(Παρένθεση)…

Συνεχίζω ακάθεκτη από τη προηγούμενη μου ανάρτηση να γράφω αυτό που για μερικούς είναι βαριά φιλοσοφία και που για μένα είναι η καθημερινότητα μας είναι η ουσία της ζωής μας…
Η όποια κρίση επηρεάζει πρώτα το μέσα μας (τη καρδιά μας, τη ψυχή μας) και όσο πιο γρήγορα το κατανοήσουμε αυτό τόσο το καλύτερο για τον καθένα μας.
****************************************************************************************************

********************************************************************************************************

(Ποιος θα απαιτούσε ποτέ από έναν κύκνο να περάσει τις δοκιμασίες ενός λιονταριού;)

**************************************************************************************************************

   (Από που κι ως πού ένα κομμάτι από τη μοίρα ενός ψαριού θα εισερχόταν στην ύπαρξη μιας νυχτερίδας; )

***********************************************************************************************************

(….ή ο τρόμος ενός αλόγου στην πέψη του φιδιού; )

***********************************************************************************************************
**************************************************************************************************************

«Διότι τα βάσανα που ορίζουν τη μοίρα της ανθρωπότητας από καταβολής κόσμου στην ουσία είναι αδύνατο να επιδεινωθούν με οποιονδήποτε μέσο. Σίγουρα όμως μεγαλώνει η επίγνωση μέσα από τα ανείπωτα βάσανα της ανθρώπινης ύπαρξης, κι ίσως εκεί να οδηγούν όλα τούτα, τόση κατάπτωση- σάμπως κάποια νέα ξεκινήματα να επιζητούσαν την απόσταση και το χώρο που τους χρειάζεται να πραγματοποιηθούν».

«Οι δυσκολίες, φτάνει μονάχα να τις υποφέρουμε σωστά, μας υποδεικνύουν και το ειδικό βάρος της ζωής μας και μας διδάσκουν το μέτρο των δυνάμεων μας, στις οποίες μπορούμε από ‘ κει και πέρα να υπολογίσουμε και στις στιγμές της ευτυχίας και της ευδαιμονίας».

«Ανάμεσα σ’ ανθρώπους μόνους δεν θα βρεις ωστόσο ούτε έναν που, μες στη στεναχώρια του, να μη μπορεί παρ’ όλα αυτά να παρηγορήσει κάποιον άλλον, και που τα νεύματα της  δικής του ανημπορίας να μη αποτελούν σημάδια προς τα πέρατα του ανεξερεύνητου χώρου».

«Η σοφία του Ρίλκε».

Ανθολόγηση
Ulrich Baer

Εκδόσεις Πατάκη.

ΥΓ: Οι παρενθέσεις ανάμεσα από τις φωτογραφίες είναι του συγγραφέα.

Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

34 Responses to (Παρένθεση)…

  1. Ο/Η thalassokrator λέει:

    χμμμμ……κοντρίτσες με τον Θαλασσοκράτορα???
    Επειδή σε αγαπάω πολύ θα σου χαρίσω πάλι ενα τραγουδάκι και μετά θα προσπαθήσω να καταλάβω τι θα γίνει αν μιξάρω τη μοίρα ενος σπάρου με το είναι μια νυχτερίδας…… (!)
    Ρε μαγισσούλα μου……

    Ακου το τραγουδάκι

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαχα…Με τον Θαλασσό ποτέ δεν θα υπάρξουν κοντρίτσες…αλλά με τον Κράτορα σίγουρα! 😉

      Παρακαλώ αποστείλατε αποτελέσματα μιξαρίσματος σπάρου με νυχτερίδας να ταξινομηθεί στα φιλοσοφικά αποφθέγματα!!!

      Το τραγούδι σε συνδυασμό με τα ζωάκια…εξαιρετικό…ευχαριστώ! :))

  2. Ο/Η Levina λέει:

    Η αρχή μου θυμίζει το ….καθένας με την μοίρα του… που έλεγαν οι παλιοί.
    Δεν ξέρω πόσο είναι βαριά ή ελαφριά φιλοσοφία να μιλάς για την ζωή και την πραγματικότητά της. Μα ζωή δεν είναι μόνο η δουλειά, το χρήμα, το αυτοκίνητο, το ελικόπτερο, η plasma, το επώνυμο ντύσιμο… αυτά δεν λένε τίποτα από μόνα τους. Ένα συνοθύλευμα είναι για μένα η ζωή, από μικρές και μεγάλες στιγμές, από χαρά, δάκρυ, γέλιο, θρήνο, τραγούδι, πόνο, ελπίδα, όλα ανάμικτα, όλα στον χρόνο τους να έρχονται και να φεύγουν και να ξανάρχονται και θα μείνω σε αυτό που απογειώνει την ανθρώπινη ύπαρξη.
    Όσο και να πονά μέσα στην δυστυχία του κάποιος, να είναι πρόθυμος να αγκαλιάσει και να παρηγορήσει κάποιον άλλον που τον λυγίζει η απελπισία. Αυτό το ένοιωσα όταν είδα γονείς που μόλις να έχουν χάσει το παιδί τους να δωρίζουν τα όργανα του για να ζήσει ένας άλλος συνάνθρωπος. Αυτή είναι για μένα η ζωή και η φιλοσοφία της. Η προσφορά, το δόσιμο, τα απλά καθημερινά γύρω μας που χτίζουν το οικοδόμημα της ύπαρξης μας.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ναι Levina…η Ζωή κάπου εκεί τοποθετείται…στο δάκρυ, στο χαμόγελο, στη θλίψη, στη χαρά και σ’ όλα τα συναισθήματα!
      Και φυσικά…στην Αγάπη….

      Καλό Σαββατοκύριακο γεμάτο εκπλήξεις…θα έχουμε! 😉

  3. Ο/Η Καρυάτιδα Ακροπολίδου λέει:

    Μια ανακουφιστική παρένθεση πράγματι ήταν η ματιά μου στις σκέψεις σου…
    Σ’ευχαριστώ που υπάρχεις και μας δίνεις κουράγιο!

  4. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Αχ! Καρυάτιδα μου…είναι άραγε ανακουφιστική αυτή η ματιά;
    Είναι άραγε παρένθεση;
    Είναι αυτό κουράγιο;
    Ποιος θα μας απαντήσει;
    Ποιος φταίει για όσα μας συμβαίνουν;

    ΑΦιλιά…αυτά είναι σίγουρα, όταν είναι καρδιάς! :)))

  5. Ο/Η Βίκυ λέει:

    αν με κοιτάξεις στα μάτια, αν μου κρατήσεις το χέρι, αν ανοίξεις την αγκαλιά σου, αν με ακούς… από κύκνος, λιοντάρι θα γίνω… και θα παλέψω… για το αληθινό νόημα της ζωής…

    μαγισούλα μου, σ’ αγαπώ και σε θαυμάζω!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Γλυκιά και αγαπημένη μου Φίλη…είσαι ήδη λιοντάρι και αυτό στο λέω όχι για να σου δώσω δύναμη αλλά για το αισθανθεί και η καρδιά σου…

      ΑΦιλάκι! και πολύ Α=Αληθινό! 😉

  6. Μακάρι να καταφέρουμε να κλείσουμε σε μία παρένθεση ότι μας πληγώνει-στεναχωρεί-απγοητεύει ΚΜΝΒ μου…

    Και να μην ξανα άνοιγε ποτέ!!!

    Ουτοπικό μου ακούγεται…

    Φιλί γλυκό Νεραιδούλα μου…

    Και Καλό σου Σαββατοκύριακο…

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      ΟΧΙ… να μη κλείσουμε σε παρενθέσεις τίποτα ΑΦΓιάννη μου…μόνο αν βγάλουμε τα προβλήματα μας στο φως αυτά μπορούν να διαλυθούν…

      Τις Ουτοπίες εμείς τις δημιουργούμε…για σκέψου το! 😉

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλιά με ένα όμορφο Σ/Κ! :))

  7. Εξαιρετικά τα λόγια που επέλεξες πάλι ‘Αιναφετς, πάντα ορμώμενη από την αγάπη σου για τον άνθρωπο, και άρα απανθίζοντας για μας στίχους και λέξεις διαχρονικής σοφίας ……..είμαστε κύκνοι και θηρία, ανάλογα τον άνθρωπο και τη στιγμή…

    το ζητούμενο και μέγιστο όλων πάντα η αγάπη, που θερώ ότι λίγοι την έχουν έμφυτη και άμεση, στους περισσότερους χρειάζεται εκπαίδευση ;-))))

    πάρα πολλά φιλιά και αγάπη, για ένα όμορφο σΚ :-)))))

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω Ειρήνη μου, πως αν αρχίσουμε να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με ζώα θα βρούμε πολλές ομοιότητες…το ζητούμενο είναι:
      Είμαστε άνθρωποι;

      Όσο για την Αγάπη, πολύ φοβάμαι πως ελάχιστοι είναι εκείνοι που ξέρουν ν’ αγαπούν με τη βαθύτερη έννοια…

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλιά ηλιόλουστα! :))))

  8. χα!χα! κοίτα τι έπαθα…ήρθε ο Χότζας πάλι να με βρει και να μου πει μια ιστορία του.Δεν ξέρω αν είναι σχετική με το θέμα,όπως το δει κανεις,αλλά ο Χότζας θέλει δημοσιότητα …θα πάρει χώρο πάλι αλλά λένε όχι στον Νασρεντίν;
    Μια καλοκαιριάτικη μέρα λοιπόν ο Χότζας φόρτωσε το γαϊδούρι του με διάφορες πραμάτειες και ξεκίνησε πρωί πρωί από το χωριό του για να της πάει στην πόλη που είχε παζάρι και να τις πουλήσει. Στα μισά του δρόμου πείνασε και σκέφτηκε να φάει το μισό από το καρπούζι που είχε πάρει μαζί του για ώρα ανάγκης. Σταμάτησε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, χώρισε με το μαχαίρι του το καρπούζι στα δύο κι ύστερα έκοψε την πρώτη φέτα. Την πιάνει με τα δυο του χέρια, της δίνει μια μεγάλη βαθιά δαγκωνιά και: «φτου..», έκανε με αηδία κι έφτυσε το καρπούζι στο χώμα, γιατί ήταν τελείως άγλυκο σαν αγγούρι! Ύστερα πήρε όλο το καρπούζι και με φοβερό θυμό το σήκωσε ψηλά και το πέταξε σε μια πέτρα, κάνοντάς το κομμάτια που σκόρπισαν γύρω από την πέτρα. Και σαν μην έφτανε αυτό, πήγε πάνω από τα κομμάτια του καρπουζιού και τα κατούρησε. Έτσι, αφού ξεθύμανε, καβάλησε το γαϊδούρι του και πήγε στο παζάρι, στην πόλη. Η μέρα του πήγε πολύ καλά αφού πούλησε όλη του την πραμάτεια και κατά το μεσημεράκι καβάλησε το γαϊδούρι του και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Την ώρα του καταμεσήμερου κι ενώ ο καλοκαιριάτικος ήλιος έκαιγε βασανιστικά, βρέθηκε να περνάει δίπλα από το δέντρο όπου το πρωί είχε κομματιάσει το άνοστο καρπούζι. Ένοιωθε τρομερή δίψα. Σταμάτησε το γαϊδούρι δίπλα στο δέντρο, και κοίταξε το κομματισμένο καρπούζι που ήταν ακόμα εκεί κάτω από τη σκιά του. Ξεκαβάλησε και πλησίασε τα κομμάτια του καρπουζιού. Γονάτισε, διάλεξε ένα κομμάτι καρπουζιού που ήταν κάπως μακριά από την πέτρα και στριφογυρίζοντας το στο χέρι του ψιθύρισε, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει» και το έφαγε. Ύστερα βρήκε ένα άλλο, «ούτε κι αυτό το έχω κατουρήσει» είπε και το έφαγε. Ύστερα πήρε άλλο ένα, έπειτα κι άλλο ένα και ψιθυρίζοντας πάντα, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει», έφαγε όλο το κομματιασμένο και κατουρημένο καρπούζι, και ξεδιψασμένος ανέβηκε στο γαϊδούρι του και γύρισε ευχαριστημένος στο χωριό του.
    Τα φιλιά μου και καλά να περνάμε.
    🙂

  9. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαχα! Νεραιδοκηπουρέ! 🙂

    Άρα, «ηθικόν δίδαγμα»:
    Μη κατουράτε τα καρπούζια σε εποχή κρίσης!!!

    Έτσι απαντά κανείς στο μεγαλύτερο σχόλιο που μπήκε ποτέ στο blog της ‘Αιναφετς!

    ΑΦ από ΚΜΝΔ….καλά περνάμε…. 😉

  10. Ο/Η Άστρια λέει:

    Πολύ όμορφες αυτές οι παρενθέσεις ανάμεσα απο τις φωτογραφίες και δίπλα στο σοφό κείμενο.
    Ίσως ένας από τους ορισμούς της σοφίας να είναι και το αυτονόητο.
    Το αυτονόητο που δεν το βλέπουμε ενώ είναι τόσο απλό να το βρούμε αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια και την καρδιά στο γύρω, στο δίπλα, στο μέσα.

    Και η γη γυρίζει, και τη νύχτα τη διαδέχεται η μέρα και τον χειμώνα η άνοιξη και τανάπαλιν και τανάπαλιν.. κι εμείς μαζί από τις χαρές στις λύπες..

    σου αφήνω μια καλημέρα Κυριακής μαγισσούλα:)

  11. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ναι καλό μου λαμπερό αστεράκι, αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί οι άνθρωποι δεν κατανοούν το αυτονόητο όπως λες…και λένε, «αυτά είναι φιλοσοφίες» ή στη καλύτερη περίπτωση λένε, «ας το φιλοσοφήσουμε»….

    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια και τώρα πια, καλή μας βδομάδα με ότι μας φέρει! :)))

  12. Ο/Η Monicca2654 λέει:

    χα!χα! κοίτα τι έπαθα…ήρθε ο Χότζας πάλι να με βρει και να μου πει μια ιστορία του.Δεν ξέρω αν είναι σχετική με το θέμα,όπως το δει κανεις,αλλά ο Χότζας θέλει δημοσιότητα …θα πάρει χώρο πάλι αλλά λένε όχι στον Νασρεντίν;
    Μια καλοκαιριάτικη μέρα λοιπόν ο Χότζας φόρτωσε το γαϊδούρι του με διάφορες πραμάτειες και ξεκίνησε πρωί πρωί από το χωριό του για να της πάει στην πόλη που είχε παζάρι και να τις πουλήσει. Στα μισά του δρόμου πείνασε και σκέφτηκε να φάει το μισό από το καρπούζι που είχε πάρει μαζί του για ώρα ανάγκης. Σταμάτησε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, χώρισε με το μαχαίρι του το καρπούζι στα δύο κι ύστερα έκοψε την πρώτη φέτα. Την πιάνει με τα δυο του χέρια, της δίνει μια μεγάλη βαθιά δαγκωνιά και: «φτου..», έκανε με αηδία κι έφτυσε το καρπούζι στο χώμα, γιατί ήταν τελείως άγλυκο σαν αγγούρι! Ύστερα πήρε όλο το καρπούζι και με φοβερό θυμό το σήκωσε ψηλά και το πέταξε σε μια πέτρα, κάνοντάς το κομμάτια που σκόρπισαν γύρω από την πέτρα. Και σαν μην έφτανε αυτό, πήγε πάνω από τα κομμάτια του καρπουζιού και τα κατούρησε. Έτσι, αφού ξεθύμανε, καβάλησε το γαϊδούρι του και πήγε στο παζάρι, στην πόλη. Η μέρα του πήγε πολύ καλά αφού πούλησε όλη του την πραμάτεια και κατά το μεσημεράκι καβάλησε το γαϊδούρι του και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Την ώρα του καταμεσήμερου κι ενώ ο καλοκαιριάτικος ήλιος έκαιγε βασανιστικά, βρέθηκε να περνάει δίπλα από το δέντρο όπου το πρωί είχε κομματιάσει το άνοστο καρπούζι. Ένοιωθε τρομερή δίψα. Σταμάτησε το γαϊδούρι δίπλα στο δέντρο, και κοίταξε το κομματισμένο καρπούζι που ήταν ακόμα εκεί κάτω από τη σκιά του. Ξεκαβάλησε και πλησίασε τα κομμάτια του καρπουζιού. Γονάτισε, διάλεξε ένα κομμάτι καρπουζιού που ήταν κάπως μακριά από την πέτρα και στριφογυρίζοντας το στο χέρι του ψιθύρισε, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει» και το έφαγε. Ύστερα βρήκε ένα άλλο, «ούτε κι αυτό το έχω κατουρήσει» είπε και το έφαγε. Ύστερα πήρε άλλο ένα, έπειτα κι άλλο ένα και ψιθυρίζοντας πάντα, «αυτό δεν το έχω κατουρήσει», έφαγε όλο το κομματιασμένο και κατουρημένο καρπούζι, και ξεδιψασμένος ανέβηκε στο γαϊδούρι του και γύρισε ευχαριστημένος στο χωριό του.
    Τα φιλιά μου και καλά να περνάμε.

    +1

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ευχαριστώ Μόνικα για τον Χότζα…τρομερά διδακτική ιστορία! ;-

      Τόσο καιρό το σχόλιο σου παρέμενε στα spam…και μόνο χθες, με τη βοήθεια της νονάς του blog μου, ελευθερώθηκε…

      ΑΦιλιά και καλώς όρισες στο μπλο-γκούλι μου! :))

      ΥΓ; Δεν μου ανοίγει το blog σου…για ν’ ανταποδώσω την επίσκεψη…για πες!

  13. Ο/Η xartaetoi λέει:

    Πρασυρόμαστε από το μετρονόμο της καθημερινότητας, δυστυχώς. Απλώς είναι δύσκολο να δούμε καλύτερα γύρω μας, όταν πλακωνόμαστε συνεχώς από δυσκολίες. Βέβαια σε αυτή τη φάση εκτιμούμε καλύτερα τους φίλους, μας, τους γονείς μας, το σύντροφό μας και φυσικά αρχίζουμε να δείχνουμε στο παιδί μας τρυφερότητα, παρά παιχνιδοσακούλες!!
    Αφφφφφφφφφφφφ!!!!!!!!!

  14. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Όταν βρίσκω σχόλιο σου Βάλια μου χαίρομαι διπλά…γιατί εμείς τα δυο τώρα και αρκετό καιρό επι-κοινωνούμε…και μπορεί να μην αφήνω πάντα σχόλιο στο blog σου, αλλά πιάνω ατμόσφαιρα! 😉

    Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε πλέον…είναι σοβαρότητα, έτσι δεν είναι;

    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια σε όλη την οικογένεια των «χαρταετών»! :)))

  15. Ο/Η fractal λέει:

    Καλησπέραααααα
    Μην νομίζεις μαγισσούλα πως ήταν και τοσο ευκολο να μεινω μακρυά σας τόσο καιρό.!!!!
    Και μαλιστα στον χρονο τον Ενεστώτα.. ( Τι κανει ο Δημητρης μας αλήθεια?)
    Και να ειναι τυχαίο που ξαναγύρισα με μια ανάρτιση που εχει θεμμα την αντιπαράθεση του καλού με το κακό?.
    Την προσπαθεια του κακκου να μεταλλάξει το καλό.
    Παρόλα αυτά Ειμαστε ακόμα ζωντανοι!
    Και τωρα πια και παρόντες…
    Χρειάζεται ο ενας τον αλλον μας..

  16. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ω! Καλησπέεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεερααααααααααααααααα!
    Αγαπημένο Φρακταλίδιο…είμαστε όρθιοι και παραμένουμε όρθιοι γιατί δεν επιτρέπουμε σε κανένα να μας καταρρακώσει…τελεία . και παύλα –
    Ο Νεραϊδοκηπουρός- Δημήτρης παραμένει ακάθεκτος (και αυτός) στον Ενεστώτα!

    Τίποτα δεν είναι τυχαίο…εξάλλου το έχουμε αναλύσει και κοντραναλύσει και παλιά έτσι δεν είναι; 😉

    ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια! :)))

  17. Ο/Η thalassokrator λέει:

    ελα ρε!!! το fractal???
    Είδε κόντρες μεταξύ μας και έτρεξε!
    Φιλιά και χάρηκα ειλικρινά

  18. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Χαχα…είδες είδες που οι κοντρίτσες πάντα σε φιλοσοφικό επίπεδο εμφανίζουν τα εξαφανισμένα!!! 😉

    Και εγώ χάρηκα Θαλασσό Κ…τώρα θα συνεχίσεις και εσύ τη μουσική κόντρα σου στο blog της!!! :)))

  19. Ο/Η xartaetoi λέει:

    Σοβαρότητα, υπευθυνότητα, αγάπη και τρυφερότητα, με τυχαία σειρά στα βάζω, έτσι για να φτιαχτεί ένα καρέ λέξεων με νόημα!!!!!
    ΦΑΣΜΑ!!!!!!!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Λοιπόν Βάλια…μου αρέσει το τυχαίο σου καρέ λέξεων…η λέξη καρέ που είναι γαλλική και σημαίνει τετράγωνο, θυμίζει το καρέ όταν παίζουμε χαρτιά! 😉
      Το αμπελοφιλοσοφημένο όμως μας καρέ δλδ το τετράγωνο θα μπορούσε να έχει την εξής σειρά:
      Αγάπη…
      Σοβαρότητα…
      Υπευθυνότητα…
      Και αν υπάρχουν αυτά τα τρία, η τρυφερότητα είναι εκεί!

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια πολλά πολλά! :)))

  20. Ο/Η φεγγαρενια λέει:

    νεραιδούλα σήμερα θα ήθελα να χαρισω στην μπλογκοπαρέα ένα πολύ πολύ αγαπημένο μου τραγουδάκι που το θυμήθηκα σήμερα (κι ελπίζω να μην αλλαξει αμέσως το ποστ) φιλάκια

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Οκ! ΦΕΜ μου…..η ανάρτηση (καλώς εχόντων των κεφιών μου) αλλάζει τις Παρασκευές….

      Το τραγούδι εξαιρετικότατο!

      ΑΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦιλάκια και ευχαριστώ! :)))

  21. Ο/Η fractal λέει:

    Γεια σε όλους Ρε……..
    Και ναι Θαλασσό. Εδω είμαι και εγω και οι μουσικές μου
    Δεν θα με ξεφορτωθείτε τόσο ευκολα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s