Θυμός.

 

jeunes

Ερώτηση αθήτρια): Γιατί όταν θυμώνει μαζί μου κάποιος που αγαπάω, ο θυμός του

είναι τόσο έντονος αφού εγώ τον αγαπάω;

Κρισναμούρτι: Πρώτα από όλα αγαπάτε κανέναν;
Ξέρετε τι σημαίνει ν’ αγαπάς;
Σημαίνει να δίνεις ολοκληρωτικά το νου σου, την καρδιά σου, όλη σου την ύπαρξη και
να μη ζητάς την παραμικρή ανταπόδοση, να μην απλώνεις το χέρι σου σαν ζητιάνος
για να σου δώσουν αγάπη.
Καταλαβαίνετε; Όταν υπάρχει αυτού του είδους η αγάπη, υπάρχει θυμός;
Και γιατί θυμώνουμε με κάποιον όταν τον αγαπάμε με τη συνηθισμένη,
τη δήθεν αγάπη;
Δεν είναι επειδή δεν παίρνουμε εκείνο που περιμένουμε από το άλλο πρόσωπο; Έτσι δεν είναι;
.
se-battre
Αγαπώ τη γυναίκα μου ή τον άνδρα μου, το γιο μου ή την κόρη μου, αλλά από τη στιγμή που θα κάνουν κάτι που δεν είναι «σωστό» θυμώνω, γιατί;
Γιατί ο πατέρας θυμώνει με το γιο του ή με την κόρη του;
Επειδή θέλει το παιδί του να είναι ή να κάνει κάτι, που να ταιριάζει με κάποιο μοντέλο
που έχει εκείνος στο κεφάλι του και το παιδί αντιδρά και επαναστατεί.
Οι γονείς προσπαθούν να ολοκληρωθούν, να μείνουν στην αθανασία μέσα από την
ιδιοκτησία τους, μέσα από τα παιδιά τους και όταν το παιδί τους κάνει κάτι που δεν
εγκρίνουν, θυμώνουν βίαια. Έχουν κάποιο ιδανικό για το πώς θα πρέπει να είναι το
παιδί τους και μέσα από αυτό το ιδανικό ολοκληρώνονται οι ίδιοι· και θυμώνουν όταν το
παιδί τους δεν ταιριάζει με το μοντέλο που είναι η ολοκλήρωση τους.
.

imagesm

Έχετε προσέξει πώς θυμώνετε μερικές φορές με κάποιο φίλο σας;
Το ίδιο πράγμα είναι: Περιμένετε κάτι από αυτόν και όταν δεν εκπληρωθεί ό,τι περιμένετε απογοητεύεστε, που πραγματικά σημαίνει ότι μέσα σας, ψυχολογικά εξαρτιέστε από αυτό το πρόσωπο.
Έτσι, όπου υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση, δεν μπορεί παρά να υπάρχει και απογοήτευση· και η απογοήτευση αναπόφευκτα θρέφει το θυμό, την πίκρα, τη ζήλια και άλλες μορφές σύγκρουσης.
images
Να γιατί είναι πολύ σημαντικό, ειδικά όταν είναι νέος κανείς, ν’ αγαπάει κάτι με όλο του το είναι-ένα δέντρο, ένα ζώο,το δάσκαλό σου, τους γονείς σου – γιατί τότε θα ανακαλύψεις από μόνος σου τι σημαίνει  να ζεις χωρίς σύγκρουση, χωρίς φόβο.
Αλλά οι δάσκαλοι, βλέπετε, είναι συνήθως απασχολημένοι με τον εαυτό τους, είναι παγιδευμένοι στις προσωπικές τoυς έγνοιες, για την οικογένεια τους, για τα οικονομικά τους, για τη δουλειά τους. Δεν έχουν αγάπη στην καρδιά τους και αυτό είναι ένα από τα προβλήματα της εκπαίδευσης.
.
ae6cc5_6ea0076642ea44c7a847babe928c9fb6-jpg_srz_235_274_85_22_0-50_1-20_0-00_jpg_srz
.
Εσείς τα παιδιά μπορεί να έχετε αγάπη στην καρδιά σας, γιατί είναι κάτι φυσικό ν’ αγαπάς όταν είσαι νέος· αλλά αυτό καταστρέφεται σύντομα: από τους γονείς, από τον δάσκαλο, από τον κοινωνικό περίγυρο.
Για να διατηρηθεί αυτή η αθωότητα, αυτή η αγάπη που είναι το άρωμα της ζωής, είναι εξαιρετικά κοπιαστικό· απαιτεί πολύ νοημοσύνη.
.
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
«Η αίσθηση της ευτυχίας»
.
Μετάφραση
Νίκος Πιλάβιος
.
Εκδόσεις
Καστανιώτης
*
**
.
.
Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

53 Responses to Θυμός.

  1. Ο/Η Ελίνα λέει:

    Απόλυτα σωστό, κατά τη γνώμη μου.Μακάρι να το διάβαζαν όλοι οι γονείς.Tα φιλιά μου, Στεφανία μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλησπέρα Ελίνα μου! 😀
      Αυτό το κείμενο, απευθύνεται σε όλους μας και επειδή είναι το ερώτημα μικρού κοριτσιού, καλό θα ήταν να το διάβαζε και η νεολαία που ένα μέρος της έχει διαβρωθεί απ΄ το σύστημα που μας θέλει όλους αποκοιμισμένους και θυμωμένους…
      Και εδώ θέτω ένα ερώτημα, αντί να είμαστε θυμωμένοι με το σύστημα, μήπως καλό θα ήταν να θυμώσουμε με τους εαυτούς μας, γιατί δεν αγαπάμε, βασικά δεν αγαπάμε τους εαυτούς μας; 😛

      Περιμένουμε κάτι απ’ τους άλλους και όταν αυτό δεν εκπληρωθεί απογοητευόμαστε, που σημαίνει ότι μέσα μας, ψυχολογικά εξαρτιόμαστε από αυτό το πρόσωπο…
      «Έτσι, όπου υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση, δεν μπορεί παρά να υπάρχει και απογοήτευση· και η απογοήτευση αναπόφευκτα θρέφει το θυμό, την πίκρα, τη ζήλια και άλλες μορφές σύγκρουσης».

      Τα ΑΦιλιά μου σε όλους σας! 🙂

  2. Ο/Η dodo λέει:

    «Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.»

  3. Το μόνο δημιουργικό ταξίδι ζωής είναι να βρούμε τον εαυτό μας, να είμαστε σ’ επαφή με τα αρνητικά συναισθήματα και να κάνουμε σωστή διαχείριση του θυμού μας. «Απαιτεί πολύ νοημοσύνη» όπως λέει το κείμενο. Και ενσυναίσθηση, θα συμπλήρωνα.
    Την καλησπέρα μου Στεφανία!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και το ταξίδι ζωής και η ενσυναίσθηση απαιτούν πολύ νοημοσύνη Μαρία μου, έτσι είναι! 😉
      Η νοημοσύνη είναι αυτή που λείπει απ΄ το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας γι αυτό και έχει μαζευτεί τόσος θυμός… 😉

      ΑΦιλιά πολλά και εύχομαι να έχουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο! 🙂

  4. Ο/Η Poupermina _ λέει:

    1976 τραγουδήθηκε γραμμένο από τη Σώτια Τσώτου
    ……..
    Η αγάπη όλα τα υπομένει,
    η αγάπη όλα τα ελπίζει.
    Δίνει ζωή στην οικουμένη
    κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.
    ……….
    Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι,
    αρχή και τέλος δε γνωρίζει.
    Χτυπάει τ’ αόρατο ρολόι
    κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.

    (το μοιρολόι είναι η άλλη όψη του θυμού)

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Η αγάπη όλα τα υπομένει, και σίγουρα όταν λείπει, θυμώνουμε! 😉

      Υπέροχος ο στίχος της Σώτια Τσώτου που δεν γνώριζα και πολύ σ’ ευχαριστώ για τον στίχο, δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω το ίδιο το τραγούδι! 😛

      Βρήκα όμως αυτό!

      ΑΦιλιά πολλά πολλά Πουπερμίνα μου! 🙂

  5. Έχω θυμώσει παλαιότερα με πολύ καλό φίλο και δεν του ξεθύμωσα ποτέ. Εννοώ ότι δεν του μιλάω πλέον, εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν είχε σωστή συμπεριφορά και γι αυτό πολύ καλά κάνω και δεν του μιλάω.
    Τι είχε κάνει; Είχε προσπαθήσει να σπείρει διχόνοια ανάμεσα σ’ εμένα και τον καλύτερό μου φίλο, πράγμα το οποίο δεν το πέτυχε. Από καθαρή ζήλια, όπως μου είπε όταν είχαμε συζητήσει το γεγονός και μου ζήταγε συγγνώμη, αλλά η αρτίστα αγύριστο κεφάλι, δεν τον συγχώρεσε ποτέ…
    Ο καλύτερός μου φίλος, κάποια στιγμή τον συγχώρεσε, αλλά εκείνος ήταν πιο καλός άνθρωπος από μένα.
    Με το παιδί μου, δεν θυμάμαι να έχω θυμώσει. Ίσως επειδή αν του θύμωνα δεν θα ήταν χαρούμενο κι ευτυχισμένο και ο μπαμπάς μου μού είχε πει ότι όταν κάνουμε παιδιά, οφείλουμε να τα έχουμε χαρούμενα κι ευτυχισμένα, αλλιώς να μην τα κάνουμε καθόλου. Σωστό, λάθος, δεν ξέρω, αλλά ακολούθησα την συμβουλή του. Άλλωστε, έτσι με είχε μεγαλώσει κι εμένα.
    Με το στεφάνι μου θυμώνω καμιά φορά, αλλά έχει βρει τα κουμπιά μου και με κάνει να ξεθυμώνω στο λεπτό!
    Σταματώ εδώ, διότι αυτό το σχόλιο τείνει να μετατραπεί σε σεντόνι!
    Καλό Σαββατοκύριακο΅μαγισούλα!
    Αποστέλλω ασπασμούς και καρδούλα!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Δεν ξέρω κανένα Αρτίστα μου, που να μην έχει θυμώσει κάποια στιγμή στη ζωή του και να μην έχει κόψει εντελώς τις επαφές … 😛
      Σίγουρα σ’ αυτό «παίζει» πως επειδή μέσα μας είμαστε «εντάξει» με τον άλλο, τον έχουμε εμπιστευτεί, του έχουμε ανοίξει την καρδιά μας, έχουμε ακόμα και κλάψει μαζί, όταν ο άλλος, «μας τη φέρει», λέγοντας πχ ψέματα ή κοροϊδεύοντας μας (που είναι κάτι που κανείς δύσκολα συγχωρεί) ξεκόβουμε, και ξέρεις Αρτίστα μου, δεν είναι απαραίτητο να θυμώσουμε με τον άλλο, απλά κάτι μέσα μας παγώνει, νεκρώνει και μας απομακρύνει… Φυσικά αν πραγματικά είχαμε Αγάπη στις καρδιές μας, σίγουρα αλλιώς θ’ αντιμετωπίζαμε παρόμοιες περιπτώσεις! αλλά… 😉

      «Ευλογημένος αυτός που δεν προσδοκά, δεν θα απογοητευτεί ποτέ»… (Βούδας & Χριστός).
      Να δίνεις για τη χαρά που αυτό σου δίνει, χωρίς να περιμένεις τίποτα και αυτό είναι εφικτό, αφού τις έχεις «φάει» μερικές φορές, βεβαίως, βεβαίως! 😛

      ΑΦιλιά πάντα τρυφερά και καλό μας Σαββατιάτικο βραδάκι! 🙂

  6. Ο/Η Βre Melaxrinaki λέει:

    Εκπληκτικό κείμενο. Φώναξα τα παιδιά μου και τους το διάβασα.
    Όσοι γονείς, εκπαιδευτικοί και γενικά όλοι όσοι το διαβάσουν, πρέπει να παραδειγματιστούν
    από αυτό.
    Για άλλη μία φορά, μαγεύεις μαγισσάκι μου.
    Φιλώ σε ❤
    Υ.Γ. Αυτή την ανάρτηση λες να εννοούσε η Νάσια ? Μήπως το άτομο που έγραψε το μέιλ, έχει θυμό μέσα του?χιχιχι. Δεν ξέρω, θα δείξει. Όπως και να έχει, σμoύτς.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Είμαι σίγουρη πως το κείμενο θ’ άρεσε στα παιδάκια σου Ματίνα μου, αν και αυτά έχουν απ΄τη φύση τους (ακόμα) αγάπη στις καρδιές τους που όμως το σύστημα σιγά σιγά θα εξαφανίσει, όσο και αν προσπαθούν οι γονείς… 😉
      Βασικά το κείμενο «μιλάει» πιο πολύ σ’ εμάς τους μεγάλους που με το παραμικρό θυμώνουμε και είναι γεγονός πως η έλλειψη νοημοσύνης (όπως την εννοεί ο Κρισναμούρτι) είναι στη βάση κάθε προβλήματος… 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και στους τέσσερεις σας! 🙂

      ΥΓ: Δεν ξέρω αν η Νάσια εννοούσε αυτή την ανάρτηση ή την προηγούμενη που είναι εξ’ ίσου αυστηρή!!! 😉

  7. Ο/Η eleniplus λέει:

    «Όπου υπάρχει ψυχολογική εξάρτηση, δεν μπορεί παρά να υπάρχει και απογοήτευση». Για μένα, φράση αυτή, είναι το ζουμί όλου του κειμένου.
    Υπάρχει θυμός και θυμός. Ο θυμός που στρέφεται κατά των αγαπημένων μας είναι, όπως τον νιώθω εγώ, απογοήτευση περισσότερο. «Γιατί δεν είσαι έτσι όπως σε έχω φανταστεί;», «Γιατί δεν φέρεσαι έτσι όπως βλέπω στις φαντασιώσεις μου;»
    Ένας θυμός που κάλλιστα ταιριάζει στο σύντροφό μας, στους γονείς, στους φίλους μας και στα παιδιά μας. Ένας θυμός που δεν κάνει διακρίσεις, απόλυτα δημοκρατικός, απόλυτα ανθρώπινος.

    Καλημέρα γλυκιά μου Στεφανία που μας βάζεις τόσο ενδιαφέροντες προβληματισμούς!
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Η έλλειψη πραγματικής Αγάπης Ελένη μου, είναι που δημιουργεί την ψυχολογική εξάρτηση που οδηγεί στην απογοήτευση και στον θυμό! 😉
      Κάπου λέει (πάλι!) ο Κρισναμούρτι πως αγαπάμε με όρους…. και πόσο δίκαιο έχει, περιμένουμε ανταπόδοση και αλίμονο μας αν ο άλλος δεν σταθεί στο ύψος των προσδοκιών μας! 😛
      Ο θυμός είναι θυμός και δεν έχει διαβαθμίσεις, γιατί είναι ένα συναίσθημα που «καίει» πρώτα εμάς τους ίδιους και όταν τον εκδηλώνουμε στον άλλο, εμάς δυσκολεύει-βλάπτει ακόμα και σωματικά… (ανεβαίνει η πίεση, ταχυκαρδία, άγχος, δύσπνοια κλπ) 😉

      ΑΦιλιά πάντα γλυκά σε όλη την όμορφη σου οικογένεια! 🙂

      ΥΓ: Ενδιαφέρον θα είχε να διάβαζαν οι κόρες σου το παραπάνω κείμενο! 😉

      • Ο/Η eleniplus λέει:

        Αυτό με την αγάπη υπό όρους, νομίζω το έχουμε ξανασυζητήσει και είναι ίσως μια από τις πιο αληθινές επισημάνσεις που έχω διαβάσει στα τόσο ενδιαφέροντα κείμενά σου.
        Σε φιλώ γλυκά

        Υ.Γ. Γιος και κόρη – η σειρά της αναφοράς είναι η σειρά εμφάνισής τους σε αυτό τον κόσμο!

  8. Ο/Η Evi λέει:

    Πόσο σωστά συμπεράσματα…μάλλον δίκιο έχει ο Κρίσνα! Οι γονείς κοιτάζουν στα πρόσωπά μας τη δική τους ολοκλήρωση και όταν δεν επέρχεται χάνονται πολλά στη μεταξύ μας σχέση..βέβαια όταν αγαπάς όλα τα ξεπερνάς πιστεύω..να αγαπάμε λοιπόν και να αφήνουμε πίσω μας το θυμό!! Φιλιά πολλά μαγισσούλα μου

  9. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ο Κρισναμούρτι (και όχι Κρίσνα!) για μένα Εύη, ακριβώς επειδή όχι μόνο τον μελετώ αλλά πειραματίζομαι με αυτά που λέει, είναι έτσι! 😉
    Όταν αγαπάμε, δεν έχουμε κανένα λόγο να θυμώνουμε… το «θέμα» είναι αν αγαπάμε ή αν νομίζουμε πως αγαπάμε! 😛

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και να έχεις μια όμορφη Κυριακή! 🙂

  10. Ο/Η Marina Tsardakli λέει:

    Είναι ανθρώπινο συναίσθημα ο θυμός, δεν μπορούμε να μην τον νιώσουμε θα ήταν ουτοπικό κατά την γνώμη μου να πιστέψουμε το αντίθετο, αλλά μπορούμε να μην τον αφήνουμε να μας κυριεύει. Μπορούμε να τον αναλύσουμε και να τον διαχειριστούμε.
    Όσο για τον επίλογο, πόσο σωστός και αληθινός μαγισσούλα μου!
    Σε γλυκοφιλώ ❤

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω Μαρινάκι μου, πως έχουμε πολλά να μάθουμε απ΄τον θυμό, όπως για όλα μας τα συναισθήματα και αυτό παρατηρώντας και παρακολουθώντας τι συμβαίνει την ώρα του θυμού μέσα μας… 😉
      Ίσως ανακαλύψουμε πώς «τον» δικαιολογούμε…ή μήπως είναι ο άλλος που φταίει και έρχεται να συγκρουστεί με τις πολύ καλά εδραιωμένες μας πεποιθήσεις, ιδέες, πιστεύω ή θυμώνουμε με τον εαυτό μας για κάποια στάση μας;
      ….ειλικρινά έχει πολύ πολύ ενδιαφέρον το πόσα θα μάθουμε για μας! 😛
      Απλή παρακολούθηση χωρίς επίκριση αλλά με φροντίδα και τρυφερότητα, ακριβώς όπως παρακολουθούμε ένα παιδάκι να παίζει… 😉

      «Για να διατηρηθεί αυτή η αθωότητα, αυτή η αγάπη που είναι το άρωμα της ζωής, είναι εξαιρετικά κοπιαστικό· απαιτεί πολύ νοημοσύνη».

      Πολλά πολλά τρυφερά ΑΦιλιά σου στέλνω! 🙂

  11. Ο/Η Memaria λέει:

    Δε θυμώνω εύκολα, αλλά αν θυμώσω με κάποιον, ή μάλλον με κάτι που έκανε ή είπε κάποιος, σίγουρα έχω καλό λόγο, γιατί θα έκανε ή θα είπε κάτι πολύ άσχημο!

    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έδωσες Μαρία(me) μου, τον απόλυτο ορισμό του θυμού! 😉
      Πάντα έχουμε καλό λόγο για ότι κάνουμε…
      Τώρα αν ο Μπρίκι κάνει ζημιά και σου φάει κάποιο αντικείμενο πχ, θα θυμώσεις εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν θα κουβαλάς το θυμό σου μια μέρες ή για μια ζωή, έτσι δεν είναι;

      Τώρα έχει ενδιαφέρον να ερευνήσουμε (μέσα μας) γιατί κουβαλάμε θυμό και δεν μπορούμε να συγχωρέσουμε και τους άλλους όσο άσχημα και αν μας φέρθηκαν;
      Δε λέω πως είναι απλό, αλλά νομίζω πως η παρατήρηση έχει ενδιαφέρον! 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλή μας βδομάδα! 🙂

      • Ο/Η Memaria λέει:

        Προσωπικά δε δίνω μεγάλη σημασία στη συγχώρεση και θα σου εξηγήσω το λόγο…δε θέλω να ξεχνώ κάποια πράγματα, αφού για να συγχωρέσεις αληθινά πρέπει και να καταλάβεις, αδιανόητο σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά και να ξεχάσεις, εγκληματικό κατά τη γνώμη μου!
        Αφού καμιά φορά πάνω που πάω να ξεχάσω και να ξεχαστώ με ξαναβάζω κάτω και μου ξαναθυμίζω κάποια πράγματα…δε θεωρώ τη συγχώρεση γαλήνη για όποιον τη δίνει, αλλά γι’ αυτόν που την παίρνει…και κάποιοι δεν τη ζητούν και ποτέ.
        Όλα αυτά τα «σκληρά» όμως αφορούν μόνο έναν-δυο ανθρώπους που ούτε που θέλω να ξαναδώ στη ζωή μου και που πια δεν αγαπώ στο ελάχιστο…ούτε και μισώ όμως, απλά δεν τους θέλω ούτε στο οπτικό μου πεδίο!
        Δε νιώθω να κουβαλώ μέσα μου θυμό, απλά θέλω να μην ξεχάσω γιατί αν ξεχάσω θα την ξαναπατήσω!

        Κατά τα άλλα, ο θυμός μου εκτονώνεται κι εξαφανίζεται αμέσως…φυσιολογικά πράγματα δηλαδή!

        • Ο/Η Άιναφετς λέει:

          Καλημέρα Μαρία (me) μου! 😀
          Χαίρομαι για το σχόλιο σου, γιατί έτσι μας δίνεται η αφορμή να κοιτάξουμε μαζί το θέμα της συγχώρεσης… που όπως έχω γράψει και άλλες φορές κατά καιρούς επανέρχεται με τη μορφή θυμού. Έχω δει πως και συγνώμη να σου ζητήσει ο άλλος γιατί σου φέρθηκε για πολύ καιρό άθλια παραπλανώντας σε πχ με ατελείωτα ψέματα, είναι φυσικό να μη το ξεχάσεις εκτός αν σου κάνουν λοβοτομή… από την άλλη αν τα βρεις με τον εαυτό σου και τον αγαπήσεις πραγματικά, μπορείς να κατανοήσεις τον άλλο και απλά να απομακρυνθείς και να αδιαφορήσεις…. δεν λέω πως είναι εύκολο αλλά γίνεται!
          Μη ξεχνάμε και την ευθύνη που οι ίδιοι φέρουμε, για όσα επιτρέψαμε ή ανεχτήκαμε! 😉
          Και εδώ έρχεται αυτό που είπε ο Βούδας και προσωπικά με βοήθησε πολύ γιατί μίλησε στην καρδιά μου! ❤
          "Συγχώρεσε τους άλλους, όχι γιατί οι άλλοι αξίζουν την συγχώρεση, αλλά γιατί ΕΣΥ αξίζεις την ειρήνη και την γαλήνη". 😛

          Πολλά ΑΦιλιά σου στέλνω και την προσέχεις τη Μαρία! 🙂

          • Ο/Η Memaria λέει:

            Το να κατανοήσω τον άλλον τι θεωρώ ακατόρθωτο…όσο για το αν του επιτρέψαμε να τα κάνει ή όχι, ή τα ανεχτήκαμε είναι άλλη μεγάλη κουβέντα…
            Aν υπήρχε περίπτωση να είχε γίνει ή το ένα ή το άλλο, τότε ίσως και να κατανοούσα πάντως…
            Θα έλεγα βρήκαν κορόιδο και τα έκαναν αν ήμουν κορόιδο βέβαια, ή θύμα, αλλά δε θα πάρω την ευθύνη ποτέ για πράξεις άλλων… και στην κατανόηση των βρώμικων μυαλών έχω μεγάλο θέμα!
            Στη γαλήνη όμως και στην ειρήνη δεν έχω..εκεί είμαι καλά, ενώ άλλοι όχι!

            Θα την προσέχω!! 🙂
            Φιλιά πολλά!

            • Ο/Η Άιναφετς λέει:

              Απ΄το πρωί σε σκέφτομαι Μαρία(me), γιατί σε κατανοώ 100% … και να δεις πώς τα φέρνει η ζωή, γιατί συνήθως ελκύουμε αυτά που πρέπει ν΄ αντιμετωπίσουμε, έτσι «έπεσα» σ’ ένα video ενός τύπου που ήδη γνώριζα, ο οποίος μιλάει απλά για την συγνώμη…
              Το mail μου, είναι steftapta@yahoo.gr, στείλε μου το δικό σου για να σου το προωθήσω!
              Προσωπικά μ’ έχει βοηθήσει πολύ πολύ να δω μια και η ίδια δουλεύω το θέμα της συγνώμης! 😉

              ΑΦιλιά με όλη μου την αγάπη! 🙂

  12. Ο/Η aristea k λέει:

    Προβληματίστηκα μαγισσούλα μου.
    Γιατί θυμώνω κάποιες φορές με τη μαμά μου!
    Γενικά με τους αγαπημένους φίλους είμαι ανεκτική πολύ, και με όσους αγαπάω επίσης.
    Εξαιρετικό κείμενο, με μεγάλες αλήθειες….
    Σε φιλώ !

    .

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ναι Αριστέα μου, έχει ενδιαφέρον (βασικά για τη σχέση σας) να δεις τι υπάρχει πίσω απ΄τον θυμό σου, ειδικά με τη μαμά σου… 😉
      Το «έκανα» με τη δική μου, που όπως σου έχω γράψει, μας μεγάλωσε με διάφορες περίεργες ιδέες περί διαπαιδαγώγησης και η αφεντιά μου, για πολύ πολύ καιρό είχα πολύ θυμό μέσα μου… αλλά την κατανόησα, την συμπόνεσα (ενσυναίσθηση) και την συχώρεσα…από τότε παρόλα τα 91 της (το Σάββατο!), ότι και να πει ή να κάνει ΔΕΝ ΘΥΜΩΝΩ, το ίδιο ισχύει και με τον Α’ σύζυγο και με κάτι φίλες μου, αυτό όμως δεν θα πει, πως θα τρέξω να πέσω στην αγκαλιά τους ή θα επιδιώξω και την παρέα τους! 😛

      Αυτό που είναι σίγουρο, είναι για να μάθουμε για τον θυμό πρέπει να υπάρχει αγάπη στη καρδιά μας που είναι το άρωμα της ζωής, όπως λέει ο Κρισναμούρτι, «είναι εξαιρετικά κοπιαστικό και απαιτεί πολύ νοημοσύνη».

      ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! 🙂

  13. Ο/Η roula1smaragdenia λέει:

    Θυμός το σημερινο θέμα σου Στεφανια μου….πόσο καταστροφικος είναι .. θελει πολυ δουλεια εντός μας για να τον κουλαντρίσουμε…δεν υπαρχει εκεινη την ώρα η λογική… θυμώνουμε για πολλα πραγματα …και οντως ειναι αληθεια πως κατατρώει τα μέσα μας όσοι εχουμε αυτό το συναίσθημα του θυμού συνεχεια και τωρα τελευταια απο την κατασταση που ζούμε….!!!Ας προσπαθησουμε να τον αποφευγουμε… αν αυτό ειναι εφικτό..!!! και ας αφησουμε τον αλλον όποιοςκαι να ειναι αυτός το παιδι μας τον φιλο μας να είναι αυτός που ειναι ….ούτε εμεις ειμαστε αυτο που θα ήθελαν εκεινοι… μακαρι να το καταλαβαιναμε αυτό φιλεναδα…!!
    Οσο για την αγαπη..ειναι αυτό ακριβως… να δίνεις ολοκληρωτικά το νου σου, την καρδιά σου, όλη σου την ύπαρξη και να μη ζητάς την παραμικρή ανταπόδοση..!! περασα από το σπιτικό σου και έμαθα . παλι κατι που με εβαλε σε σκεψεις εσωτερικες…προς καλυτερευση… να περνας ομορφα Στεφανια μου… φιλακιααααα!!

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαχαχα! αγαπημένη μου Ρούλα, ναι, το σημερινό θέμα είναι πολύ πολύ δύσκολο αλλά σε βεβαιώνω είναι εφικτό…. τουλάχιστο αν μας θυμώσει κάτι, δεν το κουβαλάμε για μέρες! 😉
    Πάντως, την άλλη φορά που θα θυμώσεις, μη τρέξεις να δικαιολογήσεις τον θυμό σου και θα δεις ακριβώς πώς λειτουργεί και αν το δεις πραγματικά μια φορά, μετά κάθε φορά που θα τα «παίρνεις», κάτι θα κάνει κλικ μέσα σου και θα ξεθυμώνεις στη στιγμή!!! 😛

    Και πόσο σωστό αυτό που γράφεις:
    …»και ας αφησουμε τον αλλον όποιος και να ειναι αυτός το παιδι μας τον φιλο μας να είναι αυτός που ειναι ….ούτε εμεις ειμαστε αυτο που θα ήθελαν εκεινοι… μακαρι να το καταλαβαιναμε αυτό φιλεναδα…Οσο για την αγαπη..ειναι αυτό ακριβως… να δίνεις ολοκληρωτικά το νου σου, την καρδιά σου, όλη σου την ύπαρξη και να μη ζητάς την παραμικρή ανταπόδοση..!!! ❤

    ΑΦιλιά πολλά πολλά, σοφή μου φιλενάδα και να έχεις μια όμορφη βδομάδα! 🙂

  15. Ο/Η Π.......Ξωτικό λέει:

    Σωστόο ,πολύ σωστόοοο ._
    «…ψυχολογικά εξαρτιέστε από αυτό το πρόσωπο» !!!!
    Αυτό το τι βαφτίζουμε αγάπη το’χουμε πεί και ξαναπεί . Εστάλη στην κόρη αυτομάτως γιατί συνέπεσε και με περιστατικό με «φίλη» που είδα οτι την τάραξε πολύ .
    Εκείνο που επιπλέον της τόνισα (γιατί εννοείται οτι δεν μιλάμε για «αγάπη» ) είναι πως ό,τι μας θυμώνει τόοοσο πολύ δείχνει πως έχουμε και ιδιαίτερο πρόβλημα- θέμα εμείς με τον εαυτό μας πάνω σάυτό και κυρίως αυτό πρέπει να κοιτάξουμε πέρα απ’το να λέμε επιτακτικά πόσο λάθος είναι ο άλλος . Γιατί είναι άλλο η απογοήτευση γιατί κάποιος φέρθηκε σκάρτα κι άλλο ο βαθύς θυμός που πιστεύω πάντα έχει να κάνει με εμάς . Νομίζουμε συχνά πως θυμώνουμε με τον άλλον ενώ ξέρουμε κατά βάθος οτι με τον εαυτό μας έχουμε θυμώσει .
    Καλά κάπως έτσι ,ας σταματήσω 😉
    Φιλούδια ηλιοφώτιστα επιτέλους !!!

  16. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Φωτισμένο το σχόλιο σου, Ξωτικούλι μου!!! 😛
    Βλέπεις εμείς οι μαμάδες- γιαγιάδες, έχουμε θυμώσει πολύ στη ζωή μας και αργούμε να δούμε πώς λειτουργεί ο θυμός και ότι το «εγώ» είναι αυτό που θίγεται… ελπίζω η κόρη σου, να μπορέσει να διδαχτεί στη πράξη! 😉
    Επίσης θέλει πολύ ωριμότητα και εσωτερική δουλίτσα για να κατανοήσεις την ψυχολογική εξάρτηση που έχουμε με το άτομο που μας θυμώνει, όπως και την έλλειψη αγάπης που είναι η ρίζα, όλων μας των προβλημάτων… 😉
    Κάπου τελευταία διάβασα πως όταν κατανοήσουμε ότι με τον εαυτό μας πρέπει να θυμώσουμε, να μην εκδηλώσουμε τον θυμό μας στον άλλο (για να ξελαφρώσουμε!) αλλά να πάμε μόνοι μια βόλτα σε δάσος ή αλλού ή να τον «ξεπλύνουμε» κάνοντας ντους!!! 😀
    Το δοκίμασα αφού για μέρες εκδήλωνα τον θυμό μου, με διάφορους τρόπους (κακώς) και Ω! του θαύματος ο θυμός εξαφανίστηκε! 😉

    ΑΦιλιά λίγο πιο ηλιόλουστα εδώ, αν και επιστρέφει η κακοκαιρία! 🙂

  17. Ο/Η S For Summer λέει:

    Πολύ ωραία τα λες Αιναφετς, μα κι ο θυμός συναίσθημα δεν είναι που υπάρχει για κάποιον λόγο; Δε λέω να κυκλοφορεί κανείς συνεχώς θυμωμένος, μα κάθε συναίσθημα από τη χαρά, ως τη λύπη και ανάμεσά τους τη χαρμολύπη, από τον ενθουσιασμό ως τον πόνο και την πίκρα και την χαρά και την αγωνία και την ευδαιμονία κάτι δεν προσφέρει; Αφορμή για σκέψη, έναυσμα για δημιουργία, εναρκτήριο λάκτισμα για αναδρομή και ανασκόπηση και επανασυγκρότηση και μοίρασμα και βίωμα… Λιγότερος θυμός για την ζωή του καθένα, μα νομίζω ακόμη και λίγος ή περισσότερος πάλι χωράει στην αγάπη. 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      O θυμός, η ζήλια, το μίσος, η εκδικητικότητα, η μνησικακία, είναι συναισθήματα που βλάπτουν βαθιά το είναι μας, δεν μας αφήνουν να είμαστε ο εαυτός μας για μπορέσουμε να ζήσουμε σαν ελεύθερα όντα… από την άλλη μπορεί να πει κανείς πως όλα τ’ άλλα είναι συναισθήματα που «μπορεί» να ξυπνούν και να βάζουν μερικούς μερικούς ν’ αρχίζουν να παρατηρούν και να έχουν επίγνωση του τι γίνεται μέσα τους! 😉
      Πάντως η χαρά, η ευγνωμοσύνη, η ευδαιμονία, η έκσταση, η ενόραση, η ενσυναίσθηση και βασικά η Αγάπη, είναι αισθήματα που πηγάζουν απ΄τη καρδιά, όλα τ’ άλλα είναι μικτά γι αυτό και λέγονται συν-αισθήματα…. μεγάλη συζήτηση και είναι κάτι που δεν είναι εύκολα κατα-νοητό ειδικά μέσα απ΄ ένα σχόλιο σε blog!!! 😛

      Στη Αγάπη δεν χωράει τίποτα και Αγάπη:
      «Σημαίνει να δίνεις ολοκληρωτικά το νου σου, την καρδιά σου, όλη σου την ύπαρξη και
      να μη ζητάς την παραμικρή ανταπόδοση, να μην απλώνεις το χέρι σου σαν ζητιάνος
      για να σου δώσουν αγάπη.
      Καταλαβαίνετε; Όταν υπάρχει αυτού του είδους η αγάπη, υπάρχει θυμός;»

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και πολύ τρυφερά! 🙂

  18. Ο/Η fantra13 λέει:

    Μεγάλο θέμα έθιξες Στεφανία μου σε μια περίοδο που σκέφτομαι πολύ γύρω από το συναίσθημα του θυμού. Ανθρώπινος ο θυμός και δεν ξέρω σε πόσες ενσαρκώσεις θα μάθουμε ν’ αγαπάμε χωρίς να θυμώνουμε 🙂
    Μπράβο στον άντρα σου για την εξαιρετική μετάφραση στα λόγια του Κρισναμούρτι. Αφιλάκια!

  19. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Και μένα Φανή μου, πολύ μ΄ έχει απασχολήσει ο θυμός, γι αυτό και πριν κάνω αυτή την ανάρτηση τον είχα μελετήσει- παρατηρήσει για πολύ καιρό, βασικά μέσα μου, γιατί είχα πολύ θυμό που μ’ εμπόδιζε να δω καθαρά την πραγματικότητα και να λειτουργήσω ελεύθερα… μέχρι Ω! του θαύματος, είδα πως βασικά είχα θυμό με τον εαυτό μου, πως οι άλλοι, η πολιτεία, είναι αυτό που είναι και πως ο θυμός εμένα έβλαπτε… τεράστια ανακούφιση που οδήγησε στη συγχώρεση πρώτα του εαυτού μου! 😛
    Ο άνδρας μου έχει μεταφράσει αφιλοκερδώς σχεδόν όλα τα βιβλία του Κρισναμούρτι που κυκλοφορούν στα Ελληνικά και εξακολουθεί κάθε πρωί… 😉 (η αφεντιά μου 5!)
    Ειλικρινά πιστεύω πως με σκληρή εσωτερική δουλειά και με νοημοσύνη μπορούμε να καταφέρουμε να διαχειριστούμε τον θυμό μας και ν’ αγαπήσουμε! 😀

    ΑΦιλιά απ΄το πότε έτσι πότε αλλιώς (από καιρό) βουνό μου! 🙂

  20. Ο/Η Ανέσπερη λέει:

    Πως το βλέπω εγώ Στεφανία μου :
    Αγαπώ, σημαίνει εγώ αγαπώ. Το τι κάνει ο άλλος είναι δικός του λογαριασμός και δεν θα πρέπει να επηρεάζει τη δική μου συμπεριφορά απέναντί του. Αν καταφέρω δε, και σε κάποια προστριβή προσπαθήσω να δω τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία, τότε σημαίνει αυτόματα πως θα ξεπεράσω το συναίσθημα του θυμού. Κάποιες στιγμές αυτό είναι εφικτό. Είναι όμως και οι άλλες οι στιγμές που ζοριζόμαστε κι επαναστατούμε. Μέχρι εκεί. Όχι παραπέρα γιατί όσο κρατούμε το θυμό μέσα μας το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δηλητηριάζουμε τον εαυτό μας.
    Να ΄σαι καλά Στεφανία μου!!!
    Μια αγκαλιά με το άρωμα και το φως της Άνοιξης που έρχεται!!! 🙂

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Και κάτι σαν επίλογος Ζωή μου, σ’ αυτή την ανάρτηση περί θυμού, με τα εξαιρετικά σχόλια όλων, ένα μπορώ να πω, πως πολλά είναι στο χέρι μας… πολύ περισσότερα απ΄ ότι νομίζουμε φτάνει να τολμήσουμε να πειραματιστούμε και να παρατηρήσουμε όλα μας τα συναισθήματα! 😉

    Αυτή η τρυφερή αγκαλιά που μου στέλνεις, σήμερα έχει όντος το φως της Άνοιξης και στην ανταποδίδω με Αγάπη! 🙂

  22. Ο/Η mr. & mrs. tomary λέει:

    Η αγάπη είναι αναμφίβολα το δυνατότερο και πιο υγιές συναίσθημα αλλά πως μπορείς να χαρακτηρίσεις κάποιον «συναισθηματικά ολοκληρωμένο» αν δεν έχει νιώσει θυμό και μίσος?Για να φτάσεις στην ανιδιοτελή αγάπη πρέπει πρώτα να βιώσεις όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα,πράγμα το οποίο απαιτεί πολύ κόπο και προσπάθεια.Σίγουρα το να διαφωνείς με κάποιον δεν σημαίνει ότι προσπαθείς να τον βάλεις σε καλούπι ή ότι δεν τον θεωρείς ολοκληρωμένο.Ένας γονιός μπορεί να θυμώσει γιατί θέλει πάντα το καλύτερο(έτσι όπως το έχει πλασμένο στο μυαλό του) αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να καταλάβει πως στο τέλος το παιδί είναι εκείνο που θα διαλέξει το δρόμο του.Και σίγουρα όχι ότι το αγαπάει λιγότερο.
    Φιλιά από την tomaroοικογένεια! ❤

  23. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλώς τη Νικολέτα μου! 😀
    Τι χαρά να σε συναντώ και πάλι στο blogging αν και δεν έχω παράπονο «εμείς» έχουμε και είχαμε πάντα βρει τρόπους να επικοινωνούμε! 😉
    Όταν ο μικρούλης σου, αρχίσει να κυκλοφορεί στο σπίτι, θ’ αρχίσουν και οι ζημιές αν και ο μεγάλος μου γιος εκτονωνόταν με τη μπάλα και δεν είχε κάνει ζημιές, σε αντίθεση με τον μικρό (νυν σκηνοθέτη) που έκανε τόσες καθημερινές ζημιές που με είχε κάνει να βγάζω καπνούς απ΄ τον θυμό μου… ο δε άτιμος, έσπευδε επί τόπου να μου ζητήσει συγνώμη, λέγοντας «Συγνώμη μαμά μου, δεν θα το ξανακάνω!» και η αφεντιά μου σε έξαλλη κατάσταση, απαντούσε, «Δεν θα κάνεις αυτή αλλά θα κάνεις άλλη!» και έτσι γινόταν και αυτό για χρόνια! 😛
    Όλο το παραπάνω, για να σου πω, πως είναι φυσικό να θυμώσουμε αλλά δεν το κουβαλάμε! 😉
    Και δεν νομίζω πως «πρέπει» να περάσεις, απ΄ όλα τα δυσάρεστα συναισθήματα, πχ. ζήλιας, μίσους, επιθετικότητας κλπ για να ολοκληρωθείς… μάλλον μπορεί κανείς να θεωρηθεί ολοκληρωμένος όταν μπει στην Αγάπη, όπου διαλύεται το εγώ… και ελάχιστοι είναι αυτοί στην ανθρωπότητα που έφυγαν ολοκληρωμένοι! 😉
    Θέλει «δουλίτσα» η παρατήρηση και η κατανόηση του θυμού και μόνο τότε θα είμαστε σε θέση να τον διαχειριστούμε!
    Πω πω… σεντονάκι, αλλά είναι φυσικό μετά από τόση απουσία! 😀

    ΑΦιλιά πάντα τρυφερά και στα τρία σας! 🙂

  24. Ο/Η lefti λέει:

    ..Aπαιτεί πολύ νοημοσύνη, συμφωνώ – όμορφα, βαθιά λόγια..
    Πάρα πολλά χρόνια πριν, ήμουν θυμωμένη με τους γονείς μου και περισσότερο με την μητέρα μου, ακριβώς για κάποια από τα οποία μίλησε ο Κρισναμούρτι.Μου πήρε χρόνο και φαιά ουσία για να αναλύσω, προσδιορίσω, καταλάβω.. Το συμπέρασμα είναι πως δεν μπορώ να κουβαλώ αρνητικό φορτίο μέσα μου για καιρό..:) Tους αγαπώ με τα καλά και τ’άσχημα τους πολύ, γιατί μου έδειξαν όμορφα πράγματα, δέχθηκα πολύ αγάπη και αυτά που δεν μου άρεσαν φροντίζω να μην τα επαναλαμβάνω στον γιο μου..
    Όταν μας γίνει συνήθεια, δεύτερη φύση να παρατηρούμε τα συναισθήματα μας και να κατανοούμε τα γιατί και τα πως έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα στο να διαχειριζόμαστε καλύτερα τον εαυτό μας. Αλλά θέλει μόχθο..
    ΑΦιλιά πολλά από την βροχερή Πρέβεζα

  25. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Δεν ξέρω πώς μου ξέφυγε το σχόλιο σου, Ελευθερία μου… συγνώμη! 😉
    Αν δεν κατανοήσουμε τον άλλο, είτε είναι γονιός, φίλος, σύντροφος, δύσκολα θα μπορέσουμε να τον συγχωρέσουμε ειδικά αν η συμπεριφορά του απέναντι μας δεν υπήρξε καλή…
    Δουλεύω τελευταία πολύ τη συγνώμη και έχω δει, πως αυτό που βασικά πληγώνεται είναι η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας (το εγώ!) και είναι λάθος να περιμένουμε να μας ζητήσει συγνώμη ο άλλος…
    Ναι, θέλει μόχθο, αλλά η ελευθερία που έρχεται σε ανύποπτο χρόνο, είναι απεριόριστη! 😛

    ΑΦιλιά ηλιόλουστα και καλή βδομάδα από αύριο! 🙂

  26. Ο/Η stimenilemonokoupa λέει:

    «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» λέω εγώ…. Ας είναι, όμως! Λες κι εμείς δε θα κάνουμε/ κάναμε τα ίδια λάθη με τους δικούς μας …

  27. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έτσι ακριβώς γίνεται… αλλά αν συνειδητοποιήσουμε πως επαναλαμβάνουμε τα λάθη των γονιών μας που και εκείνοι επαναλάμβαναν τα λάθη των γονιών τους, αυτή η αλυσίδα μπορεί να σπάσει, θέλει δουλειά και αυτή ξεκινάει με την επίγνωση που οδηγεί στη σωστή δράση! 😛
    Να ευχηθώ καλή δύναμη…

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και με κατανόηση! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s