Πόνος…

30052016537

 

Kαι μια γυναίκα μίλησε και είπε:
Μίλησέ μας για τον Πόνο.

.

cebaceb1cf81ceb9ceb4ceb1cebaceb9ceb1

.

Κι εκείνος αποκρίθηκε:

Ο πόνος σας είναι το σπάσιμο του όστρακου που περικλείει τη γνώση σας.

Όπως το τσόφλι του καρπού πρέπει να σπάσει, για να βγει η καρδιά του στο φως του ήλιου, έτσι κι εσείς πρέπει να γνωρίσετε τον πόνο.

 

30052016538

.

Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας, ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.

Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας.

Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας.

.

dsc00029

.

Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.

Είναι το πικρό φάρμακο που μ’ αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.

Γι’ αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα.

.

30052016540

.

Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται από το τρυφερό χέρι του Αόρατου.
Και η κούπα που σας δίνει, μ’ όλο που καίει τα χείλη σας, είναι φτιαγμένη από τον πηλό που ο μεγάλος Αγγειοπλάστης μούσκεψε με τα δικά του άγια δάκρυα.

.

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Χαλίλ Γκιμπράν

.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό του Χαλίλ Γκιμπράν, να δείτε πίνακες του όπως και παλαιότερες αναρτήσεις που του έχω αφιερώσει.

 

ΥΓ:  Τα δέντρα είναι οι καρυδιές απ΄το κτήμα μας.

*

*

 

*

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

46 Responses to Πόνος…

  1. Ο/Η Ανέσπερη λέει:

    Λοιπόν κάτι γίνεται με εμάς τις δυο. Σκεφτόμουν μια ανάρτηση που είχα κάνει πριν από καιρό στο fb σχετική με τον πόνο, να την αναρτήσω και στο blog γιατί είναι από αυτά που θέλω να μείνουν εδώ. Λίγο πριν το κάνω, θέλησα να ακούσω «το τραγούδι του δέντρου σου» και σε επισκέφτηκα. Και είδα την ανάρτησή σου για τον πόνο.
    Μου επιτρέπεις? Ας συνυπάρξουν.

    Πόνος η πύλη της σοφίας / OSHΟ
    «…Πριν μπορέσεις να μεταμορφώσεις τον πόνο, θα χρειαστεί να γίνεις παρατηρητής. Αυτό όμως είναι το τρίτο σημείο.
    – Το πρώτο είναι το να μην αντιστέκεσαι στον πόνο.
    – Το δεύτερο είναι το να ξέρεις ότι τα αντίθετα δεν είναι αντίθετα, αλλά συμπληρωματικά
    – το τρίτο είναι το να είσαι παρατηρητής, επειδή αν είσαι παρατηρητής τού πόνου σου, θα μπορέσεις να τον απορροφήσεις
    Αν ταυτιστείς με τον πόνο, δεν θα μπορέσεις να τον απορροφήσεις. Τη στιγμή που ταυτίζεσαι με τον πόνο, θέλεις να τον ξεσκαρτάρεις, να τον πετάξεις, να τον ξεφορτωθείς, επειδή είναι οδυνηρός. Αν όμως είσαι παρατηρητής, τότε ο πόνος χάνει όλα του τα αγκάθια. Τότε ο πόνος υπάρχει και εσύ τον παρατηρείς. Εσύ είσαι απλώς ο καθρέφτης. Δεν έχεις καμία σχέση μαζί του… «

    • Ο/Η Ελίνα λέει:

      Ανέσπερη, τέλειο!!!!! Μόλις κατάλαβα να ΄ξερες πόσα πράγματα….
      Έχει η μαμά μου μια πολύ καλή της φίλη που είναι ψυχολόγος και η οποία μου λέει συνέχεια ότι δεν έχω πονέσει όσο θα έπρεπε για πράγματα που έχουν συμβεί και θα τα βρω όλα μπροστά μου κάποια στιγμή. Για καλό μου το λέει, γιατί νομίζει πως κάτι κρατάω και δεν το απελευθερώνω, αλλά εγώ δεν το νιώθω αυτό το πράγμα. Όμως ήμουν σε επιφυλακή γιατί με προβλημάτιζε μερικές φορές αυτό που μου έλεγε. Τώρα κατάλαβα με αυτό που έγραψες τι μου συμβαίνει. Δεν είναι ότι δε στενοχωριέμαι ή ότι δε θα κλάψω ή αγχωθώ με κάτι άσχημο ή αναπάντεχο που μπορεί να συμβεί, αλλά όλο αυτό είναι πολύ σύντομο. Πολύ γρήγορα αρχίζει να δουλεύει μέσα μου κάτι που με κάνει να μην τα βλέπω όλα αυτά σαν φοβερά. Δηλαδή, μου φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό ότι θα στενοχωρηθώ αλλά ότι μετά από αυτό θα συνηθίσω την καινούρια κατάσταση. Και αυτό σαν πεποίθηση με κάνει να μη βιώνω τελικά τον πόνο τόσο έντονα όσο τον βιώνουν άλλοι άνθρωποι. Βιώνω το συναίσθημα της στενοχώριας, αλλά δεν το βιώνω σαν απόγνωση ή σαν κάτι άλλο τόσο έντονο όπως βλέπω να το βιώνουν οι άλλοι. Δεν έχω βιώσει ποτέ πόνο με τη μορφή πένθους, όπως τον χαρακτηρίζουν. Που λένε ότι πρώτα πρέπει να πενθήσεις ώστε να καταφέρεις να ξεπεράσεις μια κατάσταση. Είναι λες και δε μου φαίνεται τόσο τρομερό το να πονέσεις, που τελικά δεν πονάω τόσο όσο ίσως θα περίμενε κανείς να πονέσω. Ούτε θεωρώ τον πόνο κομμάτι απαραίτητο για να εκτιμήσεις τα θετικά της ζωής ή για να εξελιχθείς σαν άνθρωπος. Μου φαίνεται σαν κάτι εντελώς ουδέτερο που περιμένω ότι θα συμβεί σε κάποια από τις επόμενες στροφές της ζωής αφού είναι κομμάτι της και δεν μπορείς να εξασφαλίσεις ότι αύριο τίποτα δε θα αλλάξει, όμως αυτό δε με ενοχλεί σαν σκέψη. Δεν το έβλεπα πάντα έτσι. Άρχισα να το βλέπω έτσι τα τελευταία 7 χρόνια, αφού για πρώτη φορά συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι τίποτα δεν είναι προβλέψιμο και όλα είναι τόσο ρευστά που μπορεί να αλλάξουν το επόμενο δευτερόλεπτο. Μέχρι τότε αντιστεκόμουν πάρα πολύ στο τυχαίο και τα ήθελα όλα να είναι κάπως τακτοποιημένα σε μια θέση που κανείς δε θα τα κούναγε. Μόλις κατάλαβα ότι τα πάντα κουνιόνται διαρκώς και δεν αξίζει να προσπαθείς να τα ξανατοποθετείς στη θέση τους, αλλά να ακολουθείς εσύ τη νέα θέση που πήραν, αυτομάτως άρχισα να νιώθω αυτή την ουδετερότητα απέναντι στον πόνο.

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Δεν είναι υποχρεωτικό να πονέσει κανείς για να «ξυπνήσει» Ελίνα μου… καθόλου μα καθόλου, εξάλλου και ο Κρισναμούρτι αυτό εξηγεί! 😉 (θα σου στείλω σχετικό κείμενο!)
        Χαίρομαι για την ωριμότητα σου!
        Προσωπικά τον πόνο (τον ψυχολογικό φυσικά) τον έζησα πάνω από δέκα χρόνια και μάλιστα είχα την αίσθηση ότι ποτέ δεν θα έβγαινα απ’ αυτόν και όμως τον άφησα να «πιάσει πάτο», δεν έκανα φυγές πχ με ταξιδάκια ή με φίλους που να με παρηγορήσουν, κυλούσα μαζί του… και ένα ωραίο πρωινό, δεν πίστευα στα μάτια μου… είχε εξαφανιστεί!!! 😛

        «Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.
        Είναι το πικρό φάρμακο που μ’ αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.
        Γι’ αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα».

        Είδα πως ότι μου συνέβαινε, συνέβαινε γιατί το είχα επιτρέψει…
        Είδα πως εμείς και κανένας άλλος δεν είναι υπεύθυνος για τη ζωή μας και ας μεγαλώσαμε όπως μεγαλώσαμε και ας μας φέρθηκαν όπως μας φέρθηκαν…
        Είδα πως δεν αγαπούσα αρκετά τον εαυτό μου, ώστε να σταθώ μόνη στα πόδια μου…
        Είδα πως κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ή να έχουμε επίγνωση, γιατί σ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι που είναι η ζωή, είμαστε μόνοι! 😉

        Πολλά τρυφερά ΑΦιλιά σου στέλνω! 🙂

        .

      • Ο/Η Ανέσπερη λέει:

        Ελίνα νιώθω σε όσα γράφεις να σου πω δυο πράγματα που έκαναν έντονο «κλικ». Πρώτον ότι ήδη ήσουν σε επιφυλακή πριν διαβάσεις το «σχόλιό» μου και δεύτερον ότι με τα δυσάρεστα που σου συμβαίνουν «θα στενοχωρηθείς αλλά μετά από αυτά θα συνηθίσεις την καινούρια κατάσταση».
        Άρχισα να παρατηρώ σαν τρίτο πρόσωπο αυτά που συνέβαιναν στη ζωή μου όταν ήμουν 44 ετών. Σε λίγες ημέρες κλείνω τα 52. Στα 44 μου χρόνια οδηγήθηκα, όχι με τη θέλησή μου, σε έναν μονόδρομο-γκρεμό που όλα έδειχναν ότι έκρυβε πολύ πόνο. Μετά τον πόνο δεν ήταν τίποτα ορατό για να ξέρω που θα βρεθώ αν αποφάσιζα να διαβώ αυτόν τον μονόδρομο. Είχα τρεις επιλογές.
        1η επιλογή : Να μείνω ακίνητη σε εκείνο το σημείο και να προσποιηθώ πως όλα είναι o.k.
        2η επιλογή : Να αφήσω το χέρι που με οδήγησε εκεί να με σπρώξει στον γκρεμό και πέφτοντας να μοιρολατρώ και να λέω πως δεν έφταιγα εγώ που έπεφτα.
        3η επιλογή : Να βουτήξω μόνη μου στο κενό και πριν από τη βουτιά να ρίξω, όσο μου επέτρεπε ο χρόνος που είχα, μια ματιά να δω αν υπήρχε κανένα ξερόκλαδο να πιαστώ.
        Μάντεψε ποια επιλογή διάλεξα.
        Για να σκεφτώ τις επιλογές που είχα όμως, σημαίνει πως ήδη είχα ενεργοποιήσει κάποιους μηχανισμούς μέσα μου χωρίς να το καταλάβω. Μπήκα λοιπόν κι εγώ σε επιφυλακή όπως λες εσύ. Και όπως εγώ λέω, είχα τεντωμένες τις κεραίες μου. Σε εσένα ξεκαθάρισαν πράγματα μέσα σου από το παραπάνω κείμενο που διάβασες. Σε εμένα ξεκαθάρισαν τα πράγματα μέσα μου όταν για πολλοστή φορά έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα «τι να κάνω?» σε μια από τις πολλές μοναχικές μου βόλτες στο βουνό. Την απάντηση την πήρα από το στίχο ενός τραγουδιού που υποτίθεται πως το άκουγα αλλά δεν το άκουγα ουσιαστικά. Ξαφνικά όλοι οι ήχοι της φύσης χάθηκαν, το τραγούδι ολόκληρο παραμερίστηκε και απομονώθηκε μόνον ο συγκεκριμένος στίχος. Μόνο και μόνο για να τον ακούσω εγώ. Γελοίο ακούγεται αν δεν το βιώσεις μα δεν με ενδιαφέρουν αυτοί το θεωρούν γελοίο. Τους άλλους αποζητώ…
        Ο πόνος σε πάει παραπέρα και πάντα κάπου καλύτερα από εκεί όπου δεν νιώθεις άνετα να είσαι.
        Είσαι σε πολύ καλό δρόμο Ελίνα αφού είσαι σε επιφυλακή!
        Και προπαντός μη συνηθίζεις…
        Τα πάντα ρει

        • Ο/Η Ελίνα λέει:

          Γεια σου, Ανέσπερη και Αιναφετς! Ανέσπερη, σε επιφυλακή ήμουν για το μήπως είχε δίκιο η φίλη μας ψυχολόγος και έπρεπε πραγματικά να τα παίρνω μερικά πράγματα πιο κατάκαρδα ώστε να μην τα βρω μπροστά μου (αυτό που βάζουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι για να μην τα βλέπουμε, κατάλαβα ότι εννοούσε). Παρόλο που το έχω κάνει και αυτό και ποτέ όταν το έκανα δεν το συνειδητοποιούσα εκείνη τη στιγμή, εδώ με τον πόνο που συζητάμε νόμιζα πως απλώς λειτουργεί διαφορετικά σαν σκέψη μέσα μου όλο αυτό και μου το επιβεβαίωσε το κείμενό που έγραψες, γιατί αμέσως ταυτίστηκα με αυτό. Οπότε ανακουφίστηκα ότι μάλλον δεν περιμένω να βγάλω κανέναν κρυφό πόνο από το παρελθόν στο μέλλον. Ό,τι έβγαλα μάλλον μέχρι τώρα ήταν αυτό που είχα να βγάλω. 🙂 Άιναφετς, όλα αυτά που γράφεις δεν έχουν ωριμάσει ακόμη μέσα μου 🙂 Από το σημείο του συνειδητοποιώ τι είναι ο πόνος και τον αποδέχομαι, μέχρι το σημείο του να αγαπήσει κανείς πραγματικά τον εαυτό του – που νομίζω ότι αυτό μας λύνει πραγματικά όλα μας τα προβλήματα και μας κάνει να αγαπούμε μετά και όλους τους άλλους αληθινά – υπάρχει ένας μεγαααααάλος και πολύ μακρύς δρόμος. Και οι περισσότεροι άνθρωποι βλέπω ότι τελικά δεν καταφέρνουν να τον διασχίσουν μέχρι τέλους. Δεν ξέρω αν αυτό είναι μια ωριμότητα που θα την κατακτήσω ποτέ. Δεν το βλέπω απαισιόδοξα, ότι δηλαδή δε θα το καταφέρω. Το αφήνω περισσότερο στην τύχη και περιμένω πότε (και αν) θα μου γίνει το κλικ της συνειδητοποίησης. Μέχρι να γίνει αυτό, μόνο θεωρητικά πράγματα μπορώ να λέω περί πλήρους αγάπης και αποδοχής του εαυτού μας.

          Καλημέρα και στις δυο σας και σε όποιον άλλον διαβάζει!

          • Ο/Η Άιναφετς λέει:

            Νομίζω πως αν συνεχίσεις να έχεις «επίγνωση» που είναι το κλειδί κάποια μαγική στιγμή θα μιλήσει η καρδιά… ναι η καρδιά!!! ❤
            ΑΦ! και καλό συνειδητό μήνα εύχομαι! 🙂

            • Ο/Η Ελίνα λέει:

              χαχαχα! Πάντως τον πόνο με τον μυαλό τον κατάλαβα πως παίζει. Είμαστε δύο βασικές κατηγορίες ανθρώπων (όχι εγώ κι εσύ, γενικά μιλάω), που απλώς αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά τα δεδομένα. Και οι δύο λειτουργούμε και με μυαλό και με καρδιά. Αυτό κράτα μόνο προς το παρόν. Τα υπόλοιπα είναι πάρα πολλά για να στα πω εδώ. 🙂 Καληνύχτα! (Καλημεριστήκαμε και τώρα καληνυχτιζόμαστε. Αυτά είναι)

  2. Ο/Η Tzina Varotsi λέει:

    Aν δεν πονέσεις δεν μπορείς να εκτιμήσεις την ομορφιά της ζωής!
    Φιλιά Στεφανία μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Συνήθως είναι έτσι Τζίνα μου! 😉
      Πχ: Στη επιφάνεια εργασίας του pc μου, έχω τις τουλίπες που φωτογράφισες στην Ολλανδία (με την σφραγίδα σου!) και αυτή η ανάσα ομορφιάς μου δίνει απίστευτη ενέργεια και χαρά! 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και χαμογελαστά! 🙂

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Αχ! Ζωή μου, όταν έγραφα στο blog σου, πόσες κοινές αναρτήσεις έχουμε, δεν με πολυπίστευσες! χαχαχα! 😛
    Αυτά που γράφει ο Όσσο είναι έτσι, μόνο που προσωπικά επειδή έχω γνωρίσει από κοντά και έχω μελετήσει τον Κρισναμούρτι και επίσης έχω μάθει-διαβάσει για την επιθετικότητα, ανταγωνιστικότητα του Όσσο στον Κρισναμούρτι, δεν τον αναφέρω ποτέ! 😉

    Φυσικά και μπορείς ν’ αναρτήσεις για τον πόνο, με μεγάλη μου χαρά θα σου σχολιάσω, μια και όλοι μας έχουμε πονέσει άλλοι λίγο άλλοι πολύ!!! 😉

    ΑΦιλιά με μια γλυκιά και καθόλου πονεμένη καλή νύχτα! 🙂

  4. Ο/Η patzaroula λέει:

    Υπέροχες αμυγδαλιές…να σου ζήσουν,να τις χαίρεσαι και να αγαλλιάζεις στον ίσκιο τους και να ευφραίνεσαι από τους καρπούς τους….τα φιλιά μου..

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Είναι καρυδιές Τόνια μου και δεν είσαι υποχρεωμένη ν΄αναγνωρίζεις το κάθε δένδρο που φωτογραφίζω!!! 😛
      Και εσύ λόγω επαγγέλματος σίγουρα ξέρεις τι καλό που κάνουν τα καρύδια στον εγκέφαλο μας, γι αυτό και ο καρπός τους μοιάζει με το μυαλό! 😉
      Είχαμε φυτέψει και μια αμυγδαλιά αλλά δεν έζησε πολύ!

      ΑΦιλιά πάντα τρυφερά! 🙂

  5. Ο/Η geopela λέει:

    Ό,τι χτυπάει το στρείδι, δε σπάζει και το μαργαριτάρι Τζελαλεντίν Ρουμί

  6. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Αγαπημένος ο Ρουμί και πολύ σας ευχαριστώ για τ’ όμορφο μαργαριτάρι που μου χαρίσατε! 😉

    ΑΦιλιά καρδιάς και στα δυο σας! 🙂

  7. Ο/Η μαριελα λέει:

    Αυτό το κείμενο το αντιγράφω και το κρατώ να το διαβάζω εννιότε….

  8. Ο/Η aristea k λέει:

    Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας.
    Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας.

    Πόση ηρεμία με γεμίζουν αυτά τα λόγια.
    Τους δικούς μου πόνους δεν τους επέλεξα ( φαινομενικά…στην ουσία λες και να τους επέλεξα;)
    Μάλιστα οι δύο χειρότεροι ήρθαν παρεΐτσα και με βρήκαν ! Χέρι-χέρι! Γύρισα όμως και είπα ένα τεράστιο ευχαριστώ στον πρώην σύντροφο γιατί τελικά ό,τι μου συνέβη ήταν θείο δώρο κι ευλογία!

    Φυσικά και δεν είναι απαραίτητο να πονέσουμε όλοι σε τούτη τη ζωή. Αλλά καλό είναι να τον ζούμε όταν έρχεται. Σαν σύμβουλος, ποτέ δεν θα πρότεινα δεκανίκια στα άτομα που θα ζητούσαν τη βοήθειά μου. Ως τώρα επιμένω: μάθε από αυτόν. Αφουγκράσου τον. Κλάψε αν θες πολύ μέχρι να κλείσουν οι βρύσες κάποια στιγμή…
    πωπω παρλάρω και επαναλαμβάνω γνωστά πράγματα…

    (εμένα μου αρέσει και ο Οσσο πολύ! Δεν γνώριζα για την κόντρα … Στο μεταξύ Κρισναμούρτι γνωρίζω όσα έχω διαβάσει σε σένα κυρίως και στο διαδίκτυο. Όσσο έχω διαβάσει δύο βιβλία του κι είχα ξετινάξει το ελληνικό site του στο παρελθόν)

    Σε φιλώ γλυκά Στεφανία μου :))

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Δεν είμαι σίγουρη Αριστέα μου, αν δεν είμαστε εμείς αυτοί που αφήνουμε τον πόνο να μας παρασύρει χωρίς μέτρο σε σκιερά μονοπάτια, θα έλεγα ποιητικά! 😉
      Εδώ δεν μιλάω για τον έσχατο πόνο που μπορεί να μας προκαλέσει ο θάνατος αγαπημένου μας προσώπου, αλλά για απώλειες, όπως εμπιστοσύνης, για προδοσία, για απόρριψη, για απογοήτευση κλπ, σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο καθένας αντιδρά διαφορετικά σύμφωνα με τα βιώματα και τον χαρακτήρα του… και εδώ νομίζω, πως επιτρέπουμε και καμιά φορά προκαλούμε με τη στάση μας, τον πόνο…
      Δεν αμφισβητώ επίσης πως αν σε κάποια φάση της ζωής σου, έχεις «πιάσει πάτο» πονώντας, αλλιώς αντιμετωπίζεις πλέον ότι και να σου συμβεί, έχεις εμβολιαστεί!!! 😉

      Μ’ αρέσει όταν «παρλάρεις» γιατί με βρίσκεις συνήθως σύμφωνη! 😛

      ΑΦιλιά γλυκά και πάντα καρδιάς! 🙂

  9. Προσωπικά, ο πόνος με βοήθησε να γνωρίσω τα όρια μου και να τα ξεπεράσω. Τότε βέβαια είχα χάσει τη γη απ’ τα πόδια μου και νόμιζα πως είμαι τελειωμένη. Πιο πολύ απ’ τα σωματικά συμπτώματα που φέρνει. Αν τον δουλέψεις όμως και είσαι σ’ επαφή μ’ αυτό που νιώθεις, νομίζω πως τον κάνεις φίλο σου στο τέλος. Φτάνει να μην αφήσεις το μεγάλο εχθρό να εισβάλει στη σχέση σας. Το φόβο.
    Στεφανία μου πολλά φιλιά και το θαυμασμό μου για τον παράδεισο με τις καρυδιές!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έτσι ακριβώς βίωσα και η ίδια τον πόνο Μαρία Κ.μου και αυτό που επισημαίνεις είναι έτσι, πως αν δουλέψεις τον πόνο που νιώθεις, δλδ αν τον παρατηρείς, αν δεν του αντιστέκεσαι κάνοντας φυγές και αν κυλάς μαζί του, παύεις να φοβάσαι να πονέσεις ξανά και τότε το μέσα σου δυναμώνει! 😉
      Την εποχή του πόνου ούτε οι καρυδιές, ούτε η φύση δεν μπορούσαν να τον απαλύνουν, μόνο η ζεστασιά απ΄ τον ήλιο…έπρεπε να κάνει τον κύκλο του! 😛

      Πολλά τρυφερά ΑΦιλιά σου στέλνω και καλό μας μήνα! 🙂

  10. Ο/Η Άγγελος Δέλτα λέει:

    Υπάρχουν εποχές που πρέπει να περάσει κανείς για να ωριμάσει. Και υπάρχουν κάποιες σκιερές γωνιές που πρέπει να φωτίσει με την αυθυπαρξία του για να χαθούν οι φόβοι του.
    Κάθε εποχή βέβαια, αρχίζει και γίνεται αφόρητη όταν δεν τη διαδέχεται η επόμενη και το πιο αποτελεσματικό φάρμακο μπορεί να βλάψει σε μεγάλες ποσότητες.

    Δεν θα τολμούσα να διαφωνήσω με τα λεγόμενα του Γκιμπράν, καθώς στα ίδια έχω κι εγώ κατασταλάξει. Η Αλήθεια όμως, είναι ένα παζλ που συντίθεται και απ’ τα τέσσερα κομμάτια! Κι αυτή η εποχή είναι μονάχα απαραίτητη ώστε να έρθει η επόμενη.

    Καλό μεσημέρι Άιναφετς
    Crux

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Προφανώς κάποιος για να ωριμάσει και ν’ ανθίσει, πρέπει ν΄ αποδεχτεί της εποχές στη ζωή του, ακριβώς όπως και στη φύση! 😉
      Συνήθως ο πόνος πηγάζει απ’ τ’ ότι δεν αποδεχόμαστε αυτό που είναι και επιθυμούμε κάτι άλλο…
      Και τι απλά που τα λέει ο Γκιμπράν!
      «Κι αν μπορούσατε να κρατάτε στην καρδιά σας το θαυμασμό για τα καθημερινά θαύματα της ζωής σας, ο πόνος δε θα σας φαινόταν λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.
      Και θα δεχόσαστε τις εποχές της καρδιάς σας, όπως δέχεστε από πάντα τις εποχές που περνούν πάνω από τα χωράφια σας.
      Και θα παρατηρούσατε με ηρεμία τους χειμώνες της θλίψης σας»…

      Καλό μήνα και καλό καλοκαίρι να έχουμε! 😀

      ΑΦιλιά πολλά και καλή συνέχεια σου εύχομαι! 🙂

  11. Ο/Η Giwrgos Sevastos λέει:

    Εξαίσια ανάρτηση, ο πόνος υπάρχει για κάποιο λόγο!

    Καλό μήνα και πολλά ΑΦ! 🙂

  12. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαίρομαι Γιώργο μου που σε άγγιξε αυτή η ανάρτηση και τον λόγο που πονάμε νομίζω πως μπορούμε να τον ανακαλύψουμε, φτάνει να παρατηρούμε και να έχουμε επίγνωση του! 😉

    Πολλά ΑΦ και εύχομαι να έχεις ένα χαμογελαστό μήνα! 🙂

  13. Ο/Η dodo λέει:

    Αποφεύγοντας να σχολιάσω τα σοβαρά και πονεμένα, σού προσφέρω παραπομπή σε κάτι που ίσως να σε διασκεδάσει: https://www.youtube.com/watch?v=xI1FrD42yF8 🙂

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Α! αυτή και αν είναι μια πονεμένη συνταγή-δοκιμασία!!! 😉
    Πρόσεξες τα καρύδια πάνω στο τραπεζάκι; Ε! πήγαν για γλυκό καρυδάκι! 😛
    Προσοχή θέλει στα χεράκια, πρέπει να φοράς γάντια όταν τα κόβεις και τα καθαρίζεις γιατί αλλιώς τα χεράκια μαυρίζουν και για να τα καθαρίσεις θέλεις πολύ κόπο και πόνο… χαχαχα! 😉
    Το καρυδάκι γλυκό, θεωρείται αντικαρκινικό φάρμακο και καλό είναι να μην τρώμε πάνω από δυο την ημέρα!
    Voila dodoula μου και η δική μου χαρούμενη προσφορά στην πονεμένη αυτή ανάρτηση! 😛
    Καλό χαμογελαστό μήνα σου εύχομαι! 😀

    Χίλια ευχαριστώ για την συνταγή και πολλά γλυκά ΑΦιλιά σου στέλνω! 🙂

  15. Ο/Η womaneditor λέει:

    Τα λόγια του Χαλίλ Γκιμπράν τα νιώθω πάντα σαν γονιό δίπλα μου.
    Εγώ τον πόνο και τον έχω αποφύγει και τον έχω ζήσει μέχρι το μεδούλι! Η αλήθεια είναι πως, όταν τον έζησα, έμαθα πολλά για τον εαυτό μου, για τους γύρω μου, για τον κόσμο. Γνώρισα χαρές που δεν γνώριζα ότι υπάρχουν.
    Αλλά, όπως πει πολλές φορές, θα προτιμούσα να χαζέψω από τη χαρά, παρά να γίνω σοφή με τις δυσκολίες!!!! Χι,χι!
    Καλό μήνα!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Δεν ξέρω κατά πόσο είναι στο χέρι μας, να διαχειριστούμε τον πόνο, έτσι που τελικά να μην πονέσουμε, ακόμα και αν κάνουμε φυγές, αλλά νομίζω πως αν δεν τον βιώσεις κάποια στιγμή στη ζωή σου, θα σε περιμένει στη γωνία… έχω δει, πως η ζωή μας «φέρνει» αυτά που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε ή καλύτερα, τα ελκύουμε! 😉
      Δεν νομίζω πως υπάρχει καμιά περίπτωση να χαζέψει κανείς μας από χαρά, τουλάχιστο απ’ όσους ξέρω! χαχαχα! 😛

      ΑΦιλιά χαμογελαστά και ας έχουμε ένα καλό και συνετό μήνα! 🙂

  16. Ο/Η Evi λέει:

    Καλή σου μέρα μαγισσούλα μου και καλό μήνα να έχουμε! Άραγε ο πόνος δίνεται σε όσους μπορούν να τον αντέξουν;
    Αυτό που πιστεύω είναι ότι κάθε πόνος στη ζωή μας, μας κάνει να ωριμάζουμε και να σκληραίνουμε ακόμα περισσότερο..όταν όμως δε θες να ωριμάσεις πριν την ώρα σου, τότε δε μπορείς και να τον αποδεχθείς..ίσως και γιαυτό να χρειάζεται χρόνος, ώστε να συμπέσει η ωρίμανση του ανθρώπου με την αποδοχή του..
    έτσι κάπως δικαιολογώ ότι δεν είμαστε πάντα έτοιμοι να τον βιώσουμε ομαλά…γιαυτό και είναι διαφορετικός ανά περίπτωση..έχει να κάνει με τη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου…
    Κάποιες φορές σκέφτομαι, πόσο ωραία θα ήταν να μη βιώναμε τον πόνο στη ζωή μας…από την άλλη όμως σκέφτομαι, ποιοι θα ήμασταν χωρίς αυτόν;
    Όσο για τα καρύδια, λατρεύω το λικέρ καρύδι αλλά και το γλυκό του κουταλιού, είναι τα αγαπημένα μου!!!
    Φιλάκια πολλά, ευχαριστούμε για το εξαιρετικό κείμενο! ❤❤❤

  17. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που κάποια στιγμή στη ζωή του, Εύη μου, δεν θα αντιμετωπίσει πόνο, εκτός αν φύγει απ΄ τη ζωή πολύ νέος και δεν προλάβει…
    Τώρα, φυσικά και ο καθένας αντιμετωπίζει τον πόνο σύμφωνα με τον χαρακτήρα και τα βιώματα του! 😉
    Ναι, συνήθως ο πόνος αν τον αφήσεις να σε διδάξει και δεν κάνεις αυτό που κάνουν οι περισσότεροι που είναι φυγή ή εκλογίκευση, θα σε ωριμάσει και θα σε δυναμώσει! 😉
    Επίσης έχει παρατηρηθεί, (και προσωπικά!) πως μετά από μια περίοδο πόνου, ο άνθρωπος σκληραίνει ή κλείνει, στη συνέχεια έχει θυμό, (βασικά με τον εαυτό του!) αλλά και αυτό κρατάει λίγο, ώσπου έρχεται μια ευλογημένη στιγμή, που κατανοείς και αποδέχεσαι τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου, έτσι όπως είναι! 😉
    Μετά απ’ αυτό το σεντονάκι, λίγο γλυκό καρυδάκι είναι ότι πρέπει!!! 😛

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! 🙂

  18. Ο/Η Memaria λέει:

    Μεγάλο κεφάλαιο ο πόνος και είμαι σίγουρη πως όλοι τον έχουμε γνωρίσει, απλά ο καθένας μας τον αντιμετώπισε διαφορετικά…άλλος βούλιαξε μέσα του μέχρι να βρει, ή να μη βρει τη δύναμη να του ξεφύγει και άλλος του γύρισε την πλάτη, ή νόμισε πως του τη γύρισε…δεν πιστεύω όμως πως υπάρχει, ή θα υπάρξει άνθρωπος που δε θα τον νιώσει..
    Λίγο γλυκό καρυδάκι από τα χεράκια σου, ευχαρίστως το έτρωγα τώρα δα!

  19. Ο/Η Π.......Ξωτικό λέει:

    Αυτό το είχα διαβάσει κάπου στα 18 μου και δεν το ξέχασα ποτέ . Με έχει σημαδέψει !!

    Τι ζηλευτό να έχεις δέντρα και να μαζεύεις τους καρπούς .

    φιλιά σαν γλυκό του κουταλιού 😉

  20. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Η αφεντιά μου, τώρα το διάβασε για πρώτη φορά και αναρωτήθηκα αν θα είχε αλλάξει τίποτα στη ζωή μου, αν το είχα διαβάσει στα νιάτα μου… (Αντί πχ να διαβάζω Νίτσε, Σαρτρ κλπ!) 😛

    Νομίζω πως η ζωή μας στέλνει αυτά που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε όταν είμαστε έτοιμοι να «διδαχτούμε»… λέω τώρα!!! 😉

    ΑΦιλιά πολύ γλυκά και ολίγον συννεφιασμένα! 🙂

  21. Ο/Η Κατερίνα λέει:

    Πόσες ωραίες σκέψεις θαύμασα Στεφανία μου και πόσα χρήσιμα πεδία του εαυτού μου ανακάλυψα μέσ’ από την εξαιρετική ανάρτηση σου! Προσωπικά, έφαγα πολλά χαστούκια, ώσπου να μάθω πως ν’ αντιμετωπίζω τον πόνο. Εμπειρικά θα πω, ότι έχω συμφιλιωθεί μαζί του κι όταν συμβαίνει, με παίρνει «αγκαζέ» και πάμε, ώσπου να βρω τη ρίζα που φύτρωσε και την αιτία που τον προκάλεσε, για να το διαχειριστώ και να χωρίσουμε κάποια στιγμή… Δεν μπορώ να πω ότι τα καταφέρνω πάντα άμεσα, αλλά είμαι ικανοποιημένη από την προσπάθεια μου. Σήμερα αποκόμισα ενδιαφέροντες απόψεις που θα με βοηθήσουν περισσότερο και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό!
    Υπέροχες οι φωτογραφίες με τις καρυδιές! Να έχεις μια όμορφη συνέχεια της μέρας!
    Φιλάκια πολλά με μια μεγάλη αγκαλιά!:)) ♥

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαίρομαι Κατερίνα μου, όταν μου γράφουν παρόμοια σχόλια που εμπειρικά μας δείχνουν πως αν «κυλάμε» μαζί με τα προβλήματα μας και τ’ αφήνουμε να μας «μιλήσουν» αυτά ατονούν… 😉
      Είναι και μια είδους παρηγοριά, να ξέρει κανείς πως μετά από πολύ πόνο, μόνο κερδισμένοι μπορούμε να βγούμε! 😛

      ΑΦιλιά πάντα με αγάπη και ανταποδίδω με μεγάλη χαρά την μεγάλη αγκαλιά! 🙂

  22. Ο/Η lefti λέει:

    Πολύ μου άρεσε η ανάρτηση σου μαγισσούλα μου και τα γραφόμενα μα και οι φωτογραφίες..

    Σου αφήνω μαζί με τις ευχές μου για ένα δροσερό βράδυ και πολλά πολλά ΑΦιλιά, αγαπημένο απόσπασμα από Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ.

    «Go outside…amidst the simple beauty of nature.As long as this exixts,and it certainly always will, i know that then there will always be comfort for every sorrow, whatever the cirumstances may be.
    And i firmly believe that nature brings solace in all troubles.»

  23. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Πολλά και πολύ ενδιαφέροντα απ’ όλους τα παραπάνω γραφόμενα Ελευθερία μου! 😉
    Σ’ ευχαριστώ πολύ και για το απόσπασμα της Άννας Φρανκ που είχα διαβάσει στην εφηβεία μου και με είχε επηρεάσει πολύ, λένε πως το έγραψε όταν ήταν 13 χρονών! 😛

    Σίγουρα η Φύση όχι μόνο παρηγορεί αλλά και θεραπεύει, ειδικά ο ήλιος! 😛

    Πολλά ΑΦιλιά τρυφερά σου στέλνω και καλή σου ξεκούραση! 🙂

  24. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Πολύ όμορφα και σοφά λόγια και εξηγούν πολλά από τα ερωτηματικά που είχα μέσα μου καθώς και από τις σκέψεις που με απασχολούσαν τον τελευταίο καιρο… 🙂

  25. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Θυμάσαι Κατερίνα μου που κάποτε σου είχα γράψει, να θέτεις ερωτήματα και πως σε ανύποπτο χρόνο, θα έρθουν οι απαντήσεις… να κάπως έτσι και τώρα διαβάζοντας αυτό το κείμενο για τον πόνο! 😉

    «Πολλούς από τους πόνους σας τους διαλέγετε μονάχοι.
    Είναι το πικρό φάρμακο που μ’ αυτό ο γιατρός που είναι μέσα σας θεραπεύει τον άρρωστο εαυτό σας.
    Γι’ αυτό, να εμπιστεύεστε το γιατρό και να πίνετε το φάρμακό του, σιωπηλά και ήρεμα.»

    ΑΦιλιά πάντα με αγάπη! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s