Βιογραφικά

STEPHGIRL

Bookmark the permalink.

7 Responses to STEPHGIRL

  1. Από μικρή έκρυβες κάτι το Νεραιδένιο. Απλά δε το ήξερες. Έπρεπε να περάσει καιρός αρκετός για να βρεις τον… Παραμυθά σου. Εκείνος το αντιληφθήκε αμέσως. Σε μεταμόρφωσε λοιπόν σε … Άιναφετς. Έτσι έγινες παραμύθι όμορφο. Για όλα τα παραμυθομεγαλωμένα παιδάκια (ναι είμαστε ακόμα!).

    Μου αρέσουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Έχουν άρωμα από κάτι παλιό. Κρύβουν αρώματα νοσταλγικών αναμνήσεων. Τα οποία καθώς αναδύονται ξυπνούν μνήμες όμορφες. Έτσι δημιουργείται ένα τσιμπημάτακι στη καρδιά όμως. Τόσο δυνατό όσο χρειάζεται για να αναμοχλεύσει από τη λήθη αυτές τις όμορφες αναμνήσεις… Ίσως τρέξει και ένα δάκρυ.

    Το σκουπίζουμε λοιπόν και προχωράμε. Γιατί τα καλύτερα είναι πάντα εμπρός μας. Ας βγάλουμε λοιπόν τις όποιες παρωπίδες και ας τα υποδεχτούμε.

    Φιλί γλυκό από καρδιάς Στεφανία μου.

    Σε ευχαριστώ…

    Το ,ευαίσθητο, «Θηριάκι»

    Υ.Γ.: Δε ξέρω τι «με έπιασε» ξημερώματα. Ίσως επειδή έχω την ψευδ-αίσθηση ότι άνακάλυψα την «κρύφη» σου ανάρτηση. Μπορεί να φταίει και η γαλήνη-ηρεμία της ώρας τούτης. Ξεχύθυκε όλος συναισθηματισμός του Καρκινού δηλαδίς.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαχα! Ούτε και εγώ ήξερα πως κάτω από τη φωτογραφία μπορεί κανείς να γράψει!!!
      Σ’ ευχαριστώ για το άνοιγμα καρδιάς ευαίσθητο μου «θηριάκι» !!!
      Τώρα αυτή η σελίδα…αν δεν την ανακαλύψει άλλος…θα είναι η δικιά μας «γωνίτσα» που όταν θέλεις θα μου γράφεις τις σκέψεις σου ή ότι άλλο θέλεις… και αν το ανακαλύψει κι άλλος, εσύ θα έχεις πάντα τα πρωτεία! 😉

      ΑΦιλιά και καλή μας δύναμη…πάντα από καρδιάς! :)))

  2. Η Μάγκι…

    Ν.Μάκρη Αττικής.Οικισμός Ν.Βουτζάς.Η εξοχική κατοικία της οικογένειάς μου.Ξαφνικά,αρχές καλοκαιριού,βγαίνω στο κήπο ένα απόγευμα.Το βλέμμα πέφτει στο δρόμο.Δύο μάτια με κοιτάγανε.Μία ουρά κουνιότανε.Ανεβαίνω τα σκαλιά.Ήταν καφέ με άσπρες στάμπες εδώ και εκεί.Απλώνω το χέρι ανάμεσα από τα κάγκελα.Το μυρίζει.

    Το πρώτο χάδι διστακτικό.Τσεκάρω αντιδράσεις.Δε χρειάστηκαν παρά μόνο 5 λεπτά.Μία αληθινή φιλία μόλις είχε αρχίσει.Ήταν πανέμορφη.Πολύ καλή και ήσυχη.Γαύγιζε ελάχιστα και ήταν ευγενική με όλους.

    Τα απογεύματα πηγαίναμε βόλτες.Έμενε δύο σπίτια παρακάτω αλλά της σφύριζα καί έβγαινε.Ερχόταν με το στητό βάδισμά της και με την ουρίτσα της κουνιστή…Έσκυβα να τη χαιδέψω και εκείνη να μου γλύφει το χέρι για καλοσώρισμα.Μετά «κόλλαγε» πάνω ενώ τη χάιδευα με λαχτάρα.Μετά το τίναγμα των ρούχων,λόγω τρίχας ξεκινάγαμε τον περίπατο μας.

    Εκείνη μπροστά οδηγός και εγώ πίσω της να τη χαζεύω.Να μυρίζει το κάθε τι.Κάθε τόσο γύρναγε να δει που είμαι.Αν ακολουθώ.Καμιά φορά κρυβόμουν.Για να τη «τρομάξω».Ποτέ όμως δεν έφευγε.Πρώτα έλεγχε ότι είμαι εντάξει,πάντα με έβρισκε φυσικά,και αφού τη χάιδευα χαμογελώντας συνεχίζαμε.

    Η διαδρομή πάντα η ίδια.Την είχε μάθει πλέον και ήξερε που να στρίψει.Έβγαινα από τό σπίτι μου και με το που ερχόταν πηγαίναμε προς τα δεξιά.Μετά από κάνα δεκάλεπτο στρίβαμε αριστερά και κόβαμε δρόμο από το δάσος.Βγαίναμε στον από πάνω δρόμο και συνεχίζαμε προς τα αριστερά.Στο πρώτο κάθετο που συναντούσαμε κατηφορίζαμε προς τα αριστερά.Και πάλι αριστερά ώστε να ξαναβγούμε στο δρόμο που μέναμε.

    Κάναμε ένα μεγάλο τετράγωνο δηλαδή.Ήσυχη διαδρομή.Αγνάντευες πράσινο,θάλασσα και απέναντι την Εύβοια.Στο μέσο της διαδρομής μία χαμηλή οικοδομή.Είχε ένα σημείο που μπορούσες να κάτσεις.Εκεί κάναμε ένα μικρό διάλειμμα.Καθόμουνα και η Μάγκι δίπλα μου.

    Φανταστείτε την εικόνα.Εγώ,η Μάγκι δίπλα μου και να τη χαιδεύω αγναντεύοντας τη θάλασσα.Το είχαμε κάνει πολλές φορές.Αλλά κάθε φορα είχε διαφορετική μαγεία.

    Πολλές φορές άνοιγα τη καγκελόπορτα του οικοπέδου μας καθόμουνα στα σκαλιά και η Μάγκι δίπλα μου αποζητώντας χάδια…Της μιλούσα και ήξερα ότι καταλάβαινε.Το έδειχνε με το βλέμμα της.Με μία κίνηση του κεφαλιού της…

    Πέρασα όμορφες στιγμές μαζί της.Όπως με κάθε σκυλί που γνωρίζω.Αγαπώντας τα σκυλιά μαθαίνεις να αγαπάς τους ανθρώπους.Θέλουν μόνο νερό,φαγητό,βόλτα και ένα χάδι…

    Πολλές φορές εύχομαι να ήμουνα σκύλος.Και αν τώρα δεν έχω είναι γιατί δε θέλει η οικογένειά μου.Χάσαμε ήδη τρία οπότε τους καταλαβαίνω απόλυτα.Εγώ όμως δε μπορώ να ζήσω χωρίς σκυλί.Στο Νέο Ηράκλειο όποτε περνάω από τη πλατεία τσεκάρω αν όσοι τετραπόδοι έχουν απομείνει είναι καλά.Οι φόλες καραδοκούν.Και από τη πλατεία του Ηρακλείου όλο και μειώνεται ο πλυθησμός τους.Είκοσ χρόνια που κυκλοφορώ εκει πέρα έχω δει να χάνονται πολλά.

    Όποιος πειράζει σκύλο πρέπει να τρώει ισόβια.Προσωπική μου άποψη.Δεν έχει τύχει να κακοποιούν σκυλί μπροστά μου.Αλλά ξέρω ότι θα αντιδράσω άσχημα.Ο σκύλος ποτέ δε φταίει.Ποτέ δεν ενεργεί αυτοβούλως.Λειτουργεί αποκλειστικά με το ένστικτο.Όταν κάνει κάτι είναι επειδή πρέπει να το κάνει.Όχι επειδή θέλει.Τρώει επειδή πρέπει να φάει και πίνει επειδή πρέπει να πιει.Όταν επιτίθεται οφείλεται σε κάτι που τον ένοχλησε.Ποτέ δε ΘΕΛΕΙ να επιτεθεί ο σκύλος…

  3. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαίρομαι ειλικρινά…που συνεχίζεις να μου γράφεις (και τόσο όμορφα!) στη γωνίτσα «μας» !!! 😉
    Νομίζω και εγώ πως πρέπει ν’ αποκτήσεις δικό σου σκυλί…μέχρι τότε η Μάγκι θα σε συναντά όταν θα πηγαίνεις στον Ν Βουτσά!
    Τώρα θα επαναλάβω κάτι που σου έχω γράψει πολλές φορές…
    Περιμένω ή μάλλον καρτερώ την στιγμή που θα μου περιγράψεις μια παρόμοια βόλτα…με μια κοπέλια…υπάρχουν πολλές όμορφες ψυχές που θα ήταν πολύ τυχερές να σε έχουν παρέα!!!

    ΑΦ! και να έχεις μια όμορφη μέρα! :)))

  4. Καλή μου και εγώ νομίζω πως πρέπει να αποκτησω δικο μου σκυλί. Για την ακρίβεια είμαι σίγουρος!!!! Αλλά επειδή ,βάσει δημοκρατικών παραμέτρων, είμαι η μειοψηφία θα πρέπει να κάνω υπομονή.

    Βασικά έγραψα για να σου πω οτι ειμαι απαράδεκτος. Μα να τον ξεχάσω!!! Ντροπή μου!!! Χρόνια του Πολλά και να τον χαίρεσαι!!!! Να μου τον φιλήσεις με τη πρώτη ευκαιρία!!!

    Φιλί γλυκό νεραιδούλα μου…

    Υ.Γ.: Καλό Μήνα!!! (Μόνο. Το «Καλό Φθινόπωρο» μπορεί να περιμένει!!!! 🙂 )

  5. Ήξερα ότι θα έβλεπα ,σήμερα, κάτι υπέροχο. Χάρηκα που γνώρισα την υπέροχη οικογένειά σου και πιο πολύ τα κουκλιά τα εγγόνια σου!!! Τη μητέρα σου μια χαρά την είδα. Μακάρι να φτάσω τα χρόνια της.

    Με έπιασα να αναρωτιέμαι κάποια στιγμή πόσοι απο εκεί μέσα ήξεραν πόσο σχεδόν ίδιες ήταν η ιστορία της γνωριμίας του Π. με τη Άιναφετς με τη γνωριμία του Νίκου και της Στεφανίας. Ή ότι η Άιναφετς ήταν μαζί μας… Ε λοιπόν χάρηκα που ήξερα!!!

    Κάτι που είδα την… (με το συμπάθειο) κοιλίτσα του Νίκου μας, κάτι που μου είχε πει η πρακτόρισσα μας ότι πρέπει να προσέχει και με έπιασε το… ανησυχητικό μου… Ήταν βέβαια πιο παιδί και απο τα παιδάκια με ανεβασμένη διάθεση. Όπως τον ξέρω και τον αγαπάω…

    Εν κατακλείδι. Ήταν μια υπέροχη παράσταση και να συνεχίσει να μας κάνει τέτοιες όμορφες εκπλήξεις. Μας χρείαζονται ενέσεις αισιοδοξίας και χαμόγελου δοσμένες με τον μοναδικό του τρόπο. Μπράβο σε όλους σας!!!

    Στεφανία μου θερμές ευχές για ταχεία ανάρρωση. Σε φιλώ γλυκά… Εις το επανιδείν ΚΜΝΒ μας!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.