Τελειότητα – Perfectionism

Perfectionism is a self-destructive and addictive belief system
that fuels this primary thought:
“If I look perfect, live perfectly, and do everything perfectly,
I can avoid or minimize the painful feelings
of shame, judgment, and blame.«

*******************************

Ο περφεξιονισμός (τελειοθηρία) είναι ένα αυτοκαταστροφικό και εθιστικό σύστημα
που τροφοδοτεί αυτή την πρωταρχική σκέψη:
«Αν φαίνομαι τέλειος, ζω τέλεια και κάνω τα πάντα τέλεια,
μπορώ να αποφύγω ή να ελαχιστοποιήσω την οδυνηρή αίσθηση
ντροπής, επίκρισης και ενοχής.»

.

Harriet Merrion

Perfectionism is defeating and self-destructive
simply because there is no such thing as perfect.
Perfection is an unattainable goal.
Additionally, perfectionism is more about perception
– we want to be perceived as perfect.
Again, this is unattainable – there is no way to control perception,
regardless of how much time and energy we spend trying.

**************************

Ο περφεξιονισμός είναι ανατρεπτικός και αυτοκαταστροφικός
απλώς και μόνο γιατί δεν υπάρχει τίποτα τέλειο.
Η τελειότητα είναι ένας άπιαστος στόχος.
Επιπρόσθετα, ο περφεξιονισμός σχετίζεται περισσότερο με την αντίληψη
– θέλουμε να έχουμε την αντίληψη ότι είμαστε τέλειοι.

Πάλι, αυτό είναι ανέφικτο- δεν υπάρχει τρόπος να ελέγξεις την αντίληψη,
άσχετα από πόσο πολύ χρόνο και ενέργεια ξοδεύουμε δοκιμάζοντας.

.

Perfectionism is addictive because
when we invariably do experience shame, judgment, and blame,
we often believe it’s because we weren’t perfect enough
so rather than questioning the faulty logic of perfectionism,
we become even more entrenched in our quest to live, look,
and do everything just right.

***********************************

Ο περφεξιονισμός είναι εθιστικός
γιατί όταν σταθερά έχουμε την εμπειρία ντροπής, επίκρισης και ενοχής,
συχνά πιστεύουμε πως είναι γιατί δεν είμασταν αρκετά τέλειοι
έτσι αντί να αναρωτηθούμε για την λανθασμένη λογική του περφεξιονισμού,
γινόμαστε ακόμα πιο πολύ αμετακίνητοι στην αναζήτηση μας, να ζήσουμε, να κοιτάξουμε
και να κάνουμε τα πάντα απλά καλά.

Brene Brown 

Book: The Gifts of Imperfection

Από το βιβλίο: Τα δώρα της Ατέλειας

.

«Στο τέλος της ημέρας, στο τέλος της εβδομάδας,
στο τέλος της ζωής μου,
θέλω να είμαι ικανή/ος να πω
πως συνέβαλα περισσότερο
από ότι επέκρινα.
«

**********************************

 “Let go of who you think you’re supposed to be;
embrace who you are.”

«Άφησε αυτό που πιστεύεις πως υποτίθεται ότι είσαι,
αγκάλιασε αυτό που είσαι.»

Brene Brown

.

.

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

24 Responses to Τελειότητα – Perfectionism

  1. Ο/Η Giannis Pit λέει:

    Καλησπέρα Στεφανία μου. Ναι βέβαια. Έχω ακουστά τον περφεξιονισμό σε πολλά επίπεδα. Και διάβασα με προσοχή εδώ τις παρατηρήσεις του κειμένου σου. Σίγουρα δεν είναι μια προσέγγιση ζωής που με εκφράζει και φυσικά θα συμφωνήσω με τις παρατηρήσεις της αυτοκαταστροφής καθώς η αντίληψη αυτή κρύβει μεγάλους κινδύνους.
    Καλή συνέχεια κορίτσι μου.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλησπέρα, καλησπέρα Γιάννη μου! 🙂
      Για να είμαι ειλικρινής με απασχόλησε όχι τόσο το ακραίο θέμα του περφεξιονισμού που σίγουρα είναι αυτοκαταστροφικό, όσο η συνειδητή τάση για τελειότητα που πολλοί από μας έχουμε ειδικά όταν δημιουργούμε…
      Δημιουργούμε σε πολλά επίπεδα ακόμα και όταν καθαρίζουμε το σπίτι, μαγειρεύουμε, ζωγραφίζουμε, γράφουμε, κάνουμε κηπουρική κλπ. Έχω δει, πως πολλές είναι οι φορές που θέλουμε αυτό που κάνουμε να είναι τέλειο σύμφωνα με μια εικόνα τελειότητας που έχουμε στο νου μας, να, πχ να μη σηκώνει κουβέντα! 😉
      Μήπως το μέτρο και εδώ είναι η λύση;
      Λεπτές οι γραμμές που μας κρατούν μακριά από ακρότητες!

      ΑΦιλιά Γιάννη μου, προσεχτικά, συνειδητά για να βρούμε τις ισορροπίες μας! ❤

  2. Ο/Η Eleftheria λέει:

    Όπως ανέφερε και ο Giannis Pit πιο πάνω δεν με εκφράζει ο περφεξιονισμός…έχω δει παιδιά να καταστρέφονται ως ενήλικες εξαιτίας τέτοιων προτύπων με τα οποία τους γαλούχησαν οι γονείς τους…
    Προτιμώ την ανθρώπινη πλευρά, αυτή που κάποιος κάνει λάθη, πέφτει, σηκώνεται, κρατά ανοικτό μυαλό, προσπαθεί, μαθαίνει, βελτιώνεται, αναγεννιέται…και συνεχίζει να μαθαίνει…
    Δεν γεννηθήκαμε τέλειοι ούτε θεωρώ πως μπορούμε φτάσουμε αυτό που λέγεται τελειότητα. Και για πιο λόγο στην τελική; Μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, ακόμη κι αν κάποιοι στον περίγυρo/ κοντινό περιβάλλον μας δεν είναι με μας, μπορούμε να χαμογελάμε ακόμη κι όταν δεν τα έχουμε καταφέρει όσο καλά θα θέλαμε, μπορούμε χίλια δυό πράγματα… 🙂 Και μπορούμε, αν αγκαλιάσουμε, αποδεχθούμε αυτό που είμαστε. Όλο το πακέτο. Έτσι απλά και όμορφα.
    Tην καλησπέρα μου Στεφανία 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Για δες Ελευθερία μου που ενώ «εξέταζα» το θέμα της τελειότητας, εσύ σχολίαζες! 😉

      Σωστά, ποιος ο λόγος αυτής της άποψης πως ότι κάνουμε πρέπει να είναι άψογο;
      Σκεφτόμουν τις φωτογραφίες σου, όπου βρίσκω πως πολλές αγγίζουν την τελειότητα μια και αυτή υπάρχει στη φύση, πχ ένα τέλειο ηλιοβασίλεμα ή ένα τέλειο τριαντάφυλλο! 😉

      Τελικά αν ότι κάνουμε μας δίνει χαρά, μπορούμε να μείνουμε σ’ αυτό και να μη ψάχνουμε για την τελειότητα που σαφώς και είναι μια ιδέα στο κεφάλι μας! 😉

      Μεγάλη υπόθεση να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να τον αγαπήσουμε, έτσι όπως είναι γιατί εκεί βρίσκεται το κλειδί για τη ψυχική μας γαλήνη! 🙂

      ΑΦιλιά με ευχές για ένα όμορφο απογευματάκι έτσι όπως παρουσιάζεται μπροστά μας! ❤

  3. Ο/Η Αννίκα λέει:

    Θα συμφωνήσω πως, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούμε να φτάσουμε στην τελειότητα. Και δεν είναι η έλλειψη εμπειρίας ή ικανοτήτων, ή ίσως η σύγκριση στο αν είμαστε καλύτεροι, όσο η ανάγκη της υπέρβασης που δημιουργεί πάντα έναν φαύλο κύκλο. Μια παγίδα θα έλεγα είναι, που μόνο άγχος θα προσθέσει στο ήδη υπάρχον να προσεγγίσουμε το τέλειο. Ίσως με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στον εαυτό μας αξιολογώντας τις ικανότητές μας, διασφαλίσουμε την ψυχική ηρεμία. Ίσως αν αποδεχόμασταν τη δύναμη και την αδυναμία, αυτή η εμμονή τελειοθηρίας και η αίσθηση του ανεκπλήρωτου, να φάνταζε αφελής.
    Καλό, δροσερό βράδυ (όσο μπορεί να είναι εκεί στο κέντρο) Στεφανία μου και φιλιά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλημέρα Αννίκα μου! 🙂
      Πώς πάει η δροσούλα να την ευχαριστηθούμε και ας είναι προσωρινή ακόμα και στην Αθήνα! 😉

      Σωστά το έπιασες το θέμα της τελειότητας ειδικά επισημαίνοντας πως η σύγκριση σίγουρα μας εμποδίζει να έχουμε αυτοπεποίθηση και ναι:
      «Ίσως αν αποδεχόμασταν τη δύναμη και την αδυναμία, αυτή η εμμονή τελειοθηρίας και η αίσθηση του ανεκπλήρωτου, να φάνταζε αφελής.» 🙂

      Ευχές για ένα όμορφο και χαλαρό Σαββατοκύριακο με πολλά γλυκά ΑΦιλιά! ❤

  4. Ο/Η ΣΜΑΡΑΓΔΑΚΗ ΡΟΥΛΑ λέει:

    Με κάλυψε απόλυτα το σχόλιο της Ελευθερίας φιλενάδα ..θα έγραφα ακριβώς τα ίδια…
    Την τελειότητα την εφεύραν οι ανασφαλείς άνθρωποι… μόνο η φύση είναι τέλεια που ούτε κατά διάνοια μπορούμε να την προσεγγίσουμε…
    Δεν ήξερα ούτε και είχα ακούσει για τον συγκεκριμένο περφεξιονισμό, αλλά από ότι διάβασα εδώ, σίγουρα δεν θα με εξέφραζε σαν άνθρωπος με τα τόσα μου λάθη!!🤔
    Μεγάλη ταλαιπωρία να προσπαθείς για την τελειότητα…πω..πω.. σκέφτομαι τι περνούν οι άνθρωποι που την αναζητούν…
    Πολλες φορές λέμε όμως την λέξη «τέλεια» για κάτι που μας αρέσει πολύ, αλλά νομίζω ότι δεν εννοούμε αυτήν ακριβώς που περιγράφεις ε; σχήμα λόγου είναι πιο πολύ!!
    Κατανόησα το θέμα; ή έγραψα αλα αν άλλων;😊
    Να έχετε ένα δροσερό βραδάκι την αγάπη μου 🧡πάντα φιλιαααα!😘

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μα ναι Ρούλα μου, η ανασφάλεια είναι και αυτή ένας παράγοντας που μας ωθεί να τρέχουμε πίσω από την τελειότητα που στα άκρα της γίνεται περφεξιονισμός! 😉

      Έχουμε όλοι μας, μέσα στο μυαλό μας, τι μπορεί κάτι να είναι τέλειο ειδικά όταν αυτό που φτιάχνουμε μας αφήνει ικανοποιημένους, γι αυτό και λέμε «τέλεια» όταν το πετυχαίνουμε! 🙂

      Ναι, κατανόησες «τέλεια» το θέμα, ειδικά που εσύ δεν δυσκολεύεσαι καθόλου με τις δημιουργίες σου να αγγίξεις την τελειότητα! 😉

      ΑΦιλιά δροσερά προς το παρόν και θα την έχουμε την καλή μέρα! ❤

  5. Ο/Η rennesense λέει:

    Και άκου να δεις τώρα τί γίνεται ! 🙂 🙂
    Στη προσπάθειά μου – που λες -να αποφορτιστώ από την ολοήμερη δουλειά. διάβαζα τα τελευταία βράδια.,,, κι έτυχε?
    να διαβάζω τα περί συγχρονικότητας.Με πολύ ενδιαφέρον μάλιστα μιας και έχουμε απτά παραδείγματα αυτής, κατα καιρούς στο..μεταξύ μας. ΟΚ! σκεφτηκα..ισως το θέμα το κάνω μια μελλοντική ανάρτηση.Αλλάζω σελίδα στη διαδυκτιακή μου μελέτη και συναντώ άρθρα περί..τελειότητας κι ατέλειας.. Οπα λέω.. θα ξεκινήσω μαυτό πρώτα, αφου η σκέψη του θέματος υπήρχε εδώ και καιρο στο νου μου..
    Ανοίγω εδώ και βλέπω το θέμα σου να κυλά μπροστά μου κι έχω μείνει άλλη μια φορά έκπληκτη!!!Δεν είναι καταπληκτικό??? 🙂

    Στο θέμα μας τώρα..;)
    Η τελειοθηρία όντως είναι ένα αυτοκαταστροφικό και εθιστικό σύστημα, που μας εγκλωβίζει σε μια προσπάθεια για κάτι άπιαστο…. για κάτι που δεν υπάρχει.
    Τελειότητα δεν υπάρχει.
    Και δεν είναι κακό νάσαι ατελής.
    Κακό είναι να προσπαθείς μάταια να είσαι τέλειος μέσα σε μια ατελή κοινωνία
    που το μόνο που τη νοιάζει είναι πώς είναι όλα στην πένα και ταυτοχρόνως αποτυγχάνει παταγωδώς. Είναι απολύτως αναγκαίο να απεγκλωβιστούμε από αυτά τα πρότυπα επίπλαστης τελειότητας που επικράτησαν, διαχρονικά, στις «κοινωνίες της εικόνας».

    Σε προσωπικό επίπεδο , ας αγαπήσει επιτέλους ο καθένας τον εαυτό του για αυτό που είναι… κι όχι για αυτό που νομίζει ότι είναι..τότε θα βρει και τη ψυχική του ηρεμία ..

    «Στο τέλος της ημέρας, στο τέλος της εβδομάδας,
    στο τέλος της ζωής μου,
    θέλω να είμαι ικανή/ος να πω
    πως συνέβαλα περισσότερο
    από ότι επέκρινα.« ( με άγγιξε πολύ! ) ❤ ❤

    ps: Εξαιρετικός, υπέροχος Hauser! ❤

    Καλημέρα Στεφανία μου!
    Αγκαλιά & φιλιά κι ευχές για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!:)

  6. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλημέρα Ειρήνη μου! 🙂
    Χαίρομαι όταν διαβάζω πως τα βραδάκια αποφορτίζεσαι με νοητική τροφή! 😉

    Αχ! Αυτές οι συγκυρίες που σύμφωνα με το μεγάλο ειδικό Γιουνγκ ο οποίος λέει, πως όσο αυξάνεται η επίγνωση μας, τόσο οι συγκυρίες θα εμφανίζονται και θα μας συνδέουν με κάτι πέρα από μας! 🙂

    Μας μεγάλωσαν με πρότυπα τελειότητας που ανέκαθεν οι κοινωνία καλλιεργούσε όντας η ίδια ατελέστατη, έτσι κάπου είναι φυσικό να προσπαθούμε να είμαστε τέλειοι φυσικά χωρίς αυτό να μας ωθεί στα άκρα… 😛

    Πολλές φορές στο τέλος της μέρας κάνοντας έναν απολογισμό, έχω πει: «Οκ έκανα το κατά δύναμη και πάμε τώρα παρακάτω! 😉

    Ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι γιατί η όποια προσπάθεια καλυτέρευσης μας οδηγεί σε σύγκρουση με τον εαυτό μας! 🙂

    Πολλά να γλυκά ΑΦιλιά μου, για ένα όμορφο και δημιουργικό Σ/Κ! ❤

  7. Μία φίλη ψυχολόγος μου είχε πει ότι το «τέλειο» προέρχεται απ’ τη λέξη «τέλος» και δεν έχει εφαρμογή στην αξιολόγηση ανθρώπων και συμπεριφορών. Το ζητούμενο είναι ν’ αγαπήσουμε τα λάθη μας γιατί απ’ αυτά εξελιχτήκαμε και ν’ απαλλαγούμε απ’ τη νοσηρή πεποίθηση πως είμαστε τέλειοι, πανέμορφοι, υπέρκομψοι (για να χρησιμοποιήσω και κάτι επίκαιρο που μας πιπιλάνε τα μυαλά) και πανευτυχείς. Αυτό που λέει το απόφθεγμα στον επίλογό σου δηλαδή:
    «Άφησε αυτό που πιστεύεις πως υποτίθεται ότι είσαι,
    αγκάλιασε αυτό που είσαι.»
    Mεγάλη κουβέντα!!!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλησπέρα Μαρία μου! 🙂
      Όσο πιο νωρίς στη ζωή μας, αγκαλιάσουμε αυτό που είμαστε τόσο πιο ελεύθεροι θα είμαστε από άσκοπα κυνήγια! 😉
      Το να αφήσει κανείς αυτό που υποτίθεται ότι είναι θέλει επίγνωση και η επίγνωση είναι κάτι που δουλεύεται καθημερινά στη κάθε μας στιγμή!
      Από την άλλη αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, πώς θα αγαπήσουμε και θα αποδεχτούμε τους γύρω μας, έτσι όπως και αυτοί είναι; 😉

      ΑΦιλιά χαμογελαστά με ευχές για ένα χαλαρό βραδάκι! ❤

  8. Ο/Η Πουπερμίνα λέει:

    Αλήθειες ενός πόστ για μοναχοκόρες και πρώτες μαθήτριες. :-))

  9. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έτσι και οι μοναχοκόρες γίνονται πρώτες μαθήτριες! 😉

    ΑΦιλιά καυτά για όλους τους μα(θ-χ)ητές της Ζωής! ❤

  10. «Πως συνέβαλα περισσότερο από ότι επέκρινα».

    Να το κρατήσουμε αυτό, όχι βαθιά στη σκέψη, αλλά στη συνείδηση…

  11. Ο/Η aristea k λέει:

    Κατεβαίνοντας βλέπω ότι η Κανελλένια μου έκλεψε το σχόλιο.
    Νομίζω οι αρχαίοι μας το είχαν πει πρώτοι: τέλειο = τέλος.
    Αν φθάσεις το τέλειο δεν έχεις λόγο να προσπαθείς.
    Καλύτερα οι ελλείψεις και τα λάθη. Μαθαίνεις, αλλάζεις, κυλάει
    η ζωή βρε αδερφέ!

    Μαγισσούλα μου, χάρηκα που πέρασα!
    Πολλά μαγικά φιλιά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Πάντα χαίρομαι για τις επισκέψεις σου, Αριστέα μου! 🙂

      Όσο έχουμε επίγνωση των λαθών και παραλείψεων μας, δεν έχουμε κανένα λόγο να αναζητάμε την τελειότητα που υπάρχει μόνο στη φύση! 😉

      ΑΦιλιά τρυφερά και όσο μπορούμε χαλαρά ειδικά αυτές τις μέρες! ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.