Crash test

Είναι ενδιαφέρον, πως έρχονται τα πράγματα, ξεκινάς ένα ποστ, με “Το τσίρκο”, συνεχίζεις με “Φιλιά,” που καταλήγουν με τον θάνατο μιας σκυλίτσας και μετά “Μελαγχολείς” κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα. Έτσι τις τελευταίες μέρες, καθώς διάβαζα και τα σχόλια φίλων στα blog τους, ήρθε από μόνο του και “έδεσε” το CRASH TEST.
Crash test: Οδηγείς το μηχανάκι σου και από πίσω κάθεται ο “Άνθρωπος” σου, το μηχανάκι ντεραπάρει και εσύ είσαι κάτω με σπασμένο πόδι, σε πάει στο νοσοκομείο σε αφήνει και εξαφανίζεται από την ζωή σου και συ… κοκαλώνεις.
Crash test: Την νύχτα σηκώνεσαι για να πιεις νερό, εσύ που δεν διψάς ποτέ την νύχτα και ακούς τον “Άνθρωπο” σου, να μιλά στο τηλέφωνο, με κάποια “ύπαρξη”, ερωτικά, τρυφερά… και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Κόβεις δρόμο απ΄ένα πάρκο που παίζουν παιδάκια και σ’ ένα παγκάκι απέναντι από τα παιδάκια, ένας επιδειξίας αυν…και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Ένα βράδυ, αναρωτιέσαι τι κάνει ο τάδε φίλος, μπαίνεις στο blog του και διαβάζεις… θάνατος και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Πάλι σου έρχεται να κόψεις δρόμο απ’ μια πλατειούλα και εκεί που την διασχίζεις, από μακριά βλέπεις τον “Άνθρωπο” σου να αποχαιρετά κάποια “ύπαρξη” μ’ ένα αχόρταγο φιλί στο στόμα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Περπατάς αμέριμνος μέσα στην κίνηση και ξαφνικά, από το πουθενά περνάει ένα μηχανάκι και σου αρπάζει την τσάντα με όλα σου τα χαρτιά, λεφτά, κινητά και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι διακοπές με τον “Άνθρωπο σου” και πας στην κουζίνα να πιεις νερό και ακούς τον Άνθρωπο σου να ρωτά την “ύπαρξη” πώς πάει η φωλίτσα μας και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι μέρες στο νοσοκομείο και περιμένεις τον αγαπημένο συγγενή να δώσει σημεία ζωής, αφού ο “Άνθρωπος σου” την έχει κοπανήσει, και ο μοναδικός σου συγγενής εμφανίζεται μετά από ένα μήνα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είσαι ακόμα στο νοσοκομείο και πεθαίνει η αγαπημένη σου γιαγιά, αλλά εσύ δεν μπορείς να την αποχαιρετήσεις γιατί είσαι τέζα και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Έχεις επτά χρόνια σχέση και έχεις και ένα παιδί και σου ζητούν να ξαποστείλεις το παιδί σου στον πατέρα του, για να παντρευτείς την “σχέση” σου και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Απολαμβάνεις το ηλιοβασίλεμα και κτυπά το τηλέφωνο και ακούς μια συμμαθήτρια που έχεις να δεις πάνω από είκοσι χρόνια και σου ζητά να επικοινωνήσεις με τον πρώτο σου έρωτα, γιατί πεθαίνει και θέλει να σε δει πριν πεθάνει και συ κοκαλώνεις.
Crash test: Είναι πρωί και “ο Άνθρωπος σου” πίνει καφέ με την τρυφερή του φίλη στο γραφείο του και εσύ εμφανίζεσαι ξαφνικά και αυτός αντιδρά “ένοχα” και εσύ κοκαλώνεις.
Φτάνει… γιατί θα μπορούσα να γράφω ώρες για όλα αυτά τα ουρανοκατέβατα Crash tests. Όλα έχουν κάτι κοινό, δεν τα επιδιώκεις, δεν τα προκαλείς, συμβαίνουν. Το άλλο τους κοινό είναι ο αιφνιδιασμός αυτό που λέμε σοκ και το αποτέλεσμα είναι πόνος, όχι σωματικός· ψυχολογικός.
Στο σωματικό παίρνεις παυσίπονο, στον  ψυχολογικό… κατ’ αρχάς μένεις κόκαλο.
Αλλά υπάρχει και το αλλά· όλα, μα όλα αυτά, παρόλο που δεν τα καταλαβαίνεις, σου μαθαίνουν, φτάνει να μην τα προσπεράσεις, εκεί να μείνεις, να κάτσεις να πονέσεις όσο δεν πάει άλλο, δλδ να πιάσεις πάτο. Μετά εκεί που δεν το περιμένεις, γίνεται το θαύμα, όχι μόνο έχεις πάψει να πονάς, αλλά -το σημαντικότερο- έχεις πάψει να φοβάσαι, στέκεσαι, που λένε, στα πόδια σου και ανακαλύπτεις ό,τι μπορείς να καταλάβεις, να συμπονέσεις- χωρίς βοηθήματα, ψυχολόγους, δασκάλους, πνευματικούς, γκουρούδες, σχολές· αλλά μόνος. Ο πόνος σου έχει γίνει και δάσκαλος σου.
Έτσι ευχαριστείς την ζωή που σου έστειλε τα crashes tests-μαθήματα.

Ένα χειμωνιάτικο…ηλιοβασίλεμα.

Περίεργες μέρες, όπου και να στραφώ συναντώ ανθρώπους σκεπτικούς, στα blog των φίλων τα συναισθήματα είναι συγκεχυμένα και η ίδια νοιώθω περίεργα. Φυσικό θα μου πείτε, έτσι συμβαίνει όταν χάνεις ένα ζωντανό, όχι δεν είναι φυσικό, είναι κάτι πιο βαθύ από στεναχώρια, είναι μελαγχολία, είναι αυτή η μελαγχολία που νιώθεις όταν κοιτάς ένα ηλιοβασίλεμα και εδώ στο βουνό, τα ηλιοβασιλέματα, είναι θέαμα.’Όταν ο καιρός το επιτρέπει κάθομαι με τους φίλους μου και σιωπηλά το απολαμβάνουμε, ποτέ δεν είναι ίδιο, φτάνει να υπάρχει έστω και ένα συννεφάκι για ν΄αλλάξει όλο το σκηνικό.
Πήγα και βρήκα το κείμενο που ανάρτησε ο Παραμυθάς- σύντροφος στο blog του στις 16 Αυγούστου, σχετικά με την μελαγχολία, ήταν ένα κείμενο που είχε γράψει η Λουκία Βογιατζή στο περιοδικό VITA, σας αντιγράφω ένα κομμάτι και αν δεν το είχατε διαβάσει τότε, βρείτε το εδώ.

Μελαγχολικοί: “Ιδιότητα” ορισμένων ανθρώπων που διατηρούν εσωτερική ισορροπία, ώστε να μην συντρίβονται από τα συναισθήματα τους…την μελαγχολία την χαρακτηρίζει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνοια και συμπάθια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς την φύση, δημιουργικότητα…πολλά από αυτά που έχουν αξία, ποίηση, φιλοσοφία, συναίσθηση της ομορφιάς, τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς, μας μαθαίνουν να κοιτάζουμε λίγο περισσότερο γύρω μας, με αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωπικότητας μας!

Είμαι σίγουρη, ότι πάνω από τους μισούς φίλους του “μπλο- γκούλι, θα αναγνωρίσουμε στα παραπάνω, τον εαυτό μας…πάντως καθώς το αντέγραφα, “κόλλαγε” σε πολλούς από τους φίλους μου, δλδ είμαστε όλη μια παρέα μελαγχολικών!
Εξάλλου το δείξατε με τα σχόλια σας, στο ποστ για “τα φιλιά”, που τελικά κατέληξαν σε “παρηγορητήρια”, για την σκυλίτσα Μάρθα, που πέθανε.

Για ένα…φιλί!

Το φιλί της μικρής φώκιας, από το παραμύθι,”Η μικρή Φώκια”, που θα παιχτεί προσεχώς!

Τον τελευταίο καιρό, πολύ διασκεδάζω με τα διάφορα, συνωμοτικά που έχουν καταχωρηθεί στο Τ.Θ.Π του Μαγικού λεξικού και όλο και προστίθενται καινούργια, όπως και οι φίλοι που τα εμπνέουν!
Τα περισσότερα έχουν σχέση με Φιλιά…Αληθινά, Μαγικά, Πολλά και “φυσικά” με νεράιδες, μάγους, μάγισσες και λοιπά αερικά !
Όταν πρωτοάρχισα να γράφω στο blog του Παραμυθά- συντρόφου, μού “υπέδειξαν” ότι στο τέλος έπρεπε να στέλνω φιλιά, ε, και εγώ σαν καλή blogger, έστελνα φιλιά. Αυτό μου φαινόταν όμως τόσο τυπικό, τόσο μακριά από μένα, που κάποια στιγμή, έγραψα, ότι προσωπικά ή φιλώ αληθινά ή δεν φιλώ καθόλου! Έτσι προέκυψε το πρώτο Αληθινό Φιλί, ΑΦ για λόγους συντομίας, αφού είχε προκείψει το ΚΜΝΒ, για να μη γράφω κάθε φορά που απαντούσα, όλο αυτό το κατεβατό, έτσι με τον καιρό, έγινε και μια γλώσσα στο μπλογκ-ούλι.
Από περιέργεια λοιπόν, διάβασα στο λεξικό του Μπαμπινιώτη, τι λέει για το φιλί και εκτός από τη γνωστή ερμηνεία λέει και τα εξής:
Φιλί: Γλυκό, ηχηρό, παθιασμένο, βιαστικό, πεταχτό, ρουφηχτό, γαλλικό, αθώο…Πιο κάτω βάζει και μια παροιμία, “ανάρια, ανάρια το φιλί, για  να ‘χει νοστιμάδα”…και συνεχίζει…η υπερβολικά συχνή εκδήλωση συναισθημάτων, αδυνατίζει τα συναισθήματα αυτά, η κατάχρηση κάνει κάτι λιγότερο επιθυμητό, του αφαιρεί (του φιλιού) τη ¨νοστιμάδα”,- (υποκ.) φιλάκι (το)!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Σαν να μη μου έφτανε αυτό, μπήκα στο google, έβαλα φιλί και μέσα από τα απερίγραπτα…βρήκα και αυτά τα διασκεδαστικά:
- Το φιλί είναι το μόνο γλυκό που δεν παχαίνει. Αφιερωμένο στο Fwteino *μας!
- Μ’ ενός λεπτού φιλί, καταναλώνουμε 26 θερμίδες…τρίχες δλδ! Άρα να φιλιόμαστε ατελείωτα και άστε τις παροιμίες, στον Μπαμπινιώτη!
- Οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι, δεν φιλούσαν στο στόμα, αλλά στη μύτη! Οι δικοί μας, τι κάνανε άραγε, μπορεί ίσως να το ερευνήσει ο ΦJK;
- Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί ειδικά νεύρα προκειμένου να συναντιόνται τα χείλη δυο ατόμων στο σκοτάδι. Αφιερωμένο στην Φεγγαρένια και στην Φεγγαρόλουστη Selena, που κυκλοφορούν νύχτα!
- Οι άνθρωποι που φιλούν τον σύντροφο τους, αρρωσταίνουν λιγότερο στην εργασία τους, παθαίνουν λιγότερα ατυχήματα με το αυτοκίνητο τους και ζουν πέντε χρόνια παραπάνω. Ερώτηση: Τι κάνουν αυτοί που δεν έχουν σύντροφο, είναι άνεργοι και δεν έχουν αυτοκίνητο;
- Οι Κινέζοι, θεωρούν το φιλί, χυδαιότητα…Και είχαμε μια σκοτούρα!
Νομίζω ότι εμπεδώσαμε τα περί φιλιών, έτσι σας στέλνω, ατελείωτα ΑΦΜ και ΦΠΑ!

Η ιστορία ενός δένδρου.

Τα Χριστούγεννα του 1993 που τα παιδιά μας ήταν ακόμα μικρά, αποφασίσαμε να μη ξαναστολίσουμε ψεύτικο χριστουγεννιάτικο δέντρο και αγοράσαμε ένα μικρό αληθινό ελατάκι ενός μέτρου, σε μια μεγάλη γλάστρα-βαρέλα. Το βάλαμε μέσα στο σπίτι, το στολίσαμε και ήταν πανέμορφο. Πέρασαν οι γιορτές και μια και μέναμε σ’ ένα κτήμα, αποφασίσαμε να το φυτέψουμε μπροστά στο σπίτι, Δυτικά,να βλέπει το ηλιοβασίλεμα… Οι “ειδικοί” μας είπαν, άδικος κόπος, δεν πρόκειται  να πιάσει, γιατί του κόβουν τις ρίζες για να χωρέσει στη γλάστρα. Εμείς όμως το τολμήσαμε και όντος η δοκιμή πέτυχε!

Περνούσαν οι μέρες και αυτό φαινόταν να αντέχει και να μεγαλώνει σταθερά. Μια μέρα όμως, παρατήρησα τις άκρες των κλαδιών του ν΄αλλάζουν χρώμα και οι “ειδικοί”  πάλι μας είπαν ότι πάει, ξεραίνεται, ξεχάστε το, εμείς όμως εκεί… αποφασίσαμε λοιπόν να του κόψουμε την κορυφή, μια και εκεί ήταν η μεγαλύτερη ζημιά. Πάλι οι “ειδικοί” μας είπαν: πάει το δένδρο, θα το χάσετε! Αυτό όμως, φαινόταν να αντέχει…και το θαύμα έγινε…άρχισε να βγάζει καινούργια κορυφή! Πρέπει τώρα να σας πω και κάτι, που εσείς πάρτε το όπως θέλετε…Σε όλη τη διάρκεια της ανάρρωσης του, τού μιλούσαμε και το χαϊδεύαμε…Τώρα θαυμάστε το, στο ηλιοβασίλεμα και στα καλύτερα του, με χιόνια, αφού το κτήμα μας βρίσκεται σε σε 500μ υψόμετρο!

Πρόσκληση…

Αυτή την φωτογραφία, την “έκλεψα”… γι’ αυτό και είναι τσαλακωμένη…Ο cpil-νινί μου, δεν συμφωνούσε να χρησιμοποιήσω τις ζωγραφιές μου…ούτε στο μπλο-γκούλι μου!

Σ’ αυτό το τσίρκο που βλέπετε, πρόκειται να παιχτεί ένα επεισόδιο του Παραμυθά, με τίτλο, “Το τσίρκο”. Το επεισόδιο αυτό, με παίδεψε αφάνταστα, γιατί είχε ατελείωτα ζώα, που κάνανε διάφορα νούμερα και άσε τον κόσμο που ζητωκραύγαζε! Να φανταστείτε μου πήρε δυο βδομάδες να το ζωγραφίσω, δουλεύοντας 8-12 ώρες την μέρα, εκτός από τις Πέμπτες που είχα ρεπό και πήγαινα, το πρωί οδοντογιατρό, το μεσημέρι στους γονείς μου και το απόγευμα στα εγγόνια μου! Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να πάρω το αίμα μου πίσω και να το εκμεταλλευτώ, για να κάνουμε εκεί μέσα το κέφι μας!
ΠΡΟΣΚΑΛΩ λοιπόν, καταρχάς όλη την πάρε-ούλα, που μπορείτε να δείτε και την φωτογραφία της στο Μαγικό Λεξικό και όποιος έχει διάθεση, κέφι, φαντασία και προπαντός παιδική καρδιά, να παρουσιάσει ότι θέλει…φτάνει να ταιριάζει, σε τσίρκο, εξάλλου τι Νεράιδες, Νεράιδοι, μαγισσούλες, μάγοι, ξωτικά και λοιπά αερικά είσαστε…Ε;

Προσωπικά, αφού πήρα πίσω το ποδήλατο που μου είχε κλέψει ο γατούλης και βρήκα την πίστα άδεια, είπα να προετοιμάσω ένα νούμερο με το ιπτάμενο μου ποδήλατο…