Τι κάνεις;

mother-and-child

.

«‘Εχεις ζήσει είκοσι, τριάντα ή ογδόντα χρόνια, τι έχεις κάνει τη ζωή σου;
Μη πεις, «θα ολοκληρωθώ στην επόμενη ζωή».
Υπάρχει μόνο το τώρα, η ομορφιά του τώρα, ο πλούτος του τώρα.
Έχεις αυτή τη ζωή, αυτό το εκπληκτικό πράγμα που ονομάζεται ζωή, στην οποία υπάρχει πόνος, ευχαρίστηση, φόβος, ενοχές και όλα τα βάσανα και όλη η μοναξιά και η απελπισία της ζωής και η ομορφιά της ζωής.
Την έχεις και τι την κάνεις;
Σκέψου το, είναι πολύ σημαντικό να αναρωτηθείς και να απαντήσεις, όχι στον ομιλητή, αλλά στον εαυτό σου.
Αν κάνεις αυτή την ερώτηση, μη πας στο κρεβάτι να κοιμηθείς με κατάθλιψη επειδή δεν έχεις κάνει τίποτα, επειδή δεν έχεις κάνει απολύτως τίποτα.
Σου δόθηκε μια ζωή, το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο, και τι την έχεις κάνει;
Τη διαστρέβλωσες, τη βασάνισες, την κομμάτιασες, τη διαίρεσες, γέννησες βία, καταστροφή, μίσος, την έκανες να είναι χωρίς αγάπη, χωρίς συμπόνοια, χωρίς πάθος.
Έτσι όταν αναρωτιέσαι τι την έχεις κάνει τη ζωή σου – και ελπίζω πως αναρωτιέσαι σοβαρά – τότε αν είσαι λίγο ευαίσθητος, θα γεμίσουν δάκρυα τα μάτια σου. Αλλά θα γεμίσουν δάκρυα τα μάτια σου γιατί θα σκέφτεσαι το παρελθόν, τι θα μπορούσες να έχεις κάνει, δηλαδή δάκρυα αυτολύπησης. Γι αυτό μη δακρύζεις γιατί το ερώτημα και η απάντηση βρίσκονται μόνο στο παρόν, ούτε στο αύριο, ούτε στο παρελθόν, που σημαίνει: Τι κάνεις τώρα με αυτή τη ζωή που σου δόθηκε, τώρα όχι αύριο;
Κρισναμούρτι.
Βομβάη 1969

.

.

.

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

44 Responses to Τι κάνεις;

  1. Ναι, βέβαια, τα σκέφτομαι κάθε μέρα. Κυρίως, τα τελευταία χρόνια. Η απώλεια του πατέρα μου, που με έκανε να βιώσω τί σημαίνει φυγή χωρίς επιστροφή, με έκανε αναγκαστικά και πιο συνειδητοποιημένη στα πράγματα. ‘Εχω συναίσθηση της προσωρινότητάς μας και του ελάχιστου μεγέθους του βίου μας. Και συχνά σκέφτομαι, κάθε μέρα, αφήνει τη δική της παρακαταθήκη. Καμιά μέρα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη, Κάθε μέρα είναι ένα δώρο, ένα παρόν. ( prenent ). Οφείλουμε να της αποδίδουμε τις τιμές που της αξίζουν.

    φιλιά πολλά, καλό σΚ !!!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Η Ζωή είναι δώρο… και είναι ωραίο λογοπαίγνιο το present (παρόν) στα Αγγλικά να σημαίνει και present (δώρο)… αλλά και present (παρουσιάζω, αλλιώς τονισμένο!)… 😉

      Ο Κρισναμούρτι κάπου αναφέρει πως πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία και νομίζω πως έτσι μπορούμε να συλλάβουμε το μεγαλείο του παρόντος…

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλό Κυριακάτικο απόγευμα! 🙂

  2. Ο/Η GiP λέει:

    Συχνό το ερώτημα. Και αφορμή για αυτοκριτική.
    Ο ποιητής Κωστας Ουράνης (1850-1953) (ένας από τους αγαπημένους μου) το απέδωσε περίφημα με τους παρακάτω στοίχους :
    <>
    Όσο μεγαλώνουμε τόσο γυρίζουμε και κοιτάζουμε καλή μου φίλη….

    • Ο/Η GiP λέει:

      Το έβαλα σε εισαγωγικά και το έσβησε ;

      Τώρα γυρίζω και κοιτάζω
      και τη ζωή αναμετρώ:
      -πόσο μεγάλη ήταν η φόρα,
      -πόσο το πήδημα μικρό!

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Έχουμε όντος μεγάλη φόρα, όταν είμαστε νέοι και γεμάτοι όνειρα, αλλά τα όνειρα στο «Τώρα» πραγματοποιούνται και εμείς είμαστε όλο ΘΑ και ΘΑ!

        Το ποίημα αυτό υπονοεί… δεν νομίζω πως είναι ποτέ αργά να αναθεωρήσουμε! 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Είναι γεγονός Γιώργο μου, πως όσο γερνάμε τόσο γυρίζουμε να κοιτάξουμε πίσω και αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο… αν μπορέσουμε να αντλήσουμε τη γνώση που χρειαζόμαστε για να μη κάνουμε τα ίδια λάθη… στο ΤΩΡΑ, έτσι δεν είναι;

      Το ερώτημα πρέπει να απαντηθεί… τώρα!

  3. Ο/Η Τελευταίος λέει:

    Δε γνώριζα το ποίημα του Κώστα Ουράνη που παρέθεσε πολύ εύστοχα ο φίλος μου ο Γιώργος πιο πάνω, αλλά νομίζω πως απεικονίζει το σκεπτικό μου διαβάζοντας το κείμενο του Κρισναμούρτι που μας χάρισες. Ξέρεις, η φιλοσοφία στη ζωή μου, ούτε λίγο ούτε πολύ, έχει να κάνει ακριβώς με αυτό που λέει ο Κρισναμούρτι αλλά με λίγο διαφορετική οπτική. Όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου και χαιρετίσω τα εγκόσμια θα ήθελα να το κάνω με χαμόγελο ξέροντας πως ότι έκανα με τη ζωή μου δεν ήταν τίποτα άλλο παρά αυτό που η ψυχή μου ήθελε βαθιά μέσα της και πάντα χωρίς να έχω βλάψει κανέναν συνάνθρωπό μου.

    Την καλησπέρα μου και πολλά ΑΦιλιά.

    Υ.Γ. Θέλω να σε ευχαριστήσω που θα ασχοληθείς με το vivlio και θα με βοηθήσεις 🙂 Να ξέρεις πως κάπου εκεί έξω υπάρχει ένας ευτυχισμένος άνθρωπος κι αυτό το χρωστάει σε εσένα 😉

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και εγώ Κώστα μου, δεν το γνώριζα το ποίημα του Κ. Ουράνη και βλέπουμε πως ναι, όταν είμαστε νέοι, όχι βέβαια πάντα, αλλά συνήθως η μεγάλη φόρα (η πολύ ενέργεια) δεν οδηγεί και σ’ ένα αίσιο τέλος, αυτό εξάλλου δείχνει και το που έχει φτάσει η ανθρωπότητα..

      Για να φτάσει κανείς στο τέλος με αυτό το χαμόγελο που είναι μια αίσθηση βαθιάς εσωτερικής χαράς, θα πρέπει όπως λέει και ο Κρισναμούρτι, κάποιος τη ζωή του να μη τη διαστρεβλώσει, βασανίσει, κομματιάσει, διαιρέσει, να μη γεννήσει βία, καταστροφή, μίσος…αλλά χαρά, αγάπη, συμπόνοια, πάθος…

      ΑΦιλιά και καλή μας συνέχεια. 🙂

      Υ.Γ. Πρέπει να έχεις υπομονή μαζί μου Κώστα σχετικά με το vivlio… θα στο στείλω, αλλά προς το «παρόν», κανένα σχέδιο «μου» δεν με ικανοποιεί! 😉

  4. Το ερωτημα έχει πολύ βάθος Αιναφετς μου….ΤΟ ΤΩΡΑ έ;….καλα θα ήταν να το σκεφτόμαστε… καθε πρωί που σηκωνόμαστε απο το κρεβατι.. και να λεμε…..τι θα κάνω για την ζωή μου σήμερα;;;;ειναι ενας τρόπος για να φιλοσοφήσουμε….αλλα πες μου κορίτσι μου ποιος το κανει;… να προσπαθήσουμε τουλαχιστον;…..φιλακια μεταμεσονύχτια….

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Το ερώτημα είναι ερώτημα Ζωής Ρούλα μου και η απάντηση βρίσκεται στο ΠΑΡΟΝ!
      Και τι είναι το ΠΑΡΟΝ; Σίγουρα δεν είναι σκέψη, όσο φιλοσοφημένη και αν είναι… είναι συνειδητή δράση… και να μη χανόμαστε στα χθες και στα αύριο…

      Το ερώτημα παραμένει: «Τι κάνεις ΤΩΡΑ με τη ζωή που σου δόθηκε»…

      ΑΦιλιά πολύ τρυφερά! 🙂

  5. Ο/Η AnD λέει:

    Θα δακρύσεις για όσα πέρασαν, όσα έκανες κι όσα δεν έκανες κι ύστερα, πριν καλά-καλά τα δάκρυα στεγνώσουν, θα χαμογελάσεις γιατί θα έχεις καταλάβει πόσο μεγάλο είναι το Τώρα.
    Αυτά τα δάκρυα είναι που θα ποτίσουν το περιβόλι που μόλις αντίκρισες.

    ΑΦιλιά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και εγώ δάκρυσα όταν μετέφραζα αυτό το κομμάτι, με κτύπησε σαν ηλεκτροσόκ… έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ…
      Καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλο είναι το Τώρα και τι κάνουμε τι ζωή μας;
      Πόσο εύκολα παρασυρόμαστε από το θέλω ή δεν θέλω, από το μου αρέσει και από το δεν μου αρέσει και ξεχνάμε… το μαγικό Παρόν;

      Το σχόλιο σου είναι το περιβόλι!

      ΑΦιλιά με μια γλυκιά καληνύχτα! 🙂

  6. Ο/Η Margo λέει:

    Επειδή «ήταν μεγάλη η φόρα και το πήδημα μικρό» κι επειδή θέλει κότσια να ζεις και να κάνεις αυτό που ορίζει η καρδιά σου για να λες πως κάτι έκανες.. η μουσική που επέλεξες είναι η καλύτερη συνοδεία. Lacrimosa, δηλαδή Θρήνος και οδυρμός!

    Καλό ξημέρωμα μαγισσούλα μου..

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Σίγουρα θέλει κότσια η ζωή Margo μου… και τι κάνουμε με αυτό το υπέροχο δώρο που μας δόθηκε; Πώς απαντάμε στο ερώτημα, που πρέπει να θέσουμε στους εαυτούς μας;
      «Τι κάνεις ΤΩΡΑ με αυτή τη ζωή που σου δόθηκε, ΤΩΡΑ, όχι αύριο;»

      Και το «θείο» Lactimosa… προσωπικά όταν το ακούω… δακρύζω…
      Ναι, τελικά πολλά δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια μου μετά από αυτό το αυστηρότατο κείμενο του Κρισναμούρτι…

      Καλό μας βράδυ με πολλά ΑΦιλιά! 🙂

  7. Ο/Η Astero λέει:

    Kalimera magissoula mou! Ego pandos den eho tetoia vari sti sineidisi mou, se retrospective boro na po oti toulaxiston prospathisa…

    Se filo poli poli, Abu Dhabi over and out 😉

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλησπέρα Αστέρω μου!
      Για να βρεθείς στο Abu Dhabi, ένα νέο κορίτσι και εκεί να το παλεύεις… δείχνει δράση και η δράση είναι στο ΠΑΡΟΝ…
      Και η ζωή συνεχίζεται, έτσι δεν είναι;

      Πολλά πολλά ΑΦιλιά και over…προς το ΠΑΡΟΝ! 😉

  8. Ο/Η Ξωτικό λέει:

    Aαα τι κάνω;
    («κουκιά σπέρνω» που λέει η λαϊκή ρήση………:-))))

    Μαγισσούλα μου
    εγώ….. απλώς προσπαθώ να ακολουθώ την ψυχή μου για να μην την χάσω…..
    κι αυτή κυνηγάει ,με πάθος απο χρόνια ,αυτό το ….πανταχού παρών μα τόσο ταχυδακτυλουργικά διαφεύγον ΤΩΡΑ ……
    καμμιά φορά το πιάνει (και είναι τόσο ωραία),πολλές το χάνει και …ο αγώνας συνεχίζεται ασταμάτητα ,απο τότε που την άκουσα να μου ψυθιρίζει ….φωναχτά :
    Δεν υπάρχει αύριο,το αύριο είναι ΤΏΡΑ.

    Καλό αγώνα σύντροφοι…….

    πολύυυυυυ Μ(αγικά)Φφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ααα, Ξωτικούλι μου… και κουκιά να σπέρνεις καλό είναι στις μέρες μας… χαχα! 😉

      Να την ακούμε αυτή τη φωνή που μας επαναφέρει στο παρόν… και μας καθοδηγεί…
      Σίγουρα χανόμαστε, αλλά όταν έχουμε επίγνωση του τι μας συμβαίνει, η επαναφορά γίνεται πιο εύκολα, έτσι δεν είναι;
      Και λογικό είναι, αν δεν αλλάξει το τώρα μας το αύριο θα είναι ίδιο…

      ΑΦιλιά καρδιάς (γιατί αυτή είναι που ξέρει!) 😉

  9. Ο/Η magikifoni λέει:

    »Τι κάνεις; » με ρωτάς, »Τι κάνω» με ρωτάω κι εγώ.. Τι στο καλό κάνω λοιπόν;;
    Χμμ.. Τώρα σκέφτομαι..:
    Τι δεν έχω καταφέρει..
    Καταρχήν μέχρι στιγμής δεν έχω κάνει και κάτι που να μπορείς να πεις : »Ουαου!» και αυτό το εννοώ από την άποψη πως δεν έχω προσφέρει κάτι τόοοσο δυνατό.. σε ένα άτομο, σε κάποια άτομα ή γενικότερα στο κοινωνικό συνολο.. θα έλεγα πως αναφέρομαι στο τελευταίο κυρίως! Θέλω να πω πως ξέρω ότι δεν έχω δώσει όοοολον μου τον εαυτό ακόμα.. σε κάποιον, σε κάτι.. Αυτό είναι φυσιολογικό βέβαια, αφού τώρα με ανακαλύπτω.. 🙂
    Δεν έχω δουλέψει δηλαδή ρε παιδί μου, αν γίνομαι κατανοητή.. Τι μπορώ να σας πω εγώ από πραγματική ζωή.. Σας μιλώ από το εφηβικό »μέτωπο» με αγάπη πάντα!

    Από την άλλη όμως… 🙂 Χααα.. Δεν θα μπορούσα να πω ότι δεν έχω κάνει και τίποτα! Στον μικρόκοσμό μου και με προυπόθεση τις δυνατότητες που έχω νιώθω πως… ψάχνω.. όσο μπορώ.. ό,τι μπορώ… Επίσης αγαπώω!! Αγαπώ πολύ! (και μαγισσούλα μου σου μιλάω για το ΤΩΡΑ!!) Τους φίλους μου.. τους κολλητούς μου.. απλές κινήσεις, δρόμους, δέντρα, χρώματα.. Το βλέμμα, Την κίνηση, Τη ματιά..
    Προσπαθώ: να διεκδικήσω, να παλέψω, να συγχωρήσω, να ακούσω, να αλλάξω -όπως μόνο εγώ θέλω να αλλάξω-, να ζησω..! 🙂
    Τώρα.. Χορεύω, γελάω με τόσο απλά πράγματα που οι φίλοι με κοιτούν παράξενα, αλλά δεν με νοιάζει.. μία μέρα ίσως να καταλάβουν κι αυτοί πόσοι λόγοι υπάρχουν για να το κάνεις αυτό, ακόμα και όταν πονάς ή λυπάσαι..
    Με λίγα λόγια τις περισσότερες μέρες που ξυπνώ προσπαθώ να ενσαρκώσω το »Carpe Diem».. 😉

    Ωχ! Τι παραμιλητό ήταν αυτόο?? χαχαχα μαγισσούλα τα κανες τα μαγικά σου πάλι εε??
    Σε ευχαριστώ-σε ευγνωμωνώ.. όπως πάντα από τότε που σε »γνώρισα» 🙂

    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια μαγικά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Να παραμιλάς Αλεξάνδρα… να παραμιλάς, γιατί θα δεις πως θα έρθει μια μέρα που οι φίλοι σου και οι άνθρωποι γύρω σου, εσένα θα ευγνωμονούν που σε γνώρισαν…
      Να γράφεις, να γράφεις και να βγάζεις και να μοιράζεις όλη την ομορφιά που έχει η καρδιά σου… και εγώ κάπου εδώ γύρω θα βρίσκομαι! 😉

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και μαγικά! 🙂

    • Ο/Η Νίκος Πιλάβιος λέει:

      magikifoni, το σχόλιό σου μου έκανε εντύπωση και μ’ αυτό πείστηκα τελικά να ανεβάσω ένα post με ένα μικρό βίντεο του Κρισναμούρτι στο δικό μου blog. Αν σου κάνει κέφι μπορείς να το δεις εδώ: http://www.paramithas.gr/the-future-is-now/

  10. Ο/Η nikiplos λέει:

    ΑΦΣ, καλησπέρα…

    Θυμάμαι έντονα όταν είχα δει για πρώτη φορά το έργο «καρέκλες» του Ιονέσκο… Με είχε συγκλονίσει, γιατί πραγματευόταν ακριβώς αυτό, δυό ηλικιωμένοι -ζεύγος- να αναπωλούν τη ζωή τους σκεφτόμενοι τι έκαναν και τι θα μπορούσαν να έχουν κάνει… Προσπαθώντας να βεβαιώσουν για το τι ήταν ικανοί να κάνουν, οργανώνουν μια συγκέντρωση, όπου θα παρευρίσκονταν και οι αξιωματούχοι. Μα εκεί βρίσκουν άδειες καρέκλες… ύστατή τους ελπίδα ο Θεός, ναι αυτός θα μπορούσε να βεβαιώσει για τις προθέσεις τους και τις δυνατότητές τους… Ο Ιονέσκο τον βάζει με το σχήμα ενός ιερέα που μιλάει ακαταλαβίστικη γλώσσα… και αυτό περνάει και ο Ιονέσκο με το κείμενό του… δραπετεύουν στο τέλος αυτοί από τούτον τον συμβατικό κόσμο – τον κόσμο που είχαν οι ίδιοι χτίσει…

    Πόσα και πόσα δεν θέλαμε να κάνουμε στη ζωή μας… μερικές φορές γελάμε μ´εκείνα τα αθώα άδολα πρώτα μας όνειρα… μα η ζωή μας μας έδωσε έναν ανεκτίμητο θησαυρό… εμπειρίες, ανθρώπους, έρωτες, πόνο, δάκρυα… διαμάντια…

    ΑΦΣ, από τον ΑΦΣ, καλή εβδομάδα!

  11. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Εδώ το κείμενο είναι ξεκάθαρο και το ερώτημα ακόμα πιο ξεκάθαρο:
    «Τι κάνεις ΤΩΡΑ με τη ζωή που σου δόθηκε, τώρα όχι αύριο»;

    Θυμάμαι πως είχα διαβάσει «τις καρέκλες» του Ιονέσκο, όταν ήμουν πολύ νέα και είχα εντυπωσιαστεί…
    Τα χρόνια πέρασαν και βρίσκομαι πιο κοντά (λογικά) στο τέλος και το ερώτημα που έθεσα στο εαυτό μου, ομολογώ πως με συγκλόνισε… αυτό είναι όμως προσωπικό, ίσως γιατί έχω μεταφράσει και έχω διαβάσει πολύ τον Κρισναμούρτι, είναι γεγονός πως μου άλλαξε τη ζωή και μ’ έβαλε μπροστά στις ευθύνες μου…
    Και ρωτάω απλά τον εαυτό μου: «Τι τη κάνω από εδώ και στο εξής τη ζωή μου, τι κάνω με αυτό το υπέροχο δώρο που μου δόθηκε… ΤΩΡΑ»;

    ΑΦΣ, από την ΑΦΣ, και καλή μας βδομάδα! 🙂

  12. Παράθεμα: Ο Παραμυθάς » Blog Archive » «Το μέλλον είναι τώρα»

  13. Ο/Η misoagnosti λέει:

    “Τι κάνεις ΤΩΡΑ με τη ζωή που σου δόθηκε, τώρα όχι αύριο”;
    Πιθανόν η απάντηση να είναι κάπως έτσι
    Μόνο για σήμερα… (ρήμα)
    Γιατί στο αύριο, ότι θεωρούμε σήμερα δεδομένο μπορεί να ανατραπεί.
    Προφταίνουμε Μαγισσούλα λες; Αν βιαστούμε;
    :))
    Φιλιά, καλή βδομάδα!

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Αν σκεφτούμε πως κάθε ώρα που περνάει είναι χιλιάδες μικρά τώρα, όσο και οι χτύποι της καρδιάς μας… αν το θελήσουμε, σίγουρα προλαβαίνουμε! 😉

    ΑΦιλιά με μια πολλά υποσχόμενη βδομάδα! 🙂

  15. Ο/Η Mιχάλης Καρλής λέει:

    To παρόν λέγεται «έρχεται άνοιξη «,σε μια γλάστρα έχω φυτέψει από τις αρχές Ιανουαρίου μοσχεύματα τριανταφυλλιάς και βλέπω τους οφθαλμούς κάθε μέρα να φουσκώνουν,όταν θα γίνουν μικρά φυλλαράκια τότε θα έχει έρθει η άνοιξη .Το φυτό δεν σκέφτεται ζει το παρόν.

  16. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Όλη η φύση ζει το παρόν Μιχάλη μου!
    Και εγώ είδα σήμερα την κλαίουσα να έχεις πετάξει μικρά φυλλαράκια, παρόλο που απέναντι η Πάρνηθα έχει (λένε) χιόνια!
    Αναρωτιέμαι γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ζήσουμε εναρμονισμένοι με τη φύση…
    Μήπως το συνεχές μουρμουρητό στο κεφάλι μας.. που ονομάζουμε σκέψη;

    https://ainafetst.wordpress.com/2010/06/13/mapensee/

    Για δες τι θυμήθηκα ψάχνοντας να βρω καμιά φωτό της κλαίουσας, που κάποτε είχα κλαδέψει για να την απαλλάξω από τα καρκινώματα της!

    ΑΦιλιά και καλό μας βραδάκι! 🙂

    • Το κείμενο που ανέβασες ήταν μια ακόμη αφορμή για έναν μακρύ περίπατο…
      μπήκα από το παραπάνω λινκ στο ποστ που είχες αναρτήσει πριν 3 χρόνια περίπου.Απαλλαγμένος από περιτά βάρη συναισθηματισμών,ξαναδιάβασα το ποστ και τα σχόλια σαν ένας περαστικός άγνωστος…και μονολόγησα: σ’ αυτά τα δυο μπλογκ που συχνά μπαινοβγαίνω κάτι αρκετά βαθύ μοιάζει να ενώνει τους γράφοντες και τους σχολιαστές!
      Τα φιλιά μου!
      α!ναι!και το σχόλιο της magikifoni…τί να πω…χαμογελώ κάθε που το διαβάζω!

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Αυτοί οι μικροί περίπατοι στις παλιές αναρτήσεις, (και όχι μόνο στις δικές μου) Δημήτρη, προσωπικά μου αρέσουν πολύ και σίγουρα υπάρχει κάτι βαθύ που φαίνεται να ενώνει πολλούς από τους σχολιαστές με τον γράφοντα…. και πάντα μένω μ’ ένα χαμόγελο… Είναι μια διακριτική και ευγενική συνοδοιπορία!
        Όλα τα σχόλια σ’ αυτή την ανάρτηση είναι ουσίας!

        ΑΦιλιά από την ΚΜΝΒ που δεν τα βάζει με τίποτα κάτω! 😉

  17. καλημέρα!! μια ακόμα πολύτιμη μέρα, ναι;

  18. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Αν γινόμασταν οπαδοί του «τώρα» ίσως το αύριο να ήταν πιο γεμάτο και πιο ελπιδοφόρο. Γιατί το τώρα πέρα από δυσκολίες, έχει και ομορφιές!
    Φιλάκια καλή μου μαγισσούλα.

  19. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλό μας βράδυ!!!
    Μια ακόμα πολύτιμη μέρα περνάει…….. 🙂

  20. Ο/Η astria λέει:

    Άργησα μαγισσούλα, όμως μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω τα σχόλια, ή καλύτερα θα έλεγα τους μικρούς διαλόγους, γιατί εκτός από τις απαντήσεις σου, μου δόθηκε η εντύπωση ότι όλοι διάβαζαν και τους προηγούμενους σχολιαστές. Να πω ότι όλοι μίλησαν με νου και καρδιά και στάθηκα περισσότερο στις σκέψεις των ΑnD, του ξωτικού και του Νίκηπλου.
    Το θέμα είναι τόσο πολύπλευρο και σε μεγάλο βαθμό υποκειμενικό, που θα μπορούσαμε να γράφουμε ατέλειωτα, αφού ο χαρακτήρας του καθενός, οι εμπειρίες και τα βιώματά του, είναι που καθορίζουν τις περισσότερες φορές την αξιολόγηση των πραγμάτων, τις επιλογές, τις προτεραιότητες και την εν γένει συμπεριφορά του. Όμως καλό είναι να θυμάται πάντα το «Carpe diem»
    Να σου εκμυστηρευτώ ότι φέτος, ένοιωσα μια μικρή ανάγκη και σ’ ένα απλό ημερολόγιο, πολλές φορές γράφω το βράδυ πριν κοιμηθώ σε μια δυο γραμμές, μια σκέψη της ημέρας, ή ένα μικρό στόχο, ή κάτι ωραίο που συνέβη την ίδια μέρα.

    Αφιλάκια πολλάααα:)

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Κι εγώ τελικά Αστεράκι μου, ανακάλυψα πως το να αργείς να διαβάσεις ένα ποστ, έχει κι ένα καλό, διαβάζεις τα σχόλια των άλλων και προσωπικά το βρίσκω εξ ίσου ενδιαφέρον…. όταν και οι «άλλοι» είναι και e-φίλοι (και όχι μόνο!) αυτό αποκτά άλλη αξία! 😉
      Μου άρεσε πολύ αυτό που κάνεις τα βραδάκια, να γράφεις δυο γραμμές, είναι κάτι που σίγουρα βγαίνει από την καρδιά σου και είναι τόσο όμορφο να αφήνουμε την καρδιά μας να μιλήσει!

      Πολλά πολλά ΑΦιλάκια και carpe diem (άδραξε τη μέρα)! 🙂

  21. Ο/Η Vallysbook λέει:

    Πολύ συχνά το σκέφτομαι. Νομίζω κάπου μέσα μας όλη το ξέρουμε ότι κάποτε αργά ή γρήγορα θα τελειώσει και ότι στον απολογισμό θα αναρωτιόμαστε αν ζήσαμε πραγματικά. Μερικοί άνθρωποι εγκλωβίζονται στην καθημερινότητα και στα προβλήματά της και ζούν σαν πεθαμένοι. Άλλοι έχουν περισσότερη τρέλα, καλή τρέλα και θέληση.. αυτή που σε κάνει να σηκωθείς από τον καναπέ σου όταν το σώμα σου και η ψυχή σου σε έχουν εγκαταλείψει.

  22. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Κατ’ αρχάς καλώς όρισες … και όχι μόνο εδώ αλλά και στη μπλογκόσφαιρα! 🙂
    Δεν νομίζεις πως αυτόν τον απολογισμό καλό θα ήταν να μη περιμένουμε να μας πάρουν τα χρόνια… και όπως λέει το κείμενο…να τον κάνουμε ΤΩΡΑ;
    Αισθάνομαι και πως και εσύ «κουβαλάς» αυτή την όμορφη κατά τα άλλα τρέλα που δεν μας αφήνει ούτε μια στιγμή να καθησυχάσουμε ή να βολευτούμε! 😉

    Εύχομαι να τα λέμε συχνά και σου εύχομαι καλό βραδάκι!

    ΑΦιλιά το Α=Αληθινά! 🙂

  23. Ο/Η lefti λέει:

    Tι κάνω ΤΩΡΑ.;;;..Xμ…αυτό που έκανα ανέκαθεν…χαίρομαι με τα όμορφα, απλά ( μαγικά ) πράγματα, τις μυρωδιές , τα χρώματα, την μουσική, μια όμορφη ανατολή, τον αέρα να μου χαιδεύει το πρόσωπο, την θάλασσα, μια ζεστή αγκαλιά, ένα γλυκό χαμόγελο, να μιλώ με τον γιο μου και να με κοιτά με εκείνα τα μάτια που έχει…, μια βόλτα στη φύση, τους φίλους μου…ο κατάλογος μακρύς…ακόμη κι όταν το ΤΩΡΑ δεν μου φέρνει όμορφα πράματα…προσπαθώ να βρω κάτι θετικό…και χαμογελώ ….δεν θα πω παραπάνω…νομίζω καταλαβαινόμαστε…γεύομαι τη ζωή στο ΤΩΡΑ ( χωρίς να βλάπτω κανέναν…) ότι κι αν φέρει…ναι έχω κι εγώ μπολίκη τρέλα μέσα μου, αλλά καλή τρέλα… θεωρώ πως η Ζωή έιναι ένα ανεκτίμητης αξίας δώρο που δεν πρέπει να το «σπαταλάμε» όπως…όπως…
    Και χαίρομαι που «τυχαία» «έπεσα» πάνω σου…
    Την καλημέρα μου Μαγισσούλα….:)

  24. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Και εσύ Lefti (θα μου άρεσε να ήξερα το μικρό σου όνομα!) αισθάνομαι πως είσαι από τα πλάσματα που δεν θεωρούν τα πάντα δεδομένα και αυτό που νοιώθω όταν επι-κοινωνούμε έστω και έτσι απλά μέσα από τα blog μας, μου δίνει ΧΑΡΑ τεράστια καθαρή χαρά… 🙂
    Να είσαι καλά!
    ΑΦιλιά καρδιάς! 🙂

  25. Ο/Η heliotypon λέει:

    Αλήθεια, πόσοι από μας μπορούν να διαβάσουν αυτά τα λόγια χωρίς να …αυτομουτζωθούν;

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω, κανείς…
      Οκ.. αυτομουτζώνεσαι και αυτό κάτι είναι, γιατί δείχνει ότι έχεις «επίγνωση» της κατάστασης σου… το θέμα παραμένει, τι κάνεις ΤΩΡΑ;
      Καλό μήνα μας…με σύνεση! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s