Σιωπάς;

.

Η σιωπή δεν είναι επανάσταση…

Είναι από εκείνες τις φορές που χτυπάς το χέρι στον πάγκο, υψώνεις τη φωνή και λες ως εδώ! Για όλες τις φορές που δεν το έκανες, για όλες τις στιγμές που πέρασαν κι αυτοί που έπρεπε δεν άκουσαν τη φωνή σου, δεν ένιωσαν την οργή σου.
Γιατί ναι υπάρχει κι αυτό το συναίσθημα.
Τι, ντρέπεσαι να το εκδηλώσεις;

Όχι φίλε μου. Ποτέ δεν μ’ έπνιξαν τα συναισθήματα.
Πάντα τα εξωτερίκευα και πάντα εκεί που τους έπρεπε.
Ο θυμός σ’ αυτόν που με θύμωσε, η συμπαράσταση σ’ αυτόν που την είχε ανάγκη.
Η καλοσύνη σ’ αυτόν που ήταν καλοσυνάτος, η κριτική σ’ αυτόν που μου τη ζήτησε.
Όλα τα συναισθήματα χωράνε καλά ή κακά, εκτός της θλίψης.

Η θλίψη είναι προσωπική και συνήθως βουβή.
Για όλα όσα έχασες και δεν γυρνάνε πίσω.
Δεν μπορείς να χρεώσεις τη θλίψη σου σε κανέναν.
Από όσα βλέπω γύρω μου το πιο δύσκολο είναι να είναι ο εαυτός του κανείς.
Οι περισσότεροι φορώντας μια σέλφι στο πρόσωπο παίζουν κρυφτό με την πραγματικότητα.
Δύσκολο να είσαι εσύ, δεν βολεύει.
Γιατί το εσύ έχει υπόσταση άρα και απαιτήσεις.

Οι άνθρωποι δεν αποκαλύπτονται.
Γιατί κρύβονται;
Τι κερδίζουν;

.

.

Είναι ανοιχτό βιβλίο λένε. Και; τι κακό έχει το ανοιχτό βιβλίο;
Είναι εκεί για να διαβάζεται. Να δίνει γνώση, συναίσθημα…
Μην τον φοβάσαι τον ανοιχτό άνθρωπο. Βοηθάει, με τον τρόπο του.
Τον άλλον εκεί να φοβάσαι. Που στέκεται χαμογελαστός και συγκαταβατικός, πως τάχα μου συμφωνεί μαζί σου.
Με τον πρώτο, ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Από τον δεύτερο ούτε καν να πλησιάζεις.

Διαφωνώ, αγαπώ, λυπάμαι, βοηθάω, δίνω-παίρνω για να ξαναδίνω, θλίβομαι, ξεχνάω, συγχωρώ, ξαναθυμάμαι, ξαναθυμώνω, σκέφτομαι, ανοίγομαι. Δεν κρατάω τίποτα, τα σκορπάω όλα στον άνεμο. Τα εξαγνίζω.
Στην τελική ζω και θα πεθάνω. Γι’ αυτό το κάθε τι το ζω επειδή ξέρω ότι θα πεθάνω. Κανείς δεν γλύτωσε από αυτό. Πάροικοι σε αυτή τη ζωή είμαστε όλοι.
Για όλα τα άλλα, είμαι αδιάφορη. Δεν με αγγίζουν. Τα «δήθεν» και τα «πρέπει».

.

.

Όσοι σήμερα «κρύβονται» αύριο θα αποκαλυφθούν.
Και η αποκάλυψη συνήθως είναι οδυνηρή. Γιατί τότε αντιλαμβάνεσαι τι έκρυβες μέσα σου. Και δεν το αντέχεις. Σε σιχαίνεσαι. Θέλει κουράγιο να στέκεσαι όρθιος, να λες τη γνώμη σου και να πολεμάς.
Να πολεμάς, να μην σιωπάς, να αντιδράς.
Σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου κι ας μην σε αφορούν άμεσα.
Σήμερα ο διπλανός σου, ο μακρινός και άγνωστός σου, αύριο ο εαυτός σου.
Αλλά θα περιμένεις να σε υπερασπιστεί κάποιος.
Κι αν ό,τι δίνεις παίρνεις… αν αδιαφορήσεις, τότε κι ο άλλος θα κάνει το ίδιο για σένα.

Μην ακολουθείς το κοπάδι, να αντιστέκεσαι.
Να βγαίνεις μπροστά κι ας σε χτυπά ο άνεμος.
Να μάθεις να μιλάς για ότι σε ενοχλεί.
Να μάθεις να εξωτερικεύεσαι, μην κρύβεσαι, ανοίξου!
Από δαύτους έχει η κοινωνία κάμποσους.
Από αληθινούς πάσχουμε. Από αληθινούς κι από σταράτους.
Που ότι λένε το εννοούν, δεν το επεξεργάζονται.
Δεν παίρνουν χρόνο να σκεφτούν, αντίθετα αντιδρούν.
Ναι αντιδρούν, μην τους κρίνεις. Δεν είναι κακοί, ούτε παράταιροι.
Απλά δεν συμφωνούν. Και τολμούν να το πουν.

.

.

Υπάρχουν ιδεαλιστές, που πιστεύουν στο όραμα.
Που πιστεύουν ότι όλα είναι πιθανά και ναι προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά.
Που πιστεύουν στην δύναμη της αλλαγής και κατορθώνουν να αλλάξουν και το μέσα τους και το γύρω τους.
Που δεν φοβούνται.
Που φροντίζουν αυτό που λένε να το εννοούν, κι αυτό που εννοούν να το πράττουν.

Κουράστηκαν από τους «δήθεν», από το τώρα είμαστε κι εννοείται κι αύριο θα είμαστε. Όλα καλά και τίποτα εντάξει. Όλα «μήπως», μερικά «μετά» κι άστα τ’ άλλα γι’ αύριο.

Όχι ρε παιδιά, να με συγχωρείτε.
Εδώ είμαστε, τώρα είμαστε. Ποιος ξέρει κι αν αύριο θα είμαστε;
Μην αφήνεις τίποτα στην τύχη του, ειδικά όταν την τύχη του την ορίζεις εσύ.
Να δουλεύεις και να προσεύχεσαι. Να πιστεύεις και θ’ αλλάξεις.
Να αντιδράς και να μη φοβάσαι έτσι να πορεύεσαι.
Να είσαι πάντα αληθινός μέσα σου και απ’ έξω σου.

Άντε και καλή λευτεριά!

Το κείμενο έγραψε η Μαρία Παπαθανασίου και είναι από ΕΔΩ.

.

*

 

 

**

 

***

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

66 Responses to Σιωπάς;

  1. Ο/Η Marina Tsardakli λέει:

    Ένα συνονθύλευμα σκέψεων (γιατί «σχολιάστηκαν» πολλά μέσα στην έκταση του κειμένου), που θα μπορούσαν να αποτελούν δικές μου σκέψεις, δικές σου σκέψεις, θέλω να πιστεύω πως πολλοί τα έχουν νιώσει αυτά, ότι έχουν περάσει απ’ το μυαλό τους.
    Αν όχι, μακάρι να αποτελέσουν τροφή για σκέψη και προβληματισμό.

    Να ‘σαι καλά μαγισσούλα μου που πάντα βρίσκεις διαμαντάκια να μας παρουσιάσεις!
    Σε φιλώ και σου εύχομαι να έχεις, ένα πανέμορφο Σ-κ! 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Θυμωμένο κείμενο, θα χαρακτήριζα Μαρινάκι μου, το παραπάνω κείμενο, όπου δεν μένει τίποτα ασχολίαστο και προσωπικά είναι από τα λίγα κείμενα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο όπου προσωπικά με βρίσκει σύμφωνη σε όλα τα λεγόμενα του, ειδικά να μη φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας και ν’ ανοίγουμε τη καρδιά μας! 😛

      «Μην ακολουθείς το κοπάδι, να αντιστέκεσαι.
      Να βγαίνεις μπροστά κι ας σε χτυπά ο άνεμος.
      Να μάθεις να μιλάς για ότι σε ενοχλεί.
      Να μάθεις να εξωτερικεύεσαι, μην κρύβεσαι, ανοίξου!
      Από δαύτους έχει η κοινωνία κάμποσους.
      Από αληθινούς πάσχουμε. Από αληθινούς κι από σταράτους».

      Το παραπάνω Μαρινάκι μου, μου θύμισε και δικά σου, σταράτα λόγια που όταν γράφονται και από νέα άτομα, προσωπικά κάτι μέσα μου, αναγαλλιάζει! 😉

      Καλό και χαλαρό Σ/Κ θα ευχηθώ!

      ΑΦιλιά πολλά και τρυφερά! 🙂

  2. Πω, πωωωω, τρομάρα που πήρα, όταν διάβασα την ερώτηση του τίτλου «Σιωπάς;» και την είδα να με κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια, μια έκφραση δυσαρέσκειας και ταυτόχρονης επιτίμησης, με σηκωμένο ένα δάχτυλο σαράντα εκατοστών..
    Τελικά, ευτυχώς, δεν ήταν έτσι, μια προτροπή θάρρους μέσα από ένα ωραίο κείμενο ήταν˙ τη γλίτωσα, είπα, δε θα με μαλώσει πολύ η μαγισσούλα, που πάνω στο φόβο μου είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται σε απρόβλεπτη μάγισσα.
    Και καθώς κάθησα να απαντήσω επιβραβευτικά, με πλησίασε ο τα πανθ’ ορά κύριος Λι και μου είπε: « Μη βιάζεσαι. Καλή η φωνή, όταν χρειάζεται. Καλή η σιωπή, όταν χρειάζεται. Τα περισσότερα πράγματα στη ζωή κρίνονται από τη χρήση τους. Ένας υπερτροφικός εγωισμός θα χρησιμοποιήσει τη φωνή για επιβολή, για κατάχρηση εξουσίας, για ανταγωνισμό. Η έκφραση της γνώμης μπορεί και να γίνεται για λόγους ιδιοτελείς και σκοτεινούς, πολλές φορές μπαίνουμε στο παιχνίδι της επίδειξης, της επικράτησης των άλλων, της αυτοπροβολής. Ξέρω, η σιωπή σου θυμίζει την υποχωρητικότητα, την ατολμία, την παραίτηση. Και είναι, πολλές φορές. Αλλά ακόμα και αν θες να τολμήσεις, να εκφράσεις, να διαμαρτυρηθείς και να αμφισβητήσεις, πρώτα μέσα από τη γαλήνη της σιωπής θα κρίνεις και θα μετρήσεις τα δίκια.»
    Είχε πάρει φόρα. Δε θέλησα να αντιπαρατεθώ. Σιώπησα. 🙂 Κράτησα απ’ όλες τις παρατηρήσεις του την κατά συνθήκη κρίση για τα πράγματα.
    Και η συνθήκη που λέει ότι χαίρομαι κάθε φορά που διαβάζω μια ανάρτηση της μαγισσούλας δε χρειάζεται να μένει στη σιωπή!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έχει θυμώσει πολύ ποτέ ο κύριος Λι, που αρχίζει και μας συνηθίζει σε πιο ήπιους τόνους με σοβαρά επιχειρήματα για την κατά συνθήκη κρίση για τα πράγματα. 😉

      Η αφεντιά μου, πέρασε μια φάση της ζωής της θυμωμένη, αλλά θυμωμένη με τον εαυτό της γιατί αδυνατούσε να εκφράσει το θυμό της … αλλά ο θυμός είναι η βαλβίδα στη χύτρα ταχύτητος και αν δεν βγει ο ατμός φυσιολογικά, η έκρηξη είναι τρομερή αλλά και πόσο καθαρτική!!! 😛
      Μπορεί να θυμίζει η σιωπή ατολμία αλλά είναι σοφία, όταν:
      «Γνώριζε πάντοτε τα όσα λέγεις». Σωκράτης.
      «Μη λες λίγα με πολλά λόγια, αλλά πολλά με λίγα λόγια». Πυθαγόρας.
      «Ή πρέπει να σιωπήσεις ή να πεις κάτι καλύτερο απ΄ τη σιωπή». Πυθαγόρας.
      «Μη σπεύδε λαλών (Μη βιάζεσαι όταν μιλάς)». Χίλων.
      «Μην λες ποτέ σου μεγάλα λόγια, αν δεν είσαι ικανός να πραγματοποιήσεις τουλάχιστον τα μισά από εκείνα που λες (Συμβουλή του Αννίβα προς ενθουσιώδη…»
      Το τελευταίο ειδικά, αγγίζει την πραγματικότητα μας, έτσι δεν είναι; 😉

      Η σημερινή ανάρτηση, «κατ’ εμέ», δεν σιωπά γιατί έχει κάτι καλύτερο να πει απ’ τη σιωπή!

      ΑΦιλιά για τη κατά συνθήκη κρίση και ας μη ξεχνάμε τα χαλαρά χαμόγελα! 🙂

  3. Ο/Η F. λέει:

    Έτσι είναι ή έτσι θα έπρεπε να είναι. Να ξέρουμε να εκτιμούμε την αλήθεια και την ειλικρίνεια – όχι την αγένεια βέβαια.
    Και μια μικρή «παρατήρηση». Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν φοβάται, αλλιώς δεν θα ήταν άνθρωπος. Ωστόσο, η διαχείριση ακριβώς του φόβου είναι που μας κάνει θαρραλέους ή μη.
    ΑΦιλιά (αγαπησιάρικα-αληθινά-αντιδραστικά), μαγισσούλα μου! 😉 ❤

  4. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χμ! Κατερίνα, υπάρχουν «πρέπει»;
    Τι πρέπει και τι θα έπρεπε;
    Μεγάλη κουβέντα τα «πρέπει»!!! 😉
    Ας πούμε, αντί «πρέπει», «καλό είναι» να τολμάμε να εκφράσουμε αυτό που έχει μέσα μας η καρδιά μας, φροντίζοντας να μη βλάψουμε τους γύρω, αλλά χωρίς επίσης και να τους χαϊδεύουμε τ’ αυτιά! 😛
    Όσο για τον φόβο, σίγουρα όλοι έχουμε τους κρυμμένους ή μη φόβους μας, εδώ το κείμενο μιλάει για όσους είναι συνεπής με τα πιστεύω τους και δεν φοβούνται να το εκφράσουν, ας είναι και με θυμό! 😉
    «Που δεν φοβούνται. Που φροντίζουν αυτό που λένε να το εννοούν, κι αυτό που εννοούν να το πράττουν. Κουράστηκαν από τους «δήθεν», από το τώρα είμαστε κι εννοείται κι αύριο θα είμαστε. Όλα καλά και τίποτα εντάξει. Όλα «μήπως», μερικά «μετά» κι άστα τ’ άλλα γι’ αύριο»…

    ΑΑΑΦιλιά λοιπόν (αγαπησιάρικα-αληθινά-αντιδραστικά) καρδιάς! 🙂

  5. Ο/Η aswtos λέει:

    οχι μονο η αναρτηση αλλα και τα σχολια τοσο σημαντικα , με κεραυνοβολησε αυτη η αναρτηση γιατι ο καθενας εχει τα θεματα του μαγισσουλα
    Εγω εχω θεμα με τα πρεπει χαχα
    σε φιλω

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Φυσικά Ασωτούλη μου και όλοι έχουμε τα θέματα μας, αλλά όσο τ΄αφήνουμε σε κατάσταση ύπνωσης και δεν αποφασίζουμε να πούμε αυτό το, ΩΣ ΕΔΩ, αυτά ριζώνουν και άντε να τα ξεριζώσεις!!! 😛

      «Να χτυπάς το χέρι στον πάγκο, να υψώνεις τη φωνή και λες ως εδώ!
      Για όλες τις φορές που δεν το έκανες, για όλες τις στιγμές που πέρασαν κι αυτοί που έπρεπε δεν άκουσαν τη φωνή σου, δεν ένιωσαν την οργή σου»…

      Ξέρω πολύ καλά πόση ενέργεια χρειάζεται κανείς να πει, ΩΣ ΕΔΩ, αλλά πρώτα «καλό είναι» (άσε τα πρέπει!) να το πεις στον εαυτό σου και όταν το πεις με τη καρδιά σου, μαγικά όλα τα υπόλοιπα μπαίνουν στη θέση τους! 😉
      Μια απόφαση είναι.Νίκο μου… που μόνο αν εκφραστεί ήρεμα γίνεται κατανοητή! 😉

      ΑΦιλιά τρυφερά και φίλησε μου το υπέροχο και μοναδικό νησί μας! 🙂

  6. Ο/Η Giannis Pit λέει:

    Αμάν τι θέμα έθιξες Στεφανία μου.
    Και πόσο με πληγώνει να ήξερες….! αχ να ήξερες….! να ήξερες πόσο την έχω πληρώσει αυτήν την σιωπή της υποταγής και της συναίνεσης στη ζωή μου. Αλήθεια να ήξερες.
    Θα τρόμαζες ειλικρινά με όσα θα έβγαζα από το κελάρι της ψυχής μου. Που μένουν εκεί καλά κρυμμένα γιατί δεν πρέπει να βγουν.
    Πολύ μεγάλο το μήνυμα. Κάθε συναίσθημα στη θέση που του ταιριάζει λοιπόν. Με μέτρο, με αρμονία.
    Μπράβο στο σημερινό σου θέμα Στεφανία μου.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Για να μην έχεις ακόμα Γιάννη μου, κτυπήσει το χέρι στο πάγκο, λέγοντας, ΩΣ ΕΔΏ, «πρέπει» να έχεις πολύ σοβαρούς λόγους και δεν είμαι αυτή που θα σε παρακινήσει να το κάνεις, γιατί απ΄ότι έχω δει προσωπικά, «αφήνοντας τη ζωή να ζωγραφίσει τον πίνακα» όπως λέει ο Κρισναμούρτι και έχοντας επίγνωση της όποιας αδυναμίας η δυσκολία μας, έρχεται μια ευλογημένη στιγμή, που μπορούμε ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας και ήρεμα «να ανοίξουμε το κελάρι της ψυχής μας», απλά δεν ήρθε ακόμα η ώρα…
      Έχει η ζωή γυρίσματα Γιάννη μου, έχε εμπιστοσύνη στα σημάδια που σου στέλνει και μη βιάζεις τίποτα… 😉
      Επίσης να ξέρεις πως η γραφή ειδικά αστυνομικών ιστοριών και η ξυλουργική, βοηθούν στην εκτόνωση καταπιεσμένων συναισθημάτων! 😛

      Πολλά πολλά ΑΦιλιά κατανόησης σου στέλνω! 🙂

  7. Ο/Η ANNA Flo λέει:

    Ωραίο θέμα Στεφανία μου κι εγώ θα έλεγα είναι τροφή για σκέψη. Ναι φυσικά να βγάζουμε το θυμό μας έξω, να μιλάμε, να είμαστε εμείς χωρίς μάσκες χωρίς επιτήδευση.Αλλά όλα έχουν όριο. Γιατί φτάνουμε στην αντιπέρα όχθη λέω εγώ.Που ανοίγουμε το στοματάκι μας και λέμε ό,τι μας ενοχλεί και τελικά…μια κατανόηση θα ήταν αρκετή.
    Ναι, χορτάσαμε με τους δηθεν. Αλλά δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι ή αν θα είμαστε ποτέ να δεχθούμε την αλήθεια του άλλου ειδικά όταν κοντράρει με τη δική μας.
    Πάντως και οι γιατροί συνιστούν το »Μη Σιωπάς».
    Άρα το να εννοείς αυτά που λες και να μη λες άλλα τη μια και άλλα την άλλη, να σέβεσαι τον άλλο γι αυτό πρέπει να είσαι ο εαυτός σου και φυσικά ειλικρινής γιατί κάθε σχέση χτίζεται στην ειλικρίνεια, είναι το νόημα για μένα. Μίλα και λέγε ό,τι αισθάνεσαι γιατί θα φανεί αν το καταπιέσεις, αλλά δέξου και τον αντίλογο…Αυτό πιστεύω
    Καλό Σ/Κο Στεφανία μου
    Να περάσεις καλά με πολλά φιλιά

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Τροφή για σκέψη Άννα μου ή τροφή για δράση; … αν και ξέρω πως ειδικά εσύ, δεν κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια! 😉
      Όταν η καρδιά, υπαγορεύει στο στόμα τι να πει και πώς να φερθεί, δεν υπάρχει περίπτωση να περάσουμε στην αντιπέρα όχθη, γιατί καρδιά=Αγάπη! ❤

      Επί τέλους, οι γιατροί και ειδικά η "νέα ιατρική", συνιστούν το "Μη σιωπάς" γιατί χιλιάδες έρευνες έδειξαν πως σχεδόν όλες οι αρρώστιες, είναι καταπιεσμένα συναισθήματα! 😛
      Αλλά, ένα τεράστιο ΑΛΛΑ, πριν αδειάσουμε το σκουπιδοτενεκέ μας, να φροντίζουμε να μη πληγώνουμε κανένα! 😉

      ΑΦιλιά πολύ τρυφερά και χαρούμενα που γύρω υπάρχουν άτομα που κοιτούν στην ίδια κατεύθυνση! 🙂

  8. Ο/Η mariakat80 λέει:

    Κινητήρια δύναμη ο θυμός μαγισσουλα μου συχνά πυκνά. Και είναι στο χέρι μας να βρούμε πως θα αξιοποιήσουμε τη δύναμη αυτή για να πετύχουμε κάτι ουσιαστικό.
    Παλιά δεν μιλούσα ιδιαίτερα και δεν αντιδρούσα τόσο. Πλέον ανοίγω το στόμα μου και όποιον πάρει ο χάρος.
    Λέω αυτά που πιστεύω απλά σε κάποιες περιπτώσεις προσέχω τον τρόπο μου καθώς πιστεύω ακράδαντα ότι ο λάθος τρόπος μπορεί να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα!!!!αν βέβαια θεωρώ ότι δεν αξίζει δεν προσέχω ούτε τον τρόπο μου..
    Πολύ δυνατό κείμενο και δεν θα μπορούσα να μη συμφωνήσω με κάθε λέξη και σημείο στίξης!!!!
    Καλό βράδυ μαγισσουλα μου και καλό Σαββατοκύριακο

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Τι χαρά, ήξερα Μαράκι μου, πως θα συμφωνούσες «με κάθε λέξη και σημείο στίξης», όπως λες!!! 😉
      Συμφωνώ 100% μαζί σου, πως αν δεν θυμώσει κανείς πραγματικά και έντονα, θα βρίσκει πάντα δικαιολογίες για την αδυναμία-αδράνεια του, φυσικά πάντα με σεβασμό προς τον άλλο! 😉
      Ένας Γάλλος, ψυχολόγος, συστήνει να εκτονώνουμε το θυμό μας, όπως κάνουν τα μικρά παιδιά ή πάλι, να βάλουμε μουσική και να χορέψουμε μόνοι φυσικά ή να τραγουδήσουμε, ακόμα και να κλάψουμε, γιατί όχι, αλλά μη κρατάμε τον θυμό γιατί αυτός θα μετατραπεί σε δηλητήριο και θα μας δηλητηριάσει!!! 😛

      ΑΦιλιά και καλό χαλαρό βραδάκι θα μας ευχηθώ! 🙂

  9. Ο/Η efge63 λέει:

    ……ένα πρωί αποφάσισα να κάνω μια ερώτηση στον εαυτό μου:

    « Πως θέλεις να αισθάνεσαι σήμερα; »

    Τι ήθελα να το έκανα… Άστο ρε παιδί μου για τις διακοπές που θα είσαι πιο χαλαρός.

    Άρχισα να απαντάω από μέσα μου πως θέλω να είμαι ήρεμος, θετικός και αισιόδοξος.

    Όμως έπιασα τον εαυτό μου να κάνει αυτόματες σκέψεις. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα τις κατέγραψα.

    Ξέρεις, όταν δίνεις στον εαυτό σου την δυνατότητα να δει τα περίεργα που συμβαίνουν στο κεφάλι σου, παράξενα πράγματα συμβαίνουν. Και όντως συνέβησαν.

    Παρατήρησα προς έκπληξη μου κάποια μοτίβα:

    Δεν ήξερα πώς να κάνω τον εαυτό μου να αισθανθεί θετικός (τι στο διάολο σκέφτηκα).
    Έθετα κανόνες για τις συνθήκες που θα αισθανόμουν καλά. Τους ονόμασα σηματοδότες.

    Οι σηματοδότες ήταν καταστάσεις που έπρεπε να συμβούν μέσα στην ημέρα για να μπορέσω να αισθανθώ ήρεμος και θετικός.

    Όπως καταλαβαίνεις είναι λυτρωτικό να παρατηρείς τον τρόπο που τρέχει το μυαλό σου.

    …… ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ…ΕΔΏ…..

    https://www.menofstyle.gr/min-trexis-min-kriftis-otan-o-fovos-sou-chtipa-tin-porta/

    Καλημέρα σε όλους !!!!!!!!!!!!!!

    • Ο/Η μαριελα λέει:

      Δεν είναι μόνο λυτρωτικό να παρατηρείς τον τρόπο που σκέφτεσαι αλλά και πάρα πολύ χρήσιμο καθώς μπορείς, δύσκολα και με κόπο βέβαια, να επέμβεις.

      • Ο/Η Άιναφετς λέει:

        Άντε πάλι, αυτή η wordpress, πάλι θα καταφέρει να με θυμώσει, γιατί οι απαντήσεις χοροπηδούν… η δικιά σου Μαριέλα μου προς το παρόν είναι κάτω από της Έφης! 😉

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον το παραπάνω άρθρο και πολύ σ΄ ευχαριστώ γι αυτό, Έφη μου! 😉
      Εξ άλλου αν θυμάσαι καλά σε μια πρόσφατη ανάρτηση μου, σχετικά με τον φόβο, είχαμε ερευνήσει εκτενέστατα, τι είναι ο φόβος, πώς λειτουργεί και πως αν δεν το κατανοήσουμε όλο αυτό, δεν θα είμαστε ικανοί να τον αντιμετωπίσουμε! 😛
      https://ainafetst.wordpress.com/2015/02/17/la-peur/

      Αυτή τη φορά, το ερώτημα είναι, «Γιατί σιωπούμε;» αν σιωπούμε…
      Και μιλάει γι αυτούς που έχουν στη ζωή τους, ΠΑΘΟΣ!
      «Υπάρχουν ιδεαλιστές, που πιστεύουν στο όραμα.
      Που πιστεύουν ότι όλα είναι πιθανά και ναι προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά.
      Που πιστεύουν στην δύναμη της αλλαγής και κατορθώνουν να αλλάξουν και το μέσα τους και το γύρω τους.
      Που δεν φοβούνται.
      Που φροντίζουν αυτό που λένε να το εννοούν, κι αυτό που εννοούν να το πράττουν»…

      Στο ερώτημα: « Πως θέλεις να αισθάνεσαι σήμερα; »
      Απαντώ, ακούγοντας τη καρδιά μου και ρωτώντας την:
      «Με τη τραγουδά τώρα»!

      ΑΦιλιά ήρεμα και τρυφερά και καλό μας βραδάκι! 🙂

      • Ο/Η efge63 λέει:

        Καλημέρα Στεφανία μου!! Σε χαίρομαι που αναλύεις τόσο πολύ κάθε ανάρτησή σου.

        Εγώ προσωπικά ανήκω σε μια γενιά και ένα περιβάλλον που έλεγε..

        Η σιωπή είναι χρυσός..

        Μη μιλάς…..

        Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι ….

        και τέτοια άλλα περί «μούγκας»…

        Παρόλα αυτά … έσπασα τις «σιωπές» και τα «μούτρα» μου πάρα πολλές φορές …. κόντρα σε όσα γονείς, δάσκαλοι. διευθυντές, και άλλοι προσπάθησαν χρόνια να με γαλουχήσουν…..

        Τι κατάφερα θα μου πεις …. δε ξέρω ακόμα ….. αν κατάφερα κάτι για το γενικό καλό…. το μόνο σίγουρο είναι ότι τα έχω καλά με το μέσα μου..

        Σε φιλώ καλή Κυριακή!!!!!

        • Ο/Η efge63 λέει:

          ΥΣ. Το «Μαζί»
          Τι φταις αλήθεια.
          Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το «εμείς».
          Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
          να επενδύεις στο «εγώ».
          Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του «εσείς».
          Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
          ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το «εσύ».
          Σ’ έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του «αυτοί».
          Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες
          «Αυτός! Αυτός!»
          Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
          Τι φταις!Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
          θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
          Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου
          (θυμάσαι το «δαχτυλιδάκι» που παίζαμε παιδιά; )
          «Μαζί». «Μαζί». Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
          Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα
          να σου χρειαστεί. Πολλά φιλιά. Συχνά όταν βρίσκομαι σε πανηγύρια, σε γλέντια,
          σε πολύβουες χαρές, αισθάνομαι σα να μην έχω «εισιτήριο».
          Σαν να χω βρεθεί εκεί λαθραία.
          Μέχρι που μου ρχεται να το βάλω στα πόδια.
          Είν αυτή η κατάρα που με δέρνει, να διαβάζω ανάποδα τον κόσμο.
          Να επικεντρώνω την προσοχή μου στα υστερόγραφα.
          Να μην βάζω τίτλους στα κεφάλαια.Πού βρίσκομαι; Ρωτάς;
          Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
          Σε λίγο θα νυχτώσει και φοβάμαι.
          Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου.
          Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου.
          Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους
          Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων.
          Μου λείπει η φλυαρία της μοναξιάς μου.
          Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου.Τα σοκολατάκια στην παλιά φοντανιέρα της μαμάς μου.
          Η μαρμελάδα από βατόμουρα.
          Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.
          Το κλουβί με τα καναρίνια στο αντικρινό μπαλκόνι.
          Η γάτα μου, η Μάργκω.
          Τα χαρτιά και τα μολύβια μου
          (κι ας μην κατάφεραν ποτέ να δώσουν άσυλο στην ψυχή μου).

          Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.
          Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.
          Όμως. Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
          Το παραμύθι.
          Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να πικραίνεσαι.
          Γέμισε ο τόπος σαλτιμπάγκους, που ξεπουλούν
          στους πάγκους τους το μέλλον σου.
          Γέμισε ο τόπος καταπατητές, που μεταμφιεσμένοι
          σε σωτήρες ακολουθούν σαν τα σκυλιά τα βήματά σου.
          Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να μπλοκάρεις.
          Σου σερβίρουν σε κονσέρβες αποφάσεις που δε διάλεξες.
          Ψάχνουν μεθοδικά να σε απελάσουν από την ψυχή σου.
          Να κρεμάσουν τα σχέδια σου ανάποδα, σαν νυχτερίδες,
          στους πασσάλους που οριοθέτησαν τον ορίζοντά σου.Δε λέω πως δεν έχεις δίκιο να φρικάρεις.
          Όμως κρατήσου. Μην αφεθείς.
          Τα πέντε πράγματα που κρύβεις μέσα σου, υπεράσπισέ τα.
          Κάτι θα γίνει. Δεν μπορεί.
          Η ζωή ποτέ δεν περιφρόνησε τους εραστές της.Και κάτι άλλο. Ίσως πιο ποιητικό.
          Φύτεψε άνθη στις ρωγμές της πίκρας σου.Κι ύστερα βρες ένα μικρούλι ξέφωτο και κάθισε.
          ν απολαύσεις τ άρωμά τους.

          Α! Κι αν θέλεις μην ξεχάσεις πως υπάρχουν πάντα κάποιοι
          που αξίζει να τους προσφέρεις ένα σου χρυσάνθεμο!Μήπως πρέπει…Μήπως…Μια γνώμη λέω.
          Να βάλεις «φραγή» σε ορισμένα πρόσωπα που σε περικυκλώνουν
          και ισχυρίζονται ότι αποτελούν το πλαίσιο σου;
          Την κορνίζα σου, και καλά.
          (Και τι κορνίζα Θε μου! Όλο χρυσόσκονη!)
          Μήπως πρέπει να απενεργοποιήσεις ορισμένα συναισθήματα,
          που αποδείχτηκαν υπερβολικά και ανώφελα;
          Η γενναιοδωρία, φίλε, έχει κάποια όρια. Κάποια στοπ.
          Όταν τα ξεπεράσεις ξέρεις που οδηγείσαι;
          Στο διασυρμό και στην αυτοκαταστροφή.
          Έτσι είναι. Κι ας μη σ αρέσει να το δεις.
          Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου,
          πως οι «άλλοι» κάποτε θ αλλάξουν.
          Ξέχνα την, να χαρείς.
          Οι «άλλοι» την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα.
          Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς.
          Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς.
          Έχεις ακούσει μήπως για τη μητέρα Τερέζα;
          Καμία σχέση!

          Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν
          ποτέ ν απλώσουν τα «ρούχα» τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
          Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
          Δεν είναι η ζωή που φταίει γι αυτό, κι ας της ρίχνουν
          όλα τα βάρη.
          Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε.
          Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
          Έναν ολόδικό τους ήλιο.
          Ν ανατέλλει, να δύει και πάλι ν ανατέλλει λαμπερός
          μέσα τους.

          Απόσπασμα απο το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή» το οποίο κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Καλέντης απο το 2004

        • Ο/Η Άιναφετς λέει:

          Αν η γενιά σου, Έφη μου, ήταν της «μούγκας», τι να πω για τη δικιά μου που παρόλα που έζησε τη χούντα, το να «μιλάς» και δεν λέω να κτυπάς το χέρι σου στο πάγκο, ισοδυναμούσε με στέρηση της ελευθερίας, που «κατ’ εμέ» είναι το υπέρτατο αγαθό! 😉
          Ναι, όντος εδώ τα σχόλια είναι «όλα τα λεφτά» 😉 γι αυτό και κάνω μια ανάρτηση τη βδομάδα για να μπορούν όλοι και προπαντώς η αφεντιά μου, να έχει χρόνο να σχολιάσει και να συν-ομιλήσει, ας είναι και διαδικτυακά! 😛
          Όταν κάποιος τα έχει καλά με το μέσα του, σπάνια δεν τα έχει καλά και με το περιβάλλον του και αυτό είναι που έχει σημασία! 😉

          ΑΦιλιά με μια πανέμορφη και ηλιόλουστη Κυριακή! 🙂

  10. Ο/Η μαριελα λέει:

    Υπέροχο κείμενο, κάθε πρόταση μια ολόκληρη συζήτηση από μόνη της…. Τι να πρωτοσχολιάσω;
    στέκομαι στο «μην ακολουθείς το κοπάδ騻 καθώς είναι σημαία μου από μικρή….. φιλάκια πολλά

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Στο παραπάνω σχόλιο σου, Μαριέλα μου, έγραφες:» Δεν είναι μόνο λυτρωτικό να παρατηρείς τον τρόπο που σκέφτεσαι αλλά και πάρα πολύ χρήσιμο καθώς μπορείς, δύσκολα και με κόπο βέβαια, να επέμβεις»…
      Η παρατήρηση γίνεται πάντα στο «εδώ και τώρα» άρα, αν δεις πως ονειροβατείς ή έχεις παρασυρθεί σε ανεξέλεγκτο θυμό, μπορείς να πάρεις πχ μια βαθιά ανάσα και να τον ελέγξεις, φυσικά και δεν είναι εύκολο, αλλά εφικτό… θέλει πρώτα επίγνωση και μετά δράση και τολμώ να πω, εξάσκηση! 😛
      Αχ! αυτό το κοπάδι, πόσο εύκολο είναι να μας παρασύρει και μπράβο σε όσους αντιστέκονται! 😉

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και πολύ χαίρομαι που σου άρεσε και σένα το κείμενο! 🙂

  11. Ο/Η dodo λέει:

    Οργισμένο κείμενο!

  12. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Α! Ναι, Dodoula μου, για μένα, ένα οργισμένα υπέροχο κείμενο!!! 😛

    ΑΦιλιά με ευχές για ένα γαλήνιο Σαββατοκύριακο! 🙂

  13. Ο/Η Mia λέει:

    Στεφανία μου, όχι, η σιωπή δεν είναι χρυσός. Η σιωπή δεν είναι επανάσταση. Είναι κάρβουνο και δείγμα υποταγής. Ναι, πρέπει να μιλάμε, να βροντοφωνάζουμε αν χρειαστεί, όταν το δίκιο μας πνίγει. Θα συμφωνήσω με τη dodo. Ένα υπέροχα οργισμένο κείμενο. Πολλά φιλιά, φίλη μου.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έψαξα να βρω ποιος είπε την παροιμία πως «η σιωπή είναι χρυσός», Μία μου, είναι αγνώστου αλλά έχει ενδιαφέρον τι βρήκα και αυτό του Καβάφη:

      Aζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ.
      Aραβική Παροιμία
      «Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.» (Μετάφραση παροιμίας)

      Και το απόσπασμα με το οποίο τελειώνει και το ποίημα «Λόγος και Σιγή» ο Καβάφης.

      Σκιά και νυξ είν’ η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.
      Ο Λόγος είν’ αλήθεια, ζωή, αθανασία.
      Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν — σιγή δεν μας αρμόζει
      αφού εις το ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου.
      Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν — αφού λαλεί εντός μας
      η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία.

      ΑΦιλιά και εύχομαι μια γαλήνια Κυριακή! 🙂

  14. Ο/Η Πουπερμίνα λέει:

    Το ψαράκι που τινάζεται έξω από τη γυάλα δεν μπορεί να διατηρήσει ολοζώντανα τα κίτρινά του κι ούτε είναι στη φύση του να μιλά. Επιλέξατε αυτήν την εικόνα, επειδή την ίδια στιγμή κάποιος επιτέλους μόλις χτύπησε το χέρι στον πάγκο;

  15. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Α! να και κάποιος που έδωσε σημασία στο πολύχρωμο και εξωτικό ψαράκι «που τινάζεται έξω από τη γυάλα δεν μπορεί να διατηρήσει ολοζώντανα τα κίτρινά του κι ούτε είναι στη φύση του να μιλά».
    Μου αρέσουν οι συμβολισμοί ειδικά αυτοί με ζωάκια! 😉
    Το να πεταχτείς από τη γυάλα σου, προσδοκώντας την όποια ελευθερία εσύ φαντάζεσαι, σα να θέλει κότσια, γιατί σίγουρα δεν ξέρεις πού θα πέσεις! 😉
    Παλιά είχα δει μια εξαιρετική παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, με ήρωα, το ψαράκι Νέμο που όταν πετάχτηκε απ’ το ενυδρείο όπου ήταν φυλακισμένο, μετά από πολλές περιπέτειες βρέθηκε στη θάλασσα! 😛

    Υπάρχει και το γνωστό, Λατινικό, «Qui tacet consentire videtur»:
    «Ο σιωπών δοκεί συναινείν» (όποιος σιωπά φαίνεται ότι συναινεί).

    ΑΦιλιά χαμογελαστά και με ? συναινετικά! 🙂

  16. Ο/Η Π.......Ξωτικό λέει:

    Καταιγιστικό το κείμενο και με πολλά θέματα για ψάξιμο αλλά θα σταθώ στο
    «Μην τον φοβάσαι τον ανοιχτό άνθρωπο. Βοηθάει, με τον τρόπο του.
    Τον άλλον εκεί να φοβάσαι. Που στέκεται χαμογελαστός και συγκαταβατικός, πως τάχα μου συμφωνεί μαζί σου.
    Με τον πρώτο, ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Από τον δεύτερο ούτε καν να πλησιάζεις.»

    Με θυμό ή χωρίς είναι ωραίο να εμπιστεύεσαι και να είσαι άξιος εμπιστοσύνης . Κι αυτό μόνο δείχνοντας τις αλήθειες μας γίνεται .
    Και ξαναγυρνάμε έτσι στον φόβο που κρατά τα στόματα κλειστά και φορτώνει θυμό τις ψυχές.
    Κι αυτό σχετικό που ξέρω πως θα σου αρέσει
    https://www.youtube.com/ watch_ popup?v=B63oUbGsCgs
    Φιλιά …λαλίστατα γλυκά 😉

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Αυτό το «μίλα» Ξωτικούλη μου, το «μιλήσαμε» και στις συναντήσεις μας, γιατί αν θυμάμαι καλά και τα δυο μας, μιλούσαμε, μιλούσαμε και αυτό το «μιλώ» μπορεί να είχε οργή, αλλά σαν να μας βγήκε σε καλό, τουλάχιστο δεν αρρωστήσαμε!!! 😉
      Πώς κτίζεται η εμπιστοσύνη;
      Ανοίγοντας τη καρδιά σουκαι μιλώντας χωρίς φόβο το πώς θα σε κρίνει ο άλλος! 😛

      Ανταποδίδω τα λαλίστατα φιλιά, με ΑΦιλιά αγάπης! 🙂

      ΥΓ: το «σχετικό» δεν μου ανοίγει!

  17. Ο/Η Π.......Ξωτικό λέει:

    Κάτι δεν μου φαίνεται σωστό το επαναλαμβάνω

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Αν μου αρέσει λέει;
      Με βρίσκει τόσο σύμφωνη που μπορώ να απαριθμήσω τις φορές που δεν σώπασα και ούρλιαξα, το θέμα (για μένα) είναι να ουρλιάζει το μέσα σου και εσύ απλά να μιλάς! 😉
      Ευχαριστώ που μου το θύμησες, είναι συγκλονιστικό! 😛

      ΥΓ: Ναι όντος το πιο πάνω λινκ, δεν σου βγήκε όπως το ήθελες! 🙂

  18. Ο/Η Chris.Pinturicchio λέει:

    Στεφανία, όπως όλες τις φορές, καταπληκτικό κείμενο που παρουσιάζεις. Σαν άνθρωπος, έχω μεγάλη εμμονή με τους στίχους των τραγουδιών αλλά και τα μηνύματα που κρύβουν. Διαβάζοντας το κείμενο…. » Όσοι σήμερα «κρύβονται» αύριο θα αποκαλυφθούν» θυμήθηκα αυτό «Be careful of what you do before the lie becomes the truth»

    Καλό απόγευμα σ’ όλους.

  19. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ναι Χρήστο μου, πόσο δίκαιο έχεις όταν λες:
    Όσοι σήμερα «κρύβονται» αύριο θα αποκαλυφθούν» θυμήθηκα αυτό «Be careful of what you do before the lie becomes the truth»
    Αχ! ναι, και αυτά τα ψέματα πόσο πληγώνουν αλλά και πόσο δηλητηριάζουν αυτόν που τα ξεστομεί! 😉

    ΑΦιλιά και καλό απόγευμα και σε σένα! 🙂

  20. Ο/Η Анастасия н. λέει:

    Ευτυχώς, δεν συγκρατήθηκα ποτέ. Πολλές φορές, βέβαια, αυτό, μου κόστισε αλλά οι άνθρωποι που απομακρύνθηκαν, καλώς έπραξαν –δεν θα μπορούσαν να είναι κοντά μου, δεν μου έλεγε τίποτα η δική τους σιωπή που μέσα τους έβραζε!
    Τις μεγαλύτερες κακίες τις έχω ακούσει με τον πιο γλυκό τρόπο και με το πιο πλατύ χαμόγελο.
    Με άτομα που, σχεδόν… σκοτωθήκαμε, λεκτικά, αλληλοεκτιμηθήκαμε στην πορεία και γίναμε κολλητοί.
    Γι’ αυτό, με κάθε φράση, σχεδόν, του κειμένου, ταυτίζομαι απόλυτα!
    Τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη μου, Στεφανία μου!
    Και φυσικά, τα φιλιά μου!❤

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Τεράστια η χαρά μου, Αναστασία μου, όταν οι εδώ φίλοι μου, ταυτίζονται απόλυτα με το κείμενο που είναι για μένα, έτσι!!! 🙂
    Πολλές φορές στη ζωή μου, είπα «Ως εδώ» και κάθε φορά ήταν και ένας μικρός θάνατος, αλλά για να γεννηθεί κάτι φρέσκο πρέπει το παλιό να πεθάνει, εντελώς, έτσι δεν είναι! 😉
    Έτσι (λογικά) έχω φτάσει στη τελευταία δεκαετία της ζωής μου (βάλε και κάτι!) που τα άτομα που είναι γύρω μου, είναι και μες τη καρδιά μου, αυτή είναι η χαρά της επι-κοινωνίας και είναι Θείο δώρο! ❤
    Ευγνωμοσύνη προς τη ζωή για τα πολύ μικρά αλλά τα τόσο απαραίτητα για την ευημερία μας!

    ΑΦιλιά και η "ζωή συνεχίζεται" και μ' ένα αγαπημένο τραγούδι! 🙂

  22. Στεφανία μου, βεβαίως και θα συμφωνήσω με την ουσία του κειμένου, αλλά όχι με το ύφος του. Νομίζω πως όταν έχεις κατακτήσει τον έλεγχο των συναισθημάτων σου, μιλάς ήρεμα και μόνο όπου χρειάζεται. Έχοντας πάντα την ενσυναίσθηση και την επίγνωση, πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Δεν γίνεται να είμαστε όλοι διεκδικητικοί και εξωστρεφείς.
    Την καλησπέρα μου και ευχές για μια καλή νέα εβδομάδα Στεφανία μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μα ναι Μαρία Κ. μου, είπαμε το κείμενο είναι θυμωμένο… αλλά αν είσαι «μέσα» σ’ αυτούς που μόνο ένα κτύπημα στο πάγκο, μπορεί να ξυπνήσει, νομίζω πως το παραπάνω και ειδικά με τα σχόλια που ακολουθούν, μπορεί να κάνει τη διαφορά! 😉
      Έχει επιστημονικά αποδειχτεί πως ο έλεγχος των συναισθημάτων, αρρωσταίνει πολύ σοβαρά όχι μόνο το σώμα αλλά και τη ψυχή μας… έτσι επιστρέφουμε στην επίγνωση που οδηγεί στο σεβασμό του άλλου και στο «παν μέτρον άριστον» που ακόμα και αυτό διαφέρει από άτομο σε άτομο! 😛

      ΑΦιλιά με μια όμορφη και τρυφερή, καλή μέρα! 🙂

  23. Ο/Η maniaspirit λέει:

    Έχω ένα μικρό προβληματάκι με το δάκτυλο που μου λέει τι να κάνω και η αλήθεια είναι πως αυτό το κείμενο λίγο μου το σηκώνει το δάκτυλο.
    Θέλω να πω ναι, μου αρέσει η σιωπή, μάλιστα ορισμένες φορές την κυνηγά το μυαλό μου προκειμένου η γλώσσα να προλάβει να κάνει ένα μακροβούτη στην όση φαιά διαθέτω. Ο θυμός μπορεί να με στέψει σε λάθος μονοπάτια, μια ανάσα σιωπής δεν έβλαψε κανέναν. Είμαι εξωστρεφής και δεν το θεωρώ και κανένα σοβαρό πλεονέκτημα ίσα ίσα… και από την άλλη πάρα πολλές φορές έχω γνωρίσει εσωστρεφείς ανθρώπους, που μιλούν με πράξεις και με συναρπάζουν με την αλήθεια τους και δεν τους φοβάμαι ποτέ όταν σιωπούν ίσα ίσα με βάζουν στο μονοπάτι της σκέψης
    Φιλί ΑΐναφετΣ 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Το κείμενο Μάνια μου, όχι μόνο σηκώνει το δάκτυλο, το κουνά και το κτυπά στο πάγκο! 😉
      Δε λένε, πριν μιλήσεις, βούτα καλά τη γλώσσα σου στο μυαλό σου ή καλύτερα πάρε μια βαθιά ανάσα; Σίγουρα έτσι είναι καλό να λέει κανείς αυτό που έχει στη καρδιά του, γιατί ο άλλος έχει πιο πολλές πιθανότητες να νιώσει τη σοβαρότητα των λεγομένων σου και τα λόγια σου, θα πιάσουν τόπο! 😛
      Είμαι σαφέστατα εσωστρεφείς και πάντα προσέχω τα λόγια μου, να μη πληγώσουν τον άλλο, αλλά επειδή για πολύ καιρό είχα θυμό μέσα μου, βασικά ήμουν θυμωμένη με τον εαυτό μου γιατί αδυνατούσα να εκφράσω τα «θέλω» μου στον άλλο, ξέρω τι σημαίνει να βράζει το μέσα σου και να φοβάσαι να το εκφράσεις!!! 😉
      Και ποιος είπε πως δεν πρέπει να θυμώνουμε, τα παιδάκια θυμώνουν και το βρίσκουμε φυσικό, γιατί εμείς «οι μεγάλοι» θα πρέπει να πνίγουμε με εγκεφαλικές λογικές τα συναισθήματα μας;

      Καλό σου βραδάκι γιατί στο Μόντρεαλ είναι πια νύχτα! 😀

      ΑΦιλιά πολλά και τρυφερά! 🙂

  24. Ο/Η Ελινα λέει:

    Στεφανια μου, περναω να αφήσω τα «γεια» μου και τα φιλιά μου! Μην ξεχάσεις, σε παρακαλω, να τα δώσεις και στον Παραμυθά. Το κείμενο δεν το σχολιάζω πολύ, γιατί δε με συμφέρει. Ειμαι από αυτούς που λέει, όμως σπανίως μου βγαίνει σε καλό. Θα προσπαθήσω πολύ για να γίνω πιο πολύ της μάζας και του συμβατικου, αλλά δε νομίζω πως έχω πολλές ελπίδες να τα καταφέρω. Είτε ανοιχτο βιβλίο, είτε πιο συγκρατημενος, πάντα κάτι χανεις και κάτι κερδίζεις. Κάπου στη μέση πρέπει να τη βρούμε τη λύση. Φιλια πολλα! Πάρα πολλά!

  25. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Α! η αγαπημένη μου Ελίνα που έχει την αίσθηση πως καλά κάνει, να μη σχολιάσει το παραπάνω… 😉
    Κρίμα γιατί «ξέρω» πως είσαι από τα άτομα που δεν «μασάνε» (και πολύ καλά κάνουν!) και ας νομίζουν πως δεν τους βγαίνει σε καλό, τουλάχιστο, δεν καταπιέζεις τα συναισθήματα σου, γιατί (γνωστό πλέον!) καταπιεσμένα συναισθήματα= ψυχική και σωματική αρρώστια!!! 😛
    Ούτως η άλλως ότι και να κάνει κάποιος, κανείς δεν του εγγυάται το αποτέλεσμα των πράξεων του, τουλάχιστο ας τα έχει καλά με τον εαυτό του! 😉
    Σε φαντάζομαι με τους δασκάλους των παιδιών σου…
    Παρακαλώ, μη προσπαθήσεις να γίνεις της μάζας:
    «Θέλει κουράγιο να στέκεσαι όρθιος, να λες τη γνώμη σου και να πολεμάς.
    Να πολεμάς, να μην σιωπάς, να αντιδράς.
    Σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου κι ας μην σε αφορούν άμεσα.
    Σήμερα ο διπλανός σου, ο μακρινός και άγνωστός σου, αύριο ο εαυτός σου.
    Αλλά θα περιμένεις να σε υπερασπιστεί κάποιος.
    Κι αν ό,τι δίνεις παίρνεις… αν αδιαφορήσεις, τότε κι ο άλλος θα κάνει το ίδιο για σένα».

    Θα τα δώσω τα φιλιά σου στον Παραμυθά και εσύ να μου φιλήσεις τα παιδάκια σου!

    ΑΦιλιά απ’ τα γνωστά, απ΄αυτά τα τρυφερά και χαμογελαστά! 🙂

      • Ο/Η Ελίνα λέει:

        Στεφανία μου, επιστρέφω μετά από καιρό να σου απαντήσω γιατί εκείνη τη μέρα δεν προλάβαινα κι έτσι άφησα απλά μια καρδούλα. Το κείμενο δεν το σχολίασα, όχι γιατί είναι κακό ή γιατί διαφωνώ αλλά γιατί κι εγώ αυτής της συνομοταξίας είμαι :-))) . Mε τους δασκάλους των παιδιών προσπαθώ να σκέφτομαι συνέχεια ότι κάνουν ό,τι μπορούν, όσο είναι αυτό που μπορεί ο καθένας τους. Ακόμη και με κάτι δασκάλες που βαριούνται που ζουν κι είναι εμφανές, προσπαθώ πάλι να σκέφτομαι αυτό και να μην τις ζαλίζω πολύ. Κάποιες φορές εννοείεται πως τα έχω χώσει (περίπτωση αδιακρισίας-κουτσομπολιού από δασκάλα, περίπτωση βαριέμαι που ζω κι είμαι τραγικά ευθυνόφοβος….επί μήνα βλέπαμε μια άσεμνη τοιχογραφία στον τοίχο του νηπιαγωγείου, η διευθύντρια έκανε συνεχώς παράπονα, μας έλεγε να πάρουμε το δήμο να έρθει να βάψει τον τοίχο και να κάνουμε παράπονα, αλλά στο απλό να μαζευτούμε ένα Σάββατο και να το περάσουμε 2 χέρια μπογιά μας έλεγε όχι γιατί δεν το επιτρέπει ο νόμος….πόση βλακεία – να το πω κομψά – μαζεμένη….με ξεπερνάει. Μόνη της έπρεπε να βουτήξει ένα πινέλο να το βάψει μόλις το είδε ή να πει σε εμάς αν βαριόταν, παρά να το συζητάμε ένα μήνα). Τα έχω χώσει επίσης σε περιπτώσεις που μου έχουν πει για τα παιδιά μου ότι δεν μπορούν να καταφέρουν κάτι. Όχι, φίλε μου, δεν είναι έτσι. Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν σχεδόν τα ίδια πράγματα. Αυτή είναι η γνώμη μου και δεν μπορώ να ακούω τη θεωρία ότι είσαι καλός κάπου και κακός κάπου αλλού. Γίνεσαι καλός οπουδήποτε αρκεί να το θελήσεις και κανένας δεν επιτρέπεται να σου λέει ότι δεν μπορείς γιατί δεν το έχεις. Είναι όμως και άπειρες οι φορές που δεν έχω πει τίποτα σε ανοησίες που έχω ακούσει κι έχω κάνει τουμπεκί ακολουθώντας τη μάζα.

        Όμως επειδή πιστεύω πολύ ότι ο καθένας μας πρέπει να βγάζει τον εαυτό που στα αλήθεια κουβαλάει και τις σκέψεις που στα αλήθεια κάνει, όσο κι αν υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι θα με βόλευε να ήμουν πιο «συμβατική» και συγκαταβατική ακόμη, δεν το προσπαθώ ιδιαίτερα γιατί θεωρώ ό,τι χειρότερο για την προσωπική μας ηρεμία το να πηγαίνουμε κόντρα στη φύση μας.
        Πολλά, πολλά φιλιά θα στείλω και στους δυο σας!

        • Ο/Η Άιναφετς λέει:

          Καλά κάνεις και «καταπίνεις» μέχρι ενός σημείου, από εκεί και πέρα, ότι καταπιέζουμε γυρίζει εναντίον μας και μας αρρωσταίνει και μας γερνά ψυχικά! 😉
          Μη ξεχνάς Ελίνα μου, πως είμαστε όπως είμαστε και σε όποιον αρέσουμε, όπως λέει και το τραγουδάκι ύμνος!
          ΑΦ! αγάπης και από τα δυο μας! ❤

  26. Εξαιρετικό το θέμα και συγχαρητήρια για την επιλογή!
    Στέκομαι περισσότερο εδώ :
    «Να πολεμάς, να μην σιωπάς, να αντιδράς.
    Σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου κι ας μην σε αφορούν άμεσα.»
    Καλή δύναμη!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έτσι Ευρυτάνα μου! 😉
      -Πολεμάμε, ο καθένας όπως εννοεί τον πόλεμο κι εδώ είναι διαδικτυακός…
      -Δεν σιωπάμε και αυτό φαίνεται από τα 57 σχόλια!
      -Αντιδρούμε με όση εσωτερική δύναμη, μας έχει μείνει, γιατί τελικά όλα μας αφορούν!

      ΑΦιλιά και καλή μας δύναμη! 🙂

  27. Ο/Η Νικολέτα λέει:

    Έχει γίνει κουραστικό να προχωράω τον κέρσορα τρία τέταρτα για να σου κάνω σχόλιο! 😀
    Δε σιωπώ, είμαι ακόμα εδώ!
    Στεφανία έτσι όπως το διάβαζα, λέω μα πως, έκανε δική της ανάρτηση; Με συνεπήρε τόσο που νόμιζα ότι τα απευθύνεις εσύ προσωπικά!
    Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να έχεις το θάρρος της γνώμης σου, και θεωρώ πως όσο περνάει ο καιρός, η σιωπή όλο και μεγαλώνει. Τα αίτια σίγουρα είναι πολλά. Είμαστε μια κοινωνία που στην πλειοψηφία της έχει μάθει πια να λύνει τα προβλήματα με ένα like και ένα block.
    Θέλει πολύ δουλειά, και επειδή πιστεύω στους ανθρώπους ακόμα και αν συνήθως επιλέγω να τους αποφεύγω, πιστεύω πως για τον καθένα θα έρθει η δική του αποκάλυψη. Γιατί ακόμα και αν δεν είναι έμφυτο σε κάποιον να υπερασπίζεται την γνώμη του, θεωρώ εξίσου σημαντικό προσωπικά και την εξέλιξη του. Υπάρχουν στιγμές που είναι καθοριστικές στη ζωή και μας δείχνουν πως στο τέλος της ημέρας, σημασία έχει να μας αγαπούν γι αυτό που πραγματικά είμαστε!

    Καλό βράδυ, καλή αντάμωση, καλή λευτεριά!

  28. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Και ποιος σου είπε αγαπημένη και εξαφανισμένη Νικολέτα μου, να σκέφτεσαι την Στεφανία μια ανάσα πριν αλλάξει ανάρτηση;
    (και η επόμενη θα είναι και για τον Γιαν!) 😀
    Όχι, δεν είναι όλη η κοινωνία μ’ ένα κινητό ή όπως τα λένε πια, για να κάνει like! 😉
    Και το διαδίκτυο όταν ξέρεις να το χειριστείς σωστά γίνεται ένα εξαιρετικό όπλο, φτάνει να έχεις αποφασίσει πως KAI έτσι θα ΜΙΛΑΣ και δεν θα εξαφανίζεσαι απ΄τους φίλους σου, ότι σοβαρό ή μη συμβαίνει στη ζωή σου!!! 😛
    Όντος το παραπάνω κείμενο με αντιπροσωπεύει 100% και αν είχα το «γράφειν» αυτά ακριβώς θα έγραφα, γιατί τα τελευταία χρόνια αποφάσισα πως δεν θα φοβάμαι να λέω ότι έχω στη καρδιά μου!!! Και αυτό δεν θέλει δουλειά, θέλει κότσια! 😉
    Αρχίζει κανείς από κοντά για να φτάσει μακριά και το πρώτο βήμα, είναι να διαγράψει τη λέξη «δύσκολο» γιατί η ίδια η λέξη, σου βάζει τα δύσκολα!

    «Διαφωνώ, αγαπώ, λυπάμαι, βοηθάω, δίνω-παίρνω για να ξαναδίνω, θλίβομαι, ξεχνάω, συγχωρώ, ξαναθυμάμαι, ξαναθυμώνω, σκέφτομαι, ανοίγομαι. Δεν κρατάω τίποτα, τα σκορπάω όλα στον άνεμο. Τα εξαγνίζω»!

    ΑΦιλιά δυναμικά και ας μοιάζουν θυμωμένα! 🙂

    ΥΓ: Μπήκα στο blog σου και δεν κατάλαβα αυτό το «απέναντι» πού απέναντι; 😛

  29. Ο/Η Ανέσπερη λέει:

    Κάποιες φορές η σιωπή επιβάλλεται. Είναι λένε χρυσός η σιωπή. Κάποιες άλλες είναι βαριά σαν σίδερο. Δεν ξέρεις πως την εκλαμβάνει ο άλλος. Αν παίρνει τα μηνύματα που θέλεις να περάσεις. Προσωπικά, μιλώ ή σιωπαίνω, ανάλογα με αυτόν που έχω απέναντί μου και όχι με αυτά που έχω να πω…
    Ελπίζω Στεφανία μου πως καταλαβαίνεις.
    Σε χαιρετώ με μια ακόμη αγκαλιά!!! 🙂

  30. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαίρομαι Ζωή μου που οι παραπάνω φίλοι μου, δεν σιώπησαν και για όποιον έχει το κουράγιο να διαβάσει όλα τα 60 σχόλια, θα διαπιστώσει πως τουλάχιστο εδώ η σιωπή δεν είναι χρυσός! 😛
    Έψαξα και δεν βρήκα πώς βγήκε αυτή η παροιμία! 😉

    Ο Καβάφης «μίλησε» όμορφα για τη μη σιωπή!

    Aζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ.
    Aραβική Παροιμία
    «Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.» (Μετάφραση παροιμίας)

    Και το απόσπασμα με το οποίο τελειώνει και το ποίημα «Λόγος και Σιγή» ο Καβάφης.

    Σκιά και νυξ είν’ η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.
    Ο Λόγος είν’ αλήθεια, ζωή, αθανασία.
    Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν — σιγή δεν μας αρμόζει
    αφού εις το ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου.
    Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν — αφού λαλεί εντός μας
    η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία.

    Ο ποιος «σωστός» τρόπος είναι (όπως και για κάθε τι) ν’ ακούει κανείς τη καρδιά του! ❤

    Ανταποδίδω χαμογελαστή την ανάλογη αγκαλιά! 🙂

  31. Ο/Η aristea k λέει:

    Αυτό το κείμενο περιέγραψε εμένα… κατά κάποιο τρόπο!
    Ποτέ δεν φοβήθηκα να είμαι ανοιχτό βιβλίο.
    Απλά τώρα πια έμαθα ότι μερικές φορές δεν είναι κακό να σιωπάς και να παρατηρείς.
    Να μιλάς ναι, να σιωπάς επίσης αρκεί να είσαι καλά με κάθε επιλογή σου! 🙂
    Φιλάκια πολλά μαγισσούλα μου!
    ♥♥♥

  32. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Και εδώ όπως εξ άλλου σε κάθε τι, η καρδιά είναι ο οδηγός μας! ❤
    ΑΦιλιά Αριστέα μου και χαίρομαι που πρόλαβες όλες τις αναρτήσεις που είχες "χάσει" ! 🙂

  33. Ο/Η roula1smaragdenia λέει:

    ❤ ❤ ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.