Σύνδεση – Attachement

«So what does death mean?
The ending of things we have remembered,
which we have now,
and with the hope of something in the future.

*********

«Λοιπόν τι σημαίνει θάνατος;
Το τέλος των πραγμάτων που έχουμε θυμηθεί,
που έχουμε τώρα
και με την ελπίδα για κάτι στο μέλλον.

«So what does death mean?
The ending of things we have remembered,
which we have now,
and with the hope of something in the future.

A great confusion, turmoil, sorrow.
This is our life.
And death comes, says, it will end.
All this will end.
So is it possible —please listen if you are interested
—is it possible, take for example
one thing, attachment.

************************

«Λοιπόν τι σημαίνει θάνατος;
Το τέλος των πραγμάτων που έχουμε θυμηθεί,
που έχουμε τώρα
και με την ελπίδα για κάτι στο μέλλον.

Μια τεράστια σύγχυση, αναταραχή, θλίψη.
Αυτή είναι η ζωή μας.
Και έρχεται ο θάνατος, και λέει, θα τα τελειώσει.
Έτσι είναι δυνατό -παρακαλώ ακούστε αν σας ενδιαφέρει
– είναι δυνατό, πάρτε για παράδειγμα
ένα πράγμα, τη σύνδεσ
η.

You are attached to a person,
to an idea, to a conclusion, to a belief,
to some imaginative romantic pictures,
you are attached to it.
And death says, it’s over,
you can’t be attached anymore, it is finished. 

So while you are living, can attachment end?

Do you follow what I am saying? 
Which is death.

I am attached now to my experience,
to my knowledge, to my wife, husband, children,
to the various conclusions I have, I am attached to it.
And in that attachment, there is fear, jealousy,
anxiety, all that happens.

****************************

Είστε συνδεδεμένοι με ένα άτομο,
με μια ιδέα, με ένα συμπέρασμα, με ένα πιστεύω,
με κάποιες φανταστικές ρομαντικές εικόνες,
είστε συνδεδεμένοι με αυτά.
Και ο θάνατος λέει, τέλειωσε,
δεν μπορείτε άλλο να είστε ,συνδεδεμένοι, έχει τελειώσει
.

Έτσι όσο ζείτε, μπορεί να μπει ένα τέλος στη σύνδεση;
Παρακολουθείτε αυτό που λέω;
Που είναι ο θάνατος.

Τώρα έχω συνδεθεί με την εμπειρία μου,
με τη γνώση μου, με τη γυναίκα μου, τον άνδρα, τα παιδιά,
με τα διάφορα συμπεράσματα που έχω, είμαι συνδεδεμένος με αυτά.
Και σε αυτή την σύνδεση, υπάρχει φόβος, ζήλια,
άγχος, όλα αυτά συμβαίνουν
.


And when death comes there is a break,
there is an ending.
So can I, knowing this, being aware of the whole nature of attachment,
can there be freedom from attachment, now, living?
So if there is an end I am living with life and death together.

Do you understand?
Are we following each other a little bit?
There is no separation between living and dying.
There is great beauty in that.
There is great truth in it.
Not some romantic nonsense.
So the brain becomes free.
And then it has infinite capacity, infinite energy.»

 

J. Krishnamurti
Talk 2, New York, 1983

************************

Και όταν έρχεται ο θάνατος γίνεται μια διακοπή,
υπάρχει ένα τελείωμα.
Έτσι μπορώ, γνωρίζοντας αυτό, έχοντας επίγνωση όλης της φύσης της σύνδεσης,
να υπάρξει ελευθερία από τη σύνδεση, τώρα, ζώντας;
Έτσι αν υπάρχει ένα τέλος ζω με τη ζωή και τον θάνατο μαζί.

Καταλαβαίνετε;
Παρακολουθούμε ο ένας τον άλλο για λίγο;
Δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.
Σε αυτό υπάρχει τεράστια ομορφιά.
Όχι κάποια ρομαντική ανοησία.
Έτσι ο εγκέφαλος αποκτά ελευθερία.
Και τότε έχει απέραντες ικανότητες, άπειρη ενέργεια.»

Τζ. Κρισναμούρτι
Ομιλία 2, Νέα Υόρκη, 1983

.

.

.

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

19 Responses to Σύνδεση – Attachement

  1. Ο/Η Marina Tsardakli λέει:

    Θέλει πολλή δουλειά με το μέσα μας για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο επίγνωσης.
    Αλλά να είμαστε καλά, να βάζουμε στόχους.
    Μετά από απώλειες, κάπως το φιλοσόφησα και κατανοώ, πως η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν, σεβόμενη παράλληλα, πως κανένα τέλος δεν είναι εύκολο και χρειάζεται να δοθεί χρόνος στην ψυχή να συνέλθει από το σοκ και τον πόνο της αλλαγής και του αποχωρισμού.
    Είναι ωραίο να παρατηρούμε τις συνδέσεις της ζωής, έστω και οδυνηρά ζητήματα, όπως είναι ο θάνατος, γιατί μας βοηθούν να κατανοήσουμε την ουσία της.
    Καλό απόγευμα μαγισσούλα μου.
    Στέλνω πολλά γλυκά φιλιά 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ο θάνατος απασχολεί βασικά τους μεσήλικες, όταν είσαι νέος δεν τίθεται θέμα γιατί λες, «το τέλος είναι μακριά». Έρχονται όπως στιγμές που οι γύρω αρχίζουν ένας ένας να αποχωρούν και τότε συνειδητοποιείς πως δεν είσαι αθάνατος…

      Σωστά διακρίνεις:
      «Είναι ωραίο να παρατηρούμε τις συνδέσεις της ζωής, έστω και οδυνηρά ζητήματα, όπως είναι ο θάνατος, γιατί μας βοηθούν να κατανοήσουμε την ουσία της.»

      ΑΦιλιά Μαρινάκι με ευχές για ένα γλυκό βραδάκι! ❤

  2. Ο/Η Giannis Pit λέει:

    Μισό λεπτό τώρα για να καταλάβω την προσέγγιση. Αναφέρει ο συγγραφέας ότι ο θάνατος είναι μια διακοπή. Αλήθεια υπάρχει «κάτι» προσδόκιμο μετά το θάνατο; Εδώ είναι το θέμα. Υπάρχει κάτι να περιμένουμε από όλο αυτό; Προσωπικά με βασανίζει τρομερά. Θα ήθελα μια απάντηση σε αυτό το θέμα ειλικρινά. Δυστυχώς όμως πιστεύω ότι δεν υπάρχει. Και επίσης κάτι που μου προκαλεί πανικό. Αυτό δεν μπορώ να το προσεγγίσω βιολογικά.
    Την καλησπέρα μου Στεφανία μου.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ο Κρισναμούρτι δεν ασχολείται με το μετά τον θάνατο και πολύ απλά μας λέει, πως κάθε στιγμή που περνά είναι ένας θάνατος για την επόμενη… έτσι κατανοούμε πως η ζωή και ο θάνατος είναι ένα…

      Είναι «φυσικό» να φοβόμαστε ότι δεν γνωρίζουμε αλλά η ζωή φροντίζει να μας βάλει στο κλίμα όταν αρχίζουμε να χάνουμε αγαπημένα άτομα γύρω μας και έτσι να κατανοήσουμε έστω λογικά ότι δεν είμαστε αθάνατοι…

      Ο φόβος, ο πανικός δεν βοηθούν την προσέγγιση έστω και βιολογικά, ενώ αν η καρδιά μας, είναι γεμάτη αγάπη, δεν ξεχωρίζουμε τον θάνατο από τη ζωή! 😉

      Ας φροντίσουμε να ζήσουμε την καθημερινότητα μας, με επίγνωση και ευγνωμοσύνη και ας αφήσουμε το τέλος να έρθει όταν θα είναι η ώρα του! 🙂

      Πολλά τα φωτεινά και τρυφερά ΑΦιλιά mon tres cher Giannis! ❤

  3. Ο/Η Αννίκα λέει:

    Αα εδώ συμφωνώ και δεν συμφωνώ. Ναι μεν, αλλά. Δεν μπορώ να βάλω στο ίδιο σακί τη ζωή και το θάνατο. Βέβαια αλληλένδετα είναι, απ’ την στιγμή που γεννιόμαστε η πορεία της ζωής μας είναι προδιαγεγραμμένη. Μεγαλώνουμε, γερνάμε κλπ…κλπ Μπορεί μέσα από την άγνοια να υπάρχει ο φόβος για το τέλος, αλλά εκείνο που πραγματικά μας τρομάζει δεν είναι ο θάνατος, αλλά ο τρόπος του τέλους. Ύστερα υπάρχει και ο λυτρωτικός θάνατος ή ακόμα και ο θάνατος με αναβολή (τι λέω;) Εκεί κι αν εκτιμάς τη ζωή και όσα σου δόθηκαν.
    Έχοντας επίγνωση πως όλα εφήμερα είναι, δεν φοβόμαστε την διακοπή της σύνδεσης. Μέχρι να μάθουμε να δεχτούμε την απώλεια, θα πονάμε. Αλλά υπάρχει πάντα και η μνήμη, είναι μια σύνδεση με τα απολεσθέντα, είναι κομμάτι της ζωής μας και δεν χάνεται ποτέ, αντίθετα η λήθη είναι θάνατος.
    Η επίγνωση μας γεμίζει ενέργεια έτσι ώστε να κάνουμε το χρόνο μας πιο δημιουργικό, με περισσότερη αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους.
    (αν κατάλαβα καλά)
    Καλό ξημέρωμα Στεφανία μου και φιλιά αγάπης!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλημέρα Αννίκα μου! 🙂

      Το πρόβλημα όσο ζούμε είναι η σύνδεση- εξάρτηση με άτομα, αντικείμενα και ιδέες, γιατί αυτά μας εμποδίζουν να αποδεχτούμε τον θάνατο και τον αποχωρισμό και να μη μας είναι εύκολο να κατανοήσουμε, πως ζωή και θάνατος είναι ένα…

      Κάθε λεπτό που περνά είναι ένας θάνατος για την επόμενη στιγμή όπου δεν υπάρχει επιστροφή, έτσι είναι πιο εύκολο να κατανοήσουμε πως ζωή και θάνατος είναι ένα! 😉

      Κατανοώ πολύ καλά πως όντος μας τρομάζει η ιδέα του πώς θα έρθει το τέλος, αλλά αυτό είναι νοητικό, είναι μια σκέψη, γι αυτό ας ζούμε με επίγνωση και ευγνωμοσύνη την κάθε μας στιγμή, στο εδώ και τώρα! 🙂

      Πολλά φωτεινά, γλυκά και χαμογελαστά ΑΦιλιά καρδιάς, σου στέλνω Αννίκα μου! ❤

  4. Ο/Η roula1smaragdenia λέει:

    Θα ήταν όντως πολύ όμορφα να σκεφτόμασταν σαν τον Κρισναμούρτι Στεφανία μου επάνω στο ζήτημα της σύνδεσης μεταξύ ζωής και θανάτου, αλλά το βλέπω δύσκολο σαν άνθρωποι που δεν έχουμε τόσο πολύ φιλοσοφήσει το μέσα μας…βέβαια προσπάθειες γίνονται και η αποδοχή υπάρχει και προπαντός όταν μεγαλώνεις και βλέπεις να μικραίνει ο χρόνος σου βιολογικά…
    Δεν ξέρω πως θα διαχειριζόμουν απώλεια δικού μου ανθρώπου γιατί το να τα λέμε είναι καλά , αλλά όταν βρεθούμε σε μια τέτοια θέση, εκεί είναι που χρειάζεται δύναμη, την οποία δεν ξέρω αν την διαχειριζόμουν σωστά.
    Το θέμα για μένα είναι να αξιοποιείς την ζωή σου όσο ζεις.
    Η δική μου απλή φιλοσοφία…
    Ζωή και θάνατος μαζί
    πιασμένα χέρι χέρι
    κι ας βρεθεί ένας άνθρωπος
    να πει πως δεν το ξέρει. 😊 την αγάπη μου 🧡
    Πολλά μεταμεσονύκτια φθινοπωρινά φιλιαααα!! 😘

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Το πρόβλημα με μας τις «μεγάλες» Ρούλα μου, είναι πως μεγαλώσαμε με τον φόβο του θανάτου και στο δρόμο μας, δεν βρέθηκε κανείς αρκετά νωρίς να μας εξηγήσει πρακτικά, τι σημαίνει πεθαίνω…

      Όσο πιο συνδεδεμένοι είμαστε με άτομα και ιδέες, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα αποχωριστούμε και να αισθανθούμε αυτάρκης, άρα ελεύθεροι! 🙂

      Πολύ μου άρεσε το στοιχάκι σου! 🙂
      «Ζωή και θάνατος μαζί
      πιασμένα χέρι χέρι
      κι ας βρεθεί ένας άνθρωπος
      να πει πως δεν το ξέρει.»

      Και όμως τα ξεχωρίζουμε ενώ είναι αλληλένδετα! 😉

      Πολλά και τα δικά μου, ηλιόλουστα και ακόμα καλοκαιρινά ΑΦιλιά αγάπης! ❤

  5. Βαθειά τα νερά που μας ρίχνεις, Στεφανία μου. Διαπιστώνω κι εγώ πως, όσο μεγαλώνουμε, αναζητάμε παρόμοιες φιλοσοφικές ερμηνείες, τόσο για να κατανοήσουμε το θάνατο, όσο και για να εκτιμάμε τη ζωή και τις καθημερινές εμπειρίες μας. Η διαφορά είναι πως σε κοινωνίες λιγότερο τεχνοκρατικές-υλιστικές, η ζωή εξυψώνεται και ο άνθρωπος καλλιεργεί τον εσωτερικό του κόσμο. Αντίθετα στη δική μας πραγματικότητα, η ζωή γίνεται χαμοζωή, επιβίωση, φόβος, ευτελίζεται και χάνει την αξία της, στο όνομα του κεφαλαίου. Δύσκολο να κρατήσεις την ισορροπία σου στην κενότητα που χάσκει κάτω απ’ τα πόδια σου. Προσπάθεια γίνεται, αλλά πίστεψέ με, είναι τόσες οι έγνοιες ενός απλού ανθρώπου σήμερα, που δεν ασχολείται καν ακόμα και με στοιχειώδη θέματα. Ίσως γι’ αυτό και έχει κλιμακωθεί απίστευτα η βία και η μαυρίλα (πολιτικά εννοώ).
    Θα δείξει…
    Προβληματισμένη αλλά και αισιόδοξη η καλησπέρα μου, Στεφανία μου♥

  6. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ναι Μαρία μου, τα βαθιά νερά θέλουν και καλούς κολυμβητές! 🙂

    Μας μεγάλωσαν με τον φόβο, είτε αυτός είναι μιας αποτυχίας, είτε της σύγκρισης με άλλους και κανείς δεν ασχολήθηκε να μας εξηγήσει απλές έννοιες πως η σύνδεση- εξάρτηση μας από άτομα, ιδέες, πιστεύω, πράγματα, μας εμποδίζουν να ζήσουμε ελεύθεροι! 🙂

    Ναι (σχεδόν!) κανείς δεν ασχολείται με παρόμοιες έννοιες και λόγω καθημερινού άγχους επιβίωσης σε μια πολιτεία που καλλιεργεί επιμελώς τον φόβο και φυσικά και τον φόβο του θανάτου και ας «γνωρίζουμε» πως δεν είμαστε αθάνατοι! 😉

    Όπως πολλές φορές έχω γράψει, η μόνη σωτηρία μας, είναι η πνευματικότητα, λέξη άγνωστη στο κράτος- πολιτεία! 🙂

    Επίγνωση, καλοσύνη, κατανόηση εύχομαι και στέλνω πολλά ΑΦιλιά καρδιάς! ❤

  7. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Συμφωνώ με τον Κρισναμούρτι πως κάθε λεπτό που περνάει είναι και ένας μικρός θάνατος. Που μας οδηγεί σε μια νέα ζωή. Γιατί μεταλλασσόμενη ενέργεια είμαστε εξάλλου, όπως και όλο το σύμπαν…
    Το 5,5 χρονών παιδί μου για πρώτη φορά τούτο το καλοκαίρι άρχισε να μπαίνει στα βασανιστικά ερωτήματα του θανάτου… Της έδειξα τότε από ένστικτο το ανοιγμένο, καφέ κουφάρι ενός τζιτζικιού, γατζωμένο καθώς ήταν πάνω στην βρύση ενός λάστιχου ποτίσματος στο χωριό… Της εξήγησα πως από εκεί βγήκε κάποια στογμή ένας πράσινος τζίτζικας… που μετά έγινε μαύρος…που μετά μπορεί να ψόφησε και να έγινε από τη σκόνη του κάτι άλλο.
    Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες, πως αυτό που μας αγχώνει – και με αγχώνει προσωπικά – δεν είναι τόσο η ίδια η ιδέα του θανάτου – γιατί ακράδαντα «πιστεύω» ότι η ενέργειά μας μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο και δεν «χανόμαστε» – αλλά… η ενδεχόμενα επίπονη και μη ελέγξιμη από εμάς φθορά του προσωρινού, σωματικού μας τέλους. Και η ανημποριά μας να βοηθήσουμε κάποιον που αγαπάμε εάν βρεθεί σε εκείνη τη θέση…
    Από εκεί και πέρα, σίγουρα χρειαζόμαστε κάποια σύνδεση με ανθρώπους, πιστεύω, αντικείμενα κλπ, στο βαθμό που όμως αυτή μπορεί να σημαίνει και διακοπή και (επανα)σύνδεση ή μετάλλαξη όποτε το θελήσουμε, χωρίς να μας πνίγει, να είναι τυπική και να μην μας αφήνει να εξελισσόμαστε…

  8. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλημέρα Κατερίνα μου! 🙂

    Όταν ακράδαντα πιστεύει κανείς πως:
    …»ότι η ενέργειά μας μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο και δεν «χανόμαστε» – αλλά… η ενδεχόμενα επίπονη και μη ελέγξιμη από εμάς φθορά του προσωρινού, σωματικού μας τέλους.»
    Έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα στη ζωή του και αυτή η βαθιά επίγνωση θα τον στηρίξει σε όλη του τη ζωή! 🙂

    Αυτό που όμως είναι σημαντικό είναι να προσέξουμε τη σύνδεση- εξάρτηση μας από άτομα, ιδέες και πράγματα γιατί αυτά μας εμποδίζουν να είμαστε ελεύθεροι! 😉

    Εύχομαι να έχεις έναν όμορφο μήνα επίγνωσης και χαράς και στέλνω πολλά ΑΦιλιά καρδιάς! ❤

  9. Ο/Η rennesense λέει:

    Μεγάλο θέμα και σηκώνει πολύ κουβέντα Στεφανία μου, αλλά θα προσπαθήσω να γράψω τη σκέψη μου, λιτά. Όπως έλεγε κι ο Βολταίρος το ανθρώπινο είδος είναι το μόνο που γνωρίζει ότι θα πεθάνει και η γνώση αυτή δημιουργεί συνήθως φόβους και θλίψη, από τα οποία πολλοί φιλόσοφοι προσπάθησαν να τον βοηθήσουν να απαλλαγεί.
    Το θέμα ζωής και θανάτου έχει αποσχολήσει τη σκέψη μου αρκετά, ευτυχώς όχι μόνο στα τωρινά χρόνια, έχοντας χάσει ήδη πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα.
    Κατέληξα στο να θεωρώ πως αυτά τα δύο πάνε μαζί ( ζωή- θάνατος) και δεν είναι αντίθετα.
    Το εγώ είναι αντίθετο. και μάλιστα και με τα δύο.
    Το εγώ φοβάται να ζήσει( σκεπτόμενο το επερχόμενο τέλος) και το εγώ φοβάται να πεθάνει.
    Γνωρίζουμε όμως μέσα μας Στεφανία μου, ότι είμαστε κάτι περισσότερο από το » εγώ» 🙂
    Όσο ζείτε, μπορεί να μπει ένα τέλος στη σύνδεση;Που είναι ο θάνατος. ( Λέει ο Κρισναμούρτι )
    Ζούμε καθημερινά τον θάνατο των στιγμών μας, ζούμε τη ζωή με τον θάνατο καθημερινά. Οπότε ας ζήσουμε με αγάπη και επίγνωση. με καλοσύνη και ευγνωμοσύνη. με πλήρη αποδοχή της φύσης αυτού του θείου δώρου.. που λέγεται ΖΩΗ.

    Καλημέρα Στεφανία μου!! 🙂
    Στέλνω τα φιλιά και την αγάπη μου! ❤
    ( Ακούω το μουσικό σου βίντεο το οποίο αγαπώ πολύ!)

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και πόσο μας αρέσουν Ειρήνη μου, οι Κυριακάτικες μας κουβέντες και ας είναι ζόρικες! 🙂

      Ξεκινώντας με απλές έννοιες, όπως τι σημαίνει να είμαστε συνδεδεμένοι- εξαρτημένοι ψυχολογικά με άτομα, ιδέες, αντικείμενα, κατανοούμε πιο εύκολα πόσο δύσκολος είναι ο αποχωρισμός άρα και ο θάνατος! 😉

      Όσο ζούμε και έχουμε επίγνωση της συλλογικής συνειδητότητας που είναι κοινή για όλη την ανθρωπότητα, το εγώ αυτός ο εαυτούλης που είναι γέννημα της σκέψης παραμερίζεται πιο εύκολα και τιθασεύεται και ο φόβος του θανάτου! 🙂

      Και όπως σωστά επισημαίνεις:
      «Ζούμε καθημερινά τον θάνατο των στιγμών μας, ζούμε τη ζωή με τον θάνατο καθημερινά. Οπότε ας ζήσουμε με αγάπη και επίγνωση. με καλοσύνη και ευγνωμοσύνη. με πλήρη αποδοχή της φύσης αυτού του θείου δώρου.. που λέγεται ΖΩΗ.» 🙂

      Πολλά φωτεινά ΑΦιλιά καρδιάς στέλνω, με ευχές για έναν
      συνετό και όμορφο Οκτώβρη! ❤

  10. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Γι αυτό και εμείς Πουπερμίνα μου, υποδεχόμαστε με ανοιχτή καρδιά ότι η Ζωή φέρει στο δρόμο μας! 🙂

    Καλό μήνα, φωτεινό, χαμογελαστό με πολλά πολλά ΑΦιλιά αγάπης! ❤

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.