Κριτική…

Shell-And-Beach-wide-l

.

Ερώτηση: Τι θέση έχει η κριτική σε μια σχέση; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ καταστρεπτικής και εποικοδομητικής κριτικής;

 

Κρισναμούρτι: Πρώτα απ’ όλα, γιατί κριτικάρουμε τον άλλον;
Μήπως για να τον κατανοήσουμε;
Ή μήπως είναι απλώς γκρίνια;
Όταν σε κριτικάρω, σε κατανοώ;
Η κατανόηση είναι κάτι που έρχεται με την κριτική;
Όταν θέλω να καταλάβω, όταν θέλω να κατανοήσω – όχι επιφανειακά, αλλά βαθιά – όλη τη σημασία της σχέσης μου μαζί σου, αρχίζω να σε κρίνω ή έχω επίγνωση της σχέσης μας παρατηρώντας την σιωπηλά;

.

Summer-Empty-Shell

.

(…) Ποια είναι η διαδικασία της κατανόησης;
Πώς κατανοούμε κάτι;
Αν νοιάζεσαι για το παιδί σου, τι κάνεις για να το κατανοήσεις; Το παρατηρείς, έτσι δεν είναι; Το παρακολουθείς όταν παίζει, μελετάς τις διάφορες διαθέσεις του· δεν προβάλλεις πάνω του τις δικές σου απόψεις· δεν λες: «θα έπρεπε να είναι ετούτο ή εκείνο». Έχεις άγρυπνη παρακολούθηση και ενεργή επίγνωση — έτσι δεν είναι; Και τότε, ίσως, αρχίζεις να κατανοείς το παιδί σου. Αν, όμως, το κριτικάρεις συνέχεια· αν διαρκώς του «κάνεις ένεση» τη δική σου προσωπικότητα, τη δική σου ιδιοσυγκρασία, τις απόψεις σου, κι αποφασίζεις εσύ πώς θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να είναι και όλα τα υπόλοιπα, τότε σίγουρα δημιουργείς ένα εμπόδιο στη σχέση σου μαζί του.

.

stock-footage-a-sea-shell-opening-with-a-pearl-inside

.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι από μας κάνουμε κριτική για να διαμορφώσουμε, για να επέμβουμε· μας δίνει κάποια ευχαρίστηση, κάποια ικανοποίηση το να διαμορφώνουμε κάτι: τη σχέση μας με το παιδί μας ή με τον άντρα μας ή με οποιονδήποτε άλλον. Αυτό σου δίνει μια αίσθηση δύναμης· είσαι το αφεντικό και σ’ αυτό υπάρχει μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση.
Σίγουρα μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν υπάρχει κατανόηση καμιάς σχέσης μας. Υπάρχει μόνο επιβολή, επιθυμία να πλάσεις τον άλλον σύμφωνα με το μοντέλο της δικής σου ιδιοσυγκρασίας, της δικής σου επιθυμίας, των δικών σου «θέλω». Όλα αυτά εμποδίζουν την κατανόηση οποιασδήποτε  σχέσης μας — δεν την εμποδίζουν;

.

shutterstock_68322829-Moiseeva

.

Ύστερα, υπάρχει και η αυτοκριτική.
Να κριτικάρεις τον εαυτό σου, να τον επικρίνεις, να τον καταδικάζεις, να τον δικαιολογείς.
Μπορεί έτσι να κατανοήσεις κανείς τον εαυτό του;
Όταν αρχίζω να κριτικάρω τον εαυτό μου, δεν περιορίζω τη διαδικασία κατανόησης του, εξερεύνησης του;
Η ενδοσκόπηση – που κι αυτή είναι μια μορφή αυτοκριτικής – μπορεί να ξεδιπλώσει τον εαυτό σου; (…) Εκείνο που φέρνει το ξεδίπλωμα του εαυτού, έτσι ώστε να αρχίσεις να τον κατανοείς, είναι η συνεχής επίγνωση του, χωρίς καμιά επίκριση, χωρίς καμιά ταύτιση.

.

Nature___Beach_An_empty_shell_on_the_sand_beach_099905_

.


Πρέπει να υπάρχει κάποιος αυθορμητισμός· δεν μπορείς διαρκώς να τον αναλύεις, να τον πειθαρχείς, να τον διαμορφώνεις. Αυτός ο αυθορμητισμός είναι ουσιαστικός για την κατανόηση. Εάν απλώς περιορίζω, ελέγχω, επικρίνω, τότε φρενάρω την κίνηση της σκέψης και του αισθήματος, έτσι δεν είναι;
(…) Αν, όμως, μπορώ να παρατηρώ τον εαυτό μου χωρίς καμιά επίκριση, χωρίς καμιά ταύτιση, τότε είναι δυνατόν να πάω πέρα απ’ αυτόν.
(…) Για να κατανοήσουμε τις σχέσεις, πρέπει να υπάρχει μία ουδέτερη επίγνωση, που δεν καταστρέφει τις σχέσεις. Αντίθετα κάνει μια σχέση πολύ πιο ζωντανή, πολύ πιο σημαντική. Τότε υπάρχει σ’ αυτή τη σχέση η δυνατότητα για αληθινή στοργή· υπάρχει στη σχέση μια ζεστασιά, μια αίσθηση ότι είναι μία πολύ στενή σχέση, που δεν είναι απλώς ευχάριστη ή συναισθηματική.

.

shell

.

(…) Οι περισσότεροι από μας δενόμαστε με ό,τι έχουμε αποκτήσει επειδή χωρίς αυτά δεν έχουμε τίποτα. Είμαστε σαν άδεια όστρακα, αν δεν γεμίζουμε τη ζωή μας με έπιπλα, με μουσική, με διασκέδαση, με γνώσεις, με το ένα ή με το άλλο. Και αυτό το άδειο όστρακο κάνει πολύ φασαρία και αυτή τη φασαρία την ονομάζουμε «ζωή» κι είμαστε ικανοποιημένοι με αυτήν. Κι όταν χαθεί κάτι, όταν αποκοπούμε, τότε υπάρχει θλίψη, γιατί τότε ανακαλύπτεις ξαφνικά τον εαυτό σου έτσι όπως είναι: ένα άδειο όστρακο χωρίς καμιά σημασία.
Το να έχεις επίγνωση όλου του περιεχόμενου μιας σχέσης, είναι ζωντάνια. Και αυτή η ζωντάνια γεννάει τη δυνατότητα αληθινής σχέσης, τη δυνατότητα ανακάλυψης του βάθους της, της μεγάλης σημασίας κάθε σχέσης,  και τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τι σημαίνει αγάπη.

.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Ελευθερία – Η αρχή και το τέλος

Μετάφραση
Νίκος Πιλάβιος

Εκδόσεις Καστανιώτη

*

**

***

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

60 Responses to Κριτική…

  1. Ο/Η aristea k λέει:

    Μαγισσούλα κάθισα να πιω λίγο καφέ, ακούγοντας τη μουσικούλα μου, πριν συνεχίσω με όσα έχω στη λίστα να γίνουν ☺ και δεν μπορείς να φανταστείς τον ενθουσιασμό μου με τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Γιατί σήμερα είχα μια σχετική συζήτηση περί κριτικής ( πόσο με χαλάει που αρέσκονται όλοι να αλλάξουν τους πάντες!) αλλά τελικά ξεχνώ το κυριότερο..να μην με κριτικάρω -ευτυχώς το έχω μετριάσει πολύ! ΑΠΟΔΟΧΗ η λέξη κλειδί… Αποδοχή σημαίνει αγάπη και μόνο με την αγάπη μπορεί να πάνε όλα καλά !
    Γαλήνεψα…
    Πάω να διαβάσω και όσα έχσα, οπότε τα λέμε παρακάτω ξανά :)))
    Φιλί ζεστό ♥

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Είμαι σίγουρη πως όποιος «κριτικάρει» τον εαυτό, αναπόφευκτα θα κριτικάρει και τον άλλο! 😉
      Ο Παραμυθοσύντροφος, μου λέει συχνά πως είμαι επικριτική, ειδικά όταν ακούω ειδήσεις και είναι ένας ακόμα λόγος που τον τελευταίο καιρό δεν ακούω ειδήσεις… όλη η κατάσταση που επικρατεί στα ΜΜΕ, μου ανεβάζει το αίμα στο κεφάλι και η επίκριση πάει σύννεφο… με αυτή την έννοια, ναι επικρίνω τον εαυτό μου που δεν μπορεί να συγκρατηθεί… από την άλλη όμως και αυτό που μου λέει ο Παραμυθ… δεν είναι κριτική; 😛
      Επίσης, άλλο κρίνω, άλλο επικρίνω, άλλο κατακρίνω… υπάρχουν διαβαθμίσεις στη κρίση, έτσι το βλέπω! 😎

      Ναι, η λέξη κλειδί, είναι σίγουρα, ΑΠΟΔΟΧΗ που προϋποθέτει αγάπη! 🙂

      ΑΦιλιά και καλή μας Μεγάλη Βδομάδα! 🙂

  2. Ο/Η Astria a λέει:

    Βέβαια η κριτική είναι ενοχλητική και δρα αρνητικά όταν είναι κακοπροαίρετη, αλλά πολλές φορές όταν γίνεται από κάποιον με σχετική εμπειρία, αγάπη και ενδιαφέρον είναι εποικοδομητική. Όμως και σ’ αυτή την περίπτωση, όταν γίνεται συνεχώς και μη επιδεχόμενη το πιθανό λάθος, είναι επίσης ενοχλητική και ίσως να φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Εκεί που υπάρχει αγάπη, νομίζω ότι τα όρια της κριτικής και μιας αυθόρμητης συμβουλής δεν είναι τόσο διακριτά. Και βέβαια δυνατότητα διαχωρισμού αλλά και κατανόησης πρέπει να έχει και αυτός που δέχεται την κριτική (ή και τη συμβουλή) ώστε να την αγνοήσει ή να τη λάβει σοβαρά υπόψη.
    Μας έβαλες σε σκέψεις αυτοκριτικής μας κυρίως μαγισσούλα. ως αναπόφευκτα ασκούντες ή αποδέκτες της κριτικής, (ακόμα και της δικής μας:) Σ’ ευχαριστώ:)

    Αφιλάκια πολλά! : )
    Καλή Μεγάλη Εβδομάδα!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω αστεράκι μου, πως οποιαδήποτε κριτική όσο καλοπροαίρετη και αν είναι, μπορεί να ενοχλήσει, ειδικά όταν δεν το έχεις ζητήσει… 😉
      Έχω διαπιστώσει πως όσο σωστή και αν είναι η κρίση σου, την ώρα που «κριτικάρεις», έχεις την αίσθηση, πως εσύ ξέρεις καλύτερα… το έχω δει, να μου συμβαίνει!!! 😉
      Όταν ακούς του κόσμου τις ανοησίες, είναι πολύ πολύ δύσκολο να κρατηθείς… να, μόνο που γράφω «όταν ακούς του κόσμου τις ανοησίες», επικρίνω, δεν είναι έτσι; 😛
      Όσο για την αυτοκριτική νομίζω πως είναι ολέθρια…
      «Να κριτικάρεις τον εαυτό σου, να τον επικρίνεις, να τον καταδικάζεις, να τον δικαιολογείς.
      Μπορεί έτσι να κατανοήσεις κανείς τον εαυτό του;
      Όταν αρχίζω να κριτικάρω τον εαυτό μου, δεν περιορίζω τη διαδικασία κατανόησης του, εξερεύνησης του»; λέει πολύ καθαρά ο Κρ…

      ΑΦιλιά πολλά πολλά αστεράκι μου και καλές προετοιμασίες! 🙂

  3. Καλά τα λέει ο Κρισναμούρτι, μα εδώ Στεφανία μου έχουμε εφεύρει μια καινούργια έννοια: την κατακριτική. Έχει γίνει το αγαπημένο μας σπορ. Μη δούμε άνθρωπο καλοπροαίρετο και αισιόδοξο, ετοιμάζουμε τα καρφιά να τον σταυρώσουμε. Για αυτοκριτική, ούτε λόγος βέβαια! Αυτοθαυμασμός ίσως. Έχουμε χάσει τις έννοιες και τη σημασία τους. Τα αποσπάσματα που μοιράζεσαι μαζί μας, είναι μικροί φάροι που προειδοποιούν και προφυλάσσουν.
    Κάτι σαν οδηγίες προς ναυτιλομένους και δυνάμει μελλοντικούς ναυαγούς…
    Καλό σου βράδυ Στεφανία μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Δεν θα ναυαγήσουμε Μαρία Κ. μου, γιατί όταν κανείς έχει επίγνωση της κατάστασης του, ακόμα και όταν κατακρίνει ή καλύτερα κατακεραυνώνει καταστάσεις (που τελικά εμείς οι άνθρωποι έχουμε δημιουργήσει), δεν θα τον πάρει από κάτω! 😛
      Πόση σοφία χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε και να συμπονέσουμε τον συνάνθρωπο μας, και έτσι να μην επικρίνουμε! 😉
      Τουλάχιστο ας μη χάσουμε τον αυθορμητισμό μας! 🙂

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και εύχομαι να έχεις το Πάσχα που επιθυμείς! 🙂

  4. Ο/Η patzaroula λέει:

    Μα πόσο όμορφο,απλό…πόσο εύκολα το παραβλέπεις στην ανάγκη σου/μου να αλλάξω τα πάντα γύρω, λόγω πεποιθήσεων και θέσεων στη ζωή…υπέροχα σχόλια,σας ευχαριστώ όλους..

  5. Ο/Η Ελίνα λέει:

    Πάλι απόλυτο δίκιο έχει. Παρόλο που ασκώ μερικές φορές κριτική και στον εαυτό μου και στους άλλους, μέσα μου νιώθω πως είναι τελείως λάθος αυτό. Ακόμη κι αν το κάνω καλοπροαίρετα με ένα σχόλιο του τύπου «θα μπορούσες να το κάνεις καλύτερα με αυτόν τον τρόπο». Kι αυτό κριτική είναι, όπως αν έλεγες «τι χαζομάρα είναι αυτό που κάνεις, να το κάνεις έτσι όπως σου λέω εγώ». Απλώς στην πρώτη περίπτωση έχουμε την ψευδαίσθηση πως ο άλλος δεν καταλαβαίνει ότι του ασκούμε κριτική και πως είμαστε καλοί άνθρωποι και η κριτική μας είναι εποικοδομητική. Δεν υπάρχει, θεωρώ, εποικοδομητική κριτική. Η καλύτερη κριτική από όλες είναι η καμία κριτική. Παρόλα αυτά καμιά φορά ξεχνιέμαι. Όταν, δε, ασκώ κριτική μου φταίει πάντα ο εαυτός μου, αλλά εκείνη την ώρα δεν το βλέπω καθαρά. Μετά το καταλαβαίνω.

    • Ο/Η aristea k λέει:

      Καλημέρα Ελίνα!
      Πόσο σύμφωνη με βρίσκεις… Δεν υπάρχει καλοπροαίρετη κριτική ( εκτός κι αν ο άλλος σου ζητήσει τη γνώμη σου πάντα! ) Γιατί όταν το κάνεις από μόνος σου δεν είναι πάντα από αγάπη. Συνήθως είναι για να τον κάνουμε να το κάνει με τον τρόπο μας! Και ποιος είπε ότι ο τρόπος είναι ο σωστός οεο; Εκτός μόνο αν είναι επαγγελματική γνώση ( πχ γιατρός …γιατί τώρα που το σκέφτομαι σε άλλες επιστήμες ή και τέχνες πχ που παίζει ρόλο και η υποκειμενικότητα, λέγε με ζωγράφο, ποιος θα έρθει να μου πει ότι αυτό που ζωγράφισα είναι λάθος; Μόνο ότι δεν του αρέσει μπορεί να μου πει …με γεια του και χαρά του!!! )
      Πίνω το πρωινό μου καφεδάκι πριν πέσω με τα μούτρα στον στίβο με το άσπρισμα της αυλής!
      Σας φιλώ και τις δύο ,,,,

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Όταν αποφάσισα Ελίνα μου, να βάλω το παραπάνω κείμενο του Κρισναμούρτι, βασικά τον εαυτό μου σκέφτηκα επίσης λιγουλάκι, μια και όπως γράφω και στην Αριστέα πιο πάνω, δυσκολεύομαι να μην επικρίνω ότι θεωρώ βλακώδες… και είναι κάτι που τον τελευταίο καιρό, ερευνώ, παρακολουθώντας το πώς κριτικάρω… 😉

      Όταν κάνω παρόμοιες αναρτήσεις «το δουλεύω» μαζί σας! 😛

      Το κλειδί, είναι η ουδέτερη επίγνωση, δηλαδή παρατηρώ το πώς αντιδρώ, δεν επικρίνω, δεν ταυτίζομαι με αυτό που βλέπω… είμαι ουδέτερη!!! 🙂
      » Για να κατανοήσουμε τις σχέσεις, πρέπει να υπάρχει μία ουδέτερη επίγνωση, που δεν καταστρέφει τις σχέσεις. Αντίθετα κάνει μια σχέση πολύ πιο ζωντανή, πολύ πιο σημαντική. Τότε υπάρχει σ’ αυτή τη σχέση η δυνατότητα για αληθινή στοργή· υπάρχει στη σχέση μια ζεστασιά, μια αίσθηση ότι είναι μία πολύ στενή σχέση, που δεν είναι απλώς ευχάριστη ή συναισθηματική»…

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλό Πάσχα εύχομαι σε όλη την οικογένεια σου! 🙂

  6. Ο/Η Ανέσπερη λέει:

    Κάπου διάβασα γλυκιά Στεφανία, πως η κριτική, πρέπει να είναι όπως η βροχή για τα φυτά. Μια απαλή βροχούλα βοηθάει τα φυτά να προοδεύσουν, ενώ μια πολύ δυνατή βροχή μπορεί να καταστρέψει ακόμη και τις ρίζες του φυτού. Έτσι και η κριτική, αν γίνεται με ευγένεια, είναι καλοπροαίρετη και συνοδεύεται με ηθική ανωτερότητα, θα βοηθήσει στην ανάπτυξη του ατόμου που αγαπάμε (ή του εαυτού μας σε περίπτωση αυτοκριτικής) αν όμως όχι, θα τον καταστρέψει.

    Όσο για την κακοπροαίρετη κριτική, δεν έχω κάτι να πω. Θα παραπέμψω σε προηγούμενη ανάρτησή σου που μιλά για το κακό και το καλό…

    Καλή Ανάσταση εύχομαι Στεφανία, σε ΄σένα και σε όλα τα πρόσωπα που φωτίζουν τη ζωή σου!!!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Πολύ όμορφη η παρομοίωση σου Ζωή μου και πολύ σ’ ευχαριστώ γι αυτό το σχόλιο! 😛
      Το κλειδί στη κρητική, είναι η εσωτερική μας κατάσταση πρέπει να είναι ουδέτερη, αν γίνεται με αγάπη είναι καλοδεχούμενη… άσχετα αν λίγοι είναι αυτοί ξέρουν τι σημαίνει «αγαπώ»! 😉
      Τελικά όταν κατανοεί κανείς τον άλλο, αναρωτιέμαι αν η κριτική έχει θέση… εκτός αν σου ζητήσει κάποιος τη γνώμη σου! 😉

      «Όταν θέλω να καταλάβω, όταν θέλω να κατανοήσω – όχι επιφανειακά, αλλά βαθιά – όλη τη σημασία της σχέσης μου μαζί σου, αρχίζω να σε κρίνω ή έχω επίγνωση της σχέσης μας παρατηρώντας την σιωπηλά;»

      Με όλη μου την καρδιά, εύχομαι να έχεις ένα υπέροχο Πάσχα, έτσι όπως εσύ το νιώθεις!

      ΑΦιλιά πάντα τρυφερά! 🙂

      • Ο/Η Ανέσπερη λέει:

        Όταν κατανοεί, σέβεται και αγαπάει ο ένας τον άλλον γλυκιά μου Στεφανία, η λέξη «κριτική» καταργείται, ακυρώνεται, χάνει το νόημά της. Τη θέση της παίρνει η λέξη «ώθηση» για ένα βήμα μπροστά, για μια θέση ακόμη καλύτερη από αυτήν όπου βρίσκεται ο άλλος. Και όπως συνηθίζω να λέω, αυτός που σ’ αγαπά πραγματικά, δεν θα σου χαϊδεύει πάντα τα αυτιά γιατί έχει ανάγκη να σε βλέπει να προοδεύεις, να προχωράς μπροστά…
        Από ΄μένα τι άλλο? Αγκαλιά ζεστή!!! 🙂

          • Ο/Η me (maria) λέει:

            Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με όσα λέει η Ζωή…
            Η γιαγιά μου έλεγε πως αυτός που σε αγαπά σε κάνει να κλαις κι αυτός που δε σε αγαπά σε κάνει να γελάς…δεν κυριολεκτούσε φυσικά, απλά εννοούσε πως ένας άνθρωπος που του είσαι αδιάφορος, ή ακόμα και αντιπαθητικός, δε θα τρεμοπαίξει βλέφαρο ακόμα και στο γκρεμό να πηγαίνεις και μόνο καλά θα σου πει για να μη διορθώνεσαι.
            Ίσως να έχει και όφελος όταν σε βλέπει να κάνεις τα πράγματα λάθος και να επιθυμεί να σε δει και στα χειρότερα…ποιος ξέρει πως λειτουργεί ένας τέτοιος άνθρωπος?..σίγουρα πάντως όχι με αγάπη!
            Ενώ αυτός που σε αγαπά και σε νοιάζεται θα σου πει και τα άσχημα…δε θα σου χαϊδέψει τα αυτιά για να το παίξει καλός, αλλά δε θα σου πει και ψέματα…τέλος πάντων..η Ζωή τα είπε τέλεια, οπότε δε λέω άλλα!

            Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα!!
            Φιλιά πολλά!

            • Ο/Η Άιναφετς λέει:

              Δεν είμαι σίγουρη πως είναι έτσι η κριτική Μαρία(me) μου… τουλάχιστο για μένα! 😉
              Χθες κουβεντιάζοντας με την καλύτερη μου φίλη ανοιχτά (όπως το συνηθίζουμε χρόνια τώρα) σχετικά με την κριτική, διαπιστώσαμε πως καμιά μας δεν κάνει κριτική στην άλλη, όπως επίσης δεν κάνουμε και κριτική σ’ αυτούς που αγαπάμε, γιατί αγαπάμε τον φίλο μας έτσι όπως είναι με τα ελαττώματα του και δεν πιστεύουμε πως με το να του ασκούμε έστω και την ποιο καλοπροαίρετη κριτική θα τον αλλάξουμε ή θα τον βοηθήσουμε…
              Είμαστε αυτοί που είμαστε και εμείς και κανένας άλλος δεν είναι υπεύθυνος για τη ζωή μας… 😛
              Μια πολύ αγαπημένη μου φίλη, καπνίζει χρόνια τώρα σαν φουγάρο και έχει εντελώς διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις από μένα, αλλά στα βαθύτερα μας πιστεύω, υπάρχει αποδοχή και αγάπη… δεν μου έχει περάσει ποτέ απ΄ το μυαλό, να τις κάνω κριτική για το κάπνισμα, το πάχος της ή τα άκρως αριστερά της πιστεύω…
              Προσωπικά κριτική δέχομαι, μόνο αν το ζητήσω και αυτό «στα λέω για το καλό σου», το θεωρώ πολύ πολύ ύποπτο! 😉
              Πω πω, βαρύ σεντόνι άπλωσα, Μ.Παρασκευή σήμερα!

              ΑΦιλιά πολλά πολλά Μαρία μου και να έχεις ένα πολύ όμορφο Πάσχα! 🙂

              • Ο/Η aristea k λέει:

                Πόσο μα πόσο συμφωνώ μαζί σου μαγισσούλα! Ακριβώς έτσι κι εγώ με την καλύτερή μου φίλη!
                Για αυτό και ξέρω πως η αγάπη της ( όπως ξέρει κι αυτή για μένα) είναι πιο η ανιδιοτελής που έχω/ουμε στη ζωή μας! Ποτέ μα ποτέ δεν υπενθυμίζουμε τα λάθη μας, όχι γιατί θέλουμε να πάει στο χειρότερο η άλλη, αλλά γιατί κανείς δεν θα μου πει ότι δεν έχω δικαίωμα να κάνω λάθη, κωλοτούμπες, βλακείες. Δεν θα κερδίσουμε με το να τα προλάβουμε… Εγώ εξάλλου τα πληρώνω και μαθαίνω! Μόνο έτσι μαθαίνω μάλλον…
                Πέρασα να ευχηθώ καλή Ανάσταση ( αν δεν έχω ευχηθεί ήδη … γιατί με το κεφάλι που έχω… )
                Σε φιλώ ♥.

              • Ο/Η Ανέσπερη λέει:

                Κριτική δε νοείται κατ’ εμέ να ασκηθεί στα πολιτικά και θρησκευτικά πιστεύω, τις αντιλήψεις, τον τρόπο ζωής, τις πεποιθήσεις και γενικότερα στην καθημερινή κουλτούρα των ανθρώπων που αγαπούμε. Αν αυτό συμβαίνει τότε γυρεύουμε «αυλικούς» και όχι ατόφιους, αυθεντικούς ανθρώπους στη ζωή μας. Κριτική για ΄μένα είναι η γνώμη που πρέπει να λέγεται σχετικά με βήματα που γίνονται προκειμένου να καλυτερέψει η επαγγελματική ή η προσωπική ζωή και ο χαρακτήρας ενός αγαπημένου προσώπου. Αυτονόητη προϋπόθεση, να υπάρχουν γεροί δεσμοί μεταξύ αυτού που θα κάνει την κριτική και αυτού που θα την δεχτεί, ώστε ό,τι ειπωθεί να ακουστεί, να ζυγιστεί από την εσωτερική ζυγαριά που ο καθένας διαθέτει, και η απόφαση για το επόμενο βήμα να παρθεί αποκλειστικά και μόνο από αυτόν που αφορά το εκάστοτε φλέγον ζήτημα.
                Ε, να τώρα! Είναι τρόπος συζήτησης αυτός? Θα με θεωρούσατε πολύ μπανάλ αν έλεγα πως θα απολάμβανα έναν καφέ, ή ένα τσάι, ή ένα κρασάκι, με όλες/όλους εσάς που σχολιάζετε τις όμορφες αναρτήσεις της Στεφανίας? Είμαι πολύ απαιτητική, το ξέρω. Κάποτε μου είπαν πως τα θέλω όλα ή τίποτα και συμφώνησα. Μα σοβαρά τώρα! Όλοι εμείς που επικοινωνούμε με αυτόν τον μοντέρνο τρόπο καλύπτουμε έτσι την ανάγκη μας για επικοινωνία? Εγώ πάντως όχι. Θέλω τον παλιομοδίτικο τρόπο που δυστυχώς ανέφικτος είναι και αρνούμαι να συμβιβαστώ. Γι’ αυτό και θα σταματήσω εδώ ακόμη κι αν καίγομαι να συνεχίσω τη συζήτηση μετά από τυχόν απάντηση. 😦

                Υ.Γ. Πριν από χρόνια πήρα μια πολύ σημαντική απόφαση για τη ζωή μου. Η κολλητή μου που παρακολουθούσε τις κινήσεις που έκανα μετά από πολύμηνη και ώριμη σκέψη, μου είπε, χρόνια αργότερα, πως σκέφτηκε για ΄μένα : «που πάει αυτή η κοπέλα ξυπόλητη στα κάρβουνα χωρίς να έχει κάποιο στήριγμα?». Θα ήθελα πάρα πολύ να μου το έλεγε και τότε. Όχι πως θα άλλαζε κάτι στις αποφάσεις που είχα πάρει, μονόδρομος ήταν και το ήξερα, όλα καλώς καμωμένα τα έκανα, μα να … θα ήθελα απλώς να είχε το κουράγιο να μου το πει. Θα την ένιωθα ακόμη πιο κοντά μου…

                • Ο/Η Άιναφετς λέει:

                  Σέβομαι απολύτως τον τρόπο που εσύ η ίδια ορίζεις τις σχέσεις σου Ζωή μου, εξάλλου και η Μαρία(me) έχει ακριβώς την ίδια άποψη με σένα και εδώ είναι που δεν χωράει η ΕΠΙ-ΚΡΙΣΗ, αλλά η αποδοχή της άποψης του άλλου! 😉
                  Από την «‘ άλλη», πχ η Ελίνα, η Αριστέα, η Dodo, έχουν την ίδια άποψη για την κριτική με μένα και αυτό δεν θα πει πως είναι η σωστή… την σωστή την εκφράζει ο Κρισναμούρτι, γιατί μιλάει για «ουδέτερη επίγνωση», άρα και ουδέτερη κρίση και εδώ όλοι μας συμφωνούμε!!! 😛
                  Οι απόψεις διαφέρουν γιατί έχουμε όλοι μας, διαφορετικές εμπειρίες απ’ τη ζωή, τόσο απλό και αυτό προσωπικά καθόλου δεν με «χαλά», αντιθέτως, είναι μια καλή ευκαιρία να εκφράσει ο καθένας μας ανοιχτά τα βιώματα του! 😉
                  Και πάλι θα ευχηθώ καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση, όπως ο καθένας την νιώθει! ❤

                  • Ο/Η Ανέσπερη λέει:

                    Τελικά υποκύπτω και θα συμβιβαστώ με αυτόν τον μοντέρνο τρόπο συζήτησης γιατί τα θέματά σου είναι τόσο αξιόλογα όσο και οι απόψεις των φίλων που τα σχολιάζουν. Σέβομαι σημαίνει αποδέχομαι και είμαι εδώ γι’ αυτό ακριβώς που είσαι γλυκιά μου Στεφανία. Και τους ανθρώπους που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας τους αποδεχόμαστε γιατί τους σεβόμαστε, τους θαυμάζουμε και τους εκτιμούμε γι’ ότι ακριβώς είναι. Επομένως όπως είπα και πιο πάνω η λέξη «κριτική» καταργείται και τη θέση της παίρνει η λέξη «ώθηση» όταν λέμε την άποψή μας. Πολλές φορές σε προβληματισμούς της μεγάλης μου κόρης αποφεύγω να πω τη γνώμη μου γιατί φοβάμαι μην τυχόν και την επηρεάσω. Κάθε φορά, μα κάθε φορά, μου επισημαίνει πως έχει ανάγκη να ακούσει την άποψή μου άσχετα με το αν διαφωνεί μαζί μου και άσχετα με τις αποφάσεις που η ΙΔΙΑ θα πάρει. Και αυτό γιατί δουλεύει πολύ με τον εαυτό της και μπορεί και αξιολογεί τις συζητήσεις μας, προβληματίζεται, ζυγίζει και αποφασίζει. Η μικρή μου κόρη δεν έχει λόγω ηλικίας την ωριμότητα της μεγάλης και εκεί είμαι ακόμη πιο φειδωλή.
                    Πόσο θα ήθελα να κατανοήσω τι ακριβώς θέλει να πει ο Κρισναμούρτι όταν μιλάει για «ουδέτερη επίγνωση» !!!
                    Πόσο θα ήθελα να βελτιωθώ σαν άνθρωπος… Μα συνήθως κολλάει το μυαλό στα τετριμμένα…

  7. Ο/Η geopela λέει:

    «Είναι ευκολότερο το να κάνεις κριτική από το να είσαι δίκαιος.»
    Μπέντζαμιν Ντισραέλι

  8. Ο/Η dodo λέει:

    Και αφού ο κρινόμενος δείξει κάποια ενόχληση για την κριτική που του ασκήθηκε, χωρίς ο ίδιος να την ζητήσει, ακολουθεί το γνωστό «μα εγώ για το καλό σου το λέω»! 😉

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      «Μα εγώ, για το καλό σου το λέω», πόση βία έχουμε υποστεί, απ’ αυτούς που θέλουν το καλό μας!
      Δεν ζητήσαμε να αποφασίσουν άλλοι πιο είναι το καλό μας, έτσι δεν είναι; 😉

      Καλό Πάσχα dodoula μου, και εύχομαι με όλη μου την καρδιά, να είναι γεμάτο κατανόηση και Αγάπη! ❤

      ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! 🙂

  9. Ο/Η Tzina Varotsi λέει:

    Κακά τα ψέματα.. δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει πέσει στην παγίδα της κριτικής του άλλου.. από κει και πέρα εξαρτάται πώς την κάνεις, πόσο πιεστικός είσαι.. πόσο υποκειμενικός ή αντικειμενικός..
    Κριτική πάντως κάνουμε ΟΛΟΙ.. κακώς βέβαια γιατί και ο Χριστός είπε «μη κρίνεις, ίνα μη κριθείς!», καλό λοιπόν είναι να το θυμόμαστε και να «εκπαιδεύσουμε» τον εαυτό μας στο «άκου, βλέπε, σώπα»..
    Καλή Ανάσταση Στεφανία μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έτσι ακριβώς είναι Τζίνα μου, είμαστε αρκετές φορές επικριτικοί και αυτό που είπε ο Χριστός είναι έτσι ακριβώς!
      Στο κάτω κάτω, ποιος είμαι αυτός που θα κρίνω τον άλλο; 😉

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και εύχομαι να έχεις ένα φωτεινό Πάσχα κοντά στους αγαπημένους σου! 🙂

  10. Ο/Η roula1smaragdenia λέει:

    Πόση δουλεια θελει το μέσα μας Μαγγισουλα μου!!! το καταλαβαίνω καθε φορα που ερχομαι και μαθενω εδώ… πως να μπορω να κανω την αυτοκριτική μου .. δεν είναι ευκολο .. αλλα η προσπαθεια καθε φορα που το κανω με ανταμήβει στο τελος νιωθω οτι πήγα ενα βημα μπροστα.. στο να βελτιωθω σαν ανθρωπος..!!
    Εεεεε ναι γελασα πολύ με τους μπαμπαδες και τους γιους… σχολιαζω εδώ γιατι την είδα τωρα την αναρτηση αυτή…
    Οπως βλεπεις παλι ξεχνω τους τόνους φιλεναδα .. δεν εχω μαθει ακομα να τους βαζω ταυτοχρονα με τις λέξεις..!! δεν πειραζει ε;
    Να περασεις Στεφανια μου ενα ομορφο ΠΑΣΧΑ με τους αγαπημενους σου και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ …παντου..φιλεναδα..!! χαρουμενα φιλακιααααα !!! 🙂 🙂 ❤ ❤

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Πολύ σωστά Ρουλίτσα μου, το «μέσα» θέλει πολύ δουλειά και αυτό γιατί αλλιώς το «έξω» μας υποφέρει… αλλά ποτέ δεν κατακρίνουμε τα λάθη ή τις παραλείψεις μας, απλά τις εντοπίζουμε με αγάπη και αφήνουμε την αγάπη να κάνει τη δουλειά!!! 😀

      Μην ανησυχείς για τους τόνους όταν γράφεις, γιατί υπάρχουν στη ζωή «άλλοι» τόνοι ή τονισμοί πολύ πιο σημαντικοί, έτσι δεν είναι; 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και εύχομαι να έχεις ένα υπέροχο Πάσχα! 🙂

  11. Ο/Η Φρίντα λέει:

    Πέρασα μόνο και μόνο για να σου ευχηθώ με όλη μου την αγάπη Καλή Ανάσταση!! και να χαίρεσαι την κάθε σου μέρα με ό,τι αγαπάς και να την ανασταίνεις με ό,τι φροντίζεις και … έπεσα πάνω στην ανάρτηση ενός αποσπάσματος από το βιβλίο που διάβασα και ξαναδιάβασα και που αξίζει να ξαναδιαβάσω κάθε φορά που «στεγανοποιώ» τη σκέψη και το λόγο, κρατώντας ως λάφυρα μνήμες, πράγματα κι ανθρώπους.
    Κρισναμούρτι: Μεγάλη σχολή, μεγάλη σπουδή, κυρίως γιατί δεν πραγματεύεται γνώσεις -που ούτως ή άλλως διαθέτει- πραγματεύεται ανιδιοτέλεια, ευσυνειδησία κι αγάπη.
    Συμπάθα με για την απουσία .. βρισκόμαστε στην τελική ευθεία με τις προετοιμασίες και τις δουλειές που προκύπτουν κι έτσι δεν θέλω απλά να περιδιαβαίνω την αφεντιά μου στις τόσο ουσιαστικές αναρτήσεις σου, παρά να συμμετέχω με το «είναι» που αξίζουν.
    Σε γλυκοφιλώ με Ααγάπη 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ευχαριστώ για τις ευχές καρδιάς Φρίντα μου και χαίρομαι που κατάφερες να διαβάσεις αυτή την ανάρτηση… η παρουσία σου πάντα αισθητή… όπως και η απουσία σου, αλλά σε κατανοώ! 😛
      Το Πάσχα για μένα χρόνια τώρα είναι μια πολύ οδυνηρή γιορτή, γιατί υποτίθεται πως είναι ημέρα αγάπης και εσωτερικής ανάστασης και αυτή η σφαγή αρνιών και κατσικιών και λοιπών ζώων, δεν με παραπέμπει σε γιορτή Αγάπης… ευτυχώς που υπάρχουν τα κόκκινα αυγά και τα τσουρεκάκια! 😉
      Ξέρεις τι είναι να βλέπεις κάθε μέρα στο διπλανό χωράφι κατσικάκια και αρνάκια να παίζουν και κάποια στιγμή, να σου έρχεται η μυρωδιά της σούβλας… τους; 😦
      Από την άλλη, δεν θέλω να είμαι επικριτική και δυσκολεύομαι πολύ… γι αυτό και αποφεύγω να εύχομαι καλή Ανάσταση κλπ μόνο καλή φώτιση… γιατί κατά βάθος «αλλιώς» αισθάνομαι το Πάσχα! 😉

      ΑΦιλιά πολλά και καρδιάς με όλη μου την αγάπη και εύχομαι να έχεις το Πάσχα που επιθυμείς! 🙂

  12. Ο/Η Margo λέει:

    Νομίζω πως μέσα σε αυτό το κείμενο βρισκόμαστε όλοι. Έχουμε δεχθεί κριτική και έχουμε κρίνει άλλους και έχουμε αλλάξει τα φώτα στον εαυτό μας. Με τα παιδιά έχουμε κάνει πολλά λάθη προσπαθώντας να μην κάνουμε τα λάθη των δικών μας γονιών. Και επειδή κάνουμε την ζωή μας και τις σχέσεις μας πολύ δύσκολες ψάχνουμε όλο και πιο βαθειά μήπως και βρούμε ένα γαλήνιο μέρος να ξαποστάσουμε. Αυτό δε κάνουμε; (αυτές οι σύντομες ερωτήσεις που κάνει μου αρέσουν πολύ 😉 )

    Μαγισσούλα μου ευχαριστούμε πάντα για τα καλοδιαλλεγμένα αποσπάσματα που μοιράζεσαι μαζί μας.
    ΑΦ με αγάπη!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Να έχουμε «ουδέτερη επίγνωση»… τόσο απλό, αλλά ποιος το τηρεί; 😉
      Το απόσπασμα του κειμένου που μιλάει για τη σχέση μας με τα παιδιά και τον σύντροφο μας, προσωπικά μ’ έβαλε σε σκέψεις, γιατί αναγνώρισα τα λάθη που έχουμε κάνει και κάνουμε… αλλά έχοντας «ουδέτερη επίγνωση» της δράσης μας, σίγουρα πολλά θα αποφύγουμε και η κριτική μας θα είναι αποτελεσματική… εξάλλου, άλλο κρίνω, άλλο επικρίνω! 😛

      Είναι όμορφο και πολύ επικοδομητικό Margo μου, να θέτουμε ερωτήματα στον εαυτό μας και ν’ αφήνουμε τη ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα, όπως κάπου λέει ο Κρισναμούρτι! 🙂

      ΑΦιλιά με πολύ αγάπη και εύχομαι να έχεις ένα φωτεινό και χαρούμενο Πάσχα μαζί με τα μαγισσόπουλα σου! 🙂

  13. Ο/Η eleniplus λέει:

    Έχω παρακολουθήσει σαν θεατής την καταστροφική επίδραση της κακής/λάθος κριτικής από γονιό σε παιδί και είναι πραγματικά παράδειγμα προς αποφυγή. Αλλά και με το σύντροφό μας, η κριτική χρειάζεται πολύ «μαεστρία» για να είναι επικοιδομητική και να κάνει καλό στον έναν, και στους δύο ή στη σχέση. Και όσο το σκέφτομαι, η κριτική, ακόμη και η αυτοκριτική, είναι δίκοπο μαχαίρι.
    Μαγισσούλα μου γλυκιά, πάλι σε σκέψεις με έβαλες!
    Σου εύχομαι τα καλύτερα, καλό Πάσχα και να περάσεις όμορφα αυτές τις ημέρες.
    Φιλιά πολλά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ακριβώς επειδή η κριτική είναι δίκοπο μαχαίρι Ελένη μου, πρέπει μέσα μας, να είμαστε πολύ ξεκάθαροι πιο είναι το κίνητρο που μας ωθεί να κριτικάρουμε τον σύντροφο μας, τα παιδιά μας και τους άλλους γύρω μας! 😉

    «Δυστυχώς, οι περισσότεροι από μας κάνουμε κριτική για να διαμορφώσουμε, για να επέμβουμε· μας δίνει κάποια ευχαρίστηση, κάποια ικανοποίηση το να διαμορφώνουμε κάτι: τη σχέση μας με το παιδί μας ή με τον άντρα μας ή με οποιονδήποτε άλλον. Αυτό σου δίνει μια αίσθηση δύναμης· είσαι το αφεντικό και σ’ αυτό υπάρχει μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση…
    Για να κατανοήσουμε τις σχέσεις, πρέπει να υπάρχει μία ουδέτερη επίγνωση, που δεν καταστρέφει τις σχέσεις. Αντίθετα κάνει μια σχέση πολύ πιο ζωντανή, πολύ πιο σημαντική»…

    Εύχομαι Ελένη μου, να έχεις μαζί με την οικογένεια σου ένα χαρούμενο Πάσχα! 🙂

    ΑΦιλιά πολλά και τρυφερά! 🙂

  15. Ο/Η me (maria) λέει:

    Έρχομαι εδώ γιατί τα σχόλια ξανάρχισαν να λασκάρουν από πάνω!
    Για να καταλαβαινόμαστε καλύτερα, αφού πρώτα πω, πως για άλλη μια φορά η Ζωή με κάλυψε, να τονίσω πως είναι άλλο το να θες να αλλάξεις τον άλλον και να μην τον αποδέχεσαι και τελείως διαφορετικό να του λες μια κουβέντα όταν πραγματικά χρειάζεται…
    Φαντάζομαι πως μιλάμε με βάση τα βιώματά μας…σε άλλους ασκήθηκε έντονη κριτική για τα πάντα από ανθρώπους τοξικούς και χειριστικούς -οι τοξικοί ξανάρχονται-…χαχα!, και άλλοι ήμασταν πιο τυχεροί που τη βιώσαμε από άτομα που πραγματικά ήθελαν το καλό μας κι όταν έπρεπε να γίνει..
    Δεν με τρομάζει η φράση «όποιος θέλει το καλό μου», μαγισσούλα μου, γιατί έχω επίγνωση ποιοι με αγαπούν και θέλουν το καλό μου…οι φιλίες μου μετράνε ολόκληρες δεκαετίες πια και είναι δοκιμασμένες στο χρόνο και οι δικοί μου με λατρεύουν…οπότε μιλάω με σιγουριά..
    Αυτό που έλεγε η γιαγιά μου ήταν σοφό, αλλά αλίμονο αν δεν ξέρεις ποιοι σε αγαπούν και ποιοι κάνουν πως σε αγαπούν, αν και μεταξύ μας, κατά βάθος όλοι το ξέρουν, ακόμα κι εκείνοι που μένουν σε σχέσεις απ’ τις οποίες θα έπρεπε να φύγουν τρέχοντας!
    Πριν φύγω ας αφήσω πάλι τις ευχές μου!!! 🙂

  16. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Τι καλά που έκανες Μαρία(me) και συνέχισες τον εξαιρετικά εποικοδομητικό διάλογο από εδώ, μια και η wordpress, μας περιορίζει τον σχολιασμό! 😉
    Πιο πάνω απαντώ στη Ζωή που μοιράζεται με σένα την ίδια άποψη, διάβασε το, γιατί δείχνει όπως πολύ σωστά το επισημαίνεις και εσύ, πως ο καθένας έχει διαφορετικά βιώματα που έχουν διαμορφώσει τον τρόπο σκέψεις, αντίδρασης και έτσι και τις σχέσεις του! 😛
    Όπως μιλάς και εσύ με σιγουριά για τις μακροχρόνιες φιλίες σου, έτσι μιλάω και η ίδια για τις φιλίες μου και εδώ βλέπουμε καθαρά πως τελικά, «όμοιος ομοίω αεί πελάζει»,,, λέγανε οι σοφοί μας πρόγονοι, έτσι και οι σχέσεις μας, τόσο απλό! 😉

    ΑΦιλιά καρδιάς και πάλι θα ευχηθώ καλή Ανάσταση, όπως ο καθένας την ορίζει και την νιώθει! ❤

  17. Ο/Η Π.......Ξωτικό λέει:

    Πολύ δουλειά πολύ δουλειά !! Άμα διαβάσω κι όλα τα σχόλια ,που πως ν’αντισταθώ ,πάει και το φαί 🙂 🙂
    Όλο λέω πως θα κάνω δώρο στον εαυτό μου να απολαύσω κι αυτά που έχασα αλλά δεν παίρνω σειρά .
    Δεν πειράζει έτσι κι αλλοιώς έχεις μπεί τόσο πολύ στη σκέψη μου που ό,τι συμβαίνει κάνω ένα στοπ και ανατρέχω σε όσα έχουμε πεί εδώ μέσα και…πορεύομαι 😉

    «Εξασκούμαι » καθημερινά όσο μπορώ σ’αυτό το αίσθημα αποδοχής που δεν είναι παραίτηση ούτε και ακριβώς στωικότητα ,να μην το παίζω έστω και ….μικρός «Θεός» κάνοντας κριτική και αφήνομαι να απολαμβάνω κυρίως τα …ανείπωτα ,μικρά ,μαγικά , θαυματουργά .

    Να έχεις μια χαρούμενη Πασχαλιά γεμάτη άνοιξη !!

    Φιλιά ανθισμένα και αγκαλιά ζεστή σφιχτή !!!

    υγ,Και μεγάλο ευχαριστώ πάντα ε !!!!

  18. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ξωτικούλι αγαπημένο… «εμείς» χρόνια τώρα νιώθει τόσο πολύ η μια την άλλη (και ως φοβερές και τρομερές Αιγοκαιρίνες!… χιχιχι! 😛 που σπάνια έχει χρειαστεί να διευ-κρινήσουμε το οτιδήποτε! 😎
    Αποδοχή… όποιος την νιώσει μέχρι το μεδούλι του, αλλά όχι μόνο για τους οικείους μας, αλλά και για όλους όσους έρχεται σ’ επαφή, έχει βρει μια σχετική γαλήνη και σίγουρα είναι αποταυτισμένος από γεγονότα και επικρίσεις όσο οδυνηρά και αν είναι! 😉

    Εύχομαι και σένα και στην μεγάλη σου οικογένεια να έχετε ένα χαλαρό και χαρούμενο Πάσχα! 😀

    AΦιλιάααααααααααααααααααα με πολύ πολύ Αγάπη! ❤

  19. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έτσι Ζωή μου, «ωθώ» ή ακόμα και προτρέπω αυτόν που αγαπώ να κατανοήσει και του λέω ποια είναι η γνώμη μου… ουδέτερα, αφού βεβαιωθώ πως έχει την ωριμότητα ή την ψυχική διάθεση να την αποδεχτεί! 😉

    Τώρα την «ουδέτερη επίγνωση», την αναφέρει πολύ συχνά ο Κρ. στις ομιλίες του και εννοεί, ότι δεν διαλέγουμε αυτά που βλέπουμε μέσα μας, δλδ δεν ξεχωρίζουμε αυτά που μας αρέσουν στον εαυτό μας και αφήνουμε αυτά που δεν μας αρέσουν, τα βλέπουμε σφαιρικά… έτσι είμαστε ουδέτεροι απέναντι στον εαυτό μας και «φυσικά» δεν τον επικρίνουμε… τον αποδεχόμαστε έτσι όπως είναι! 😉
    Η επίγνωση, φέρνει την σωστή σκέψη… άρα και την ορθή δράση! 😛

    Πάω τώρα να βγάλω την πίτα απ΄ τον φούρνο πριν φάμε καρβουνάκια! 🙂

  20. Δεν έχουν το Γνωθι Σ’αυτόν πολύ απλά οι άνθρωποι.

    Πολλές πολλές ευχές, για έναν Μάη γεμάτο ευλογίες και αντοχές συνάμα, αγαπημένη Στεφανία. Να είσαι πάντα ο δοτικός και γεμάτος αγάπη άνθρωπος που ξέρουμε και αγαπούμε. Φιλιά πολλά πολλά *******

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Τα πάντα ξεκινούν απ΄ το πόσο καλά γνωρίζουμε τον εαυτό μας, «Γνώθι σαυτόν» … έτσι ακριβώς! 😉
    Καλό Μάη αγαπημένη μου Ειρήνη και εύχομαι να είναι φωτεινός, γαλήνιος και γεμάτος αγάπη! ❤

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και πάντα καρδιάς! 🙂

  22. Ο/Η To love life for what it is λέει:

    Χρόνια καλά και πολλά, μαγισσούλα!
    Ως άτομο που δέχθηκε πολλή κριτική μεγαλώνοντας και ασκεί πολλή και αυστηρή κριτική και αυτοκριτική, το θέμα σου αυτό με ενδιαφέρει.
    Με το κείμενο της ανάρτησης συμφωνώ. Δε θεωρώ, ωστόσο, τόσο κακή την κριτική, ώστε να τη δαιμονοποιώ. Μπορεί να έχει πολύ δυσάρεστες συνέπειες, το δέχομαι. Αλλά μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις, για παράδειγμα όταν είναι πολύ έντονη και ασκείται σε μικρά παιδιά και έχει ως αντικείμενο το χαρακτήρα τους αντί για τη συμπεριφορά τους. Ή, όταν ο άλλος βρίσκεται σε ευάλωτη θέση, είναι ξεκάθαρα αδύναμος. Τότε, τη βρίσκω κακοήθη.
    Διάβασα τα σχόλια παραπάνω και μου κάνει εντύπωση που δεν αναφέρθηκε ξεκάθαρα ως τώρα μια λέξη-κλειδί: αν δεν κάνω λάθος, ουδείς σχολιαστής έγραψε για τον εγωισμό/εγωκεντρισμό, που είναι ο λόγος της κριτικής στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων. Δηλαδή, δέχεσαι κάποιο ερέθισμα και σε σχέση με αυτό εκφράζεις την αντίθεσή σου (γιατί όταν μιλάμε για κριτική, την κακή κριτική εννοούμε, αυτή είναι που ενοχλεί – την καλή κριτική την «κάνουμε γαργάρα»), από τη θέση του «πιό πάνω», του καλύτερου, που είναι σε θέση «να ξέρει».
    Ωστόσο, αυτή τη διαδικασία (της κριτικής, εννοώ) μπορεί κανείς να τη δει και ως δήλωση προσωπικής στάσης και θέσης, όχι απαραίτητα ως επίθεση – δήλωση του «όντας/ούσα το άτομο που είμαι, βλέπω έτσι αυτό που άκουσα/είδα». Για να το εκφράσω καλύτερα, μπορεί η κριτική να μην είναι αρνητική ή απορριπτική για τον άλλο, αλλά μόνο η αντίδραση του εαυτού σε κάτι που δεν του ταιριάζει. Η έκφραση μιας διαφορετικής προσωπικότητας (αφού κριτική μπορεί να θεωρηθεί και το να πεις τη γνώμη σου, που είναι κατεξοχήν η παρουσίαση του πώς βλέπεις εσύ τα πράγματα – που μπορεί να είναι εντελώς αντίθετη με τον τρόπο θέασης της πραγματικότητας που έχει κάποιος άλλος). Σε αυτήν την περίπτωση, γιατί μας δυσαρεστεί τόσο πολύ; Μπορεί να είναι μια ύπουλη, ένδειξη του ότι δε δεχόμαστε το ξένο, αυτό που διαφέρει από εμάς; Αναρωτιέμαι.
    Το θέμα, πάντως, της κριτικής είναι δύσκολο να το πιάσει κανείς. Είναι σαν γλιστερό μονοπάτι, πιστεύω. Γιατί και όταν ασκείς κριτική στην κριτική … κριτική κάνεις. Σωστά; Άρα, πώς νομιμοποιείσαι να εναντιώνεσαι σε αυτήν; Και, από την άλλη, όταν θέτεις τόσα πολλά προαπαιτούμενα για να εκφράσεις κάποιες σκέψεις σου (να ξέρεις καλά τον άλλο, να προσέξεις τι θα πεις για να μην το πάρει στραβά, κ.ο.κ.), στο τέλος αυτολογοκρίνεσαι. Κριτική ξανά, κανένας αυθορμητισμός.
    Για να είμαι ειλικρινής, βέβαια, όσες φορές με ενδιέφερε πραγματικά να κατανοήσω κάποιον άνθρωπο, προσπαθούσα πολύ να μπω στη θέση του – αν και μέσα μου την κριτική μου την έκανα για αυτόν, δεν του την έλεγα, όμως. Είχα περισσότερη ανοχή από όση συνήθως και αυτό ναι, κατέληγε σε σχέσεις μεγαλύτερης οικειότητας και στοργής. Αλλά δε μας ενδιαφέρουν όλες οι σχέσεις. Αυτονόητο είναι αυτό. Συνήθως, μας ενδιαφέρουν όσοι μοιράζονται κοινούς κώδικες μαζί μας, όσοι δείχνουν να μας καταλαβαίνουν χωρίς να χρειάζονται να μας μελετήσουν χρόνια. Οι υπόλοιποι δε μας αφορούν, τις περισσότερες φορές. Θα μπορούσε, λοιπόν, κάποιος να ρωτήσει: «και γιατί, εφόσον ένα άτομο δε με πολυνοιάζει, να προσέξω μέχρι αηδίας τι θα του πω, όταν απλώς θέλω να εκφέρω άποψη για κάτι που τον αφορά και το μοιράστηκε; Εγώ δε δίνω ιδιαίτερη σημασία σε αυτό που θα του πω, όσο κακό κι αν του φανεί. Δε θα με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Εκείνος γιατί να κολλήσει και να το μελετάει;» Σκέφτομαι πως, αν κανείς πληγωθεί με μια κριτική που θα του κάνουν, ίσως να φταίει ο ίδιος που δίνει πολύ μεγάλη σημασία στη γνώμη των άλλων και που δε μπορεί να ξεχωρίσει ποιά κριτική είναι εποικοδομητική (αναλόγως του από ποιόν προέρχεται και σε ποιά στιγμή και πώς εκφράζεται). Γιατί, στις σχέσεις, όταν γίνεται κάτι «λάθος», δε φταίει συνήθως μόνο ο ένας. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτός που ασκεί κριτική. Οι σχέσεις είναι σύστημα αλληλεπίδρασης. Σου κάνουν κριτική γιατί έδειξες πως τη δέχεσαι, πως τη δέχεσαι όπως και να την εκφράσουν, γιατί δεν έχεις θέσει όρια, γιατί μοιράστηκες κάτι που δεν ήθελες πραγματικά να μοιραστείς, γιατί δεν επέλεξες το κατάλληλο άτομο να το ακούσει. Θέλω να πω, φταίει και ο αποδέκτης της κριτικής.
    Για να τελειώνω, επειδή το σχόλιό μου έχει γίνει πολύ μεγάλο, προσωπικά τη δέχομαι την κριτική. Καλή και κακή. Αν γίνει άτσαλα ή κακοπροαίρετα και εκνευριστώ, απλά θα τη σκεφτώ σε δεύτερο χρόνο, όταν θα ηρεμήσω. Αλλά θα τη σκεφτώ, επειδή θέλω να ελέγχω και τον εαυτό μου με βάση την οπτική κάποιου άλλου, για να έχω κατά νου όλες τις διαφορετικές διαστάσεις που μπορεί να πάρει ένα ζήτημα.
    Καλή συνέχεια! 🙂

    • Ο/Η Eλίνα λέει:

      Διονυσία, γεια! Χαίρομαι να σε διαβάζω και χαίρομαι που σχολίασες κι εδώ.Ήθελα μόνο να σου απαντήσω στο σημείο του γιατί δεχόμαστε τη θετική κριτική. Όλοι μας σαν παιδιά φάγαμε κριτική είτε στο σπίτι, είτε στο σχολείο, άλλος λίγο, άλλος πολύ. Γιατί αυτή είναι η ελληνική κοινωνία. Και άλλες κοινωνίες είναι έτσι, αλλά εμείς την κριτική την έχουμε ίσως λίγο πιο έντονη από άλλους. Και δε μας φαίνεται κακή γιατί την έχουμε συνηθίσει και γι΄αυτό κάνουμε κι εμείς τα ίδια σαν ενήλικες. Εγώ σε άνθρωπο που ασκεί γενικά κριτική στους γύρω του, ακόμη κι αν δεν το λέει αλλά θα το δείξει με ένα βλέμμα, έχω πει ότι δε θέλω ούτε τη θετική κριτική του, γιατί προσωπικά μου φαίνεται ακριβώς το ίδιο με την αρνητική. Σε κρίνω. Μπλέκομαι μαζί σου, ταυτίζομαι σε υπερβολικό βαθμό, νιώθω ίσως ότι η δική σου υπόσταση καθορίζει και τη δική μου και σου βάζω κάθε φορά βούλα ότι ωραία τα πας ή ότι τα κάνεις λάθος. Είναι εμφανές νομίζω πως το ίδιο έχω κάνει κι εγώ πολλές φορές, είτε έχω εκφράσει θετική είτε αρνητική κριτική. Δεν έχει διαφορά. Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα. Θέλεις να καθορίσεις με τον τρόπο σου τον κόσμο γύρω σου. Όλο αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος που το κάνουμε όλοι μας, όπως λέει και η Τζίνα. Γιατί έτσι μεγαλώσαμε, θα προσθέσω εγώ. Η ουδέτερη παρατήρηση και η μη ταύτιση, έτσι όπως τις αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι το κλειδί στο να ζεις αρμονικά με τους γύρω σου και να δημιουργείς ουσιαστικές και «χρήσιμες» για όλους μας σχέσεις. Μέσα σε αυτά η κριτική, είτε είναι θετική είτε αρνητική, θεωρώ πως δε χωράει. Όταν όλοι μας μάθουμε απλώς να παρατηρούμε με ουδετερότητα χωρίς να παίρνουμε θέση, τότε θα καταλάβουμε και πως μπορούμε να κάνουμε τις σχέσεις μας καλύτερες. Και τότε και οι άνθρωποι θα δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, Νομίζω πως υπάρχει ένας κλάδος της ψυχολογίας που εξυμνεί την επιβράβευση και «τιμωρία» (βλέπε πίνακες επιβράβευσης) και τις θεωρεί ικανές να διαμορφώσουν το χαρακτήρα των παιδιών μας. Αυτό είναι το ανάλογο της καλής και κακής κριτικής. Προσωπικά θεωρώ εξίσου «επικίνδυνη» την επιβράβευση της ανθρώπινης συμπεριφοράς με την τιμωρία. Και στον αντίποδα το ίδιο κακό θεωρώ να ασκούμε οι γονείς ή οι ενήλικες μεταξύ μας θετική ή αρνητική κριτική.

  23. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χρόνια πολλά και σε σένα Ουρανία!
    Καιρό έχουμε να «μιλήσουμε», αν και πάντα σε διαβάζω, χωρίς να έχω όμως πάντα κάτι να σχολιάσω! 😉
    Έχεις απόλυτα δίκαιο, όλα τα λάθη ή οι παραλήψεις μας ξεκινούν από τον εγωκεντρισμό μας!
    Το «εγώ» αυτός ο πολύτιμος εαυτούλης μας, μας έχει κάνει πάνω απ΄όλα επικριτικούς! 😛
    Νομίζω πως μπερδεύουμε την κρίση με την κριτική… όλοι μπορούμε να εκφέρουμε τη γνώμη μας, ελεύθερα άτομα είμαστε! 😉
    Νομίζω πως το κείμενο είναι πολύ ξεκάθαρο.
    «Δυστυχώς, οι περισσότεροι από μας κάνουμε κριτική για να διαμορφώσουμε, για να επέμβουμε· μας δίνει κάποια ευχαρίστηση, κάποια ικανοποίηση το να διαμορφώνουμε κάτι: τη σχέση μας με το παιδί μας ή με τον άντρα μας ή με οποιονδήποτε άλλον. Αυτό σου δίνει μια αίσθηση δύναμης· είσαι το αφεντικό και σ’ αυτό υπάρχει μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση».

    Χαίρομαι για το σχόλιο σου και σέβομαι την γνώμη-κρίση σου! 😉

    ΑΦιλιά και εύχομαι να έχεις ένα πολύ εποικοδομητικό μήνα! 🙂

  24. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ευτυχώς που με διόρθωσε η Ελίνα και μου θύμισε πως σε λένε Διονυσία… συγνώμη! 😉
    Η Ελίνα με κάλυψε, εκθέτοντας την γνώμη της και νομίζω πως εξαντλήσαμε το θέμα, αφού ο καθένας μίλησε για το πώς εννοεί την κρητική! 😉

    ΑΦ! σε όλους! 🙂

  25. Ο/Η Evi λέει:

    Πολύ ενδιαφέρον θέμα μαγισσούλα μου.. εγώ πάλι είμαι υπερ της κριτικής, με την έννοια ότι δε μπορεί να λείπει από τη ζωή μας..
    προτιμώ κάποιον να μου επισημαίνει ξεκάθαρα τι βρίσκει αρνητικό σε μένα, παρά ένα πρόβλημα -που πολλές φορές ενδεχομενως να μην έχω αντιληφθεί- να διαιωνίζεται.
    Θεωρώ πως οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους πρέπει να είναι καθαρές..
    η κριτική, μας κάνει καλό, διαμορφώνει το χαρακτήρα μας, μας κάνει να σκεφτόμαστε πολύπλευρα..
    σαφώς και «ο τρόπος» που θα κριτικάρεις, παίζει ρόλο..και αλλιώς θα αντιληφθείς την κριτική από καποιον που σε γνωρίζει καλά, παρά απο κάποιον που σε γνωρίζει πρώτη φορά..
    Όμως την κριτική είναι καλό να τη δεχόμαστε όσο και να πονάει κάποιες φορές..θεωρώ πως μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.

  26. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Νομίζω Εύη μου, πως μπερδεύουμε την κριτική όσο καλοπροαίρετη και αν είναι, με το να πούμε απλά τη γνώμη μας… και σίγουρα οι σχέσεις με τους φίλους μας πρέπει να είναι καθαρές δλδ ειλικρινείς! 😛
    Η κριτική έχει κρίση, σε κρίνω και αυτό προσωπικά δεν το κάνω σε κανένα γιατί δεν μου αρέσει να μου το κάνουν… στο κάτω κάτω ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω την κατάσταση σου και θα σου δώσω συμβουλή… θα σου πω μόνο τι πιστεύω και αυτό μόνο αν μου το επιτρέψεις! 😉
    Δεν ξέρω αν άντεξες να διαβάσεις τον διάλογο που είχαμε πιο πάνω, νομίζω πως υπήρξε εξαιρετικός και πολύ διαφωτιστικός! 😉

    ΑΦιλιά και καλό βραδάκι να έχουμε! 🙂

    • Ο/Η Evi λέει:

      Ναι, φυσικά και διάβασα το διάλογο! Ίσως να έχω στο μυαλό μου την κριτική όχι σε τόσο αυστηρά πλαίσια γιαυτό και να την κατανοώ σα γνώμη ενδεχομένως.. καλό βράδυ μαγισσούλα μου!!

  27. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλή μας μέρα, όλη μέρα! 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s