Συναντήσεις;

Το μεσημεράκι που πήγα να μαζέψω τα blue jeans που είχα απλώσει δείτε τι αντίκρισα!

Πραγματικά δεν θυμόμουν να έχω απλώσει τα έξι τζιν μας με αυτό τον τρόπο και μου έκανε εντύπωση και τότε έκπληκτη διάβασα: W W W… Και αισθάνθηκα ότι αυτό ήταν ένα διαφορετικό μήνυμα- σημάδι!

Τρέχω στο σπίτι και με το που ανοίγω το κομπιούτερ μου, εμφανίζεται το “Τζίνι” που είχα ζωγραφίσει πέρσι για τα καινούργια επεισόδια του Παραμυθά στην TV… και μου λέει:
-Την έβαψες … εσύ μια καλή μάγισσα στα παραμύθια του συντρόφου σου, δεν επιτρέπετε να χρησιμοποιείς το internet και να αραδιάζεις “άρες μάρες κουκουνάρες!
-Μα, εγώ έχω καλές προθέσεις…κάτι για αγάπες γράφω, κάτι για υπομονές, κάτι Χμ, κάτι Brrrrrrr!, κάτι για σοκολάτες…
- Θα τιμωρηθείς, αν δεν σπάσεις τον κώδικα της ανοησίας!
- Και τι να κάνω;
- Αν θέλεις να λέγεσαι καλή μάγισσα, χρησιμοποίησε το λίγο μυαλό που σου έχει απομείνει και μάθε να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο, σοφά!
Και τσουπ… εξαφανίζεται!

Και στην θέση του “Τζίνι”…μένουν φλόγες…
Τι να κάνω; πατώ delete, escape  και διάφορα πλήκτρα…έντρομη!
Σιγά-σιγά οι φλόγες αλλάζουν μορφή και τότε εμφανίζεται μια φιγούρα.

-Είμαι ο Robert…
-Χαίρω πολύ…
- Μη φοβάσαι θα σε βοηθήσω να βρεις άκρη, δεν θα είναι και πολύ εύκολο, γιατί είσαι αρκετά ανόητη, εξάλλου ο Παραμυθάς δεν σε φωνάζει, “μικρή ανόητη” ;
-Μα αυτό είναι χαϊδευτικό, απαντώ έκπληκτη!
-Λοιπόν, παρόλη την ανοησία που σε κατέχει, έχεις προσέξει πως οι άνθρωποι που συναντάς διαδικτυακά έχουν κάποια σύνδεση μεταξύ τους!
- Ναι…κάτι λέμε τελευταία για περασμένες ζωές σε κάστρα, για πανοπλίες, για ζυμώματα ψωμιών, για άλογα που καλπάζουν με πανέμορφες ερωμένες… αλλά αυτά, όχι μόνο εδώ!
-Παιδιαρίσματα, τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Έχεις προσέξει πως αυτοί οι άνθρωποι…έχουν κάτι κοινό;
-Ναι, φαντασία, καλοσύνη, ευγένεια, χιούμορ, αυτοσαρκασμό, τρυφερότητα….αγ…
-Μάλιστα, παρόλη την βλακεία σου κάτι πιάνεις, μάλλον φυσικό αφού είσαι μάγισσα!
-Μα, εσύ είπες ότι είμαι ανόητη, όχι βλάκας!
-Μην αντιμηλάς και μη διακόπτεις και μάθε να ακούς τι σου λέει ο άλλος…
Και ο Robert, συνεχίζει:

-Αυτό που βλέπεις  είναι η Χρυσαόρα που έχει εισχωρήσει στο ανόητο μπλο-γκούλι σου…άκου μπλο- γκούλι, άλλη ανοησία, τέλος πάντων…και κυκλοφορεί πλέον στα blogs της πάρε-ούλας σου!
- Απαπαπαπαπα! δλδ “ιός”;
-Όχι είναι ο σύγχρονος μεταφυσικός τρόπος που διάλεξε η Χρυσαόρα για να βοηθήσει, είναι ένα δώρο ζωής, που θα φέρει κοντά όσους ανθρώπους έχουν κοινά και που κάποτε είχαν συναντηθεί!
- Α …αυτό που λέμε “συναντήσεις”;
Δεν πήρα απάντηση αλλά στην οθόνη εμφανίστηκε αυτό!

Ειλικρινά δεν θυμάμαι αυτή την μπουγάδα, κάτι τζιν θυμάμαι, κάτι Τζίνι,  και μια μέδουσα…
Α, ναι “συναντήσεις”!

O Jean και η Liliane.

Ο Jean και η Liliane γιορτάζουν 63 χρόνια γάμου!

Ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ…

Η Liliane, γεννήθηκε στο Παρίσι από Γάλλους γονείς. Ο πατέρας της ήταν παραγωγός κινηματογράφου και έκανε αρκετές ταινίες. Η μητέρα της ήταν μια πανέμορφη μελαχρινή γυναίκα με απίθανα πράσινα μάτια. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν πολύ μικρή… σκάνδαλο για εκείνη την εποχή! Στο δε σχολείο, ήταν δακτυλοδειχτούμενη!
Οι γονείς της ξαναπαντρεύτηκαν και έκαναν ο καθένας από ένα παιδί.

Ο Jean ή Γιάννης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη,  από Έλληνες γονείς.
Ο πατέρας του ωτορινολαρυγγολόγος γιατρός του Σουλτάνου και βουλευτής της Ελληνικής παροικίας ήταν μια φυσιογνωμία στην Πόλη, άσε που δεν υπήρχε Έλληνας που να μην του είχε βγάλει τις αμυγδαλές !
Η μητέρα του ήταν κόρη ιατρού, μια  απίστευτα ψυχρή γυναίκα… ο καθωσπρεπισμός, της έτρεχε από τα αυτιά!
16 χρονών ο Jean πήγε στο Παρίσι και σπούδασε γιατρός, όπου πήρε την ειδικότητα του Νευροχειρουργού.
Στα χειμερινά sports d’ hiver, στην Γαλλία… κάτι σαν το σκι στον Παρνασσό, ο  Jean γνώρισε και “φαντάζομαι” ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε την Liliane. Στο γαμήλιο ταξείδι τους, στο τραίνο, η Liliane συνέλαβε και έτσι γεννήθηκε η Stéphane… Στεφάν.

Η Liliane, επιθυμούσε να γεννήσει αγόρι και “του” είχε βρει και όνομα, θα τον φώναζε Stéphane. Δυστυχώς για αυτήν, γεννήθηκε κορίτσι… αλλά το όνομα παρέμεινε,  εξάλλου, υπήρχε και η ηθοποιός Stéphane Αudran…

Όταν η Stéphane  ήταν δυο χρονών, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Πόλη, στο σπίτι των παππούδων στον δεύτερο όροφο, εκεί η Liliane μετά από λίγους μήνες γέννησε την Hélène… Ελέν.

Η οικογένεια έζησε αρκετά χρόνια στην Πόλη, ευτυχισμένα χρόνια…

Το 1956 με τα “γεγονότα”, έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Εκεί μετά από λίγο γεννήθηκε επιτέλους ο γιος, ο Νικόλας. Στο σπίτι πάντα μιλούν Γαλλικά, τα παιδιά τους όμως μιλούν Ελληνικά μεταξύ τους.
Η Stéphane “μετονομάστηκε” Στεφανία, όταν γνώρισε τον Έλληνα σύζυγο της το 1984…
Η συνέχεια… στο Βιογραφικό.

Μια ζεστή…σοκολάτα!

Όταν το πρωί ανοίγεις τα παντζούρια και αντικρίζεις αυτό!

Σκέφτεσαι, τι άραγε να βλέπει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας όταν ανοίγει τα παντζούρια, αν έχει… και μελαγχολείς…

Μπαίνεις κάτω από ένα ζεστό ντους, πλένεσαι με σαπούνι που μοσχοβολά μαστίχα και μετά αλείφεσαι με βούτυρο από κακάο που μυρίζει σοκολάτα... και έχεις αρχίσει να μη πολυσκέφτεσαι, απλά απολαμβάνεις…
Κάνεις ότι κάνεις σχεδόν κάθε μέρα και έρχεται το απόγευμα και μπορείς να πας να δεις έναν φίλο.

Ο φίλος σου, που σε ξέρει καλά, σου φτιάχνει μια ζεστή σοκολάτα… εσύ την απολαμβάνεις ακούγοντας Nina Simone: “Dont let me be misanderstood”…

Εδώ σκέφτεσαι, αχ! αυτή η σοκολάτα και όπως λέει το τραγούδι: “Απλά είσαι μια ψυχή που οι προθέσεις της είναι καλές, παρακαλώ μη με παρεξηγείται”…

Από το πρωί μυρίζεις ελαφρά, σοκολάτα, έχεις φάει και ένα κομματάκι το μεσημέρι και έχεις πιει και ζεστή σοκολάτα το απόγευμα, τι μένει; Έτσι το βράδυ περιχαρής πια, ανοίγεις το βιβλίο “Γιατροσόφια” στο κεφάλαιο σοκολάτα και αντιγράφεις μερικά σημεία:

• “Η σοκολάτα είναι ένα “γιατροσόφι” της μόδας…από τον Μεσαίωνα είχαν ανακαλύψει τις ευεργετικές της ιδιότητες, όπου οι μοναχοί για να αντέξουν την δύσκολη πνευματική και σωματική δοκιμασία, τρώγανε σοκολάτα. Έχει κλινικά αποδειχτεί ότι η  σοκολάτα είναι αντικαταθλιπτική, δλδ χαρίζει “ευτυχία”…έστω και στιγμιαία!

• Όταν λέμε σοκολάτα εννοούμε την μαύρη σοκολάτα που πρέπει να περιέχει κακάο πάνω από 70%.
• Εκτός από “ευτυχία”, προσφέρει βιταμίνες, Α, Β1, Β2, Ε, D, πλούσια σε πολυφαινόλες, φώσφορο, φθόριο, ασβέστιο, κάλιο, μαγνήσιο (από 100-180 gr ανά 1οοgr)…δλδ ένα μικρό κομμάτι μαύρη σοκολάτα την ημέρα φτάνει για “λίγη” ευτυχία, κάνει καλό στον οργανισμό μας  μακροχρόνια και κάτι πολύ σημαντικό, δεν παχαίνει!

Πολύ σοκολατένια ευτυχία μαζεμένη σε μια μέρα! Υπάρχει όμως κάτι που δεν έχω προβλέψει παρόλο που το ξέρω, ότι η μαύρη σοκολάτα το βραδάκι, είναι σαν ένα φλιτζάνι εσπρέσο…έτσι που να με πάρει ο ύπνος και αφού η επίδραση της καλά κρατεί,  κάνω μουσικό blogging, περιχαρής!
Δεν ξέρω αν σας έπεισα, να διαβάσετε το βιβλίο… πάντως σίγουρα μια ζεστή κούπα σοκολάτα θα την πιείτε, για σοκολατένια ευτυχία!

Τι ψωμί, τι ψωμάκι!

Δύσκολες μέρες μας προαναγγέλλουν οι “ειδικοί”…έτσι ας προετοιμαστούμε!

Σκέφτηκα λοιπόν να σας προτείνω διάφορες “μαγικές” λύσεις για να αντέξουμε παρέα τις δύσκολες αυτές μέρες!

Θα ξεκινήσω, αφιερώνοντας αυτό το ποστ, σε όσους και όσες, έχουν σχέση με φούρνους! Δεν εννοώ τον φούρνο της κουζίνας μας, αλλά με τα λεγόμενα Αρτοπωλεία, γιατί όποιος έχει εκεί “μέσον”, σίγουρα δεν θα πεινάσει, χμ…!

Όπως καταλαβαίνετε αυτό το ποστ θα ασχοληθεί με το ψωμί, όχι πως να φτιάξετε εύκολα ψωμί, αυτό θα το αναλάβει η Νεράιδα Αριάδνη, αν θέλει!

Ας αρχίσουμε με τα “ψίχουλα” και με μια “ιστοριούλα”: Η μητέρα που, ως “βέρα” Γαλλίδα, 60 χρόνια παντρεμένη με Έλληνα αρνήθηκε να μάθει να μιλάει Ελληνικά, φυσικά κάτι μισολέει και κάτι μισοκαταλαβαίνουμε και εμείς. Την λέξη ψωμί την ξέρει (αλλιώς αλίμονο μας!), εκεί όμως που δυσκολεύεται είναι με τη λέξη ψίχουλα, δεν λέει: “μάζεψε τα ψίχουλα”…αλλά λέει, “μάζεψε τα ψιχούλια”! Θα επανέλθω όμως στα “πολύτιμα” ψίχουλα ή ψιχούλια πιο κάτω!

Πριν από μερικά χρόνια έγραψα ένα πρακτικό βιβλίο με τίτλο “Τα κόλπα της γιαγιάς”, υπάρχει η εισαγωγή στο μπλο-γκούλι…

Στο κεφάλαιο ψωμί, δεν δίνω συνταγές γιατί το βιβλίο δεν ασχολείται με μαγειρική, αλλά με διάφορες πρακτικές λύσεις για το νοικοκυριό!

Για να δούμε λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε για να μη χρειαστεί να πούμε το ψωμί, ψωμάκι και για να μη πάει χαμένο ούτε ψίχουλο, ούτε ψιχούλι!

Ψωμί

-Αν το ψωμί που μόλις αγοράσετε είναι πολύ φρέσκο και δεν κόβεται, αφήστε το λίγο στην κατάψυξη.

-Το φρέσκο ψωμί κόβεται εύκολα αν ζεματίσετε πρώτα το μαχαίρι σας.

-Το ψωμί συντηρείται πολύ καλά στον καταψύκτη ή στο κάτω μέρος του ψυγείου.

-Μπορείτε επίσης να το φυλάξετε σε μια πλαστική σακούλα, όπου θα έχετε κάνει μερικές τρύπες.

-Επίσης ένα μέτριο κομμάτι ψωμί συντηρείται σε μεταλλικό κουτί, όπου θα έχετε βάλει μέσα ένα κομμάτι καθαρισμένη πατάτα.

-Οι δαχτυλιές στον τοίχο, σβήνονται εύκολα, αν φτιάξετε ένα μπαλάκι με την ψίχα ψωμιού και λίγο χλιαρό νερό.

-Για να μη μυρίζει άσχημα το σπίτι όταν βράζετε κουνουπίδι ή μπρόκολο, βάλετε μέσα στη κατσαρόλα μια φέτα ξερό ψωμί.

-Με ξερό ψωμί, φτιάχνετε, ταραμοσαλάτα, σκορδαλιά.

-Τις ξεραμένες φέτες ψωμί, τις βουτάτε σε λίγο γάλα, όπου μέσα θα έχετε κτυπήσει ένα αυγό και τις τηγανίζετε σε λίγο λάδι, τρώγονται ζεστές με λίγη ζάχαρη, εξαιρετικά θρεπτικό και νόστιμο για παιδιά και όχι μόνο!

-Τα ψίχουλα ή τα “ψιχούλια” που μένουν τα μαζεύετε και τα πετάτε έξω…τα πουλιά και τα μυρμήγκια θα σας ευνομωνούν…ψυχούλες είναι και αυτά!

Ελπίζω να σας φανούν χρήσιμα τα παραπάνω, τώρα για την ιστορία του ψωμιού ο “ιστορικός” της πάρε- ούλα, ελπίζω να μας κατατοπίσει. Για το τραγουδάκι…”λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω” αυτό θα καλυφτεί από την ειδικό, όσο για το “σουλούπωμα” του ποστ υπάρχει η αρμόδια!

Καλή σας επιτυχία!

υγ. Τραγούδι “ψωμί”, πολύ αγαπημένο

ΚΜΔ

Και η ανταπόδοση!

Πριν από τρία χρόνια, ακριβώς τέτοια εποχή, η Μαρία, η κόρη του Νίκου από τον πρώτο του γάμο, μας έφερε ένα “κορμάκι” αμυγδαλιάς που πάνω-πάνω είχε κάτι σαν μπουμπούκια και τρία φυλλαράκια και ελάχιστες ρίζες και μας είπε να δοκιμάσουμε να την φυτέψουμε στο κτήμα μας.
Την περιέλαβε λοιπόν ο Νεραϊδοσύντροφος, (εδώ, του ταιριάζει ο τίτλος!) που ουδεμία σχέση έχει με κηπουρική, αφού η ίδια κουρεύω, κλαδεύω, ξεχορταριάζω κλπ, γιατί ήθελε να βρει μέρος να την φυτέψει ο ίδιος με τρόπο “ειδικό”, αφού προσωπικά δεν μου πολυγέμιζε το μάτι…
Εδώ, θέλω να βάλετε όλη σας την φαντασία και να φανταστείτε τον Π να παίρνει από το ένα χέρι το πραγματικά αδύνατο αυτό δενδράκι και με το άλλο χέρι… ένα εκκρεμές!
Το εκκρεμές είναι μια αλυσιδίτσα και στην άκρη της έχει ένα μικρό βαρίδι που “δουλεύει” ως εξής: Κάνεις μια ερώτηση και το εκκρεμές αρχίζει να κάνει κύκλους, ο κύκλος με δεξιά περιστροφή, σημαίνει ναι και αν κάνει αριστερή περιστροφή, σημαίνει όχι, αν το εκκρεμές δεν θέλει ν’ απαντήσει απλά δεν κουνιέται! Ναι, ναι, ναι… μη γελάτε!!!
Έτσι ο Νεραϊδοσύντροφος κράτησε το εκκρεμές κάθετα με το ένα χέρι και με το άλλο χέρι κρατούσε την αμυγδαλιά και περπατούσε κατά μήκος του δρόμου… ρωτώντας την,
πρώτα κοντά στην βρύση:
-Σου αρέσει εδώ; το εκκρεμές… “γνέφει” όχι,  ο Π. πάει αρκετά πιο μακριά…
- Εδώ, σου αρέσει;  πάλι όχι…
Ξαναπλησιάζει πάλι λίγο την βρύση και το εκκρεμές, είπε… ναι!
Έτσι ο Νεραϊδοσύντροφος πήρε τσάπα που δεν είχε ξαναπιάσει ποτέ στη ζωή του και  φύτεψε το δενδράκι!
Τον επόμενο χρόνο, η αμυγδαλιά έβγαλε δυο λουλουδάκια και πέντε φυλλαράκια και φέτος, έγινε μια “πλουμιστή μικρή Κυρία”!
Όταν του ανακοίνωσα ότι θα σας την δείξω, μου “ομολόγησε” την διαδικασία του εκκρεμούς και ότι συχνά της έδινε κουράγιο και της μιλούσε, κάτι που ούτως ή άλλως συνηθίζουμε με τα “προβληματικά” μας φυτά. Η ίδια είχα φροντίσει να υπάρχει ένα δεύτερο λάστιχο για να την ποτίζω, το πρώτο λάστιχο ανήκει στη δικιά μου αδυναμία, την μικρή βερυκοκιά, που όταν ανθίσει θα έχει δική της αφιέρωση!
Σκέφτηκα λοιπόν, μετά από τα δώρα που έλαβα εδώ από τους φίλους μου για τα γενέθλια μου και από τα βραβεία φιλίας, καλής διάθεσης, καρδιάς, αγάπης κλπ που συνηθίζονται στα blogs, να σας ευχαριστήσω και ν’ ανταποδώσω την αγάπη σας με αυτή την ανθισμένη αμυγδαλιά, όπως και εκείνη ανταπόδωσε την αγάπη και την φροντίδα που της δώσαμε!
Αν κάποιος από σας που είστε η πάρε-ούλα μου, σας αρέσει κάποια φωτογραφίας της, σας την χαρίζω, ως δώρο ανταπόδοσης για την ζεστή και τρυφερή φιλίας σας.