Τα σπουργίτια και η ευθύνη μας!

moineau.friquet.dico.1

Τα σπουργίτια, αυτά τα μικρά και τόσο εύθραυστα πλασματάκια, ανέκαθεν μου έβγαζαν μια απίστευτη τρυφερότητα και σίγουρα δεν είμαι η μόνη, μια και κυκλοφορούν πολλές ιστορίες γι αυτά, έτσι σήμερα σας έχω δυο που και οι δυο νομίζω πως μεταφέρουν πολύ γνώση!

Moineau domestique. Famille des Passeridés. Ordre : Passériformes

Moineau domestique. Famille des Passeridés. Ordre : Passériformes

Υπήρχε κάποτε ένα μικρό σπουργίτι, που κάθε φορά που πλησίαζε μια θύελλα, ξάπλωνε ανάσκελα στο έδαφος και σήκωνε τα λεπτά ποδαράκια του προς τον ουρανό.
«Γιατί το κάνεις αυτό;» το ρώτησε μια αλεπού.

«Για να προστατέψω τη γη, που έχει τόσα πολλά ζωντανά πλάσματα» απάντησε το σπουργιτάκι. «Σηκώνω τα πόδια μου για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι κάποια φορά και ο ουρανός πέσει επάνω μας».

Η αλεπού γέλασε ειρωνικά.
«Με αυτά τα καχεκτικά ποδαράκια που έχεις, θα συγκρατήσεις τον απέραντο ουρανό;»
Και το μικρό σπουργίτι απάντησε:
«Εδώ στη γη, ο καθένας έχει το δικό του κομμάτι ουρανού για να συγκρατήσει».

.
Moineau domestique en vol1
.
.
Κάποτε ξέσπασε μια τεράστια πυρκαγιά και όλα τα ζώα του δάσους έφυγαν τρομαγμένα και κατέφυγαν στο απέναντι βουνό.
Ένα μικρό σπουργίτι όμως πηγαινοερχόταν συνεχώς κουβαλώντας νερό με το μικρό του ράμφος και το έριχνε στη φωτιά.
Μια αλεπού βλέποντας το, δεν κρατήθηκε και το ρώτησε:
«Είσαι με τα καλά σου, τρελάθηκες, τι νομίζεις πως θα σβήσεις έτσι τη φωτιά»;
Και το μικρό σπουργιτάκι απάντησε:
«Κάνω αυτό που μου αναλογεί»…
.
Τη δεύτερη ιστορία την «χρησιμοποιώ» συχνά σαν επιχείρημα, όταν μου λένε:
«Μα εγώ θα σώσω την κατάσταση»;
 
Ναι, αν ο καθένας μας κάνει αυτό που του αναλογεί!
.
.
moineau.friquet.jech.6.
.
Ένα πουλί που κάθεται σ’ ένα δέντρο
δεν φοβάται ποτέ μήπως σπάσει το κλαδί.
Όχι γιατί εμπιστεύεται το κλαδί
αλλά γιατί εμπιστεύεται τα φτερά του.
.
Ας εμπιστευτούμε τον εαυτό μας!
.
.
.
.
.
.
Advertisements

About Άιναφετς

To Άιναφετς είναι το ανάποδο του ονόματος Στεφανία και μ’ αυτό εμφανίζεται ως “μάγισσα Άιναφετς” σε ιστορίες του “Παραμυθά.
This entry was posted in Διάφορα. Bookmark the permalink.

54 Responses to Τα σπουργίτια και η ευθύνη μας!

  1. Ο/Η fwtinoasteraki λέει:

    Τι γλυκιές και τρυφερές ιστορίες….μεγάλα διδάγματα! 🙂
    Την καλησπέρα μου με γλυκά ΠΑΦ ΠΑΦ και ζουπιχτές αγκαλίτσες! 😀 😀 😀

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Και εσύ φωτεινό αστεράκι μου, σαν σπουργιτάκι ξαφνικά εμφανίζεσαι, ελπίζω να είσαι καλά, πάντα μαζί με τον «μυγούλη» σου! 😛

      Ανταποδίδω τα ΠΑΦ ΠΑΦ 😉 με ΑΦιλιά τρυφερά και πολύ χαμογελαστά! 😀

  2. Θαυμάσια αλληγορία!!!!
    Και απόλυτα εύστοχοι οι παραλληλισμοί σου.
    Είναι αυτό που αγωνίζομαι κι εγώ ν’ αποδείξω καθημερινά, όταν ακούω τέτοια σχόλια «εσύ θα σώσεις την κατάσταση;»
    Μέχρι τώρα θύμωνα. Στο εξής, θα έχω την απάντηση «Κάνω αυτό που μου αναλογεί»…
    Να’σαι καλά ρε Στεφανία! Πάντα είσαι μέσα στα γεγονότα, με τον δικό σου ιδιαίτερο και φιλοσοφημένο τρόπο, να μας βάζεις στη θέση μας!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Όταν γινόμαστε πολλοί ακόμα και στην εδώ «μικρή μας κοινωνία» Μαρία Κ. μου, νομίζω πως η δύναμη μας πολλαπλασιάζεται και μας είναι πιο εύκολο να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί… και ο καθένας με τον τρόπο του, άλλος με τις ιστορίες του, άλλος με μικρές παραβολές-αλληγορίες ή με κείμενα σοφών δασκάλων ή φωτογραφίζοντας την ομορφιά και άλλος μόνο με μια καλή και ζεστή κουβέντα καρδιάς, μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα…. έτσι νομίζω! 😉

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και τα συνοδεύουν ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα! 🙂

  3. Ο/Η fantra13 λέει:

    Τι υπέροχα διδάγματα! Καλά κάνω και τα συμπαθώ τα σπουργιτάκια! 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ευχαριστώ πολύ Φανή μου για την αναδημοσίευση! 🙂
      Το καλό με τα σπουργιτάκια είναι πως τα συναντάς ακόμα και στις μακρινές χώρες της Ευρώπης και θα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζουν πως όπου και να βρισκόμαστε, μπορούμε να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί! 😉

      ΑΦιλία πολλά πολλά και καλό μας Σαββατιάτικο βραδάκι πλέον! 🙂

  4. Παράθεμα: Το αγαπημένο μου άρθρο αυτή την εβδομάδα (1 έως 6/11/2015) | Της Φανής της φάνηκε ωραίο!

  5. Ο/Η me (maria) λέει:

    Εδώ θα συμφωνήσω φυσικά!
    Όλοι πρέπει να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί, ασχέτως αποτελέσματος!

    Άσχετο αυτό που θα πω, αλλά εκεί που δουλεύω, η περιοχή είναι γεμάτη σπουργιτάκια!!
    Μέχρι επιχείρηση διάσωσης οργανώσαμε μια μέρα, επειδή ένα, γύρευε που, βρήκε ένα ξέφτι (ίσως από κανένα λιόπανο, μια και στην περιοχή έχει λιοστάσια) και το πήρε στη φωλιά, αλλά μπλέχτηκε το καημένο και κρέμονταν στη σκεπή (η οποία σκεπή, φτάνει στο Θεό)..
    Φέραμε μεγάλη σκάλα, ανέβηκε ο πιο γενναίος και το ελευθέρωσε…χίλιες σβούρες το είχε φέρει στην προσπάθειά του να ελευθερωθεί και ήδη πλήγωνε το πόδι του.
    Δεν υπήρχε περίπτωση να γλιτώσει αν δεν το ελευθερώναμε.
    Κι επειδή είμαστε στη φύση, έχουμε σώσει μέχρι τώρα κι έναν σκαντζόχοιρο, ένα γεράκι (Βραχοκιρκίνεζο) που στείλαμε στην ΑΝΙΜΑ επειδή ήθελε παραπάνω βοήθεια κι εμείς άσχετοι δεν ξέραμε τι να κάνουμε και μαζέψαμε και όσα αδέσποτα μπορούσαμε από την περιοχή…

    Φιλιά πολλά!!!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω Μαρία(me) μου, πως αν κάνουμε με τη καρδιά μας αυτό που μας αναλογεί, αυτό επηρεάζει και το περιβάλλον μας… σε σκεφτόμουν όταν μετέφερα αυτές τις δυο μικρές ιστορίες εδώ, πως αυτό που κάνεις στο blog σου, δλδ αυτές οι υπέροχες και ευαίσθητες φωτό σου, δίνουν τόση ομορφιά στον άλλον που τον ευαισθητοποιούν βαθιά, γαληνεύουν την καρδιά του και αυτό στην εποχή μας, είναι εξαιρετικά σημαντικό! 😉

      Πολύ μου αρέσουν οι ιστορίες που μπορούν όλοι όσοι ζουν στην εξοχή να διηγηθούν! Να, εμείς, επειδή δεν έχουμε σκυλιά, έχουμε μαζέψει ότι ζωάκι μπορείς να φανταστείς και όλα κυκλοφορούν ανενόχλητα, ακόμα και μια αλεπουδίτσα (την Φόξη) βρήκε ο Νίκος να κάθετε στον καναπέ… δεν μιλώ για φασιανούς, πέρδικες που γλύτωσαν απ΄τα σκάγια και τα σκυλιά των πανάθλιων κυνηγών! 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και πάντα καρδιάς! 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Τι όμορφο τραγουδάκι dodoula μου, δεν το είχα ξανακούσει, αν και εκείνη την εποχή ζούσα στο Παρίσι και θυμάμαι πολύ καλά τα σπουργιτάκια στα τραπέζια των cafe!!! 😉

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και χίλια ευχαριστώ για το τραγουδάκι! 🙂

  6. Ο/Η Johnny-Joanna Syros λέει:

    Άκρως διδακτικές οι ιστορίες!!! Αν κάναμε όλοι μας αυτό που αναλογεί στον καθένα, αυτός ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός… Ακόμα και σήμερα όμως, μπορούμε να ξεκινήσουμε…
    Είναι τόσο γλυκά και εύθραυστα τα σπουργιτάκια!
    Καλό Σαββατοκύριακο, Μαγισσούλα!!!
    ΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ πολλά!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έτσι ακριβώς Γιάννα μου και αν εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και θα προσθέσω και αυτό που μας λέει η καρδιά μας, πολύ πιο εύκολα θα κάνουμε αυτό που μας αναλογεί! ❤

      ΑΦιλιά πολύ τρυφερά και στα δυο σας και καλά να περνάτε! 🙂 🙂

  7. Ο/Η evrynoos λέει:

    Κι εγώ που έκανα αυτό που μου αναλογούσε και νόμιζα πως δεν μπορώ να σώσω τον κόσμο!

    Όμως, με τα χρόνια είδα κι έμαθα πως αλήθεια κάποτε που κουβαλούσα με το μικρό μου ράμφος νερό για να σβήσω κάποια φωτιά, με είδαν κι άλλοι και άρχισαν τότε να κουβαλάνε κι αυτοί με τα μικρά τους ράμφη νερό και σιγά σιγά, η φωτιά υποχωρούσε.

    Καλησπέρα σας!

    😊

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλησπέρα αγαπημένε Τάσο! 🙂
      Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι για το σχόλιο σου, γιατί ξέρω πόσο έχεις κοπιάσει με το «κουβάλημα» και να κάνεις πράξη όλα όσα είχες βάλει σκοπό…. νομίζω, πως αν είμαστε υπομονετικοί και επιμένουμε με καλοσύνη και αγάπη προς τον εαυτό μας, η Ζωή, μας ανταμείβει! 😉

      ΑΦιλιά πάντα καρδιάς! 🙂

      ΥΓ: Θα μου δώσεις μεγάλη χαρά αν μου γράψεις τα νέα σου… έχουμε καιρό να τα πούμε! 😉

  8. Πόσο ωραίο το τελευταίο για τα φτερά.
    Και πόσο αγαπημένα τα σπουργίτια.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Έτσι Δάφνη μου… νομίζω πως αν εμπιστευτούμε τον εαυτό μας, η ζωή μας θα γίνει πιο υποφερτή και εσωτερικά πραγματικά ελεύθερη! 😉

      ΑΦιλιά και καλή μας δύναμη! 🙂

  9. Ο/Η aristea k λέει:

    Υπέροχες και οι δύο ιστορίες που μας δείχνουν το εξής ένα: εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γη. Αν δεν σωθεί, εγώ θα φταίω!
    Αλλά ακόμα καλύτερο το τελευταίο μαγισσούλα μου: να εμπιστευόμαστε τα φτερά μας!
    Σε ευχαριστούμε πολύ!
    Καλό βράδυ :)))

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Ο τρομερός Καζαντζάκης είχε πιάσει το μήνυμα! 😛

      Τώρα δεν μένει σε μας να κάνουμε πράξη τα σοφά λόγια, τις όμορφες αυτές αλληγορίες και να εμπιστευτούμε τα φτερά μας! 😉

      ΑΦιλιά Αριστέα μου και εύχομαι να έχεις ένα όμορφο και χαρούμενο βραδάκι! 🙂

  10. Ο/Η pote-pote tin kiriaki λέει:

    Πόσο γλυκές και οι δύο ιστορίες και πόσο δίκιο έχεις! Αν όλοι κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε, πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Θα συμφωνήσω κι εγώ με την Αριστέα, ότι η φράση να εμπιστευόμαστε τα φτερά μας είναι η πιο όμορφη απ’ όλες!Σ’ ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτές τις ιστορίες 🙂 Καλό σου βράδυ!

  11. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Όλα ξεκινούν Σοφία μου, απ΄το κατά πόσο έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας… μόνο έτσι θα καταφέρουμε να κάνουμε ότι μας αναλογεί… και όταν λέμε, «ότι μου αναλογεί», μπορεί να είναι και μια καλή κουβέντα, μέχρι να τρέξουμε να βοηθήσουμε εκεί που μας χρειάζονται! 😉

    ΑΦιλιά πολλά και πάντα τρυφερά! 🙂

  12. Ο/Η Stella Vardaki λέει:

    ολες οι ιστοριες πολυ σοφες, και το μικρο κομματι κομματι που αναλογει στον καθενα μας και ωω τι ωραια που θα ηταν να το φροντιζαμε, αλλα και το οτι πρεπει να εμπιστευομαστε τον εαυτο μας, τα δικα μας φτερα και οχι το κλαδι στο οποιο ακουμπαμε, που μπορει να ειναι ανθρωπος, κατασταση κλπ

    καλησπερα μαγισσουλα μου
    καλο σ/κ

    http://www.metofeggariagalia.blogspot.com

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλημέρα Στέλλα μου, μου αρέσει που «εντόπισες» κάτι που προσωπικά μ’ έχει παιδέψει πολύ τα τελευταία χρόνια και είναι … που «ακουμπάμε»… οι προσκολλήσεις και οι εξαρτήσεις μας, είναι νομίζω οι βασικές αιτίες που μπορεί ώρες ώρες να μην αισθανόμαστε ελεύθεροι… αλλά η ελευθερία είναι εσωτερική κατάσταση και δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από τίποτα και κανένα, έτσι δεν είναι; 😉
      Και αν δεν εμπιστευτούμε τον εαυτό μας, δεν θα τολμήσουμε να καθίσουμε σε κανένα κλαδάκι! 😛
      Ας τολμήσει λοιπόν ο καθένας μας, ν’ αναλάβει αυτό το κομμάτι ουρανού (και γης) που του αναλογεί, υπεύθυνα και με ωριμότητα! (Τα γράφω για να τ’ ακούω και η ίδια!) 😉

      ΑΦιλιά πολλά και πάντα καρδιάς! 🙂

  13. Ο/Η Tzina Varotsi λέει:

    της ίδιας άποψης με το μικρό σπουργίτι είμαι κι εγώ.. κάποτε – πολλά χρόνια πριν – με είχαν ειρωνευτεί για την εμμονή μου με την ανακύκλωση λέγοντάς μου πως τελικά καταλήγουν από τους Δήμους στα σκουπίδια.. τότε λοιπόν είχα απαντήσει – και το εννοώ – πως ακόμα κι αν είναι έτσι καθόλου δεν με νοιάζει.. αρκεί που εγώ κάνω αυτό που πρέπει..
    πολλά φιλιά Στεφανία μου, καλό σαββατόβραδο!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Μα ναι Τζίνα μου, τόσο απλό!
      Θυμάμαι τα χιλιόμετρα που έκανα και η ίδια για να βρω στη διαδρομή για Αθήνα τον πρώτο κάδο ανακύκλωσης που τότε ήταν στη Τατοΐου (Κηφισιά)! 😛
      Αναρωτιέμαι αν η συνειδητοποίηση της ευθύνης που φέρει ο καθένας μας είναι έμφυτη, πάντως σίγουρα μπορούμε να την διδάξουμε στα παιδιά μας! 😉

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλή μας Κυριακή! 🙂

  14. Ο/Η Margo λέει:

    Πόσο όμορφα και απλά μας διδάσκουν αυτές οι ιστορίες! Δεν χάνω την ευκαιρία να τις μεταφέρω στα παιδιά. Καταλαβαίνουν πολύ πιο εύκολα πράγματα που θα προσπαθούσα να τους εξηγήσω με πολλά πολλά λόγια. Ή ακόμη να καταλάβουν πόσο νόημα έχουν πράξεις που φαινομενικά μοιάζουν μάταιες. Τους άρεσαν πολύ. Με αυτές τα καλυνήχτησα 😉

    Όμορφο ξημέρωμα μαγισσούλα μου 🙂

  15. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Αχ! Margo μου, πόσο χαίρομαι όταν αυτές οι μικρές ιστορίες γίνονται κατα-νοητές και απ΄τα παιδιά που σίγουρα δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί όσο εμείς γι αυτό και αυτά τα νοήματα πάνε πολύ πιο βαθιά! 😉
    Αυτό που πρέπει να καταλάβουν και τα παιδιά και (φυσικά και εμείς) είναι, πως πρέπει να αισθανθούν υπεύθυνα για το περιβάλλον τους, τα παιχνίδια τους, τα ζωάκια τους, τους φίλους τους και νομίζω πως έτσι θα αποκτήσουν και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό τους! 😛

    ΑΦιλιά σε όλη την τρυφερή σου οικογένεια και να έχετε μια όμορφα ηλιόλουστη Κυριακή! 🙂

  16. Ο/Η sigatabga λέει:

    Τι να πω εγώ; Τα είπε το σπουργίτι. Ο καθένας κάνει αυτό που του αναλογεί! Ή, τέλος πάντων, ότι μπορεί!
    Φιλί.

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Πολλά δεν κάνουμε Άννα μου, όχι γιατί δεν μπορούμε, αλλά γιατί δεν κατανοούμε πως αυτό που μας αναλογεί, μπορεί να φαίνεται λίγο , αλλά λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος… κτίζεται το «κτήριο»! 😛

      ΑΦιλιά μ’ ευχές για ένα όμορφο Κυριακάτικο βραδάκι! 🙂

  17. Ο/Η Φρίντα λέει:

    Να εμπιστευόμαστε τα δικά μας φτερά. Η αυτοεκτίμηση είναι αυτή που τα ενδυναμώνει! Πολύ τρυφερές οι ιστορίες και διδαχτικές, ταυτόχρονα. Για μικρά (όπως της αγαπημένης Margo) αλλά και για μεγάλα «παιδιά». Γιατί όλοι μας έχουμε να κάνουμε ό,τι μας αναλογεί, αρκεί να μην αδιαφορήσουμε ή τεμπελιάσουμε ή …
    >Κάθε μέρα με περιμένουν πρωί-πρωί να βγω στη βεράντα να τα ταϊσω ψιχουλάκια. Έρχονται και με μικρά πηδηματάκια φτάνουν στην τροφή τους, τρώνε βιαστικά και μετά πετούν στα απέναντι δένδρα. >Παρατήρησα ότι μόνο τα σπουργιτάκια, από τα πουλιά που βλέπω, δεν περπατούν στη γή, παρά πηγαίνουν «πηδηχτά» που λέει και η κόρη μου.
    >Ένα αλησμόνητο σπουργιτάκι, με θαυμαστή φωνή, τραγούδησε τα πιο όμορφα γαλλικά τραγούδια. Η Έντιθ Πιαφ.
    ΑΦιλιάααααααααα από καρδιάς κι ευχές για ένα όμορφο βράδυ 🙂

  18. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Το πρωί σε σκεφτόμουν Φρίντα μου και έλεγα (κάνοντας τις σπιτικές δουλειές), «Να είδες που υπάρχουν και μαμάδες που βοηθούν τις κόρες τους»… δεν θυμάμαι να έχω λάβει τέτοιου είδους βοήθεια απ΄την μητέρα μου… τυχερή η κόρη σου! 😉
    (ούτε σ’ αυτό, η μητέρα μου, έκανε αυτό που της αναλογεί)… 😛
    Εμείς εδώ δεν ταΐζουμε τα σπουργιτάκια γιατί βρίσκουν εύκολα τα πάντα στη φύση, μόνο όταν έχουμε χιόνια (κάτι συχνό σ’ αυτό το υψόμετρο) βγάζω έξω τα ψίχουλα να τα βοηθήσω να βρουν τροφή, επίσης το καλοκαίρι βγάζω έξω τα ψίχουλα, για τα μυρμήγκια!!!
    Υπάρχουν τόσα και τόσα που μπορούμε να κάνουμε, όταν δεν είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας, έτσι δεν είναι; 😉
    Κάπου ο Κρισναμούρτι λέει, για την απομάκρυνση μιας πέτρας απ΄τη μέση του δρόμου… και αυτή είναι μια πράξη που δείχνει φροντίδα και φυσικά Αγάπη! 😀

    ΑΦιλιάααααααααααααααααααααααααα πολλά πολλά και καλό μας βραδάκι! 🙂

  19. Ο/Η Φρίντα λέει:

    Γι’ αυτό ακριβώς αγαπημένη μου Στεφανία. Γιατί από τη μητέρα μου πήρα μόνο το καθήκον της στο να με έχει ταϊσμένη και καθαρή. Δεν θυμάμαι το χάδι της, δεν θυμάμαι τη γλυκιά της κουβέντα, δεν θυμάμαι την αγκαλιά της. Ακόμη και σήμερα που είναι 85 φεύγα. Η διαφορά μας -που καλά κρατάει εδώ και χρόνια- με τη μανούλα μου είναι η λέξη «θυσία». Ότι, δηλαδή, οι γονείς θυσιάζονται για τα παιδιά τους. Πόσο κλισέ έκφραση! Και πόσο πονηρή! Οι γονείς ΔΕΝ ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ για τα παιδιά τους. Γιατί δεν τα ρώτησαν όταν τα έβγαλαν σ’ αυτή τη ζωή. Οι γονείς ΑΓΑΠΟΥΝ τα παιδιά τους. Γιατί ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ. Γι’ αυτό και τα γέννησαν 😀
    Αυθόρμητα λοιπόν έδωσα αυτό που με αναλογεί στην κόρη μου. Με τόσo μεγάλη λαχτάρα και με τα όποια λάθη στην πορεία, κατάφερα να στέκομαι πια όχι πίσω της, ούτε μπροστά της, ούτε από πάνω της, παρά δίπλα της, Αγαπημένα και .. Ισότιμα 😉
    Πόσο χαίρομαι για τη συνομιλία μας! Σε γλυκοφιλώ και σου εύχομαι μία καλή και δημιουργική εβδομάδα, με Ααγάπη 🙂

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Καλημέρα Φρίντα μου!
      Νομίζω πως είναι όμορφο και επικοδομητικό να γίνονται παρόμοιες συνομιλίες «on air», πρώτα γιατί δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε και το πιο σημαντικό, επειδή μας διαβάζουν πολλοί νέοι, παραδειγματίζονται και υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να μην επαναλάβουν τις «θεωρίες» των παλιών, γονιών και παππούδων! 😉
      Θυμάμαι στους καβγάδες που έκανα με την μητέρα μου, όπου η σύγκριση, η απόρριψη, η αποθάρρυνση, η λεκτική βία (+το ξύλο) πήγαιναν σύννεφο, ΤΟ επιχείρημα μου ήταν:
      ΔΕΝ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΝΑ ΜΕ ΓΕΝΝΉΣΕΙΣ! (…)
      Τώρα έχει έρθει η ώρα της φροντίδας, την φροντίζω γιατί έχω κατανοήσει το πώς μεγάλωσε η ίδια και έτσι την συμπόνεσα!
      Νομίζω πως πριν φύγουν οι γονείς μας, πρέπει να τους συγχωρέσουμε, είναι τεράστιο το βάρος που κουβαλάει κανείς όταν δεν συγχωρεί…
      Να και κάτι που «αναλογεί» επίσης στον καθένα μας! 😛

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και με μια συμπονετική βδομάδα! 🙂

  20. Ο/Η ekfrasou λέει:

    καλημερα γλυκια μου
    αγαπω τα σπουργιτια
    αλλωστε ολα ευθυνη μας ειναι
    εμεις τι κανουμε
    οι φτερουγες… αυτες οι φτερουγες… μονο εκει υπαρχει η πραγματικη θαλπωρη. ολων μας..

    καλη εβδομαδα

  21. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλημέρα και καλή βδομάδα να έχουμε όλοι μας Κική μου!

    Και, ναι, η θαλπωρή κάτω απ΄τις φτερούγες όσων μας αγαπούν είναι θείο δώρο! 😉

    ΑΦιλιά πολλά πολλά! 🙂

  22. Ο/Η eleniplus λέει:

    Εξαιρετικά ταιριαστό κείμενο για την περίοδο που ζουμε, που πολλές φορές ο καθένας μας αναρωτιέται, «μα εγώ θα σώσω τον κόσμο/την Ελλάδα». Ναι, ο καθένας και η κάθε μία μας στο μέγεθος που μας αναλογεί, όπως ο μικρος σπουργίτης.
    Πάντα τα αγαπούσα τα σπουργιτάκια, μου φαινόταν το πιο αδικημένο από τα πουλιά. Δεν είναι αηδόνια, δεν είναι καναρίνια, δεν είναι παπαγάλοι. Νομίζω είχαμε και στο δημοτικό ένα κείμενο για τον ταπεινό σταχτί σπουργίτη; Δεν είμαι σίγουρη…

    Φιλιά πολλά πολλά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Νομίζω Ελένη μου, πως με τα σπουργίτια κανείς μπορεί εύκολα να ταυτιστεί γιατί είναι αδύναμα, ευαίσθητα (όπως εμείς) αλλά και συγχρόνως ελεύθερα! 😉

      Πάντως αυτές οι ιστορίες, το μήνυμα μας το μεταδίδουν και τρυφερά και σοφά!

      ΑΦιλιά πάντα καρδιάς και καλή μας δύναμη! 🙂

  23. Ηθικό δίδαγμα: οι αλεπούδες είναι ψωνάρες χαχα.
    Αστειεύομαι, μεγάλα διδάγματα και τα δυο, ειδικά το πρώτο με συγκίνησε. Και το δίδαγμα σου, πόσο σημαντικό. Πολλές φορές μας παίρνει παραμάζωμα η ζωή και ξεχνάμε πως ο πιο αληθινός μας σύμμαχός είμαστε ή θα έπρεπε να είμαστε εμείς.
    Είχαν μια ζεστασιά οι ιστορίες που μας παρουσίασες μαγισσούλα μου και την χρειάζεται ο κόσμος, έχει πιάσει παγωνιά.
    Σε φιλώ και σου εύχομαι να έχεις μια όμορφη εβδομάδα! 🙂

  24. Ο/Η Astria a λέει:

    Α, ακόμα και εδώ βρίσκονται οι μαγικές κλωστούλες (έχω κάνει κάποιες αναρτήσεις κι εγώ με «πρωταγωνιστή» : ) ένα σπουργίτι:).
    Αγαπημένο ιδιαίτερα γιατί είναι ένας ακούραστος αγωνιστής της ζωής αν και είναι φτωχαδάκι…
    Μου άρεσαν τα παραμυθάκια και επίσης το τραγουδάκι της dodo ( χαρούμενη μουσική αλλά συγκινητική ιστορία, σαν ένα σπουργιτάκι…

    Καλή βδομάδα μαγισσούλα!!!
    ΑΦ……………………………….

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Αχ! λαμπερό μου αστεράκι, το σχόλιο σου σφηνώθηκε ανάμεσα στην απάντηση που έγραφα στην Μαρίνα…. αλλά οι κλωστούλες μας, είναι μαγικές και δεν κόβονται με τίποτα!!! 😛
      Θα τρέξω να ψάξω στο blog σου και για τις δικές σου ιστορίες, έτσι θα ολοκληρώσω την σπουργιτό-συλλογή! 😉
      Της dodoulas μας, το τραγουδάκι, όχι μόνο με συγκίνησε αλλά μου άρεσε πολύ γιατί μου θύμισε τα τότε νιάτα μου στο Παρίσι! 😀

      ΑΦιλιά πολύ πολύ τρυφερά και καλή μας δύναμη! 🙂

  25. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μη γελάς, μη γελάς Μαρινάκι, αυτοί που μας κάνουν τους έξυπνους, είναι οι πονηροί και σίγουρα είναι ψωνάρες! 😛
    Χαίρομαι που αναγνωρίζεις πως αυτές τις ψυχρές (όχι καιρικά) μέρες, όλοι μας χρειαζόμαστε ιστορίες και λόγια που ζεσταίνουν τη καρδιά μας! 😉

    ΑΦιλιά πολύ τρυφερά και καλή μας συνέχεια! 🙂

  26. Ο/Η Π.......Ξωτικό λέει:

    Συμφωνώ α π ο λ ύ τ ω ς και στα τρία (που είναι δύο δηλαδή 😉
    Αυτό που μας αναλογεί και τα φτερά μας !!!
    Και θα προσθέσω και την ενθάρρυνση στους γύρω μας όταν το κάνουν .Βοηθάει τόσο μα τόσο πολύ !!!
    (Και τελευταίως η βεράντα μου είναι γεμάτη μωρά σπουργιτάκια και πάντα μένω ακίνητη να τα απολαύσω .Μέχρι τώρα σκεφτόμουν κάθε φορά την Άστρια , τώρα κι εσένα :-))

    φιλούδια παντρύφερα !!!

    υγ. Η καημένη η αλεπού 😉 🙂 🙂

  27. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Καλημέρα ξωτικούλι μου και σε όσους μας διαβάζουν! 😉
    Και με τη σειρά μου συμφωνώ α π ο λ ύ τ ω ς, πως η ενθάρρυνση
    είναι α π α ρ α ί τ η τ η, ειδικά αυτή την εποχή όπου η πολιτεία όχι μόνο δεν μας ενθαρρύνει αλλά αντιθέτως μας τρομοκρατεί κλπ κλπ… 😦
    Το να πει κανείς ένα ΜΠΡΑΒΟ στον φίλο του, στο παιδί του, στον σύζυγο, έστω για κάτι πολύ μικρό, είναι κάτι που δίνει τρομερή ενέργεια, δίνει στη κυριολεξία ΦΤΕΡΑ… και ευχαριστώ ξωτικούλι που το έφερες στην επιφάνεια! 😛

    Επίσης, δεν είναι ντροπή να δίνουμε πολλά ΜΠΡΑΒΟ στον εαυτό μας, για ότι έχουμε με κόπο καταφέρει…ειδικά όταν οι γύρω δεν το κάνουν… 😉

    ΑΦιλιά πολύ τρυφερά και χίλια ΜΠΡΑΒΟ, (Για αυτά που ξέρεις εσύ πολύ καλά!) 🙂

    ΥΓ: Δοκίμασα να βρω τα σπουργιτάκια της Άστριας, αλλά λόγω μόνιμου διαδικτυακού κάλου, δεν τα κατάφερα, αν μπορείς να μας στείλεις το link, ένα μεγάλο Μπράβο σίγουρα θα το αξίζεις! 😎

  28. Ο/Η mrs. tomary λέει:

    Εξαιρετικά εύστοχες και με ιδιαίτερη σημασία ιστορίες!
    Με συγκινεί να διαβάζω κάτι τόσο απλό αλλά τόσο σημαντικό που αν το αναλογιστείς θα σου αλλάξει ολόκληρη τη ζωή.Πολύ βαθύ νόημα που μακάρι κάποτε να έρθει η στιγμή που όλοι μας ανεξαιρέτως θα καταφέρουμε να δούμε πέρα από την ιστορία και την ομορφιά της και θα την κάνουμε κτήμα μας.Εξαιρετικό και η ευχή μου είναι από καρδιάς,κάποτε η σιγμή να έρθει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής,πράγμα που θα συμβεί μόνο μετά από ατελείωτη δουλειά,προσπάθεια και αγάπη για όλα όσα μας προσφέρονται.Για την ίδια την ζωή.

    Καλησπέρα Στεφανία μου!

  29. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Η ομορφιά σ’ αυτές τις απλές ιστορίες Νικολέτα μου, νομίζω πως βρίσκεται στ’ ότι δεν είναι και τόσο δύσκολο να κάνει ο καθένας μας, αυτό που του αναλογεί, ξεκινώντας με απλά καθημερινά πραγματάκια, που’ αλλάζουν όχι μόνο τη ζωή μας, αλλά και όσων βρίσκονται γύρω μας… και όσο πιο σιωπηλά τόσο και πιο αποτελεσματικά… φτάνει ν’ αναλογιστούμε συνειδητοποιώντας το μερίδιο ευθύνης που φέρουμε και απέναντι στον εαυτό μας! 😉
    Και φυσικά όπως πολύ σωστά επισημαίνεις, αν δεν αγαπάμε τη Ζωή για όσα μας προσφέρει, θα κάνουμε σίγουρα ατελείωτους κύκλους χωρίς αποτέλεσμα! 😛

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και στα δυο σας και καλή μας δύναμη! 🙂

  30. Ο/Η xristin λέει:

    Κοίτα πόση σοφία κρύβεται σε μια….μικρή ανάρτηση(λατρεύω τις μικρές αναρτήσεις,χα,χα)
    Είναι σαν τα ακριβά αρώματα που μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια!
    Ο σπουργίτης πάντως έχει όλα τα δίκια του κόσμου γιατί αν όλοι κάναμε έστω τα……μισά από αυτά που μας αναλογούν δεν θα φούντωναν ποτέ οι φωτιές!
    Αλλά λέω τα αυτονόητα και δεν μου αρέσει αυτό γιατί δεν μου πάει με την τρέλα(sorry,χαρακτήρα) που κουβαλάω.
    Τις φιλούρες μου

  31. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μεγάλη υπόθεση Χριστίνα μου, το «Λακωνίζειν» των Σπαρτιατών ή «Το λίγα λόγια και καλά» του Σεφέρη, ειδικά στο blogging… βλέπεις ο χρόνος πολλών από μας είναι περιορισμένος και έτσι αρκούμαι σ’ ένα ποστ τη βδομάδα και επίσης ψάχνω για μικρές ιστορίες, όσο μπορώ… αλλά στα σχόλια, που τα θεωρώ το ζουμί μιας ανάρτησης, εκεί καλοδεχούμενα και τα σεντόνια… «εκατέρωθεν» χωρίς να ξεχνάμε και το χιούμορ! 😛

    ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλή μας νύχτα, πλέον! 🙂

  32. Ο/Η oneiraparamithiou λέει:

    Αυτο που μου αναλογεί, το να συγκρατώ με τα μικρα μου πόδια το δικο μου κομμάτι ουρανού, προσπάθησα να κανω-αν και χάθηκα λόγω κάποιων γεγονότων τωρα κι απο εκει- και με τον εθελοντισμό. Ο καθένας μαγισσουλα μου αν ψάξει μέσα του και γύρω του, εύκολα θα βρει τι μπορει να κανει για αυτο…ακόμα και αν ειναι απλά να χαρίζει ευγένεια, ήθος η απλα ενα χαμόγελο στον διπλανό του…Και πόσο σωστο αυτο που γράφεις για το κλαδί και τα φτερά μας…Για μια ακομα φορα με τις αναρτήσεις σου εισπράττω δυναμη, ειλικρίνεια και τρυφερότητα, που τούτες τις μερες το χρειάζομαι ιδιαίτερα! Ενα παραμύθι σχετικό με την ανάρτηση σου ειναι και αυτο του Όσκαρ Γουάιλντ » Ο Ευτυχισμένος Πριγκηπας» στο οποίο τόσο το άγαλμα όσο και το χελιδόνι ως οι δυο ήρωες του παραμυθιού συνειδητοποιούν και πράττουν ανάλογα και με βάση «το μερίδιο που τους αναλογεί» και τελικα δικαιώνονται. Το διάβασα πρόσφατα και αξιζει να το διαβάσει κανεις…-μπορείτε να το βρείτε και εδω: http://www.ex-dsathen.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=72&Itemid=175&lang=GR&acm=1579_289 με αφήγηση συν τοις άλλοις κ απο τον Χορν.
    Σε φιλώ γλυκα μαγισσούλι μου!

    • Ο/Η Άιναφετς λέει:

      Χαίρομαι Κατερίνα μου, που αυτά τα μικρά κείμενα σου άφησαν πολλά παραπάνω από μια απλή ευχαρίστηση… το να κάνει κανείς αυτό που του αναλογεί και να αισθάνεται υπεύθυνος για το ότι συμβαίνει παντού, θέλει καρδιά…
      Θα διαβάσω και το link που μου βάζεις, (προς το παρόν δεν μου άνοιγε) θα δοκιμάσω αργότερα… σ’ ευχαριστώ!

      ΑΦιλιά πολλά πολλά και καλή σου δύναμη! 🙂

  33. Ο/Η Antriana..Io λέει:

    Υπέροχες ιστορίες και ομολογώ να πω οτι με την πρώτη ψιλοκολλησα λιγάκι…αν ο καθένας βάλει τη δύναμη του για ένα κοινό σκοπό όπως είναι συγκράτηση του ουρανού, τότε θα έρθει ο ήλιος…θα έρθει τα σύννεφα να ποτίσουν τα λουλούδια, θα έρθει το φεγγάρι να το τραγουδήσουμε, και εμείς θα μεγαλώνουμε…γιατί όπως διάβασα τις προάλλες σε άρθρο για την ελληνική γλώσσα, η λέξη ηλικία προέρχεται από τη λέξη, ήλιος, δηλαδή πόσες περιστροφές έχεις κάνει γύρω από τον μέγιστο Θεό, τον θεό Ήλιο. Άρα εμείς, δεν θα είχαμε ζωή. Μπράβο σπουργιτάκι 😉😉😉

  34. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Έχεις δίκαιο, η πρώτη ιστορία, σηκώνει πολλές ερμηνείες, όπως, ότι είμαστε υπεύθυνοι και για όλο το σύμπαν και οι δυο όμως τονίζουν την ΕΥΘΥΝΗ απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα και αυτό στο βαθμό που αναλογεί στον καθένα μας!
    Πολύ μου άρεσε η ερμηνεία της λέξης «ηλικία»! 😎
    Μπράβο Αντριάνα! 😀

    ΑΦιλιά πολλά πολλά! 🙂

  35. Παράθεμα: Φύγε εσύ, έλα εσύ! | our walk

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s