Τα ερείπια, η ψυχή και η λιθογραφία μου.

Τα ερειπωμένα σπίτια, τα παλιά αντικείμενα, πάντα ήταν για μένα μια πηγή έμπνευσης και η τεχνική της λιθογραφίας (που θα εξηγήσω παρακάτω)  προσφερόταν στην απεικόνιση των θεμάτων που διάλεγα…

«Τα πράγματα έχουν διαφορετική διάρκεια ζωής από τους ανθρώπους και μπορούν να διαρκέσουν για πολλές γενιές.
Τα παλιά κτήρια μας θυμίζουν ένα παρελθόν του οποίου δεν αποτελούμε μέρος…
Όταν αυτά παύουν να λειτουργούν, μπορούμε να τα αναστήσουμε ως εικόνες της ιστορίας μας και η ιστορία αποτελεί καλή τροφή για τη ψυχή.
Η ψυχή δεν σχετίζεται με τη λειτουργία, σχετίζεται με την ομορφιά, τη φόρμα και τη μνήμη».

Η Φροντίδα της Ψυχής.
Thomas Moore

«Η αναγκαιότητα των ερειπίων».
Ο Τ. Μ. Τζάκσον, ιστορικός που ασχολείται με διάφορους αρχαιολογικούς χώρους, κάνει μια σημαντική παρατήρηση για τα ερείπια στο δοκίμιο του:
«Τα πράγματα που βρίσκονται σε κατάσταση φθοράς εκφράζουν τη αντίληψη της γέννησης, του θανάτου και της σωτηρίας. Με λίγα λόγια, τα πράγματα μας, όπως και εμείς, κάποια στιγμή πεθαίνουν.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάνουμε πράγματα που διαρκούν για πάντα, στο βάθος όμως ξέρουμε πως το κάθε τι έχει συγκεκριμένη διάρκεια ζωής».
Ο Τζάκσον τονίζει ότι το μνημείο ετυμολογικά είναι «αυτό που υπενθυμίζει».

************************************************************************************************************

Στη Σαντορίνη σ’ ένα ερείπιο, ανακάλυψα και ζωγράφισα αυτόν τον καναπέ, ξεχασμένο σίγουρα πάνω από αιώνα. Στεκόταν μόνος του ανάμεσα σε πανέμορφους ιστούς αράχνης και φαγωμένος ή καλύτερα ξεκοιλιασμένος από τα ποντίκια!
Από πολύ μικρή, τα παλιά αντικείμενα ασκούν επάνω μου μια μυστηριώδη γοητεία…κατά κάποιο τρόπο μου μιλούν και θα μπορούσα να γράψω φανταστικές ιστορίες γι αυτά!

Ζωγραφίζοντας ερείπια μπορούσα να μεταφερθώ σε μια εποχή, όπου τα σπίτια με τις υπέροχες ξύλινες τους πόρτες, τα μαρμάρινα μπαλκόνια, τ’ ακροκέραμα, τις σιδεριές, ήταν γεμάτα ζωή. Αυτό που με «τραβούσε» ειδικά στα ερειπωμένα σπίτια ήταν το εσωτερικό τους, όπου μπορούσες να διακρίνεις ή καλύτερα να φανταστείς που ήταν η βιβλιοθήκη, η κουζίνα, το μπάνιο, το δωμάτιο του κοριτσιού, (από το ροζ που είχε απομείνει στους τοίχους)…

*********************************************************************************************************

Η ΤΕΧΝΙΚΗ:

Θα σας εξηγήσω την πολύπλοκη τεχνική της λιθογραφίας, όσο μπορώ πιο απλά για να μη σας κουράσω. Η λιθογραφία είναι τεχνική περασμένων αιώνων, όπως και η πρέσα που χρησιμοποιούμε:
Ζωγραφίζουμε (δεν χαράζουμε) πάνω στη λεία επιφάνεια της πέτρας με ειδικό μελάνι, οξειδώνουμε, καθαρίζουμε, στη συνέχεια μ’ ένα κύλινδρο περνάμε το τυπογραφικό μας μελάνι πάνω στη βρεγμένη πέτρα, το μελάνι «πιάνει» στα σημεία που είχαμε ζωγραφίσει. Τοποθετούμε το ειδικό χαρτί (υγρό) πάνω στη πέτρα, κατεβάζουμε τη μπάρα πίεσης και κινούμε τον μοχλό… έτσι τυπώνουμε.
Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να έχουμε αρκετά αντίτυπα του έργου, προσωπικά, τύπωνα γύρω στα 10.
Οι παραπάνω λιθογραφίες είναι από τη τελευταία έκθεση που έκανα στο υπόγειο του σπιτιού μου, κάποια Χριστούγεννα πριν μερικά χρόνια (γι’ αυτό και η ποιότητα της φωτογραφίας δεν είναι καλή).
Λιθογραφούσα από το 1975 μέχρι το 1984 που γεννήθηκε ο δεύτερος μου γιος…


Προσωπικά προτιμώ τη μονοχρωμία…οι λιθογραφίες μου είναι μαυρόασπρες ή σέπια και μπορούν να θυμίσουν παλιές γκραβούρες. Στη παραπάνω φωτογραφία παίρνει κανείς μια ιδέα της πέτρας.

**********************************************************************************************************

«Τα ερείπια, μας δείχνουν ότι εξακολουθεί να υπάρχει μια ομορφιά σε κάποιο πράγμα που δεν λειτουργεί πια. Τότε αποκαλύπτεται η ψυχή του, σαν να ήταν κρυμμένη χρόνια ολόκληρα κάτω από τη καλολαδωμένη λειτουργία του.
Η ψυχή αγαπάει το παρελθόν και δεν μαθαίνει απλώς από την ιστορία, τρέφεται από τις ιστορίες και τα ίχνη αυτού που υπήρξε».

«Η Φροντίδα της Ψυχής»
Thomas Moore

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

39 Responses to Τα ερείπια, η ψυχή και η λιθογραφία μου.

  1. Ο/Η marilia λέει:

    Ό,τι καλύτερο μπορούσα να βρω, μετά από μια εξοντωτική μέρα!
    Μ’ αρέσουν πολύ τα ερειπωμένα σπίτι και τρελαίνομαι να φωτογραφίζω πόρτες και παράθυρα. Στα Γιάννενα κατάλαβα πόσο φλύαρα μπορεί να είναι τέτοια σιωπηλά κτίρια.

    Φιλάκι, μαγισσούλα

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Άρα…Μαριλία τώρα πια ξέρεις ποιο είναι το επόμενο σου βήμα:
      Να αρχίσεις να χρησιμοποιείς το φωτογραφικό σου υλικό, στη ζωγραφική!

      Ναι… τα ερείπια μπορούν να γίνουν πολύ φλύαρα!

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκι γλυκιά δασκαλίτσα! :)))

  2. Ο/Η φεγγαρενια λέει:

    λοιπόν έχω να σχολιάσω με δύο τραγούδια το πρώτο μιλάει για τη χλόη που σκεπάζει ερειπιώνες

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ενδιαφέρον, θα χαρακτήριζα το μουσικό κομμάτι του Γίαννη Αγγέλακα, που δεν γνώριζα…
      Πολύ άγριο χόρτο έχει πέσει βρε παιδάκι μου…στην ερείπιο του!

      Ευχαριστώ ΦΕΜ μου που ασχολήθηκες με αυτό τον τρόπο με τα ερείπια!

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια πολλά πολλά!

  3. Ο/Η φεγγαρενια λέει:

    και το δεύτερο για τις ιστορίες που μπορεί να κρύβει ένα ερείπιο

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Α! αυτό το χαρούμενο τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη δεν βγάζει μεν τη μελαγχολία των ερειπίων αλλά βγάζει τη καλή ατμοσφαίρα του συγκροτήματος!

      Μου αρέσει που ξανάπιασες δουλειά μαζί μου και εξακολουθείς να με μυείς στο καλό Ελληνικό τραγούδι! 😉

      Ευχαριστώωωωωωωωωωω!

  4. Ο/Η Καρυάτιδα Ακροπολίδου λέει:

    Εμένα πάλι, όλα τα παλιά πράγματα, ακριβώς επειδή μου θυμίζουν τον θάνατο,με καταθλίβουν…
    Αδυνατώ να τα ζωντανέψω…δεν είμαι καλλιτέχνης σαν κι’εσένα που δίνεις πνοή ζωής…
    Πολύ ενδιαφέρουσα η τεχνική της λιθογραφίας.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Το βρίσκω εντελώς φυσιολογικό αυτό που αισθάνεσαι αγαπητή Ακροπολίδου μου…παρόλο που μια Καρυάτιδα μετά από τόσους αιώνες θα έπρεπε να έχει εξοικειωθεί με τα παλιά πράγματα!!!

      Όσο για τις λιθογραφικές πέτρες που χρησιμοποιούσα…αυτές να δεις πόσο αρχαίες είναι!!!

      ΑΑΦιλιά ζωντανότατα! :)))

  5. Ο/Η vasiliki λέει:

    Μου αρέσουν πάρα πολύ τα ερείπωμένα σπίτια, βρίσκεις φανταστικές λεπτομέρειες πάνω τους ………..
    Η ασχολία σου με την λιθογραφία με έχει εντυπωσιάσει, και απ’ ότι μπορώ να διακρίνω έχεις κάνει φοβερή δουλειά.
    Καλό σου βράδυ

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλώς όρισες Vasiliki!

      Χαίρομαι τριπλά για τη παρουσία σου εδώ:
      Πρώτα απ΄’ όλα γιατί είσαι η πρώτη συνάδελφος που μου αφήνει σχόλιο, (είναι αλήθεια ότι πρώτη φορά δείχνω κάτι από αυτή τη δουλειά μου!)
      Δεύτερο γιατί και σε σένα αρέσουν τα ερειπωμένα σπίτια…και σε εμπνέουν!
      Και τρίτο, επισκέφτηκα το σπιτικό σου…πήγα πολύ πίσω στις αναρτήσεις σου και έφυγα πολύ εντυπωσιασμένη!

      Καλό σου απόγευμα…και επιστρέφω πάλι σε σένα! :)))

  6. Ο/Η Mιχάλης Καρλής λέει:

    Οταν άρχισα να διαβάζω το κείμενο σκέφτηκα θα τη ρωτήσω πως γίνεται η λιθογραφία ήσουν όμως κατατοπιστική.
    Ο κόσμος από το παρελθόν έχει μια ανθρωπιά σε σχέση με το σημερινό κόσμο που είναι ανταγωνιστικός και αυτό φαίνεται και στα κτίρια και στη τέχνη.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μια τόσο παλιά τεχνική Μιχάλη μου, δεν υπήρχε περίπτωση να μη την υποστηρίξω…φαντάσου, λίγοι πια ζωγράφοι (λιθογράφοι) χρησιμοποιούν την πέτρα, οι περισσότεροι τον τσίγκο!!!

      Όσο για το παρελθόν, για το καλό μας, ας πάψουμε να συγκρίνουμε! 😉

      Καλό Σαββατοκύριακο…πλέον! ;)))

  7. Μνημείο = μνήμη Μαγισσούλα μου… Μνήμη που στο χέρι μας είναι να μη την καλύψει η λήθη.

    Μνήμη των μνημείων λοιπόν έχει τοσο στοιβαρή παρυσία που μέσα απο της σιωπή της έχει την ιδιότητα να σε ξεκουφάνει!!!

    Η ,underground ,κυριολεκτικά όμως, έκθεδή σου θα πρέπει να πήρε τις καλύτερες κριτικές!!!!

    Σε γλυκοφιλώ…

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μου αρέσει ΑΦΓιάννη μου, που εντόπισες το μνημείο-μνήμη και εμένα μου άρεσε αυτός ο συσχετισμός…τώρα στα Αγγλικά και Γαλλικά η λέξη monument (μνημείο) δεν τους λέει το ίδιο…

      Γιατί σιγά τα μνημεία τους, την ιστορία τους κλπ κλπ….άσε καλύτερα! 😦

      Χαχα! καλό το underground! 😉

      ΑΦ! up-ground! :))

  8. Ο/Η Levina λέει:

    Χάρηκα που είδα το καινούργιο σου θέμα μαγισσούλα μου.
    Αναφέρεις μια μεγάλη μου αγάπη, τα παλιά αντικείμενα,
    τα παλιά σπίτια.
    Για εμένα όλα αυτά δεν κρύβουν τίποτα θλιβερό, παρά μόνο όταν
    τα βλέπω εγκαταλειμμένα και παραπεταμένα σαν άχρηστα.
    Έχουν ψυχή τα παλιά σπίτια, έχουν ζήσει μέσα άνθρωποι που αγαπήθηκαν, που γέλασαν, φώναξαν, θύμωσαν, έκαναν γιορτές ,
    όπως και τα αντικείμενα που τα πετάνε πολλοί σαν άχρηστα.
    Καμιά φορά κοιτάζω πράγματα που έχω περιμαζέψει ή μου έχουν
    φέρει άνθρωποι που με γνωρίζουν για την αγάπη που έχω σε αυτά
    και σκέφτομαι πόσα έχουν περάσει!
    Μου έβαλες ιδέα να ετοιμάσω κάτι με όλα αυτά!!!
    Μπράβο κοριτσάκι μου και φυσικά ΘΕΛΩ μαθήματα λιθογραφίας.
    Πρόσεξες?? Δεν στο ζητάω, σε υποχρεώνω να το κανεις!! Χαχαχα

    Πολλά πολλά φιλιά μαγισσούλα μου

    Με ότι καταπιάνεσαι το κάνεις να μιλάει, αυτό είναι χάρισμα!!!! :))

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαχα! Levina, που να δεις εγώ τι πεταμένο ωραίο πράγμα έχω μαζέψει!

      Για να δω τι ετοιμάζεις!!!

      Όσο για τα μαθήματα λιθογραφίας…ανήκουν πια σε μια άλλη «προγαμιαία» εποχή!

      Καλό Σ/Κ σε όλη την όμορφη σου οικογένεια! :)))

  9. Μνήμη μικροϊστορίας τα παλιά αντικείμενα και τα ερειπωμένα σπίτια. Μνήμη ανθρώπων και καταστάσεων. Μνήμη ζωής! Μνήμη ψυχής!
    Κι έρχεσαι εσύ (και οι ομότεχνοί σου) να παρατείνεις τη διάρκειά της, να την ενισχύσεις στον αγώνα της ενάντια στη λήθη, ενάντια στη διαγραφή της ύπαρξης!
    Σπουδαία υπόθεση!
    Και η πέτρα, αυτή η σκληρή πέτρα, να μας χαρίζει εικόνες τόσο απαλές και τρυφερές… εικόνες που χαϊδεύουν, που παρηγορούν, που καθησυχάζουν!
    Μεγάλο πράγμα!
    Πολύ ωραία ανάρτηση, Μαγισσούλα!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαίρομαι Υπατία που σε άγγιξε αυτή η ανάρτηση…
      Από καιρό όλο και ανέβαλα να δείξω (έστω και στο περίπου) τις λιθογραφίες μου…αποφεύγω τελευταία τις αναφορές στο παρελθόν όπως και τις συγκρίσεις…με απασχολεί πολύ το παρόν «μας»!!! 😉

      Είδες τι μπορεί να κάνει μια πέτρα, οι λιθογραφικές είναι ποταμίσιες, οι «καλές» προέρχονται από κάποιο ποτάμι της Γερμανίας και είναι πορώδεις.
      Μου άρεσε όταν η πέτρα ήταν βρεγμένη, να ρίχνω μερικές σταγόνες χρώμα, το χρώμα εισχωρούσε στους πόρους της πέτρας και άφηνε μαγικά σχήματα!

      ΑΦιλιά μαζί με ένα ήρεμο Σ/Κ! :)))

  10. Ο/Η Βίκυ λέει:

    τα παλιά σπίτια, τα παλιά αντικείμενα κυοφορούν ζωή μέσα τους και αυτό με ξετρελαίνει!
    τα μυστικά τους καταγεγραμμένα σε κάθε μόριο της ύπαρξής τους!
    πόση γοητεία εξασκούν, σ’ αυτούς που ξέρουν να φαντάζονται…

    μαγισσούλα μου όμορφη, όμορφη η τέχνη της λιθογραφίας!

    φιλάκια πολλά!

  11. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ναι Βίκυ μου…μας αρέσουν τα παλιά αντικείμενα, μας αρέσουν τα μυστήρια, μας αρέσουν γιατί «γαργαλάνε» τη φαντασία μας!!!
    Και η τέχνη της λιθογραφίας, λες και είναι φτιαγμένη για να ξετρελαίνει κάτι τέτοιους σαν εμάς! χαχα! 😉

    Τα ΑΑΦιλιά μου!!! :)))))))))))))))))

  12. Πανέμορφη ανάρτηση, ένα πραγματικό δώρο!! Χρειάζεται ψυχή και μυαλό με ευαισθησίες βέβαια, για να καταπιάνεται κανείς με αυτές τις τέχνες-ψιλοβελονιά, θα’έλεγα:-)))))

    καλό απόγευμα Σαββάτου μαγισσούλα μας , φιλιάααααααααα<3

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο Ειρήνη μου και χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση!
      Μόνο που η τεχνική της λιθογραφίας εκτός από ψυχή βασικά θέλει μπράτσαααααααααααα!
      Οι πέτρες δεν είναι πέτρες είναι ογκόλιθοι…τους μετακινούμε με καρότσι…τους σηκώνουμε με μοχλούς…για να καθαρίσουμε μια πέτρα μετά τη χρήση της, την τοποθετούμε πάνω σε μια άλλη κάτω από νερό σε μια μεγάλη σκάφη και ανάμεσα τους βάζουμε σμυρίγλι από σίδηρο και τις τρίβουμε μέχρι να σβήσει το «έργο» μας και να γίνει η πέτρα τζάμι!!!

      Καλό μας απόγευμα με πολλά ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια! :))

  13. Ο/Η picifriki λέει:

    με λίγα λόγια τα πες όλα!

  14. Ο/Η Άστρια λέει:

    Άλλη μία εξαιρετική ανάρτηση με συδυασμό εικόνας, σκέψης, πληροφορίας..

    Όμως Άιναφετς, ήταν αιτία για άλλο ένα θαυμαστικό από αυτά που αφήνω πολλές φορές εδώ, για τα ενδιαφέροντά σου, τα ταλέντα σου αλλά και τη σεμνότητα που σε διακρίνει.
    Η δουλειά σου πολύ μου άρεσε, αλλά επίσης μου άρεσαν οι συνομιλίες σου, που είναι εμφανές ότι είχες, τόσο με το θέμα όσο και με την πέτρα πάνω στην οποία άφηνες τα ίχνη του.

    Για τα ερείπια, τώρα, νομίζω ότι ναι, κρατούν ή καλύτερα αποτυπώνουν κομάτι της ψυχής των κατοίκων τους αλλά και των δημιουργών τους. Και αλήθεια πονάει όταν τα βλέπεις κι ας μην ξέρεις την ιστορία τους τις περισσότερες φορές.

    Προσωπικά, όσον αφορά τα γύρω μου πράγματα, δένομαι πολύ με κάποια από αυτά, ιδίως όταν τα συνδέω με κάποιον ή κάποιο γεγονός, όπως νομίζω και οι περισσότεροι άνθρωποι. Για παράδειγμα, στο γραφείο μου έχω γύρω μου πράγματα που μου χάρισαν άνθρωποι που ήμουν σίγουρη για την αγάπη τους, κι ας μην έχουν οικονομική αξία, νοιώθω ότι μου δίνουν εκείνα αξία.

    Μια όμορφη Κυριακή να έχεις
    Σε φιλώ μ ε πολλά Α.ΑΦΦΦΦΦ 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαίρομαι λαμπερό μου αστεράκι που σου άρεσε όλη αυτή η ανάρτηση και σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

      Τα τελευταία χρόνια, έχω αποκοπεί από πολλά πράγματα του παρελθόντος και αυτό έγινε χωρίς να καταλάβω το πως, απλά δίνω πια πολύ μεγάλο βάρος στη καθημερινότητα και αποφεύγω να συγκρίνω και να κρίνω το χθες…με το τώρα μου, είναι και αυτό ίσως μια άμυνα στο «στένεμα» των ημερών!!! 😉

      Σου στέλνω όσα Α.ΑΦ χωρούν! :)) Α.ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦ

  15. Ο/Η Καρυάτιδα Ακροπολίδου λέει:

    Αρχαία μπορεί να είμαι αλλά παραμένω στους αιώνες Κόρη!!!
    Σύμβολο της δύναμης της νιότης, εφ’όσον στην κόμη μου σηκώνω την στέγη ενός Ερεχθείου. :))
    Kαλό απόγευμα φαρμαδόρισσα καλλιτέχνιδα-μάγισσα!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Άρα είσαι μια αρχαία Κόρη, στους αιώνες των αιώνων….που έχει να σηκώσει πολύ πολύ βάρος στο όμορφο κεφάλι της και νομίζω πως το καταφέρνει πολύ καλά χάρη στο χιούμορ και στον αυτοσαρκασμό της!!!

      Καλό σου βράδυ Καρυάτιδα Ακροπολίδου με πολλά πολλά ΑΦιλάκια! 😉

  16. Ο/Η logia λέει:

    πάντα με γοήτευαν τα παλιά
    όταν σε επιδέξια χέρια γίνονται τέχνη, τότε είναι μαγικά!

    καλημέρα σου

  17. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλησπέρα Νέλλη μου!
    Ναι, τα παλιά… τώρα πια θα τα θυμόμαστε με νοσταλγία. γιατί τίποτα δεν μπορεί να είναι πια το ίδιο…
    Ένα είναι σίγουρο…τα επιδέξια μαγικά χέρια! 😉

    ΑΦιλιά και καλό μας βραδάκι! :))

  18. Ο/Η Margo λέει:

    Εδώ στη Μύκονο υπήρχαν πολλά παλιά μικρά «χωριά» όπως λέμε εδώ τα αγροτικά σπίτια. Ένα τέτοιο επισκεπτόμουν συχνά σε ένα λόφο που δεν είχε φτάσει (ακόμη) δρόμος και είχε γλιτώσει την αναπαλαίωση που συχνά το εξαφανίζει αφού γύρω από το παλιό χτίζονται πολλά καινούργια δωμάτια.
    Πήγα τον περασμένο μήνα και τι απογοήτευση.. και ο δρόμος είχε φτάσει και το σπιτάκι είχε χαθεί μέσα σε ένα όγκο από μπετό:-(
    Δεν γνώριζα για την λιθογραφία, πολύ μου άρεσε η ξενάγηση στην τεχνική και φυσικά τα έργα σου. Η γοητεία του παλιού!
    Πολλά ΑΦ μαγισσούλα μου

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλημέρα Margo μου!
      Χαίρομαι όταν μπορώ και μοιράζομαι αυτά που αγαπώ με τους φίλους μου!
      Αλήθεια, καιρό έχεις να μας μιλήσεις για τη ζωγραφική σου…Κυρία μάγισσα-συνάδελφε!!! 😉

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια και στα μαγισσόπουλα! :))

      ΥΓ: Και για το καλό μας…ας αφήσουμε πίσω μας και τα καλά και τα κακά!

  19. Ο/Η newagemama λέει:

    Μ΄ αυτά τα όμορφα που έγραψες αντιλήφθηκα γιατί ασκούν τέτοια γοητεία τα παλιά, καμιά φορά κατεστραμμένα αντικείμενα. «Η ψυχή αγαπάει το παρελθόν’ λοιπόν! Μαγικό…

  20. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μα φυσικά Παναγιώτα μου, η ψυχή που ξέρει ν΄αγαπά, αγαπάει ότι τη συνδέει με κάτι λεπτότερο και σε αυτή τη περίπτωση τα παλιά φαίνεται να έχουν περισσότερη από «δαύτη» από τα μοντέρνα! 😉

    Καλή μας μέρα με πολλά ΑΦιλιά! :)))

  21. Παράθεμα: Παράθυρα… | Άιναφετς

  22. Ο/Η Antriana..Io λέει:

    Πφφφ…βρήκε εύφορο έδαφος μεσα μου το κείμενο σου, ήρθε και στρογγυλοκαθισε! Μπράβο μάγισσα..μπράβο για το χέρι σου, το μεράκι σου και τη διάθεση σου. Αλήθεια, πλέον με τι δημιουργικό ασχολείσαι εκτός το μπλογκινγκ; Γιατί σίγουρα με κάτι θα ασχολείσαι, οι δημιουργικοί άνθρωποι δεν ηρεμούν εύκολα. 😊

  23. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Και εσύ Αντριάνα, πώς βρέθηκες τέσσερα χρόνια μετά σ’ αυτή τη παλιά ανάρτηση; 😉
    Τα τελευταία χρόνια εικονογραφώ τα παιδικά βιβλία που βγάζει ο σύντροφος Παραμυθάς και μεταφράζω από τα Αγγλικά ένα εξαιρετικό βιβλίο του Κρισναμούρτι με τίτλο, «Exploration into insight» που θα εκδώσει «πολύ προσεχώς» ο Καστανιώτης (θα είναι το έκτο βιβλίο του Κρ. που ΘΑ έχω μεταφράσει!
    Κατ’ άλλα ηρεμώ πολύ εύκολα… βοηθάει και η ηλικία!!! 😀
    ΑΦ! ήρεμααααααααααααααααα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s