Αυτό…

Πριν λίγο έλαβα αυτό... με τίτλο,  «ΜΠΑΜΠΑΣ».

.

ca75cf667a9043633a42854b919a675c_L

.

ΜΠΑΜΠΑΣ

Πώς ο «Παραμυθάς» μου διέπλασε τη φαντασία.

Από παιδί άκουγα τα παραμύθια του πατέρα μου με την καρδιά, όχι με τα αυτιά.
Ερχόταν κάθε βράδυ, λίγο πριν πέσω για ύπνο, και καθόταν δίπλα μου στο κρεβάτι, να μου πει το παραμύθι της ημέρας. Συνήθως οι ήρωές του ήταν μικρά μυρμηγκάκια που τον επισκέπτονταν στη βεράντα του εξοχικού μας στη Σκιάθο για να ζητήσουν τη βοήθειά του. Έπαιρνε λοιπόν εκείνος ένα μικρό σποράκι και γινόταν μικροσκοπικός. Η περιπέτεια ξεκινούσε. Κάθε βράδυ και διαφορετική ιστορία. Φυσικά δεν κοιμόμουν αν δεν έφτανε στο τέλος. Πλέον δεν τις θυμάμαι, όμως για κάποιο λόγο νιώθω ότι υποσυνείδητα είναι εκεί και θα με συνοδεύουν για μια ζωή.
.
Απ’ όλα τα παραμύθια του πατέρα μου ξεχώριζα αυτό που μιλούσε για το μισοφέγγαρο.
Ήταν μια πολύ απλή και όμορφη ιστορία. Μιλούσε για ένα βράδυ που το φεγγάρι δεν μπορούσε να κοιμηθεί και ξύπνησε τον παραμυθά να του πει μια ιστορία. Κι εκείνος του είπε ότι παλιά, που οι άνθρωποι πετούσαν χωρίς μαγικά γιλέκα, ένας γίγαντας έσπασε το φεγγάρι σε πολλά κομμάτια για να φτιάξει τα άστρα. Μέχρι λοιπόν ο ουρανός να γεμίσει με άστρα, το φεγγάρι κάποιες νύχτες θα είναι λειψό. Ξέρεις γιατί μου άρεσε πάντα αυτό το παραμύθι; Επειδή, με πολύ γλυκό τρόπο, εξηγούσε σε ένα παιδικό μυαλό ότι μερικές φορές στη ζωή χρειάζεται να καταστρέψεις το παλιό για να γεννηθεί το νέο.
.
Μικρός, όταν τα βράδια έβλεπα εφιάλτες, έμπαινε στο δωμάτιο ο πατέρας μου και μου έλεγε:
«Πες τη μαγική λέξη και τα κακά όνειρα θα εξαφανιστούν». Αυτή η λέξη ήταν το «ικουμπικουφλίκουπριτς». Άλλες φορές, πάλι, με έπιανε από την κοιλιά, έλεγα τη μαγική λέξη «ικουμπικουφλίκουπεταξικου» και με στριφογύριζε σε όλο το σπίτι, δήθεν ότι πετάω.
.
Πιστεύω ότι τα παραμύθια που ακούς όταν είσαι μικρός σε οδηγούν στις επιλογές που θα κάνεις μεγάλος. Όλα τους έχουν ένα ηθικό δίδαγμα. Ελπίζω οι ιστορίες του πατέρα μου να άφησαν κάτι καλό στην καρδιά των Ελλήνων.
.
Ονόμασα την εταιρεία παραγωγής μου «Movieteller» από το «Storyteller», σε μια προσπάθεια να συνδέσω το παρελθόν με το παρόν και να τιμήσω τις ατέλειωτες ώρες που ο δικός μου παραμυθάς καθόταν υπομονετικά και μου εξιστορούσε αυτές τις υπέροχες ιστορίες. Άλλωστε, αυτό θέλω να κάνω κι εγώ. Να μοιράζομαι απλές, όμορφες ιστορίες. Δεν με ενδιαφέρει το πολύπλοκο σινεμά. Πριν από τρία χρόνια σκηνοθέτησα τον πατέρα μου, ως «Παραμυθά», στην επιστροφή του στην τηλεόραση. Δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Δούλευα μαζί του από τα εννέα μου ως ηθοποιός σε διάφορες παραγωγές, και αργότερα ως βοηθός σκηνοθέτη. Μεγάλωσα μαθαίνοντας να διαχωρίζω το επαγγελματικό από το οικογενειακό.
.
Με τον πατέρα μου δεν είχαμε ποτέ ανταγωνιστική σχέση. Δεν με είδε ούτε στιγμή ως απειλή για το επάγγελμά του, όπως συμβαίνει σε πολλές σχέσεις πατέρα – γιου. Θαυμάζει και σέβεται τη δουλειά μου, οπότε, όταν ήρθε η μέρα να τον σκηνοθετήσω, αυτό έγινε, κι από τις δυο μεριές, με απόλυτη φυσικότητα. Η μόνη δυσκολία που συνάντησα ήταν η «παιδική» συμπεριφορά του στο γύρισμα, εντάξει όμως, τα έβγαλα πέρα προσφέροντάς του τσάι και μπισκότα στα διαλείμματα. Όλο αυτό, πάντως, το ότι σκηνοθετούσα κάτι που αγάπησα από μικρός, τον «Παραμυθά», ήταν πολύ όμορφο για μένα.
.
Έχω γυρίσει δυο ταινίες μικρού μήκους με θέμα την πατρότητα: Η μια έχει τίτλο «Τι είναι αυτό;», η άλλη «Fatherly Love». Δεν συνηθίζω να μιλάω για τα μηνύματα των ταινιών μου: για κάθε άνθρωπο η «ανάγνωση» είναι διαφορετική. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι, στο τέλος κάθε ταινίας, ο θεατής να νιώσει πώς κάτι τον έχει αγγίξει εσωτερικά, κάτω απ’ το δέρμα… Θέλω να του δείξω να ζει όπως έχω μάθει να ζω εγώ: τη στιγμή, με αγάπη, δίχως άγχος για το τι έγινε χθες ή τι μπορεί να γίνει αύριο. Δίχως φόβο να δούμε όλοι μας αυτό που πραγματικά είμαστε. Μπαμπάς και γιος μια φορά κι έναν καιρό…
.
Σήμερα οι γονείς δεν έχουν την υπομονή να πουν ένα παραμύθι και τα παιδιά τη χαλαρότητα να το απολαύσουν. Η ζωή τρέχει με ρυθμούς που σε πολλές περιπτώσεις αδυνατούμε να κατανοήσουμε. Τα πάντα είναι προσβάσιμα με το πάτημα ενός κουμπιού. Έχω την αίσθηση ότι η αθωότητα ενός καλού παραμυθιού χάνεται σιγά σιγά, πλέον οι καρδιές των παιδιών λαχταρούν άλλα πράγματα.
.
Σκέφτομαι σοβαρά να φύγω, να πάω στην Αγγλία. να δοκιμάσω τη τύχη μου εκεί, να υφάνω τις δικές μου ιστορίες και να τις πω στον κόσμο μέσω των ταινιών μου. Διότι, στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, τα παραμύθια δεν έχουν καλό τέλος…
.
________________________________________________________________
Το τελευταίο επεισόδιο που γυρίσαμε οικογενειακώς και προβλήθηκε στην «τότε» ΕΡΤ…
.
.

.
Μπορείτε να δείτε στο παρακάτω link,  «αυτό» και είναι η συνέντευξη που παραχώρησε ο Κωνσταντίνος στον Αντώνη Ντινιάκο και ένα από τα παραμύθια που του έλεγε ο Παραμυθάς- μπαμπάς,  διασκευασμένο και σκηνοθετημένο από τον Κωνσταντίνο, ζωγραφισμένο από την μητέρα του,  Στεφανία ή Άιναφετς και έχει τίτλο: «Πώς φτιάχτηκαν τ’ αστέρια».
.
.
«Διότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, τα παραμύθια δεν έχουν καλό τέλος»…
.
.

.

.

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

54 Responses to Αυτό…

  1. Ο/Η lefti λέει:

    Συγκινήθηκα Μαγισσούλα μου…τι να πω…
    Να τον χαίρεστε!….
    ΑΦιλιά ,πολλά λέμε… :))))))

  2. Ο/Η koufetarios λέει:

    ;Aκρως συγκινητικό.. Είναι ν’ ανατριχιάζεις με τέτοια ευαισθησία. Ιδιαίτερα όταν ακούς το τραγούδι στο τέλος του επεισοδίου και ρίχνεις ξανά μια ματιά στα λόγια γεμάτα συναίσθημα.. Τι να πω. Να τους χαίρεσαι όλους, τέτοιες εκφράσεις προσφέρουν μόνο χαρά και περηφάνια στους γονείς για την ποιότητα των παιδιών τους…!!!

  3. Εύχομαι να είναι καλά το «νινί» σου και να τον χαίρεσαι! Είμαστε βέβαιοι ότι ο Κωνσταντίνος έχει πολλές ιστορίες ακόμη να μας πει…
    Κρίμα γι’ αυτόν τον τόπο που συνηθίζει να μη βρίσκει τον τρόπο να κρατήσει τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους…κρίμα για όλους μας!
    Να είστε όλοι καλά! Πολλά ΑΦ!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Εύχομαι κι εγώ με τη σειρά μου Δημήτρη, το «νινί» μου, τις ιστορίες που έχει ακόμα να μας πει, να τις πει απ’ τη χώρα του! 😉

      Πολλά ΑΦ! και να είστε και εσείς όλοι καλά! 🙂

  4. Ο/Η ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ λέει:

    Μαγισσούλα μου, εγώ εύχομαι να είστε γεροί και να τον καμαρώνετε! Είμαι σίγουρη πως έχει πολλά να δώσει και το ταλέντο είναι λίγο πολύ αναμενόμενο με τέτοιους γονείς! 🙂 Είναι μαγικό να βρίσκει κανείς την κλίση του και να καταφέρνει να κάνει κάτι που αγαπά.
    Στεναχωριέμαι κάπου που όλοι οι νέοι άνθρωποι θέλουμε να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα. Και εγώ σκέφτομαι μάλιστα την Αγγλία ως πιθανή λύση, τόσο για σπουδές όσο και για εργασία. Βέβαια εγώ θα πάω με σχέδιο. Θα βρω τον πρίγκιπα Χάρι και θα τον τυλίξω. Βαρέθηκα μαγισσούλα μου, οι ξένες γλώσσες και τα πτυχία θα με φάνε. Θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω πριγκίπισσα και ύστερα θα μου κάνεις την τιμή να μου ζωγραφίσεις το παλάτι!!!!! χαχαχαχα
    Να περνάς όμορφα με τους αγαπημένους σου. Φιλάκια πολλά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Φυσικά Μαρινάκι και πρώτα απ’ όλα πρέπει να είμαστε καλά, ψυχολογικά και σωματικά για να μπορέσουμε να το παλέψουμε, εδώ… και να βρούμε τους πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες της καρδιά μας, εδώ… και ότι άλλο θα μας κάνει ευτυχισμένους!
      Όσες γλώσσες και να μαθαίνουμε, τίποτα δεν πάει χαμένο… ειδικά τα Κινέζικα, (περιζήτητη θα γίνεις!) φτάνει να μη βρεις κανένα Κινέζο πρίγκιπα και σε απαγάγει! 😉

      ΑΦιλιά και να προσέχεις τη πολύτιμη Μαρίνα! 🙂

  5. Ο/Η Π....Ξωτικό λέει:

    Πρώτον φτούυυυυυυ γιατί οπωσδήποτε θα στον ματιάσω τον κούκλο και δεν κάνει ;-))
    κι ύστερα….ήρθαν τα χαρτομάντηλλα…… τι να λέμε τώρα !!!
    Να είναι υγιής και ό,τι κι αν αποφασίσει κι όσες δυσκολίες κι αν βρεί κουβαλάει την ευτυχία μέσα του με τόσο στέρεο τρόπο που δεν διατρέχει κανέναν «αληθινό» κίνδυνο……
    Μπράβο σας και πάλι μαγισσούλα μου .
    Φαντάζομαι πόοοσο ψηλά πετάει ο παραμυθάς σου μετά απ’αυτό…….
    Αφφφφφφφφφφφφφ θεόγλυκα σε όλους σας !!!!

    υγ, γέλασα πολύ γιατί κι εγώ στις απόπειρες ιδιόχειρου παραμυθιού μυρμηγκάκι που ήθελε να μάθει ταγκό έφτιαξα :-)))))
    υγ. εεε για το αγαπημένο μισοφέγγαρο …χιχιχι ουδέν σχόλιον 😉

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ναι Ξωτικούλι μου, είναι και νοστιμούλης, ο αφιλότιμος… είναι και νοικοκύρης, μαγειρεύει, σιδερώνει, ράβει τέλεια…. (προσπαθώ να τον πλασάρω, μπας και βρει καμιά, ερωτευτεί και μείνει εδώ!)… 😉
      Αν έχεις λίγο χρόνο, πήγαινε στο blog του μπαμπά του 😉 και δες ένα μικρό βιντεάκι (θα δεις και την αφεντιά μου… στα νιάτα μου!) paramithas.gr

      Τώρα γιατί δεν μας γράφεις και τη δική σου ιστορία με το μυρμηγκάκι που ήθελε να μάθει ταγκό…. να μάθουμε αν τελικά έμαθε; 😉

      Ευχαριστούμε…
      ΑΦιλιά… αχ! :)))))))))))))

      • Ο/Η Αγριμιώ λέει:

        Χα χα. Τον πλασάρεις, ε; Μ’αρέσει ο αθώος τρόπος που το κάνεις..
        Χάρηκα πολύ που διάβασα τούτη την ανάρτηση, σας μαθαίνω όλους καλύτερα. 🙂
        Ελπίζω να μην χρειαστεί να τον αποχωριστείς, ξέρω πολύ καλά τι θα πει ομογένεια και μετανάστευση, σπουδές στο εξωτερικό και ανοίγματα… αλλά σαν την Πατρίδα πουθενά! Ακόμη κι αν πάει Αγγλία, θα είναι πολύ πολύ κοντά σας.
        Όσον αφορά τα παραμύθια, θεωρώ πάντα πως την πένα την κρατάμε στα χέρια μας εμείς και μοναχά εμείς. Κανένας άλλος! Εδώ να δεις πόσα ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ παραμύθια έχω γράψει με τα παιδιά στα κέντρα…

        Πολλά φιλιά από Μελβούρνη

        • Ο/Η Άιναφετς λέει:

          χαχα! Φυσικά και τον πλασάρω… και καθόλου αθώα! 😉
          Τον αποχωρίστηκα στα δεκατέσσερα του, όταν πήγε (με δική του επιλογή) και τελείωσε το Λύκειο και τις σπουδές του στην Αγγλία, στη συνέχεια όταν γύρισε, δούλευε και ζούσε μόνος και ποτέ δεν μας επιβάρυνε με κανένα τρόπο!
          Αλλά όπως λες, «σαν τη πατρίδα πουθενά» παρόλο που η ίδια έχω τρις πατρίδες (Γαλλία, Πόλη, Ελλάδα)…. τελικά στην Ελλάδα έχω αποφασίσει πως θέλω να ζω… και ζω!
          Συμφωνώ απόλυτα για τα παραμύθια… εμείς τα γράφουμε, με διάφορους τρόπους και πραγματικά και μεταφορικά! 😉

          Να είσαι πάντα καλά Αγριμιώ μου και να «δίνεις» στα παιδιά αυτό που τους στερεί η Ζωή… όμορφα παραμύθια και προπαντός Αγάπη!

          ΑΦιλιά απ’ το δροσερό (ακόμα) βουνό μου! 🙂

  6. Ο/Η Thalassenia λέει:

    Πολλά θαυμαστικά και μια ευχή από καρδιάς.
    Να τους χαίρεσαι και να τους καμαρώνεις.
    Μόνο αυτό!!!

    Φιλιά θαλασσένια.

  7. Ο/Η me (maria) λέει:

    Να τους χαίρεσαι αγαπημένη μαγισσούλα!
    Μεγάλη ευλογία να έχεις μπαμπά τον παραμυθά τον ίδιο!!…αλλά και τι μαμά ε?
    Να είστε καλά!!
    Φιλιά πολλά!!

  8. Ο/Η Χαρά λέει:

    Πρέπει να νοιώθεις απίστευτα τυχερή κι ευλογημένη που έχεις αυτή την οικογένεια Στεφανία!!!
    Ειλικρινά συγκινήθηκα.
    Μακάρι το παραμύθι του νάχει καλό τέλος, αυτό που όλα τα παιδιά προσμέναμε ν ακούσουμε και θέλουμε για τα δικά μας παιδιά
    Σε φιλώ γλυκά
    Χαρά

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Δεν ξέρω Χαρά μου αν νιώθω ευλογημένη… ένα ξέρω, πως σίγουρα νιώθω τυχερή που έχω μια υγιή (και ψυχολογικά) οικογένεια που είναι επίσης αγαπημένη και δεμένη!
      Και εύχομαι ότι καλύτερο για τα ίδια μας τα παιδιά!

      ΑΦιλιά πολύ τρυφερά! 🙂

  9. Ο/Η Margo λέει:

    Στο κλαμπ με τα χαρτομάντηλα κι εγώ 😉
    Πιστεύω πως κάθε παιδί ονειρεύεται έναν μπαμπά σαν τον παραμυθά αλλά και κάθε γονιός έναν γιο σαν τον Κωνσταντίνο. Η συνταγή για ευτυχισμένη παιδική ηλικία σημαντικό εφόδιο για τη μετέπειτα ζωή, είναι η αγάπη, έτσι δεν είναι μαγισσούλα μου;

    Να είσαστε όλοι και όλες καλά και να χαίρεστε την οικογένειά σας!!!
    Καλή επιτυχία στον Κωνσταντίνο ότι κι αν κάνει!!!

    Πολλά πολλά αληθινά φιλιά 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ναι αγαπημένη μου Margo… μόνο μια λέξη Αγάπη!
      Και τα παιδιά όταν μεγαλώνουν με Αγάπη, αργότερα το ανταποδίδουν στη Ζωή, αυτό είναι νόμος!
      Όλοι μας να είμαστε καλά για να μπορούμε να στέλνουμε Αγάπη…

      ΑΦιλιά καρδιάς και στα μαγισσόπουλα σου! :)))))))))))))

  10. Ο/Η H.Constantinos λέει:

    Καλές συνέχειες εύχομαι!

  11. Ο/Η Lolipop Family λέει:

    Γλυκιά μου οικογένεια,καλά που υπάρχουν άνθρωποι σαν και εσάς, να έχω να πορεύομαι….Ευχαριστώ πολύ και αν σας βγάλει ο δρόμος σας Χανιά, θα χαρώ πολύ να σας γνωρίσω στα παιδιά μου…..

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλώς όρισες Γιώτα στο μπλο- γκούλι! 🙂
      Είμαι σίγουρη πως θα έχουμε πολλές ομορφιές και χαρές να μοιραστούμε!
      Άφησα στο σπιτικό σου τη διεύθυνση της Μαρίας Πιλαβίου (αδελφή του Κωνσταντίνου) που ζει στα Χανιά τα τελευταία τρία χρόνια και είναι δασκάλα της γιόγκα! 😉
      http://www.facebook.com/anasayogamassage
      Ο Παραμυθάς της μίλησε για σένα (αφού διάβασε το σχόλιο σου) και θα χαρεί να επικοινωνήσετε!

      Ευχαριστούμε για τα τρυφερά σου λόγια… και υπόσχομαι την επόμενη φορά που θα επισκεφτούμε τα Χανιά να σας επισκεφτούμε!

      ΑΦιλιά καρδιάς! 🙂

  12. Πρώτα, η συγκίνηση! Για την ευαισθησία που περνάει από γενιά σε γενιά και διασπείρεται ακτινωτά προς τους υπόλοιπους ανθρώπους…
    Ύστερα, η συνειδητοποίηση! Ότι τέτοιοι Άνθρωποι, μια τέτοια οικογένεια δεν προκύπτουν τυχαία, αλλά με συνεχή προσπάθεια και διαρκή κατάθεση αγάπης…
    Τέλος, ο θυμός! Όχι η θλίψη, αλλά ο ΘΥΜΟΣ!!! Που δεν καταφέρνουμε να κρατήσουμε κοντά μας τέτοιους νέους Ανθρώπους…
    Και, ίσως, κατά βάθος, η απειροελάχιστη ανένδοτη ελπίδα! Ότι κάποτε θα βάλουμε μυαλό, ότι κάποτε θ’ αλλάξουμε, μπας και γυρίσουν τα αποδημητικά πουλάκια μας…

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Αχ! Υπατία μου… μπορούμε να ζούμε με μια ελπίδα;
      Μπορούμε όμως να ζούμε και χωρίς ελπίδα;
      Η λύση, είναι σίγουρα μακροχρόνια, λιθαράκι, λιθαράκι… και νομίζω πως είναι αυτό που επαναλαμβάνω στον εαυτό μου:
      «Αν αλλάξω βαθιά η ίδια, (αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου, στο μέτρο που μου αναλογεί) έχω πιο πολλές πιθανότητες να επηρεάσω και το περιβάλλον μου και αυτό για μένα είναι δράση»… 😉

      ΑΦιλιά μέσα απ΄τη καρδιά μου και καλή μας δύναμη! 🙂

  13. Ο/Η evrynoos λέει:

    πολύ μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται ο Κωνσταντίνος..
    έτσι καταλαβαίνω πως λαμβάνει το παιδί τέτοια ερεθίσματα..

    γι αυτό τον λόγο λοιπόν, ο γιός μου πάντα ζητούσε να του λέω όχι παραμύθια σαν την μαμά, αλλά τις δικές μου ιστορίες..

    (ξέρεις εσύ, σαν εκείνες του βιβλίου μου)..
    η μόνη μου ανησυχία τώρα είναι, μην μεγαλώνοντας, ζητήσει να φύγει στο εξωτερικό..

    ασπασμοί 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Πρέπει Τάσο μου, να ευχόμαστε το καλύτερο για τα παιδιά μας… και καταλαβαίνω πολύ καλά την ανησυχία σου, γιατί είναι και δική μου… από την άλλη μεριά, πρέπει να σκεφτόμαστε και τι αυτά επιθυμούν και τι θα τα κάνει ευτυχισμένα…
      Έχουμε περάσει περιόδους στη ζωή μας (εσύ και εγώ) που πραγματικά κάναμε αυτό που αγαπούσαμε, τώρα κάνουμε αυτό που θα μας εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό και ας μη μας αρέσει η δουλειά… και βαθιά μέσα ξέρουμε πολύ καλά πως:
      Μόνο αν κάνεις αυτό που αγαπάς, το κάνεις καλά και είσαι ευτυχισμένος….

      ΑΦιλιά και καλή συνέχεια σε όλους, μικρούς μεγάλους! 🙂

  14. Ο/Η AnD λέει:

    Μα τι κούκλος…δυσκολεύτηκα να συγκεντρωθώ!
    χιχιχιχ
    Το να είναι κανείς γονιός είναι μεγάλη ευθύνη αλλά ταυτόχρονα είναι ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.
    Δυστυχώς οι περισσότεροι γονείς είναι τόσο χωμένοι μέσα στις υποχρέωσεις τους που ξεχνούν τη σημαντικότερη όλων, να δείξουν στα παιδιά πόσο όμορφος είναι ο κόσμος. Αντί γι’αυτό για να δικαιολογήσουν την απουσία τους τα γεμίζουν φοβίες για το μέλλον και για το παρόν.
    Θέλει να έχεις μείνει ακόμα παιδί για να φτιάξεις έναν σωστό «ενήλικα».

    Κι αν πάει και στην Αγγλία ο γιος σας δεν πειράζει. Τώρα οι τεχνολογίες μας βοηθούν πολύ να κρατήσουμε επαφή. Κι ίσως με τις εμπειρίες που θα αποκομίσει από ένα φυσιολογικό επαγγελματικό περιβάλλον κάποτε να επιστρέψουν εδώ και να χτίσουν κάτι καλύτερο.

    Μα είστε όλοι οικογενειακώς τόσο γλυκοί;;

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ναι καλέ Andoula μου, καλός είναι! 😉

      Φυσικά και αν φύγει, δεν πειράζει, γιατί σημασία έχει, αυτός τι θέλει και αν αισθάνεται πως στην Αγγλία θα μπορέσει να δημιουργήσει, θα φύγει, εξάλλου από τα 14 του πήγε στην Αγγλία όπου και τελείωσε το Λύκειο (στο σχολείο που ίδρυσε ο Κρισναμούρτι) και στη συνέχεια ζει μόνος!
      Το θέμα είναι τι κάνει ο καθένας μας γι’ αυτή τη χώρα! (και αυτό το λέω η ίδια που έχω τρις πατρίδες!) 😉

      Ευχαριστούμε για τα τρυφερά σου λόγια και εύχομαι και σε σένα, all the best! 🙂

  15. Στεφανία μας, συγκινητικότατη, και γεμάτη αγάπη και τρυφεράδα η αναφορά του γιού στον πατέρα ( και στη μητέρα) και συγκινηθήκαμε και εμείς μαζί. Να είστε περήφανοι για τον γιό αυτόν, που αναγνωρίζει όσα του προσφέρατε, και θέλει να ανταποδώσει, με ταλέντο και χάρισμα! φιλιά πολλά πολλά!!!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω πως ως πατέρας, ο Νίκος πρέπει να συγκινήθηκε… πολύ!
      Τι ωραιότερο θα μπορούσε εξάλλου ν’ ακούσει, έτσι δεν είναι; 😉
      Αυτό που με στεναχωρεί όμως, είναι πως η νέα γενιά, έπαψε να πιστεύει στα παραμύθια… και γι αυτό φταίμε εμείς οι «μεγάλοι»…

      ΑΦιλιά αγαπημένη Ειρήνη, που τελευταία μαζί μοιραζόμαστε πολλές χαρές! 🙂

  16. Ο/Η kovovoltes λέει:

    Είστε μια όμορφη οικογένεια! Όμορφοι άνθρωποι, με χαμόγελο καθάριο…Τα καλύτερα να ζείτε καλή μου. Τα καλύτερα…

  17. Πρίν απο πολλα χρόνια.συγκαικριμενα 27.οχι σαν μαμά αλλα σαν γιαγιά ..έκανα αυτό που έκανε ο παραμυθας.. στο γιό σας.. να του λέει παραμύθια…!!! ειναι νομίζω αυτό που διαμορφώνει τον χαρακτήρα του παιδιού…το παιδί θα παρει αυτό που θα του δώσεις .. θα συνφωνήσω απολυτα με τον.Κωνσταντίνο σας…και προπαντως στην τελευταία του παραγραφο Αιναφέτσς μου…ακριβώς τα ίδια μας εχει πεί και η δική μας κορη και εγγονή.. αφού έχει τα ίδια όνειρα με το δικό σας παιδί.. θα θελανε να κατσουν εδώ και να κανουν αυτό που αγαπανε πιό πολύ επεγγελμα τους..!!!! ομως με τι προοπτική..!!!!!! ετσι κι αλλιως η Ελλαδα διώχνει τα παιδια της…. να τον χαιρεστε τον Κωνσταντίνο σας.. και θα του δώσω την ιδια ευχή που εδωσα.. και στην εγγονη μου…… Αιναφετσς μου να κανει παντα αυτό που τον κανει χαρούμενο..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Είμαι σίγουρη Ρούλα μου, πως τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, θα το παλέψουν… ήδη πριν λίγο, ο Κωνσταντίνος μας ανακοίνωσε πως βρήκε ένα σενάριο και θα παλέψει εδώ να κάνει μια ταινία μεγάλου μήκους! 🙂
      Τελικά φαίνεται πως η ελπίδα δεν χάνεται και τόσο εύκολα και ας μη πιστεύει στα παραμύθια… τα παραμύθια του μπαμπά του πάντως κάτι του έκαναν και είμαι σίγουρη πως έκαναν πολλά και στην εγγονή και κόρη σου! 😉

      ΑΦιλιά αισιόδοξα και χαμογελαστά! 🙂

  18. Ο/Η mariakat λέει:

    Μεγάλωσα με τις ιστορίες του Παραμυθά που μου διάβαζε η μαμά και έβλεπα στην τηλεόραση με το μπαμπά. Τι να πω! Συγκινήθηκα πολύ! Να ειστε καλα κι εσεις και η οικογενεια σας αγαπημενη μου μάγισσα 🙂

  19. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλώς την Μαρία Κατ.!
    Είμαι σίγουρη πως και εσύ όπως πολλά παιδιά που μεγάλωσαν με τις ιστορίες του Παραμυθά, θα λες όμορφα παραμύθια στα παιδιά σου… γιατί κάπως έτσι πάει! 😉
    Ελπίζω να τα λέμε συχνά από εδώ και στο εξής… πάω τώρα στο σπιτικό σου, ν’ ανταποδώσω την όμορφη σου επίσκεψη!

    ΑΦιλιά και να έχεις ένα χαμογελαστό βραδάκι! (Α=Αληθινά) 🙂

    • Ο/Η mariakat80 λέει:

      Αγαπημένη μου μαγισσουλα, σίγουρα μόλις απέκτησες μια νέα τακτική αναγνώστρια του ιστολόγιου σου! Σ’ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες με το περασμα σου στο ιστολόγιο μου και στο εχμ….ξέσπασμά μου! Χαχα!
      Όχι μονο μεγάλωσα με τις περιπέτειες του αγαπημένου μου παραμυθά αλλα ήδη τις διηγουμαι στα ανίψια και τα ξαδερφάκια μου. Μάλιστα σκοπευα χωρίς να ξερω οτι θα σε γνωρίσω να ετοιμάσω μια ανάρτηση γιαυτον μελλοντικά στο ιστολόγιο μου! 🙂 Σ’ευχαριστώ και πάλι!!! Να εισαι καλα κι εσύ και η οικογένειά σου!!!!
      Φιλάκια 🙂

  20. Ο/Η χρηχα λέει:

    “Διότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, τα παραμύθια δεν έχουν καλό τέλος”….
    Καλησπέρα αγαπητή….

    Να τους χαίρεσαι….
    αλλά εγώ θα σταθώ στην τελευταία αυτήν πρόταση που έβαλα κι εγώ πιο πάνω….
    όταν ο ένας γιος μου σκεφτεται να πάει Ολανδία- σχεδόν κανονισμένο κι ο άλλος από κοντά ακόμη δεν αποφάσισε χωρα-«πάντως να μείνω Ελλάδα δεν λέει»….
    Τα παραμύθια στην Ελλάδα δεν πια καλό τέλος…..

    Το μόνο που εύχομαι είναι να ξαναρχίσουν οι προσωπικές ιστορίες-παραμύθια να έχουν καλό τέλος….επιτέλους……

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ευχαριστώ Χρήστο… είναι γεγονός πως τους χαίρομαι! 😉

    Σήμερα το πρωί σκεφτόμουν, πως αν αισθανθεί πραγματικά κανείς πολίτης της γης, δεν έχει καμιά σημασία που ζει και τι κάνει, φτάνει να κάνει αυτό που αγαπά η καρδιά του και όχι το πορτοφόλι του…
    Πότε είχαν οι προσωπικές ιστορίες- παραμύθια καλό τέλος σ’ αυτή τη χώρα;

    Αυτό το «δεν λέει» που ακούμε συχνά… όντος τίποτα «δεν λέει»!!! 😉

    Εύχομαι στους γιούς σου, να βρουν το δρόμο τους και να κάνουν αυτό που Αγαπούν!

    ΑΦιλιά μέσα απ’ τη καρδιά μου! 🙂

  22. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Να μαι και γω…Εγώ τώρα τι να πω…Και κούκλος και γλυκό παιδι και τρυφερή ψυχη και ταλαντούχος και με προίκα μια Μάγισσα και ένα Παραμυθα, φτούύύύύ και είμαι παντρεμένη! :)) Ευθύς αμέσως παω να δω τις άλλες δυο ταινίες του ( που το ¨χρωστώ´ καιρο τώρα..).
    Φιλάκια απο καρδιάς και στους τρεις σας μαμ-μαγισσούλα μας…

    ΥΓ:Δροσιά έχει ακόμα στο βουνό,ε;
    Στην «πεδιάδα» εγώ πλάνταξα από τη ζέστη…χιχιχιχιχι

  23. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Για δες πώς συναντιούνται τα μεγάλα πνεύματα… σήμερα το πρωί, πριν ακόμα ανοίξω το pc σε σκεφτόμουν… σκεφτόμουν πως καιρό έχει να γράψει η παραμυθού (Χμ! 😉 ) και τσουπ νάσαι! 🙂

    Εύχομαι το λιονταράκι σου να βρήκε στη δουλειά του κάποια ηρεμία για να μπορεί και η ζυγίνα να
    δημιουργίσει! 😉

    ΑΦιλιά βουνίσια και ακόμα υποφερτά! 🙂

  24. Ο/Η Antriana..Io λέει:

    μπαίνω στο blog σου. βλέπω την φωτογραφία. λέω «μα τι κούκλος είναι αυτός; που τα βρήκε πάλι αυτά τα ωραία η Στεφανία;;». συνεχίζω να διαβάζω. τελειώνω. σταματάω μπροστά στην οθόνη. από συγκίνηση; από σκέψεις; δεν ξέρω…ίσως από κάτι που δεν μπορώ ξεκάθαρα να ορίσω..
    όμορφο κείμενο Στεφανία:-)

    Καλημέραααααααα

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ε! ναι, Antriana μου, είναι το καμάρι μου!… αλλά μη νομίζεις που του χαρίζομαι… «τις ακούει» συχνά και από μένα και απ’ τον πατέρα του… 😉
      Χαίρομαι που σου άρεσε αυτά που είπε σ’ αυτή του τη συνέντευξη!

      ΑΦιλάκια και να γλυκοπερνάς! 🙂

  25. Ο/Η Τελευταίος λέει:

    Να το χαίρεσαι το παλικάρι σου καλή μου μάγισσα (το έβγαλα το ‘μαμ-‘ μην τυχόν ζηλέψει και μου ζητήσει το λόγο, χα, χα, χα… Και δε νομίζω πως θα μπορέσω να τα βγάλω πέρα μαζί του!!!)

    Μπράβο στο γιο, αλλά μπράβο και στον μπαμπά αλλά και τη μαμά 🙂

    Να είστε καλά και πάντα χαρούμενοι όλοι σας 🙂

    Πολλά πολλά ΑΦιλιά σε όλους 🙂

  26. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ευχαριστούμε Κώστα μου γι αυτά τα όμορφα που μας γράφεις!
    Θα σου πω, όμως ένα μυστικό… δύσκολα τα βάζει κανείς μαζί του, γιατί τ’ όμορφο του κεφαλάκι είναι εξαιρετικά αγύριστο! 😉

    Πολλά ΑΦιλιά από την μαμ-μάγισσα… σιγά μη τον φοβηθούμε! :)))))))))))))

  27. Ο/Η nikiplos λέει:

    Χμμμμ ΑΦΣ…

    Πολύ μου άρεσαν τα λόγια του Κωνσταντίνου που μετέφερες εδώ στις μαγικές μα πάντα φιλόξενες ακρογυαλιές της καρδιάς σου… Τη συνέντευξη τη συνάντησα και στο facebook, όμως δεν είμαι ιδιαίτερα φίλιος με αυτό το είδος της κοινωνικής δικτύωσης κι έτσι απλά την είχα κρατήσει… Εδώ που μετέγραψες κάποια από τα κείμενα, μου άρεσε ο τρόπος που ο Κωνσταντίνος ξεχωρίζει το ρόλο του Πατέρα από εκείνον του Παραμυθά, δηλαδή του Πατέρα που βάζει φαντασία στον κόσμο του παιδιού και εκείνου που ως επαγγελαμτίας έχει εύκολες τις ιστορίες (η ψυχή του το ξέρει βέβαια…). Κι οι εφιάλτες φεύγουν με ένα φανταστικό ταξίδι, πόσες φορές δεν το κάνουμε και στη ζωή αυτό? Εγώ συχνά τα βράδια πριν κοιμηθώ «παίζω ταινίες» ή ονειρεύομαι όμορφα πράγματα που θα ήθελα να έχουν συμβεί, ευχάριστα όχι τόσο για τον εαυτό μου, αλλά για πράγματα που θα έδιναν χαρά σε άλλους, πρόσωπα και εικόνες που συγχρωτίστηκα στη ζωή μου, παλιές αγάπες ή και άγνωστα περαστικά όμορφα πρόσωπα… Κι η χαρά όταν αντανακλάται σε δυό λαμπερά μάτια πλουταίνει, γίνεται πολλαπλάσια, στέρεη, μεστή, χρωματίζεται και παίρνει γεύσεις κι αρώματα… τρυγείς τη χαρά αυτή στην πραγματικότητα, αχόρταγα και λαίμαργα… (Μικρός οι γονείς μου εργάζονταν σκληρά άπειρες ώρες κι έτσι διηγώμουν παραμύθια στον εαυτό μου ως επι το πλείστον…)

    Γι’ αυτό και για μένα τα παραμύθια ποτέ δεν τα είδα με την αρνητική τους έννοια, την μεταφορική που έχει πάρει στη γλώσσα μας… Και η αγάπη που κομίζουν τα παραμύθια σε ένα παιδί, σε έναν άνθρωπο όπως σωστά το λέει ο Κωνσταντίνος «γράφει» μέσα του, τον διαμορφώνει, τον κτίζει, βάζει στα γονίδιά του «αγάπη»… Οι αμετροεπείς νέες σύγχρονες παιδικές τάχα σειρές που βλέπω ενίοτε σε κάποια κανάλια, οι φωνές, το υπερΕΓΩ του γονέα, ο σαρκασμός σε μιαν αθώα ψυχή, βάζει μέσα βία, εφιάλτες, μίσος και ίσως και ολίγη χαιρεκακία…

    Κι οι ιστορίες που λέγονται, οι ώρες που δίνονται, οι εικόνες της παιδικής φαντασίας, τα γερμένα βλέφαρα, όλα αυτά συνιστούν έναν χρωστήρα που φαίνεται, τον εισπράτουμε στο μέλλον.. αλλά ο σκοπός μας ήταν η δική μας χαρά που τα δώσαμε (όσοι τα δώσατε κάποτε)…

    ΑΦΣ, από τον ΑΦΣ,

  28. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Το σχόλιο σου ΑΦΣ μου πολύ με συγκίνησε γιατί έπιασες την ουσία που είναι μια λέξη, ΑΓΑΠΗ!
    Αλλά… όλοι μιλούν γι Αγάπη και λίγη την γνωρίζουν, νομίζουν πως αγαπούν και τελικά ούτε τον εαυτό τους δεν αγαπούν! 😉
    Αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου έτσι όπως είναι, με τα χίλια ελαττώματα του, είναι αδύνατο ν’ αγαπήσεις κανέναν!

    ΑΦΣ, από την ΑΦΣ. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s