως σιγά σιγά ναι..αρχίζω να καταλαβαίνω και να αντιλαμβάνομαι αυτό το μεγάλο βήμα κι ότι αυτές οι αποφάσεις του να φεύγεις από τον τόπο σου, σε γεμίζουν με τόσες πολλές εμπειρίες και στιγμές που είναι αναντικατάστατες. Κι ίσως όταν τις ζούμε, να μην καταλαβαίνουμε τη σπουδαιότητα του «τώρα», αργότερα όμως κάτι αλλάζει στη ματία μας..σαν να γεμίζει νοσταλγία…

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Εύχομαι Αντριάνα μου καλή επιτυχία σε ότι κάνεις, όλα είναι χρήσιμα και ειδικά όταν φεύγουμε απ’ τη καθημερινή ρουτίνα μας, γιατί τότε η επιστροφή έχει άλλη γεύση! 😉

    Μόνο όταν φύγεις μη ρίξεις μαύρη πέτρα πίσω σου, να μας κρατάς ανήμερους με κανένα σχολιάκι που και που! (ακόμα και με mail αν το θέλεις)!

    Να έχεις πάντα στο νου σου το «τώρα» γιατί όλα στο τώρα γίνονται!

    ΑΦιλιά καρδιάς και μόνο! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s