Η Βοήθεια.

28062006010

.

Η ΒΟΗΘΕΙΑ

Ερώτηση: Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι, κύριε;
Όταν συναντάς κάποιον που βρίσκεται σε απελπισία, ή έρχονται σε σένα γεμάτοι βάσανα, δεν είναι πολύ δύσκολο να τους βοηθήσεις, χωρίς να βασιστείς στη σκέψη και στη μνήμη;

Kρισναμούρτι: Καταλαβαίνω, κύριε. Όταν διάφοροι άνθρωποι έρχονται σε σένα και θέλεις να τους βοηθήσεις, είναι πολύ δύσκολο να μην παίξουν ρόλο οι εικόνες σου, τα συμπεράσματα και οι σκέψεις σου.

Όταν σας πλησιάζουν άνθρωποι με προβλήματα, προσπαθείτε να τους βοηθήσετε;
Εάν προσπαθήσετε να τους βοηθήσετε, θα τους εμποδίσετε να κατανοήσουν τον εαυτό τους. Τότε, λοιπόν – σας παρακαλώ μην παρανοήσετε αυτό που λέω – τότε, μην τους βοηθάτε. Αυτό ακούγεται φριχτό, αλλά και ποιος είστε εσείς που θα τους βοηθήσετε; Είναι σαν τους ψυχαναλυτές που αναλύουν άλλους όταν κι οι ίδιοι χρειάζονται ψυχανάλυση! Και αν είναι καλοί ψυχαναλυτές αναλύονται κι εκείνοι από έναν άλλον ψυχαναλυτή που χρειάζεται ψυχανάλυση και ούτω καθεξής.

Έρχομαι σε σας με τα προβλήματά μου. Με παράτησε η γυναίκα μου, νοιώθω απελπισμένος, είμαι μόνος, νοιώθω μεγάλη θλίψη για πολλά πράγματα. Ή πέθανε ο αδελφός μου, ο γιος μου, κι έχω εξουθενωθεί από όλο το μαρτύριο που περνάει ο νους μου. Έρχομαι σε σας. Και νοιώθετε ότι μπορείτε να με βοηθήσετε. Έρχομαι σε σας για να συζητήσω τα πράγματα μαζί σας, θέλω ν’ ακούσετε τα προβλήματά μου. Και στη διάρκεια της συζήτησης, και καθώς με ακούτε, κάτι συμβαίνει. Δηλαδή συμβαίνει αν ξέρετε πώς να ακούτε. Αλλά αν πείτε, «βέβαια, πρέπει να σε βοηθήσω καλέ μου φίλε», τότε η σχέση μας είναι τελείως διαφορετική. Εσείς είσαστε αυτός που βοηθάει. Ενώ αν έρθω σε σας με τα πραγματικά μου προβλήματα, και τα συζητήσω μαζί σας και εσείς τ’ ακούσετε, αν τ’ ακούσετε χωρίς εικόνες, χωρίς συμπεράσματα, χωρίς την προϋπόθεση ότι μπορείτε να με βοηθήσετε, τότε ακούγοντάς με εσείς έτσι και εγώ ξεσκεπάζοντας τον εαυτό μου σε σας, μέσα σ’ αυτήν τη σχέση είναι που συμβαίνει η κατανόηση, που μαθαίνεις. Έτσι υπάρχει το γόνιμο έδαφος όπου μπορεί κάτι καινούργιο να συμβεί.

Κρισναμούρτι

3rd Public Talk, Brockwood Park, 16th September, 1972.

.

dsc00307

.

Ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσεις

Ερώτηση: Θέλω να βοηθήσω τον κόσμο, να τον υπηρετήσω.
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το κάνω;

Κρισναμούρτι: Ο καλύτερος τρόπος να το κάνεις είναι να ξεκινήσεις να κατανοείς τον εαυτό σου και ν’ αλλάξεις τον εαυτό σου. Στην επιθυμία να βοηθήσεις τον άλλο, να υπηρετήσεις τον άλλο, υπάρχει κρυμμένη υπερηφάνεια, αλαζονεία.
Αν αγαπάς, υπηρετείς. Η γοητεία της βοήθειας γεννιέται από τη ματαιοδοξία.
Αν θέλεις να βοηθήσεις τον άλλο, πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου, γιατί είσαι ο άλλος.
Εξωτερικά είμαστε διαφορετικοί-κίτρινοι, μαύροι, καφέ ή άσπροι- αλλά όλοι οδηγούμαστε από πόθο, από φόβο, από απληστία ή από φιλοδοξία, εσωτερικά μοιάζουμε όλοι πολύ.
Χωρίς αυτογνωσία, πώς μπορείς να γνωρίζεις τις ανάγκες του άλλου;
Χωρίς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να κατανοήσεις τον άλλο, να υπηρετήσεις τον άλλο.
Χωρίς αυτογνωσία δρας μέσα σε άγνοια και έτσι δημιουργείς θλίψη…

Κρισναμούρτι

The Collected Works vol III, p 219

*

*

*
Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

48 Responses to Η Βοήθεια.

  1. Ο/Η patzaroula λέει:

    Αγαπημένη Στεφανία,είμαι ευγνώμων για τις αναρτήσεις σου.Πρακτικά είμαι ευγνώμων που υπάρχουν Δάσκαλοι στη ζωή μας,αν πραγματικά θελήσουμε να «εκπαιδευτούμε».Είναι απίστετα σημαντικοί,όμως όσοι διατηρούν ενεργή τη σοφία τους σαν και εσένα.Φιλώ..

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μαζί μαθαίνουμε Τόνια μου, κάθε ανάρτηση που θίγει ψυχολογικά και φιλοσοφικά θέματα, είναι μια αφορμή για μένα (και ίσως και για άλλους) να καταλάβουμε λίγο παραπάνω τον εαυτό μας… οι άλλοι τότε γίνονται καθρέπτες μας και μόνο έτσι μάς μαθαίνουν για μας… 😛
      Όσο για δασκάλους, «είμαστε οι Δάσκαλοι και οι μαθητές του εαυτού μας»! και αυτό που είπε ο Κρισναμούρτι, μου τον έκανε ακόμη πιο προσιτό και κατανοητό! 😉

      Έχεις δίκαιο για την ενεργή σοφία, αν δεν είναι ενεργή, είναι άχρηστη! 😀

      Πολλά ΑΦιλιά σου στέλνω και πάντα τρυφερά! 🙂

  2. Ο/Η Tzina Varotsi λέει:

    Έτσι είναι.. η βοήθεια έχει πηγή την ματαιοδοξία.. πολλές φορές μεγαλύτερη βοήθεια προσφέρεις με την σιωπή, με ένα απλό άγγιγμα, με την παρουσία!
    Φιλιά απογευματινά!

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Πρέπει ίσως να διευκρινίσω Τζίνα μου, πως εδώ μιλάμε για τη ψυχολογική βοήθεια και όχι τόσο για την πρακτική, όπως πχ να δράσουμε σε πυρκαγιά ή να σηκώσουμε κάποιον που έχει πέσει στο δρόμο ή σε τροχαίο κλπ… εκεί που δεν επεμβαίνει η σκέψη, αλλά υπάρχει άμεση δράση, λειτουργεί η υπηρεσία στον συνάνθρωπο … 😉
    Σίγουρα το ν΄ακούς σιωπηλά τον άλλο, το άγγιγμα και η παρουσία σου, μετράνε πιο πολύ και αυτό είναι η αληθινή Αγάπη! ❤

    ΑΦιλιά και απογευματινά και καλή μας βδομάδα από αύριο! 🙂

  4. «Αν θέλεις να βοηθήσεις τον άλλο, πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου, γιατί είσαι ο άλλος.»
    Τα πράγματα είναι απλά…κι ο κάθε «κατεργάρης» στον πάγκο του 🙂
    Τα φιλιά μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χωρίς το «γνώθι σαυτόν» δεν υπάρχει περίπτωση να βοηθήσεις κανένα και ειδικά τον εαυτό σου… και στο «κάτω κάτω της γραφής», ποιος είσαι εσύ που θα βοηθήσεις τον άλλο; 😉

      Τα πράγματα είναι απλά στη πολυπλοκότητα τους, κάπου λέει ο Κ! 😛

      ΑΦιλιά πολλά και καρδιάς Δημήτρη μου! 🙂

  5. Ο/Η Mariela λέει:

    Η αλήθεια είναι ότι σπανίως ακούμε προσεκτκά αυτά που έχει κάποιος να πει. Μερικές φορές το να ξέρεις απλά να ακούς είναι η καλύτερη βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις.
    Φιλάκια

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλώς την Μαριέλα μου! 😀
      Το ν’ ακούει κανείς τον άλλο είναι τέχνη και σίγουρα αυτό βοηθάει και τους δυο στο να δουν μέσα τους πού βρίσκονται, γιατί :
      «Εξωτερικά είμαστε διαφορετικοί-κίτρινοι, μαύροι, καφέ ή άσπροι- αλλά όλοι οδηγούμαστε από πόθο, από φόβο, από απληστία ή από φιλοδοξία, εσωτερικά μοιάζουμε όλοι πολύ»…

      Καλή δημιουργική βδομάδα εύχομαι, είσαι ακόμα στο νησί; 😉

      ΑΦιλιά πολλά και χαμογελαστά! 🙂

  6. Ο/Η Eλίνα λέει:

    Nαι, αλλά χρειάζεται λίγη βοήθεια για να καταλάβεις ότι δε χρειάζεσαι βοήθεια. 😉
    Εκτός αν αφήσεις το χρόνο να στο διδάξει αυτό από μόνος του. Που βέβαια ο χρόνος όλα τα διδάσκει στο τέλος, αλλά συχνά αργούμε να τα πιάνουμε τα μηνύματα ή δεν τα παίρνουμε και καθόλου. Οπότε, χάριν συντομίας και για να μη γεράσουμε μέχρι να μάθουμε, η λίγη βοήθεια για να καταλάβουμε ότι δε χρειαζόμαστε βοήθεια καλή είναι :-))) Φιλιά (εννοείται ΑΦ)

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μήπως Ελίνα μου, χρειάζεται κανείς πρώτα να έχει επίγνωση;
      Όταν κανείς έχει «δει» πως είναι υπεύθυνος για τη ζωή του, ποια βοήθεια μπορεί να του προσφέρει ο άλλος, ίσως μόνο να τον ακούσει με καλοσύνη! 😛

      Ο χρόνος διδάσκει ή η επίγνωση που οδηγεί στη σωστή δράση;
      Επίγνωση μπορεί να έχει κανείς μόνο στο παρόν!!! 😉

      ΑΦ! καρδιάς! 🙂

      • Ο/Η Ελίνα λέει:

        O χρόνος φέρνει ωριμότητα, ψυχραιμία και αυτογνωσία νομίζω. Αλλά εξαρτάται από εμάς αν θα τα πάρουμε όλα αυτά ή δε θα τους δώσουμε σημασία. Η επίγνωση ανήκει στο παρόν, αλλά παρατηρώ πως έρχεται με τα χρόνια. Πιο καλά καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας με τα χρόνια νομίζω. Φιλιά πολλά κι από εδώ! ❤

        • Ο/Η Άιναφετς λέει:

          Η αναβλητικότητα είναι η μεγαλύτερη δικαιολογία για να μην ασχοληθούμε με ότι ψυχολογικό μας απασχολεί ΤΩΡΑ… και λέμε: «Με τον καιρό θα καταλάβω»… Όχι, Ελίνα μου, ότι εσωτερικά είμαστε τώρα θα είμαστε και αύριο (όπως και σήμερα είμαστε ότι είμασταν και χθες)! 😛
          Ξέρω πως μας είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε τον ψυχολογικό χρόνο… θέλει παρατήρηση, επιμονή και υπομονή, απλά με τα χρόνια όλο και εμβαθύνουμε μέσα μας και αυτό (ευτυχώς) δεν τελειώνει ποτέ! 😉

          ΑΦ! (πάω τώρα να βάλω και λίγη σκούπα)!!! 🙂

          • Ο/Η Ελίνα λέει:

            Αλλού είχα το μυαλό μου όταν το έγραφα αυτό. Σε κάτι μικρά παιδάκια (ονόματα δε λέμε) που σου λένε «Κλαίω, αλλά δεν ξέρω γιατί κλαίω» (χαχαχα) και μετά γίνονται έφηβοι που πάλι οι περισσότεροι δεν ξέραμε που πατούσαμε και που βρισκόμασταν και τελικά βλέπεις τους ανθρώπους κάπως να κατασταλάζουν ο καθένας με τον εαυτό του εκεί στα 35-40 και στα 50 ακόμη καλύτερα. Όμως αυτό που έγραψες «με τον καιρό θα καταλάβω» εγώ το πιστεύω να σου πω την αλήθεια. Ένα ποταμάκι είναι όλη η ζωή νομίζω και τις φορές που το αφήνουμε απλά να μας πάει, νομίζω πως είναι οι φορές που καταλαβαίνουμε και τα περισσότερα. Και θέλει καμιά φορά χρόνο για να καταλάβεις. Καληνύχτα να έχετε Άιναφέτς μου!

            • Ο/Η Άιναφετς λέει:

              Σίγουρα Ελίνα μου, καλό είναι να κυλάς με το ποταμάκι, όπως λες και σίγουρα καθώς περνούν τα χρόνια μαθαίνεις ακόμα πιο πολλά για σένα, φτάνει όλα «αυτά» να σ’ ενδιαφέρουν, πολύ! 😉
              Και σίγουρα όταν αντιστέκεσαι στα γεγονότα, αυτό καθόλου δεν βοηθά την κατανόηση…
              Και «ως γνωστόν» το ποσοστό των ανθρώπων που τους ενδιαφέρει η αυτογνωσία ή όπως θέλεις πες το, είναι πολύ πολύ μα πολύ μικρό! 😛

              ΑΦ! και καλή μας μέρα! 🙂

  7. Ο/Η Maria Kat λέει:

    Νομίζω πως η καλύτερη βοήθεια που μπορούμε να δώσουμε σε κάποιον είναι να τον ακούσουμε προσεκτικά. Συνήθως η βοήθεια που ζητάει κάποιος είναι η συμπαράσταση και η κατανόηση μας.
    Οι λύσεις δεν βοηθούν πάντα διότι ο καθένας από εμάς έχει διαφορετική οπτική των πραγμάτων Φιλάκια μαγισσουλα μου. Από αύριο Δευτέρα επιστρέφω επιτέλους στην μπλόγκοσφαιρα

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλή επιστροφή στη μικρή και σοφή μου φίλη! 😀
      Καλό είναι να μιλάμε για ότι μας βαραίνει ή μας απασχολεί, γιατί στο τέλος ότι κρατάμε μέσα μας, κινδυνεύει να γίνει δηλητήριο και για το σώμα μας, αλλά και για τον ψυχισμό μας! 😉
      Και επειδή η ζωή είναι σχέσεις, ας φροντίσουμε να έχουμε κοντά μας έναν καλό φίλο που να μας κάνει να αισθανθούμε ότι απλά είναι «εκεί»! 😛

      ΑΦιλιά Μαρία Kat μου και καλή σου δύναμη! 🙂

      ΥΓ: Δώσε μου το νέο λινκ του blog σου γιατί χάνομαι στα μαγκαζίνα και στο google!

  8. Η φράση κλειδί νομίζω πως είναι: «ξεσκεπάζοντας τον εαυτό μου». Ακούω αυτά που είναι κρυμμένα στα μύχια της ψυχής μου. Ο ψυχολόγος απλά προσφέρει τα αυτιά του για να ξετυλιχτεί το κουβάρι που είναι θαμμένο μέσα μας. Έξοχη ανάρτηση Στεφανία μου. Όλα αυτά που μας μετέφερες νομίζω πως αποτελούν τα βασικά αξιώματα της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας.
    Καλή νέα εβδομάδα να έχεις!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μήπως αυτό που «ξεσκεπάζει» τον εαυτό μας, Μαρία Κ. μου, είναι η λεγόμενη αυτογνωσία, η επίγνωση του πού βρίσκεται εσωτερικά ο καθένας; 😉
      Οι ψυχολόγοι όπως και οι ψυχοθεραπευτές δεν μπορούν να κάνουν τη «δουλειά» για μας, μπορούν να μας ακούσουν και αν είναι πολύ καλοί, να μας μάθουν πώς ν’ ακούμε τον εαυτό μας! 😛

      ΑΦιλιά πολλά και τρυφερά και να έχουμε μια δημιουργική βδομάδα! 🙂

  9. Ο/Η dodo λέει:

    «Αν αγαπάς, υπηρετείς. Η γοητεία της βοήθειας γεννιέται από τη ματαιοδοξία»: Ακριβώς αυτό.

  10. Ο/Η Φρίντα λέει:

    Κάποτε, ούτε που θυμάμαι πριν πόσα χρόνια, είχα για φίλο (φίλο-φίλο) ένα μορφωμένο, καλλιεργημένο, εξαίρετο άνθρωπο, που δεν ζει πια, ήταν που λες ο «μέντορας» μου, είχα απεριόριστη εμπιστοσύνη στην άποψη του και, εν τέλει, για κάθε τι ανούσιο, ρωτούσα τη γνώμη του, τον είχα μετατρέψει μεσα μου σε δεκανίκι.
    Μέχρι που κάποια στιγμή η ζωή μου, από διάφορα γεγονότα, βρέθηκα σε μία συναισθηματική περιδήνηση. Του τηλεφώνησα αρκετές φορές, μέχρι να βρεθούμε τελικά, να του πω τα προβλήματά μου, να του ανοίξω τα εσώψυχά μου, όπως έκανα πάντα, κι εκείνος αφού με άκουσε με προσοχή, με εκείνο το καλοσυνάτο, αγαπημένο βλέμμα του, σηκώθηκε μπροστά μου, έσφιξε το χέρι μου και μου είπε: Είμαι σίγουρος ότι σύντομα θα βγεις στο ξέφωτο .. υγιής!
    Κόντεψε να πάθω εγκεφαλικό, άλλα περίμενα να ακούσω κι άλλο άκουσα. Θύμωσα ..
    Πέρασε ο καιρός, τα συναισθηματικά προβλήματα βρήκαν τη λύση τους, όχι ανέξοδα φυσικά, όμως εγώ είχα σπάσει το δεκανίκι κι είχα βγει στο ξέφωτο .. υγιής 🙂
    Δεν ξέρω γιατί, όμως όταν διάβασα το θέμα της ανάρτησής σου, αυτή η ιστορία μου ήρθε στο μυαλό και μάλλον ασύνδετα, συνέδεσα τον Κρισναμούρτι με τον φίλο μου. Σ΄ευχαριστώ!
    Καλή εβδομάδα να έχουμε, αγαπημένη μου μαγισσούλα, σου στέλνω πολλά γλυκά φιλιά με ΑΑγάπη 🙂 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Τυχεροί είναι Φρίντα μου, όσοι πήραν παρόμοια μαθήματα απ΄ τη ζωή τους και ας ήταν οδυνηρά…
      Είναι εξαιρετικά δύσκολο όταν κανείς πονά, να μείνει με τον πόνο του και να τον παρατηρεί γιατί τότε αυτός γίνεται δάσκαλος του… αλλά ποιος αντέχει, οι περισσότεροι τρέχουν για βοήθεια… 😉
      Το να γράφει κανείς σε κάποιο τετράδιο ή σε κάποιο φίλο του, τις ανησυχίες του, τις σκέψεις του και μετά να τις διαβάζει μπορεί να είναι πολύ βοηθητικό, προσωπικά το έκανα πειθαρχημένα για ένα διάστημα και σίγουρα βοηθήθηκα, αν «μη τι άλλο» ανακουφίστηκα! 😛

      Απ΄ τη μελέτη ετών του Κρισναμούρτι μπορώ να πω με σιγουριά πως έμαθα και εξακολουθώ να μαθαίνω! 😉

      ΑΦιλιά πάντα με ΑΑγάπη! 🙂

  11. Ο/Η Memaria λέει:

    Μα τι άλλη βοήθεια μπορείς άραγε να δώσεις στα συναισθηματικά και όχι μόνο μπλεξίματα των άλλων, χωρίς να ανακατευτείς εκεί που δεν πρέπει πέρα από τη διάθεσή σου να ακούσεις?
    Ίσως αυτό που λέει η Ελίνα παραπάνω…να τον βοηθήσεις να δει πως δε χρειάζεται τη δική σου βοήθεια!
    Δεν μου αρέσει καθόλου που έρχεται ο άλλος να μου πει τα οικογενειακά του ας πούμε, και να με ρωτάει στο τέλος τι να κάνει…εγώ ξέρω τι θα έκανα εγώ, αλλά αυτό δεν αφορά κανέναν, ούτε λύνει το όποιο πρόβλημα…το να μου τα πει για να τα βγάλει από μέσα του, το δέχομαι!
    Εννοείται πως μιλάμε για λάιτ καταστάσεις έτσι?…γιατί σε σκληρές ίσως να επιβάλλεται κιόλας να βοηθήσεις…δεν μπορεί π.χ. η άλλη να σου λέει πως τη χτυπάει ο άντρας της κι εσύ απλά να ακούς!…εκεί ταρακουνάς!
    Φιλιά πολλά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έτσι Μαρία(me) μου, η μόνη βοήθεια (στα ψυχολογικά), είναι ν’ ακούσεις τον άλλο και να τον βοηθήσεις να καταλάβει πως μόνος πρέπει να τα βγάλει πέρα… γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά στη θέση του/μας… 😉
      Όσο για τις ακραίες εγκληματικές ή βίαιες συμπεριφορές, νομίζω ότι εκεί είναι που επιβάλλεται να καταλάβει ο άλλος πως πρέπει να δράσει ο ίδιος και αναρωτιέμαι μέχρι που είναι ευθύνη μας, να δράσουμε στη θέση του… μόνο στη κακοποίηση παιδιών, η ίδια θα ειδοποιούσα τις αρχές… Οι ενήλικες είμαστε υπεύθυνοι για τη ζωή μας! 😛

      ΑΦιλιά πολλά και δραστικά! 🙂

      • Ο/Η Memaria λέει:

        Εννοούσα πως ταρακουνάς τον ίδιο για να λάβει μέτρα, ή να κάνει ενέργειες…εκεί δεν τον ακούς μόνο, αλλά λες κιόλας! Τώρα τις αρχές, δεν ξέρω αν θα τις ειδοποιούσα…δεν μου έχει τύχει κιόλας, ευτυχώς…αλλά μου έρχονται στο νου κάτι πρωτοσέλιδα ας πούμε, με γείτονες που ξέρουν και δε μιλάνε και που στην ουσία, θεωρούνται συνένοχοι όταν γίνεται το χειρότερο..οπότε ανάλογα την κατάσταση, κι αν την έκρινα σοβαρή, ναι, ίσως να ειδοποιούσα και τις αρχές!
        Καλό βράδυ! 🙂

        • Ο/Η Άιναφετς λέει:

          Ούτε και η ίδια δεν μου έτυχε να βρεθώ σε ακραία κατάσταση και μόνο σε περίπτωση κακοποιημένων παιδιών θα ειδοποιούσα τις αρχές! ( Όπως και κακοποιημένων ζώων, θα ειδοποιούσα τη φιλοζωική) 😉
          ΑΦ! και καλή μας μέρα! 🙂

  12. Ο/Η Crux λέει:

    Είτε ο Carl Rogers διάβαζε Κρισναμούρτι είτε το αντίθετο! Η ικανότητα να βοηθάς μέσω του καθρεπτίσματος και όχι μέσω προτροπών και συμβουλών απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, όσο απλή κι αν φαντάζει.
    Επίσης, η συγκεκριμένη προοπτική της βοήθειας μου αρέσει καθώς η μονάδα είναι και δεν είναι παράλληλα αυθυπόστατη. Βοηθιέμαι για να βοηθηθώ ο ίδιος και μετά να «βοηθήσω». Επαναλαμβάνω, μου αρέσει αυτός ο κύκλος.

    Ακηλίδωτες καληνύχτες Άιναφετς.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Δεν έχω μελετήσει τον Carl Rogers γι αυτό και δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος έχει επηρεάσει ποιον, το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως ο Κρισναμούρτι από πολύ νεαρή ηλικία, έλεγε πως είμαστε οι δάσκαλοι και οι μαθητές του εαυτού μας και πως κανένας γκουρού, φιλόσοφος, δάσκαλος ή ψυχολόγος δεν μπορεί να κάνει τη «δουλειά» για μας…
      Οποιοσδήποτε μπορεί να σου δείξει τον «διακόπτη» αλλά εσύ θα πρέπει να τον γυρίσεις! 😛
      Σίγουρα δεν είναι εύκολο για τον καθένα να μαθαίνει για τον ίδιο μέσα απ΄ το καθρεπτίσμα αλλά ο μηχανισμός (που δεν χωράει καμιά τεχνική) είναι εφικτός στον καθένα. Προσωπικά όταν απαντώ στα σχόλια φίλων μου, τις περισσότερες φορές αυτό μου μαθαίνει για μένα και με βοηθά να έχω επίγνωση της κατάστασης μου! 😉
      Δεν είναι εξαιρετικά λογικό να μη μπορείς να βοηθήσεις κάποιον αν μέσα σου επικρατεί σύγχυση;
      Ευχαριστώ για την αναφορά στον Carl Rogers που είχα μόνο ακουστά!

      http://psycho8erapia.blogspot.gr/2013/03/carl-rogers.html

      Καλό μας ακηλίδωτο απογευματάκι! 🙂

      • Ο/Η Crux λέει:

        Βασική ιδέα στην ψυχοθεραπευτική προσέγγιση του Rogers ( και επικρατέστερη πλέον απο όσο γνωρίζω στη συμβουλευτική ψυχολογία ) είναι ότι βοηθάς τον άλλον να ξεδιπλώσει τις σκέψεις του. Δεν συμβουλεύεις, δεν είσαι σε καμία περίπτωση καθοδηγητής. Ο ψυχολόγος εδώ «κάνει τη δουλειά για μας» μόνο με την έννοια ότι καθρεφτίζει όσα του λες ώστε εσύ ο ίδιος να επεξεργαστείς καλύτερα όσα έχεις εκφράσει. Ο κοινός τόπος που εντόπισα με αυτό το κείμενο είναι η ιδέα ότι βοηθάς τον άλλον ακούγοντας τον, κατανοώντας τον κι αυτός έπειτα από την ανατροφοδότηση βοηθά ο ίδιος τον εαυτό του ξεκαθαρίζοντας τις σκέψεις του.

        Καλό βράδυ

  13. «Χωρίς αυτογνωσία, πώς μπορείς να γνωρίζεις τις ανάγκες του άλλου;
    Χωρίς να κατανοήσεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να κατανοήσεις τον άλλο, να υπηρετήσεις τον άλλο.
    Χωρίς αυτογνωσία δρας μέσα σε άγνοια και έτσι δημιουργείς θλίψη…»

    Ακριβώς, και κυρίως, στην κοινωνία χρειάζεται περισσότερη ενσυναίσθηση.

    Καλή εβδομάδα αγαπημένη μας Στεφανία, καλόν υπόλοιπο Αύγουστο, με ενσυναίσθηση και άλλες ωραίες καλοκαιρινές αισθήσεις, φιλιά.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και επειδή είμαστε η κοινωνία, μόνο αν βοηθήσουμε τους εαυτούς μας γνωρίζοντας τους και αλλάζοντας τους, υπάρχει πιθανότητα ν’ αλλάξει και η κοινωνία… είναι ο ίδιος μηχανισμός!!! 😉
      Και στο κάτω κάτω ποιοι είμαστε να βοηθήσουμε τον άλλο, ακόμα και αν μας το ζητήσει… τεράστια ευθύνη! 😛

      Καλή βδομάδα και σε σένα αγαπημένη μου Ειρήνη!

      ΑΦιλιά πολλά και πάντα καρδιάς! 🙂

  14. Ο/Η Ανέσπερη λέει:

    Συζητήσεις. Πολλές συζητήσεις, ατελείωτες. Όχι με φίλους. Ή μάλλον όχι με φίλους αν χρειάζεσαι βοήθεια για να πάρεις αποφάσεις. Με φίλους μόνο αν νιώσεις την ανάγκη του μοιράσματος. Αλλά για να πάρεις σημαντικές αποφάσεις για την πορεία της ζωής σου, συζητήσεις μόνον με τον εαυτό σου. Πολλές και ατελείωτες.

    «…να δεις τα πράγματα από απόσταση, να πάρεις τη θέση τη δική σου και ύστερα την απέναντι θέση. Να δικαιολογήσεις και να δικαιολογηθείς. Να ενοχοποιήσεις και να ενοχοποιηθείς. Και αν η ζυγαριά βαραίνει στο «ΝΑΙ», να αφήνεις όλα τα αρνητικά έξω από το μυαλό σου και να συνεχίσεις στη θέση που είσαι με πιο ανοιχτή καρδιά. Αν η ζυγαριά γύρει πως το «ΟΧΙ» και παρθούν σοβαρές αποφάσεις, να εστιάσεις στα αρνητικά και να προχωρήσεις κλείνοντας οριστικά τους προβληματικούς κύκλους.
    Στα δύσκολα της ζωής μας, δυναμώνει ο χαρακτήρας μας και γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Δεκανίκια και εξιλαστήρια θύματα τα αποφεύγουμε διακαώς! …» 😉

    Τίποτα άλλο δεν μου έρχεται στο νου για την παρούσα ανάρτησή σου Στεφανία.

    Συννεφιάζει. Ίσως και να βρέξει. Ο ήλιος πλέον δύει πίσω από άλλο βουνό και σκέφτομαι πως τον άλλο μήνα θα αλλάξει και πάλι βουνό μέχρι να φτάσει προς το Παγγαίο και να νυχτώνει νωρίς. Θα χειμωνιάσει όμορφα φέτος.
    Μια μεγάλη αγκαλιά και μια πνοή δροσιάς σου στέλνω.

    Υ.Γ. Δεν θα έπρεπε να παίρνεις τα πράγματα από δεύτερο ή τρίτο χέρι
    ούτε να κοιτάζεις μέσα από μάτια πεθαμένου,
    ούτε να τρέφεσαι με φαντάσματα των βιβλίων.
    Ούτε να κοιτάζεις μέσα απ’ τα μάτια μου, ούτε να παίρνεις πράγματα από μένα.
    Πρέπει ν’ ακούς όλες τις πλευρές και να τα φιλτράρεις για τον εαυτό σου.

    Walt Whitman, Τραγούδι στον εαυτό μου

  15. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Πολύ χαρά μου έδωσε το σχόλιο σου Ζωή μου και αυτή είναι η χαρά που νιώθει κανείς όταν αισθάνεται πως ο άλλος είναι μαζί του… συμμερίζεται και μοιράζεται τα ίδια καρδιοχτύπια και ξέρει ν’ ακούει τη καρδιά του… ❤
    Και όπως λες:
    "Στα δύσκολα της ζωής μας, δυναμώνει ο χαρακτήρας μας και γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Δεκανίκια και εξιλαστήρια θύματα τα αποφεύγουμε διακαώς! …» 😉… ΝΑΙ!!!

    Και εδώ στο βουνό μου, ο ήλιος τώρα δύει πίσω από το έλατο, γι αυτό και οι παραπάνω φωτό είναι πιο παλιές! 😛

    Χαίρομαι που σου άρεσε και "το τραγούδι στον εαυτό μου", του Whitman!
    "Ούτε να κοιτάζεις μέσα απ’ τα μάτια μου, ούτε να παίρνεις πράγματα από μένα.
    Πρέπει ν’ ακούς όλες τις πλευρές και να τα φιλτράρεις για τον εαυτό σου"…

    Μια μεγάλη τρυφερή αγκαλιά γεμάτη κατανόηση και αγάπη σου στέλνω! 🙂

  16. Ο/Η roula1smaragdenia λέει:

    Τι ωραίο θέμα έχει αυτή η ανάρτησή σου Στεφανία μου..!! διάβαζα και ξαναδιάβαζα το θέμα βοήθεια.. είναι αλήθεια οτι μπερδεύτηκα λίγο … όμως κατάλαβα…. ότι πρώτα πρέπει να έχεις επίγνωση το τι κάνεις εσύ… με τον εαυτό σου… για να μπορείς να βοηθήσεις … και δεν εννοώ υλικά… !!
    Εδώ και 10 χρόνια … δεν ξέρω αν κάνω καλά… υπάρχει μια φίλη συγγενής με τεράστια ψυχολογικά προβλήματα λόγο της απουσίας από την ζωή δικών της ανθρώπων που κάθε μέρα από τότε θα πιουμε τον καφε μας μαζί και θα μιλήσουμε για τα ίδια πράγματα.. που επαναμβάνονται όλα αυτα τα χρόνια…Δεν μπορω να της προσφέρω τίποτε άλλο εκτος απο την παρουσία μου αυτή την λίγη ώρα…ακριβώς αυτό θέλει ενα άνθρωπο να την ακούσει εστω και αν επαναλαμβανεται…είναι οι εμμονές της ψυχής της…που δύσκολα μπορούν να γιατρευτούν…είναι μεγάλη στην ηλικία !!
    Δεν ξερω αν είναι σωστό η λάθος αυτό που κάνω αλλά πως να αρνηθείς σε ένα άνθρωπο φίλη μου που ζητά την συντροφιά σου έστω και λίγο.. και ηρεμεί απλά μιλώντας για τα δικά της…!!!
    Είσαι εκεί και την ΑΚΟΥΣ..!!!
    Δεν ξέρω αν είναι βοήθεια κατά τον Κρισναμούρτι αυτό .. αλλά αυτήν ξέρω μόνο…!!
    Η αλλη η φιλοσοφική θέλει πολύ μελέτη κορίτσι μου… !!
    Να νερασεις ενα όμορφο υπολοιπο καλοκαιρακι στο βουνο σου… φιλακια θαλασσινά ακόμα …:) ❤ ❤

  17. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Νομίζω Ρούλα μου, πως πολύ καλά κατάλαβες τι είναι η βοήθεια, γράφεις:
    «ότι πρώτα πρέπει να έχεις επίγνωση το τι κάνεις εσύ… με τον εαυτό σου… για να μπορείς να βοηθήσεις … και δεν εννοώ υλικά… !!
    Επίσης νομίζω, πως ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσεις την ηλικιωμένη φίλη σου, είναι να την ακούς και να της δίνεις την αίσθηση ότι είσαι ΕΚΕΙ για εκείνη, δλδ ακριβώς ότι κάνεις! 😉
    Ο καλύτερος τρόπος να κατανοήσει κανείς την ψυχοφιλοσοφία, είναι να διαβάζεις απλά χωρίς να νοιάζεται τι πραγματικά καταλαβαίνεις… αυτό δρα μαγικά, γιατί κάποια στιγμή και σε κάποιο γεγονός, ανακαλύπτεις ότι είχες πολύ καλά κατα-νοήσει κάτι που είχες διαβάσει κάποτε! 😛

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και εσύ ν’ απολαμβάνεις το όμορφο καλοκαιράκι μαζί με τους αγαπημένους σου! 🙂

  18. Παράθεμα: «Αν θέλεις να βοηθήσεις τον άλλο, πρέπει να γνωρίσεις τον εαυτό σου, γιατί είσαι ο άλλος» | insight

  19. Ο/Η aristea k λέει:

    Α! Τη λάτρεψα αυτή την ανάρτηση μαγισσούλα μου!Είναι η επιτομή κάθε ανθρωπιστικής επιστήμης ( και της δικής μου φυσικά)
    «Στην επιθυμία να βοηθήσεις τον άλλο, να υπηρετήσεις τον άλλο, υπάρχει κρυμμένη υπερηφάνεια, αλαζονεία.»
    Για αυτό είμαι ενάντια στις συμβουλές και τις κριτικές εξάλλου! Μα με τίποτα δεν το κάνω. Προσφέρω τις γνώσεις μου κάποιες φορές κι αν θέλει τις παίρνει ο άλλος αν όχι τις πετάει.
    Όταν μου ζητούν δε συμβουλή βγάζω σπυράκια!!!!
    Σε φιλώ γλυκά! ♥

  20. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Πολύ έχει παρεξηγηθεί η έννοια της βοήθειας, φυσικά της ψυχολογικής γιατί η πρακτική βοήθεια στους δύσκολους καιρούς που ζούμε είναι απαραίτητη! 😉

    «Συμβουλές δεν δέχομαι λάθη κάνω και μόνος», είχε γράψει ένας φίλος πάνω απ΄ το κρεβάτι του στο νοσοκομείο! 😛

    ΑΦιλιά Αριστέα μου και μόνο καρδιάς! 🙂

  21. Ο/Η kymatismoi λέει:

    Τι υπέροχη ανάρτηση και πόσο πάνω στην ώρα τη βλέπω!Ευγνώμων Στεφανία μου! ❤

  22. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Εξαιρετικά δύσκολο θέμα η «βοήθεια» Φώφη μου! 😉
    Παρατηρώντας πώς λειτουργούμε στις σχέσεις μας, τις φιλικές ή τις ποιο προσωπικές, μαθαίνουμε για μας και αυτό όπως πολύ καλά γνωρίζεις και η ίδια δεν τελειώνει ποτέ (και ευτυχώς), έτσι ξεκινάμε ακούγοντας πρώτα τον εαυτό μας για να μπορέσουμε στη συνέχεια ν’ ακούσουμε και τον άλλο… αυτή είναι η καλύτερη βοήθεια… και στη αναπόφευκτη ερώτηση του άλλου: «Τι να κάνω;»… απαντάς, «Άκου τη καρδιά σου»! ❤
    Χαίρομαι όταν μ' επισκέπτεσαι! 😀

    Καλή μας βδομάδα με πολλά πολλά ΑΦιλιά! 🙂

  23. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Ένα άγγιγμα αγάπης και το να είσαι αυτό που λένε good listener είναι που πραγματικά χρειάζεται ο άλλος όταν έχει ανάγκη…Και σίγουρα, κατανοώντας καθημερινά τον εαυτό μας κλαι τα πράγματα μέσω της ενσυνείδησης, κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στο να κατανοήσουμε αυτόν που έχουμε κάθε φορά απέναντί μας… 🙂

  24. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έτσι ακριβώς! 😀
    Για να υπάρξει το άγγιγμα αγάπης Κατερίνα μου, μήπως πρώτα ο άνθρωπος πρέπει να τα έχει βρει με τον εαυτό του και αυτό δεν είναι καθόλου εγωιστικό, είναι απαραίτητο… 😉
    Αν πχ συνέχεια επικρίνεις, συγκρίνεις, ή λες ψέματα στον εαυτό σου, το ίδιο θα κάνεις και προς τα έξω, έτσι δεν είναι;
    Όλοι μιλάμε γι αγάπη και λίγοι την γνωρίζουν πραγματικά… θα δεις όταν γεννηθεί το κοριτσάκι σου, την αληθινή ανιδιοτελή αγάπη! ❤

    ΑΦιλιά πολλά και πάντα τρυφερά! 🙂

  25. Παράθεμα: Πεταλουδίσματα… | Άιναφετς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s