Την ησυχία μας;

unnamed

.

«Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό.
Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε.

Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι. «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα. Ας πιάσω να κάμω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του.» Και ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε το κάτω τον άλλον Μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος!

.

3902479057_11f1167b0c_z

.

«Ο διάολος θα με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι. Τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τι να κάμω;»

Ολονύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα βρήκα» φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και τους έβαλε στο ταψί να παλέψουν.

.windtower2

.

Άρχισε το πάλεμα. Τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος.

Μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν!

Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του…!»

Ν.Καζαντζάκης.

   Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”…

.

Ρωμιοί είναι αυτοί, ανάθεμά τους! Αν δεν μας τύχαιναν στη στράτα μας, θα ’χε φάει τώρα
η Τουρκιά τον κόσμο!
Ο πασάς στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»
 .
Οι μισές δουλειές, οι μισές κουβέντες, οι μισές αμαρτίες, οι μισές καλοσύνες έφεραν τον
κόσμο στα σημερινά χάλια. Φτάσε, μωρέ άνθρωπε, ως την άκρα, βάρα και μη φοβάσαι!
Πιο πολύ σιχαίνεται ο Θεός το μισοδιάολο παρά τον αρχιδιάολο!
«Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»
 .

Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει.
«Αναφορά στον Γκρέκο»

.
Κάθε Έλληνας που δεν παίρνει, ας είναι και μια φορά στη ζωή του, μια γενναία απόφαση,
προδίνει τη ράτσα του.
«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»

.

1359481413

.

Είναι να αναρωτιέται κανείς αν θα βρούμε ποτέ την ησυχία μας…

.

Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό
μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.
«Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»
.

Καζαντζάκης

.

.

.

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

26 Responses to Την ησυχία μας;

  1. Μέγας σοφός! Τα έργα του θα έπρεπε να τα είχαμε ευαγγέλιο.
    Αυτή είναι η ευτυχία στ’ αλήθεια.
    Κι όσο την αναζητάμε σε πολύβουες λεωφόρους και τεχνητούς παραδείσους, όλο και πιο δυστυχείς γινόμαστε.
    Εξαιρετική επιλογή και πάλι Στεφανία μου, τα αποσπάσματα του μεγάλου δασκάλου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και να σκεφτείς Μαρία μου, πως ξεκίνησα να διαβάζω Καζαντζάκη στην εφηβεία μου και μάλιστα στα Γαλλικά! 😉
      Είναι απ΄ τους συγγραφείς που με καλύπτουν 100% γι αυτό και οι συχνές μου αφιερώσεις όπως η παρακάτω που είναι και μια απ΄τις αγαπημένες μου!

      https://ainafetst.wordpress.com/2012/01/08/ecouter/

      Και μη ξεχνάμε πως, «ο δρόμος προς την ευτυχία είναι πάντα υπό κατασκευή»! 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλό μας «δρόμο»! 🙂

  2. Ο/Η rena christodoulou λέει:

    Αγαπημένος συγγραφέας ο Καζαντζάκης.
    Πόσο καλά γνώριζε τους συμπατριώτες τους συμπατριώτες του!
    Να είσαι καλά και να περνάς ακόμη καλύτερα.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλώς τη Ρένα! 🙂
      Ο Καζαντζάκης γνώριζε καλά την ανθρώπινη ψυχολογία γι αυτό και τον Ρωμιό που παρ όλες τις κακουχίες του, παραμένει ίδιος! 😛

      Καλό Σαββατοκύριακο με πολλά τρυφερά ΑΦιλιά! (Α=Αληθινά) 🙂

  3. Ο/Η dodo λέει:

    Δυό Ρωμιοί, φίλοι- τότε: http://content-mcdn.ethnos.gr/filesystem/images/20140427/low/assets_LARGE_t_420_54340566.JPG
    (Άγγελος Σικελιανός και Νίκος Καζαντζάκης)

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Τι τρυφερή φωτογραφία… έτσι είναι η πραγματική φιλία!

      «Τώρα που δεν είσαι μπροστά μου και δεν βλέπεις τι έκφραση παίρνει το πρόσωπο μου και δεν κινδυνεύω να φανώ τρυφερός και γελοίος , σου λέω πως σ’ αγαπώ πολύ.
      (Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά)»
      Καζαντζάκης Ν

      Ευχαριστώ Dodoula μου και καλό ήσυχο και τρυφερό βραδάκι! 🙂

  4. Η αλήθεια είναι ότι εκτός από την Ασκητική, δεν έχω διαβάσει Καζαντζάκη, γιατί όσες φορές είχα ξεκινήσει κάποιο βιβλίο του, μου φαινόταν πολύ δύσκολος στα νοήματα για το μυαλό μου.
    Αποσπασματικά μονάχα, όπως εδώ καλή ώρα!
    Άρα είναι μια πολύ χρήσιμη σε μια αρτίστα αυτή η ανάρτησή σου!
    Καλό Σαββατοκύριακο εύχομαι!
    Κίσιζ Άιναφετς!

  5. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Η Ασκητική του Καζαντζάκη για μένα Αρτίστα μου, είναι ευαγγέλιο, διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται και κάθε φορά μεγαλώνει και η κατανόηση μας, έτσι μην ανησυχείς αν δεν έχεις διαβάσει άλλα βιβλία του! 😉

    Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε και να είναι ήσυχο! 😛

    ΑΦιλιά πολλά πολλά, ήσυχα και πάντα χαμογελαστά! 🙂

  6. Ο/Η Φρίντα λέει:

    Ο Καζαντζάκης είναι για μένα ο πνευματικός μου πατέρας. Από την εφηβεία μου -όπως κι εσύ- διάβασα όλα του τα έργα. Και τα λάτρεψα. Λάτρεψα την ελεύθερη έκφραση και οι διηγήσεις του είναι τόσο γλαφυρές που είναι σαν εικόνες που ξεδιπλώνονται μπροστά σου.
    Από τα αποσπάσματα που επέλεξες να μοιραστείς θεωρώ πως «Οι μισές δουλειές, οι μισές κουβέντες, οι μισές αμαρτίες, οι μισές καλοσύνες έφεραν τον κόσμο στα σημερινά χάλια. Φτάσε, μωρέ άνθρωπε, ως την άκρα, βάρα και μη φοβάσαι! Πιο πολύ σιχαίνεται ο Θεός το μισοδιάολο παρά τον αρχιδιάολο!» μ’ αγγίζει περισσότερο. Να’σαι καλά που μου τον έφερες πάλι κοντά μου:)
    Άργησα λίγο την επικοινωνία μας, καθότι ο «γεράκος» μας ο υπολογιστής ασθένησε, τον πήρε ο μάστορας στο εργαστήριο και μας τον έφερε επιδιορθωμένο, χωρίς να εγγυηθεί για πόσο ακόμη. 8 χρόνια έχουν περάσει που τον έχουμε .. O Mozilla που χρησιμοποιούσαμε αργεί πολύ κι έτσι μπαίνω από τον Explorer. Άντε να δούμε ..
    Καλό σου βράδυ, σου στέλνω πολλά γλυκά φιλιά με Ααγάπη 3>

  7. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μεγάλη υπόθεση Φρίντα μου, να μη φτάνει κανείς στα μισά της πορείας του, γιατί το πισωγύρισμα καραδοκεί και εμείς τ’ ανθρώπινα πλάσματα τις πιο πολλές φορές, όλα τα μισοκάνουμε… ακόμα και τις απλές δουλειές του σπιτιού ή της όποιας δουλειάς μας! Τραγικό, αλλά έτσι είναι! 😉
    Είμαστε μισοί άνθρωποι και η επίγνωση και εδώ μπορεί να καθαρίσει το τοπίο! 😛

    Στην εποχή της διαδικτυακής επικοινωνίας ο υπολογιστής δεν είναι πολυτέλεια, είναι όπως παλιά ήταν το τηλέφωνο, ελπίζω ο δικός σας ν’ αντέξει, γιατί αλλιώς το έξοδο είναι μεγάλο και δεν είμαστε για τέτοια! 😉

    ΑΦιλιά και να έχουμε μια όμορφη Κυριακή και με πανσέληνο! 🙂

  8. Ο/Η Marina Tsardakli λέει:

    Από την μία μαγισσούλα μου, είναι υπερεκτιμημένη και η ησυχία. Η εξέλιξη κάνει πάντα θόρυβο και είναι σίγουρα πολύτιμη.
    Αν πάλι, η «ανάπτυξη» δεν είναι για καλό και μόνο εξέλιξη δεν επιφέρει, ησυχία και πάλι ησυχία!
    Σου στέλνω γλυκό φιλί!!!! Μια όμορφη εβδομάδα ας μας ξημερώσει ❤

  9. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μήπως Μαρινάκι μου, καλά θα κάναμε να «ψάχναμε» για ησυχία πρώτα μέσα μας;
    Μήπως δεν μπορεί να υπάρξει ησυχία στο κόσμο, έτσι που συμπεριφέρεται ο άνθρωπος;
    Μήπως η «ανάπτυξη» είναι εσωτερική κατάσταση και μόνο για το καλό της ανθρωπότητας μπορεί να υπάρξει;
    Μήπως τα παραλέω; Αυτό που συμβαίνει στην ανθρωπότητα μπορεί να χαρακτηριστεί ως εξέλιξη;

    Πολλά ερωτήματα «γέννησε» το σχόλιο σου και πολύ σ’ ευχαριστώ γι αυτό! 😉

    ΑΦιλιά πάντα γλυκά και καλή «ήσυχη» βδομάδα θα μας ευχηθώ! 🙂

  10. Ο/Η aristea k λέει:

    Λατρεύω τη γαλήνη και επιδιώκω να την έχω. Για αυτό και με ενοχλεί όταν μου την σακατεύουν.
    Μια ωραία στιγμή ηρεμίας για μένα είναι να έχω απαλή μουσική και να διαβάζω ( και Καζαντζάκη- Ο Ζορμπάς εξάλλου συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο αγαπημένα μου βιβλία)!
    Το σχόλιο της Μαρίας μας με καλύπτει απόλυτα!
    Πολλά φιλιά μαγισσούλα μου! ♥

  11. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Την ησυχία, τη ηρεμία, τη γαλήνη και ποιος δεν τις θέλει; 😉
    Τώρα τι φταίει και δεν τις έχουμε τόσο εύκολα, μήπως γιατί δυσκολευόμαστε ν’ αρκεστούμε στα απλά; 😉

    «Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό
    μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο…» 😛
    «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά»
    Καζαντζάκης

    Πολλά πολλά ΑΦιλιά καρδιάς σου στέλνω Αριστέα μου! 🙂

  12. Στο παρακάτω απόσπασμα: Η μαντάμ Ορτάνς, που είναι ένα από τα κύρια πρόσωπα του μυθιστορήματος επειδή ήταν συνδεδεμένη με τον Ζορμπά, έχει πεθάνει και ο συγγραφέας με τον
    Ζορμπά επιστρέφουν από την κηδεία της.

    Προχωρούσαμε αμίλητοι μέσα από τα στενά δρομάκια του χωριού. Τα σπίτια μαυρολογούσαν ολοσκότεινα, κάπου ένα σκυλί γάβγιζε, κάποιο βόδι αναστέναζε. Κάποτε μας έρχουνταν στο φύσημα του αγέρα εύθυμα, αναβρυτά, σαν παιγνιδιάρικα νερά, τα κουδουνάκια της λύρας. Βγήκαμε από το χωριό, πήραμε το δρόμο κατά το ακρογιάλι μας.

    -Ζορμπά, είπα, για να κόψω τη βαριά σιωπή, τι αγέρας είναι ετούτος; Νοτιάς;

    Μα ο ζορμπάς πήγαινε μπροστά, κρατώντας σα φανάρι το κλουβί με το παπαγάλο* και δεν αποκρίθηκε.

    ‘Οταν φτάσαμε στο ακρογιάλι μας, ο Ζορμπάς στράφηκε:

    -Πεινάς, αφεντικό; ρώτησε.

    -‘Οχι, δεν πεινώ, Ζορμπά.

    -Νυστάζεις;

    -‘Οχι.

    -Μήτε εγώ. Ας καθήσουμε στα χοχλάδια, έχω κάτι να σε ρωτήσω.

    ‘Ημασταν και οι δυο κουρασμένοι, μα δε θέλαμε να κοιμηθούμε. Δε θέλαμε να χάσουμε το φαρμάκι της μέρας ετούτης, ο ύπνος μας φαίνουνταν σα μια φυγή σε ώρα κιντύνου και ντρεπόμασταν να κοιμηθούμε.

    Καθίσαμε στην άκρα της θάλασσας, έβαλε ο Ζορμπάς το κλουβί ανάμεσα στα γόνατά του και κάμπωση ώρα σώπαινε. ‘Ενας φοβερός αστερισμός ανέβηκε από το βουνό, πολυόματο τέρας με στρουφιχτήν ουρά, κάπου κάπου ένα αστέρι ξεκολλούσε κι έπεφτε.

    Ο Ζορμπάς κοίταξε τ’ αστέρια, με το στώμα ανοιχτό, σα να τά ‘βλεπε για πρώτη φορά.

    -Τι γίνεται εκεί απάνω! μουρμούρισε.

    Και σε λίγο πήρε την απόφαση, μίλησε.

    -Ξέρεις να μου πεις, αφεντικό, είπε κι η φωνή του ασκώθηκε επίσημη, συγκηνιμένη μέσα στη ζεστή νύχτα, ξέρεις να μου πεις τι πάει να πουν όλα αυτά; Ποιος τα έκαμε; Γιατί τα έκαμε; Και πάνω απ’ όλα, ετούτο (η φωνή του Ζορμπά ήταν γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί να πεθαίνουμε;

    -Δεν ξέρω, Ζορμπά! αποκριθηκα, και ντράπηκα σα να με ρωτούσαν το πιο απλό πράμα, το πιο απαραίτητο, και δεν μπορουσα να το εξηγήσω.

    -Δεν ξέρεις! έκαμε ο Ζορμπάς και τα μάτια του γούρλωσαν.

    ‘Ομοια γούρλωσαν και μιαν άλλη νύχτα, όταν με ρώτησε αν χορεύω και του αποκρίθηκα πως δεν ξέρω χορό.

    Σώπασε λίγο, άξαφνα ξέσπασε:

    -Τότε τι ναι αυτά τα παλιόχαρτα που διαβάζεις; Γιατί τα διαβάζεις; ‘Αμα δεν λένε αυτό τι λένε;

    -Λένε τη στενοχώρια του ανθρώπου που δεν μπορεί ν’ απαντήσει σε αυτά που ρωτάς, Ζορμπά, αποκρίθηκα.

    -Να τη βράσω τη στενοχώρια τους! έκαμε ο Ζορμπάς χτυπώντας με αγανάχτηση το πόδι του στις πέτρες.

    Ο παπαγάλος στις ξαφνικές φωνές τινάχτηκε απάνω:

    -Καναβάρο*! Καναβάρο! έσκουζε σα να ζητούσε βοήθεια.

    -Σκασμός και συ! έκαμε ο Ζορμπάς κι έδωκε μια γροθιά στο κλουβί. Στράφηκε πάλι σε μένα

    -Εγώ θέλω να μου πεις από που ερχώμαστε και που πάμε. Του λόγου σου τόσα χρόνια μαράζωσες απάνω στις Σολομωνικές* θάχεις στύψει δυο τρεις χιλιάδες οκάδες χαρτί, τι ζουμί έβγαλες;

    Τόση αγωνία είχε η φωνή του Ζορμπά, που η πνοή μου κόπηκε, αχ, να μπορούσα να του δινα μια απόκριση!

    ‘Ενιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη, μά κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι ‘ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρέσει.

    -Δεν απαντάς; έκαμε ο Ζορμπάς με αγωνία.

    Δοκίμασα να δώσω στο σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ο ιερός τρόμος:

    -Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ’ ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας. τ’ αλλα φύλλα είναι τ’ αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα τ’ οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει, το γευόμαστε, τρώγεται, το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.

    Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν’ ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει…

    Σταμάτησα. ‘Ηθελα να πω: «Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η ποίηση», μα ο Ζορμπάς δε θα καταλάβαινε και σώπασα.

    -Τι αρχίζει; ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;

    -…Αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος, Ζορμπά, είπα. ‘Αλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρούν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: «Θεός». ‘Αλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: «Μου αρέσει».

    Ο Ζορμπάς συλλογίστηκε κάμποση ώρα. Βασανίζουνταν να καταλάβει.

    -Εγώ, είπε τέλος, κοιτάζω κάθε στιγμή το θάνατο, τον κοιτάζω και δεν φοβούμαι. ‘Ομως και ποτέ, ποτέ δε λέω: Μου αρέσι. ‘Οχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν είμαι λεύτερος; Δεν υπογράφω!

    Σώπασε, μα γρήγορα φώναξε πάλι:

    -‘Οχι, δε θ’ απλώσω εγώ στο χάρο το λαιμό μου σαν αρνί και να του πω: «σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω!»

    Δε μιλούσα. στράφηκε, με κοίταξε ο Ζορμπάς θυμωμένος.

    -Δεν είμαι λεύτερος; ξαναφώναξε.

    Δε μιλούσα. Να λες «Ναι»! στην ανάγκη, να μετουσιώνεις το αναπόφευγο σε δικιά σου ελέφτερη βούληση -αυτός, ίσως, είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος της λύτρωσης. Το ‘ξερα, και γι αυτό δε μιλούσα.

    Ο Ζορμπάς είδε πως δεν είχα πια τίποτα να πω, πήρε το κλουβί σιγά σιγά, να μην ξυπνήσει ο παπαγάλος, το τοποθέτησε δίπλα από το κεφάλι του και ξάπλωσε.

    -Καλήνύχτα, αφεντικό, είπε φτάνει.

    Ζεστός νοτιάς φυσούσε πέρα από το Μισίρι και μέστωνε τα τζερτζεβατικά και τα φρούτα και τα στήθια της Κρήτης. Τον δέχουμουν να περιχύνεται στο μέτωπο, στα χείλια μου και στο λαιμό, κι έτριζε και μεγάλωνε, σα να ‘ταν πωρικό, το μυαλό μου.

    Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν ήθελα. Δε συλλογίζουμουν τίποτα. Ενιωθα μονάχα, στη ζεστή ετούτη νυχτιά, κάτι μέσα μου, να μεστώνει. ‘Εβλεπα, ζούσα καθαρά το καταπληχτικό ετούτο θέαμα: ν’ αλλάζω. ‘Ο,τι γίνεται πάντα στα πιο σκοτεινά υπόγεια του στήθους μας, γίνουνταν τώρα φανερά, ξέσκεπα, μπροστά μου. Κουκουβιστός στην άκρα της θάλασσας, παρακολουθούσα το θάμα.

    Τ’ αστέρια θάμπωσαν, ο ουρανός φωτίστηκε, κι απάνω στο φως χαράχτηκαν με ψιλό κοντύλι τα βουνά, τα δέντρα, οι γλάροι. Ξυμέρωνε.

    * Ο παπαγάλος ανήκε στη μαντάμ Ορτάνς που τον αγαπούσε ιδιέτερα.

    ( Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ Νίκος Καζαντζάκης )

    ευχαριστούμε για την ανάρτηση σου… τα λέει όλα ο Καζαντζάκης… φιλιά

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Κατ’ αρχάς Μυστήριο κορίτσι μου, ένα τεράστιο ευχαριστώ για το υπέροχο αυτό απόσπασμα που μου έφερε δάκρυα στα μάτια! 😉

      «Να λες «Ναι»! στην ανάγκη, να μετουσιώνεις το αναπόφευγο σε δικιά σου ελέφτερη βούληση -αυτός, ίσως, είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος της λύτρωσης»….

      Αυτό το απόσπασμα είναι βάλσαμο και έρχεται ν’ ανακουφίσει τα αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου… βασικά όλο το κείμενο, διδάσκει με τον ιδιαίτερο τρόπο που μόνο ο Καζαντζάκης ήξερε να κάνει! 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και πάντα καρδιάς! 🙂

  13. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Δεν ξέρω τι να πω μπροστά σε τούτη την ομορφιά και τη σοφία των λόγων… Μόνο ότι έχω καθυστερήσει να πιάσω στα χέρια μου τον σπουδαίο Ελληνα συγγραφέα…Από ότι καταλαβαίνω ένα βιβλίο που αξίζει να ξεκινήσει κανείς μαζί του είναι η Ασκητική (εγώ πάντα βέβαια έλεγα ότι μάλλον θα ξεκινήσω από την Αναφορά στο Γκρέκο…) Αφιλάκια γλυκά μαγισσούλι μου!

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Όχι Κατερίνα μου, δεν νομίζω πως έχεις καθυστερήσει να τον πιάσεις στα χέρια σου! 😉
    Βλέπεις η αφεντιά μου, που τον είχε διαβάσει και μάλιστα στα Γαλλικά στα νιάτα της, δεν θυμάται σχεδόν τίποτα… Να, το παραπάνω κείμενο που μας έβαλε το μυστήριο κορίτσι, ενώ είχα διαβάσει τότε το βιβλίο, ήταν σαν να το διάβαζα για πρώτη φορά… 😛
    Την Ασκητική να την αφήσεις για αργότερα, καλύτερα να διαβάσεις τώρα την Αναφορά στο Γκρέκο, πάντως έχε και την Ασκητική, είναι ευαγγέλιο και θα μπορείς να το ανοίγεις μεταξύ δυο μπιμπερά!!! 😀

    ΑΦιλιά πολλά και πάντα τρυφερά! 🙂

  15. Ο/Η womaneditor λέει:

    Από πολύ μικρή κάτι με κέντρισε να διαβάσω Καζαντζάκη. Αλλά δεν μ’ άρεσε. Δυστυχώς, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα, έχω αφεθεί σε αυτή την πρώτη μου εντύπωση και τον απολαμβάνω από τα σοφά αποσπασματάκια που πετυχαίνω εδώ κι εκεί.
    Καλή συνέχεια, Στεφανία μου! ♥

  16. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Αυτό που περιγράφεις Αλεξάνδρα μου, το έχω ξανακούσει και απ’ άλλους και όχι μόνο για τον Καζαντζάκη αλλά και για πολλούς άλλους συγγραφείς! 😉
    Είναι φυσικό όταν είμαστε νέοι να μην έχουμε την ωριμότητα να κατανοήσουμε βαθύτερα νοήματα, το ίδιο είχα πάθει και η ίδια με τον «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι!!! 😛
    Δοκίμασε να διαβάσεις την Ασκητική που είμαι σίγουρη πως θα σ’ ενδιαφέρει πολύ! 😉

    ΑΦιλιά και καλό μας βραδάκι! 🙂

  17. Ο/Η roula1smaragdenia λέει:

    Mαγισσούλα μου τον Καζαντζακη δεν τον γνώρισα μεσα απο τα βιβλια του αλλά απο το σηρίαλ ο Χριστός ξανασταρώνεται.. που παιζότανε στην ασπρόμαυρη τότε τηλεόραση.. και ηταν απο τα πρωτα σηριαλ… νομιζα για να διαβασει κανεις Καζαντζάκη έπρεπε να είναι μορφωμενος για να τον καταλαβει… μετα διαβασα και το βιβλιο αυτό και εμεινα εκπληκτη απο τη γραφη αυτου του ανθρώπου… εχω αρχίσει τωρα τον φτωχούλη του Θεού.. και εχω μαγευτεί. αν δεν ηταν μεγαλος συγραφέας δεν θα τον ήξερε όλος ο κόσμος… πες μου φιλεναδα ποιος άλλος Ελληνας συγραφεας υπάρχει που να ειναι παγκόσμια γνωστος; θελω να διαβασω και τα αλλα του βιβλία… για να τον γνωρίσω καλύτερα!!! όπως βλεπεις μια καθυστερηση την έχω στις επισκέψεις μου…αλλα αυτό είναι και καλό… γιατί διαβαζω και όοοοολ τα σχόλια…χα..χα.. να περνας ομορφα και χαλαρώνεις διαβάζοντας και απολαμβάνοντας το δάσος σου..φιλάκια καρδιάς ❤ ❤

  18. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν ξέρω Ρούλα μου, αν είμαι το κατάλληλο άτομο να σου συστήσω εκτός από τον Καζαντζάκη άλλους ‘Ελληνες συγγραφείς γιατί βασικά διαβάζω στα Γαλλικά και στα Αγγλικά, αλλά θυμάμαι να έχω διαβάσει στα Ελληνικά και τον Βενέζη, Σαμαράκη και Τερζάκη, οι δυο τελευταίοι είναι και Κρητικοί! 😉

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και να έχουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο! 🙂

  19. Ο/Η Memaria λέει:

    Αγαπημένος ο Καζαντζάκης…κι εδώ ταιριάζει γάντι αυτό που σου έγραψα στην επόμενη ανάρτηση…
    «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. »
    κι απαντά στο γιατί θεωρώ πως δεν είμαι ελεύθερη…και φοβάμαι πολλά κι ελπίζω ακόμα περισσότερα!

    Να έχεις μια όμορφη μέρα…τα φιλιά μου στα έδωσα στην επόμενη ανάρτηση, γιατί πήγα λίγο σαν τον κάβουρα πάλι…ανάποδα!

  20. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Το παρακάτω απόσπασμα νομίζω Μαρίαme μου, θα μιλήσει στη καρδιά σου:

    «Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν ήθελα. Δε συλλογίζουμουν τίποτα. Ενιωθα μονάχα, στη ζεστή ετούτη νυχτιά, κάτι μέσα μου, να μεστώνει. ‘Εβλεπα, ζούσα καθαρά το καταπληχτικό ετούτο θέαμα: ν’ αλλάζω. ‘Ο,τι γίνεται πάντα στα πιο σκοτεινά υπόγεια του στήθους μας, γίνουνταν τώρα φανερά, ξέσκεπα, μπροστά μου. Κουκουβιστός στην άκρα της θάλασσας, παρακολουθούσα το θάμα».
    Αλλάζουμε και συνήθως αυτό γίνεται πιο εύκολα κατανοητό στους άλλους και ας μην τους έχουμε συναντήσει ποτέ ζωντανά! 😉
    Αυτό είναι το «μέστωμα» ! 😛

    ΑΦιλιά πολύ πολύ τρυφερά! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s